[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 45 : Beautiful Disaster Series II Chapter 38_ความทรงจำสีจางๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 38_ความทรงจำสีจางๆ

 

 

 

                ไม่นะคิบอม ชั้นไม่ให้นายไป ทำไมล่ะกับแค่เค้าเพียงคนเดียวทำให้นายเป็นไปได้ถึงขนาดนี้เลยรึไงดงเฮตะโกนถามผู้ชายร่างสูงที่คล้ายไม่สิ...ใช่คิบอมเลยล่ะทั้งๆที่น้ำตานองหน้า

 

 

 

                ก็ใช่น่ะสิ...ชั้นรักอารา...เข้าใจมั้ยว่าชั้นรักโก อาราชั้นรักเค้าคนเดียวและจะรักตลอดไปด้วย อีกอย่างนะนายจำเอาไว้เลยถึงแม้ว่าจะไม่มีเค้าชั้นก็ไม่มีวันรักนายจำไว้...คิบอมตะคอกผมกลับคืนมา

 

 

 

                ก่อนที่ทุกอย่างจะตัดไปที่ภาพงานแต่งงานแห่งหนึ่ง ที่มีผม เอ๊ะ...ทำไมผมถึงได้ใส่ชุดเจ้าสาวล่ะ แล้วผู้ชายที่น่าจะเด็กกว่าเค้าแต่ดันสูงซะเยอะ ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่ล่ะเค้าเป็นใครกัน

 

 

 

                ถ้าไม่มีใครต้องการที่จะคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ ในนามของพระเจ้าผมขอประกาศว่า...ในขณะที่บาทหลวงจะประกาศต่อไปนั้น

 

 

 

                เดี๋ยวครับ!!! ผมขอคัดค้าน....

 

 

 

 

                มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา และคิบอมก็เป็นคนพูดคำๆนั้นเอง ผมรู้สึกสงสัยจังเลยว่าทำไมเค้าถึงได้ประกาศมันออกมา แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน

 

 

 

                คุณคิม คิบอมคุณมีเหตุผลอะไรที่ต้องการคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ครับคนที่ทำท่าว่าน่าจะเป็นบาทหลวงพูดขึ้นมา ใครกันอีกล่ะเนี่ย ทำไมมีแต่คนที่ผมไม่รู้จักเต็มไปหมดเลย

 

 

 

 

                เพราะว่าผม...รักเจ้าสาวครับ นายคิบอมพูดแค่นั้นแล้วเดินมาคุกเข่าต่อหน้าผม

 

 

 

                ขอโทษนะดงเฮ...ที่ผมรู้ตัวช้าไป แต่ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่า...ผมรักคุณ คิบอมพูดด้วยเสียงที่ดังฟังชัด ก่อนที่จะได้เอ่ยถามอะไรภาพก็ถูกตัดไปอีกยังสถานที่ซะก่อน

 

 

 

 

                ที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน...นั่นใคร...ผู้ชายผิวขาว ตัวสูงแต่น้าตาคล้ายผมมากเลย ผมได้ยินเสียงตัวเองเรียกเค้าว่าอะไรนะ ดงฮวา ใครกัน

 

 

 

                ผมรีบวิ่งออกไปที่หน้าบ้านเพื่อมองหาเค้าก็ต้องตกใจเมื่อมองเห็นร่างของเค้าที่ตอนนี้แทบจะไม่ได้สติแล้ว ตัวสั่นอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา

 

 

 

 

                โธ่...คิบอมฮึก...ฮือ..ทำไมยังนั่งอยู่ตรงนี้อีก ทำไมถึงนั่งตากฝนอยู่แบบนี้ผมรีบเข้าไปประคองตัวเค้าไว้เมื่อเห็นว่าเค้าทำท่าว่าจะล้ม

 

 

 

                ดงเฮ...นี่แสดงว่านาย...แค่กๆ...หายโกรธชั้น...แล้วใช่มั้ยคิบอมถามผมออกมาอย่างไม่เชื่อทั้งๆที่ตัวเค้าตอนนี้สั่นไปเพราะความหนาวเย็นหมดแล้ว

 

 

 

 

                ใช่...ชั้นลืมมันไปหมดแล้ว..ลืมแล้ว คิบอมชั้นรักนายนะ รักนาย...ผมพูดพร้อมกับกอดคิบอมไว้แน่นพร้อมกับสายฝนที่กระหน่ำตกลงมา

 

 

 

 

                ชั้น...ดีใจ...จังเลย...ที่...ได้ยินคำนี้...จากปาก...นาย...คิบอมพูดก่อนจะหมดสติไปท่ามกลางสายฝน

 

 

 

 

                คิบอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!”

 

 

 

 

          ม่ายยยยยยยยยยยย เสียงหวานกรีดร้องไปทั่วห้องนอน ก่อนจะกระพริบตาเพื่อรับแสงอย่างรวดเร็ว แล้วหอบด้วยความตกใจ

 

 

 

                อะไรกัน...เหตุการณ์เหล่านั้นที่เค้าฝันถึงมันคืออะไร คิบอมและเค้า...มันคืออะไรกันแน่ แล้วทำไมเค้าถึงฝันแบบนี้กันล่ะ ความฝันที่เหมือนกับความจริงมากๆ ราวกับว่ามันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว แล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง...เค้ากับคิบอมจะเคยรักกันได้ยังไง

 

 

 

                โอ๊ย.... ดงเฮยกมือกุมหัวทั้งสองข้างด้วยความเจ็บปวด

 

 

 

                ฮือ....ฮึก...ฮือ....กิมจิ....กิมจิอยู่ไหน...ฮือ....บาดา...ช่วยบาดาด้วย ดงเฮร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอย่างน่าสงสาร แต่ก็ไม่มีวี่แววของร่างสูงที่จะมาช่วยเค้าเลยซักนิด

 

 

 

                แปลก...ปกติกิมจิไม่เคยทิ้งเค้าเพียงลำพังเพียงคนเดียวแน่ โดยเฉพาะหลังจากเจอกับคิบอมคราวนั้นเค้าแทบจะกระดิกตัวไม่ได้เลย แล้ววันนี้...คงจะเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆเลย

 

 

 

 

                ร่างบางปาดน้ำตาทิ้งเพราะความเจ็บปวดนั้นค่อยๆจางหายไปแล้ว จากนั้นจึงค่อยๆประคองร่างของตัวเองออกมาจากห้องนอนที่ตัวเองส่งเสียงกรีดร้องไปเมื่อกี๊นี้

 

 

 

 

                เมื่อออกมาจากห้องและตรงมาที่ห้องครัวเรียบร้อยแล้ว สายตาหวานก็ปะทะเข้ากับ กระดาษโน้ตที่แปะอยู่บนตัวเย็นจึงเดินเข้าไปอ่านอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

                ผมขอไปทำธุระหน่อยนะบาดา ขอโทษที่ไม่ได้บอก ตอนเย็นเจอกัน

 

 

 

 

                ดูจากลายมือแล้วคงจะเป็นของกิมจิแน่ๆเลย ไปไหนของเค้านะ อย่างน้อยๆก็น่าจะบอกกันมั่งสิ ดงเฮคิดอย่างเซ็งๆ ก่อนจะไปอาบน้ำและคิดว่าตัวเองจะทำเช่นไรต่อไป

 

 

 

**************************************************

 

 

                รอนานมั้ยคะ... เสียงหวานดังขึ้นที่ด้านหลังส่งผลให้ร่างสูงของยุนฮักต้องรีบลุกขึ้นยืนทันที

 

 

 

                ก็ไม่มากหรอก แค่1ชั่วโมงกับ27นาที เท่านั้นเอง ยุนฮักยกนาฬิกาขึ้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

 

 

                หึหึ...ยังไม่เลิกนิสัยตรงไปตรงมาขนาดนี้อีกหรอคะ...ไม่เอาน่าอุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที อย่าทำตัวน่าเบื่อนักเลยน่า ซารังโบกมือเป็นการบอกเป็นนัยๆว่าอย่าทำตัวเป็นคุณลุงขี้บ่นนักเลย

 

 

 

 

                เลิกนอกเรื่องซะที ซารัง ตอบพี่มาซะทีว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่กรุงโซลนี่ได้ ยุนฮักถามด้วยน้ำเสียงเครียดๆ

 

 

 

 

                แล้วพี่จะบอกซารังมาได้รึเปล่าล่ะคะว่ามาทำอะไรที่เกาหลีนี่เหมือนกัน ซารังจ้องร่างสูงอย่างไม่ละสายตา

 

 

 

                อย่ามายอกย้อนพี่ได้มั้ย สรุปคือเราจะไม่ตอบใช่มั้ย

 

 

 

                ไม่ตอบค่ะ มีอะไรมั้ยคะ ซารังทำสีหน้าท่าทางกวนๆ

 

 

 

                ไม่มี...งั้นพี่เปลี่ยนคำถามก็ได้ เราไปเจอและรู้จักกับนายคิม คิบอมอะไรนั่นได้ลังไง

 

 

 

                มันเป็นพรหมลิขิตค่ะ ซารังทำหน้าเลื่อนลอย

 

 

 

                น่าเชื่ออยู่หรอกนะ หน้าตาเราเหมือนกันบาดาซะขนาดนั้น ยุนฮักกพูดด้วยน้ำเสียงรู้ทัน

 

 

 

                จนป่านนี้ก็ยังไม่ยอมรับอีกหรอคะ ว่าเค้าน่ะชื่อลี ดงเฮ ไม่ใช่บาดา ซารังพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยั่น

 

 

 

                ซารัง... ยุนฮักเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง

 

 

 

                พี่พาเค้ากลับมาทำไม...พามันกลับมาทำไม ซารังขึ้นเสียงอย่างหมดความน่ารักอีกต่อไป

 

 

 

                อะไร...เธอหมายความว่าอะไร ยุนฮักถามอย่างงงๆ

 

 

 

                ไอ้ผู้ชายหน้าหวานคนนั้น พี่จะพามันกลับมาทำไม มันไปแล้วทำไมไม่ไปให้ลับล่ะ พี่คิบอมอุตส่าห์ไปจากกับมันถึงฝรั่งเศสแล้วพี่จะพามันกลับมาที่นี่อีกทำไม

 

 

 

 

                เธอพูดเรื่องอะไรของเธอน่ะซารัง พี่ไม่เห็นเข้าใจเลย

 

 

 

 

                แล้วพี่เคยเข้าใจอะไรกับเค้าบ้างมั้ยล่ะ...เคยมั้ย 4ปีก่อนพี่ทำร้ายซารังให้เจ็บปวดมากมายบาดแผลนี้มันไม่มีวันลบออกไปจากใจเค้าได้เลย พี่มันคนใจร้าย ซารังพูดทั้งๆที่น้ำตาเต็มหน้า

 

 

 

                ซารัง...พี่ขอโทษ...แต่พี่...รักใครไม่ได้ พี่รักใครไม่ได้จริงๆ ยุนฮักพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

 

 

 

                แต่พี่ก็รักมัน พี่รักผู้ชายที่ชื่อลี ดงเฮนั่น ซารังปล่อยให้น้ำตาหยดลงมาแบบไม่อายใคร

 

 

 

                นั่นมันไม่เหมือนกันนะ ซารัง...

 

 

 

                ไม่เหมือนกันตรงไหน ทำไม...ทำไมใครๆก็ต้องรักแต่นายดงเฮนั่นด้วย ทั้งพี่ ทั้งพี่คิบอม ซารังสิ...ซารังเป็นผู้หญิงจริงๆไม่ใช่พวกลักเพศแบบนายนั่น...พี่รู้มั้ยว่ามันแต่งงานกับพี่คิบอมไปตั้งแต่ปีที่แล้ว ผู้ชายกับผู้ชายแต่งงานกันมันจะเป็นไปได้ยังไง...มันผิดธรรมชาติชัดๆ

 

 

 

                พอได้แล้วซารัง อย่าพูดจาไม่ดีแบบนี้ใส่ดงเฮนะยุนฮักเผลอตวาดออกมา

 

 

 

 

                นั่นไง...ยอมรับแล้วรึไงว่าเค้าชื่อดงเฮ

 

 

 

                เอ่อ...แล้วยังไงล่ะ ถึงยังไงตอนนี้เค้าก็อยู่กับพี่ พีคือคนแรกที่เค้าจะนึกถึงในตอนนี้ ยุนฮักพูดอย่างมั่นใจ

 

 

 

 

                มั่นใจจริงๆเลยนะ...มั่นให้มันตลอดไปเถอะ คิดหรอว่าพี่คิบอมจะปล่อยเมียเค้าไปง่ายๆน่ะ ที่นี่มันบ้านเกิดของเค้า เค้าใช้เวลาตลอดชีวิตที่นี่ คิดว่าเค้าจะไม่เอะใจอะไรเลย ซารังพูดออกมาอย่างถือดี และนั่นก็ทำให้ยุนฮักพูดไม่ออกเช่นกัน...เค้าลืมนึกถึงความจริงเรื่องนี้ไปเลย

 

 

 

 

                พี่จะทำอะไรมันก็เรื่องของพี่เถอะนะ...แต่ซารังไม่มีวันที่จะยอมเสียพี่คิบอมไปแน่ๆ 3ปีต่อการเก็บข้อมูล 2ปีต่อการทำตัวให้เหมือนนายลี ดงเฮนั่น ซารังไม่มีวันปล่อยให้ทุกอย่างมันสูญเปล่าไปแน่ๆ ซารังพูดด้วยแววตาเคืองแค้น

 

 

 

 

                เธอจะทำอะไรน่ะ ซารัง ยุนฮักพูดด้วยความตกใจกลัวว่าคนตรงหน้านี้จะแตะต้องลมหายใจของเค้า

 

 

 

 

                เรื่องของซารัง หน้าที่ของพี่ก็คือทำให้นายดงเฮรักพี่ให้ได้ ส่วนเค้าก็จะทำให้พี่คิบอมรักเค้าให้ได้เช่นกัน แค่นี้ก็แฟร์สำหรับเราทั้งสองแล้วล่ะ...

 

 

 

 

                เธอ...จะให้พี่บังคับจิตใจของบาดาเค้างั้นหรอ

 

 

 

 

                แล้วการที่พี่กักเค้าให้อยู่กับพี่ตลอดเวลาแบบนี้ มันไม่เรียกว่าเห็นแก่ตัวงั้นหรอ

 

 

 

 

                ซารัง...เธอรักนายคิบอมนั่นขนาดนี้เลยหรอ ยุนฮักถามอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

 

 

 

 

                ผู้ชายคนแรกที่ซารังรักก็คือพี่...แต่พี่ก็ทำให้ซารังไม่เชื่อในความรักอีกเลย จนกระทั่งได้มาบกับพี่คิบอม พี่เชื่อมั้ยว่าคนเราจะตกหลุมรักคนที่เห็นเพียงหน้ากระดาษได้มากมายขนาดนี้...ซารังจะไม่ยอมปล่อยให้พี่คิบอมไปเป็นของใครกันแน่...

 

 

 

 

                ซารังจะไม่ให้ปล่อยเค้าให้จากไปง่ายๆเหมือนพี่ พี่จอง ยุนฮัก ซารังพูดด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเดินออกจากร้านไปทันที

 

 

 

 

                ยุนฮักนั่งมองถ้วยกาแฟที่ยังไม่ถูกกินเลยซักนิด ด้วยความรู้สึกหดหู่...พี่ก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้หรอกนะซารัง พี่ก็ไม่ได้อยากจะทำให้เราเสียใจ

 

 

 

                ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รักเรา...แต่พี่รักเราไม่ได้

 

 

 

******************************************

 

 

 

 มาอัพตอน6 โมงเช้านี่มันช่าง....-*-
คอมเม้นท์ใกล้ถึง300แล้ว ฝันไอ้จีนกำลังจะเป็นจริง ก๊ากๆ
ขอเม้นท์กันหน่อยน้า ถึงจุดเข้มข้นกันแล้ว
ต่อไปคงจาฉากเศร้าล้วนๆ (มั้ง)
สงสารใครมั่งเอ่ย (บอม ด๊อง วอน ป๋า เจ๊ ฮยอค ยุนฮัก ซารัง....แต่ไม่มีใครสงสารแก-*-)
นี่ๆสั่งเกตมั้ยจีนอัพฟิคเรื่องนี้ติดตอกันวันนี้เป็นวันที่9แล้ว เย้ๆ

 

                 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1659 love donghae (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:43
    โอ๊ยยยยยยยยยยยย

    อะไรเนี่ยยยยยยยยยย


    แกจะทำอะไรนังชะนีซารัง
    #1,659
    0
  2. #1577 KIHAE*129 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 01:47
    ชั่งเป็นผู้หญิงที่น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ

    สามปีเก็บข้อมูลสองปีทำตัวให้เหมือน

    ต่อให้ทำไปอีกนานแค่นั้นก็ไม่มีวันได้อยู่ในตำแหน่งที่หมวยอยู่หรอก

    #1,577
    0
  3. #1498 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 20:11
    โอยยยยยยยยยยยยย เครียดระบม==
    #1,498
    0
  4. #1410 OoMy (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 22:17
     ยัยนี่...
    #1,410
    0
  5. #1327 I'M LOOKNU (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 21:10
    ทำไมไม่กลับไปรักกันแบบเดิมเล่า

    แล้วมากักขังด๊องทำไมให้บอมเจ็บละเนี่ยห๊ะ

    ซาเล้งหล่อนใจร้ายมากเลยนะ ความจริงใจร้ายทั้งคู่นั้นแหละ
    #1,327
    0
  6. #1163 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 22:57

    ซารังง
    เกินไปล่ะๆๆ
    - -*

    #1,163
    0
  7. #285 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 00:11
    เอ่อ สวัสดีค่ะ คือ ขอแทนด้วยเราละกันนะ....เรื่องแรกเลย ขอให้ไรเตอร์อ่านเม้นเราให้จบ เพราะมันสำคัญมาก เราจะบอกว่า เราอ่านฟิคของไรเตอร์ทันแล้วนะ เราขอยอมรับเลยว่า ฟิคเรื่องนี้สนุกมากจริงๆ เราอ่านฟิคมาครึ่งร้อย เราร้องไห้ให้ฟิคเรื่องนี้เรื่องแรก ยอมรับเลยว่า ไรเตอร์แต่งเก่งจริงๆ.....เรื่องที่2 เรามาเม้น เพราะเราจะมาสารภาพผิดกับไรเตอร์ ว่าเราอ่านจบเรื่องแรก จนตอนนี้ตามภาค2 ทันแล้ว แต่เราไม่เคยเม้นให้เลย!!! ถ้าไรเตอร์โกรธเรา เราไม่ว่าอะไรเลย เพราะเรารู้ ว่าคนเป็นไรเตอร์ เม้นเป็นสิ่งสำคัญ เพราะเพื่อนเราก็เป็นไรเตอร์อยู่ แต่หตุที่ไม่เม้น เพราะมันสนุกทุกตอน สนุกจนออกมาเม้นให้ไม่ได้ เหตุผลอาจงี่เง่านะ แต่มันคือเรื่องจริง เพราะฉะนั้น ไรเตอร์จะโกรธเรา เราก็ไม่ว่า แต่เราสัญญา ว่าต่อไปนี้จะเม้นให้บ่อยๆ เท่าที่จะทำได้



    อ้อ...นี่เมลเรา เผื่อไรเตอร์จะตามไปด่า เรามั่ยว่าหรอก เพราะเราสมควรโดนจิงๆ แต่ถ้ามั่ยมาด่า งั้นไปคุยเอ็มกันนะ(ซะงั้น) aumaimnat@hotmail.com
    #285
    0
  8. #283 ^^LovE^DonGHae^^ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2551 / 13:10
    เราเม้นแล้ว


    ตกลงยัยซารังนี่นะ  หน้าด้านเปนที่สุด  อ่านแล้วหมั่นไส้เปนบ้า


    อยากรู้ว่าเมื่อไหร่กันที่ด๊องและบอมจะกลับมาเปนเหมือนเดิมอ้า
    #283
    0
  9. #281 blue#cherry (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2551 / 22:55

    อร๊าคคคคคคคคคคคคคคค!!!!


    ฆ่ามานๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ




    ยัย ซารุ่งริ่ง

    แกไม่ตายดีแน่ -*-



    บังอาจ มาเรียกโอป้าชั้น ว่า 'มัน'


    อย่าอยู่เล๊ยยยยยยย!!!!!!!!!!!

    #281
    0
  10. #280 PoiPuRa-SuJu (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2551 / 22:15
    เส้าT T

    ซารัง ช้านจะฆ่ า เทอ


    เผามานน นน น!!!!!


    สวนจีนน่ารั๊กจัง

    อัพทุกวันเลย

    อิอิ^ ^
    #280
    0
  11. #279 New (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2551 / 22:01
    ปายตายซะเถอะยัยซารังง ย๊ากกกกกกกกกกกก



    แง่งๆๆ อยากฆ่ามานนน



    สรุปว่าาา ซารังขับรถชนด๊องแด๊งเรอะ??(((สรุปไปเอง-*-)))คงไม่ไช่-*-



    แหะๆ สงสารร ทุกคนน ยกเว้นยัยซารัง สงารยุนฮัก นิสสสสนึงง ย้ำว่า นิสสสนึง- -
    #279
    0
  12. #276 haruzen (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2551 / 08:49
    จีนน่ารักที่สุดดดดเลย.....
    มาลงให้ทุกวันเลยชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ซารังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ..ไม่ชอบเลยยยยยยย...
    เอาไปทิ้งไกลๆที่สิ.....เอาไปห่างจากคนพวกนี้อ่ะ...
    เอาไปบ้านเก่าเลยก้อได้อ่ะ.....
    #276
    0