[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 44 : Beautiful Disaster Series II Chapter 37_ทำไมเป็นคนแบบนี้...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 37_ทำไมเป็นคนแบบนี้...

 

 

 

                ฮยอคแจมองภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวด ตอนนี้เค้ากำลังยืนอยู่หน้าห้องนอนของตัวเอง ห้องนอนของเค้าและฮันคยอง กับสิ่งที่เค้าเห็นมันก็บอกแทนข้อความเป็นร้อยเป็นพันได้แล้ว

 

 

 

                ฮันคยองหยิบทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฮีชอลออกมากองไว้บนเตียง แล้วกอดอย่างทนุถนอม เตียงที่มันเป็นของเค้า แต่ในวันนี้คนรักของเค้ากลับเอาของๆคนรักเก่ามันวางไว้โดยที่ไม่คิดถึงจิตใจของเค้าเลย

 

 

 

                แล้วแบบนี้จะให้เค้าทำเช่นไร ปั้นหน้ายิ้มต่อไปงั้นหรอ มันไม่ไหวแล้วมั้ง กับการที่ต้องทนทำเป็นไม่เห็น มองข้ามมันไป หรือให้อภัยฮันคยองมาตลอด เค้าไม่ใช่แม่พระหรือพ่อพระที่ไหนนะ จะได้ไม่รู้สึกอะไรเลย

 

 

 

                แต่แล้วทำไม ร่างสูงถึงไม่คิดถึงจิตใจของเค้าบ้าง เคยรู้บ้างมั้ยว่าเค้ารู้สึกยังไง เคยสนใจมั้ยว่าแต่ละวันเค้าทรมานเจียนตายซักแค่ไหน แล้วดูทีเวลาที่พี่ฮีชอลร้องไห้สิ พี่เล่นทำหน้าเหมือนจะตายแทนเค้าให้ได้ ไม่แฟร์เลยนะ

 

 

 

                น้ำตาของฮยอคแจค่อยๆไหลออกมาช้าๆ ดงเฮ...ชั้นคิดถึงนายจังเลยคิบอมบอกว่านายกลับมาแล้ว แต่จำคิบอมไม่ได้...ทำไมกันล่ะชั้นอยากให้แกอยู่ตรงนี้ด้วยจังเลย ด๊อง...แกอยู่ที่ไหนกันน่ะ ฮยอคแจหันไปมองฮันคยองอีกครั้งแล้วเดินจากที่ตรงนั้นไปช้าๆ

 

 

 

                ส่วนฮันคยองก็ไม่ได้รู้เลยว่ามีใครแอบดูทุกการกระทำของตัวเองอยู่ มือหนายังคงกอดของแห่งความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้อย่างแนบแน่น

 

 

 

                ความทรงจำอันมีค่าของเค้าและฮีนิม วันเวลามันผ่านมาแล้วกี่ปีกันนะ...4หรือ5ปี...ทำไมมันถึงได้รวดเร็วขนาดนี้กันนะ เผลอแป๊บเดียวจะ5ปีแล้วหรอ 5ปีแล้วหรอที่เราเลิกกันน่ะ แต่สำหรับผม วันแห่งความปวดร้าวนั้นยังคงตราตรึงอยู่ราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง แล้วคุณล่ะฮีนิมจะรู้สึกเหมือนผมมั้ย

 

 

 

                ทำไมกันนะ...ทำไมวันนั้นผมถึงปล่อยมือคุณไปอย่างง่ายดาย ทำไมผมถึงทำตัวเป็นพ่อพระอยากให้น้องชายมีความสุข ทำไมผมถึงให้คุณเดินจากไป แล้วไปนั่งร้องไห้เพียงคนเดียว แล้วทำไมคนๆนั้นจะต้องเป็นซีวอนด้วย

 

 

 

                ต่อให้เวลาจะผ่านไปกี่ร้อน กี่หนาว แต่ทุกๆอย่างภายในจิตใจของผมมันยังมีแต่คุณเหมือนเดิมเลยนะ มันไม่เคยเปิดประตูรับใครอีกเลย แม้แต่...ฮยอคแจ

 

 

 

                ผมรู้...ว่ามันเลวซักแค่ไหนทที่ทำกับเค้าเหมือนกับว่าเค้าเป็นตัวแทนใครแบบนี้ แต่ฮีนิม...ผมเลิกรักคุณไม่ได้จริงๆ ทุกคืนที่หลับตาใบหน้าของคุณก็อยู่ในนั้นแล้ว หรือเวลาตื่นสิ่งแรกที่ผมจะเห็นก็คือใบหน้าของคุณ แล้วแบบนี้ยังจะให้ผมไปรักใครที่ไหนได้

 

 

 

                ผมพยายามแล้วจริงๆที่จะรักฮยอคแจให้เหมือนกับที่รักคุณ...แต่สุดท้ายมันก็ล้มเหลวอยู่ร่ำไป เจ้าของหัวใจของผมคือคุณคนเดียวนะฮีชอล

 

 

 

                ฮันคยองได้แต่พร่ำบอกฮีชอลภายในใจ แต่มันจะมีประโยชน์อะไรก็ในเมื่อวันนี้ ทั้งตัวฮันคยองเองและตัวของฮีชอล ต่างก็มีคนของตัวเองไปแล้ว มันจะมีประโยชน์อะไรที่จะมารื้อฟื้นสิ่งที่จบไปแล้วอีก

 

 

 

                ยิ่งลังเลยิ่งเจ็บปวด ยิ่งเสียใจยิ่งท้อถอย เมื่อมาถึงจุดนี้คงไม่มีใครหันหลังกลับได้อีกแล้ว มีเหลืออยู่ทางเดียวก็คือการเดินต่อไปข้างหน้า อยู่ที่ตัวของฮันคยองเองแล้วล่ะว่าจะยอมเดินต่อไปมั้ย หรือจะจมปลักอยู่กับอดีตที่ไม่มีทางย้อนคืนมาแบบนี้

 

 

 

 

 

 

                บาดาถูกทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียวภายในห้องพักอีกแล้วเพราะว่ากิมจิ จะต้องไปจัดการเรื่องเอกสารต่างๆของเค้าให้เรียบร้อย และเค้าก็สังเกตได้เลยว่า พักหลังมานี่ตั้งแต่เจอกับผู้ชายคนนั้นที่ชื่อคิบอมอะไรนั่น กิมจิดูเปลี่ยนไปจริงๆ เหมือนกับว่ามีบางอย่างปกปิดไม่อยากให้ซารังรู้

 

 

 

                เวลาบาดาจะทำอะไร กิมจิก็จะคอยจ้องตลอดเลย จะหยิบ จะจับอะไร เหมือนกับว่าแต่ล่ะอย่างมันมีอะไรซุกซ่อนอยู่อย่างงั้นแหละ หรือว่ากิมจิกลัวว่าบาดาจะไปรู้เรื่องอะไรเข้า

 

 

 

                ยิ่งคิดก็มีแต่จะยิ่งปวดหัวร่างบางจึงตัดสินใจ ออกไปเดินเล่นข้างนอกจะดีกว่า ไปที่ไหนกันดีล่ะ ทางแถวนี้ก็ไม่รู้จักทั้งนั้น ไปไหนดีวะเนี่ยเรา

 

 

 

                ดงเฮเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบก็ไม่ได้ทางออกซะที เลยตัดสินใจเดินเลียบๆไปตามทางถนนก็แล้วกันวะ เผื่อหลงอย่างน้อยก็จำทางได้ เดินกลับมาตามทางเดิมยังไงล่ะ วะฮะฮ่า -*-

 

 

 

                และเมื่อเค้าเดินมาตามทางเรื่อยๆ ก็ได้เห็นกับผู้คนหลากหลายมากมาย รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร บรรยากาศอันอบอุ่นและคุ้นเคยทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ผมรู้สึกราวกับว่า...ที่นี่เป็นบ้านของเค้าจริงๆ

 

 

 

                เดินต่อมาอีกไม่นาน เค้าก็เจอเข้ากับ...สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง พร้อมกับแม่น้ำแห่งนั้น...ที่เค้าเห็นตัวเค้าเองและคิบอมวิ่งเล่นอยู่ด้วยกัน ที่นี่คือที่ไหนกัน สายตามองรอบๆจนเห็นป้ายเขียนเอาไว้ แม่น้ำฮัน

 

 

 

                แม่น้ำฮันงั้นหรอ... บาดาหรือจะเรียกว่าดงเฮ หรืออะไรก็ได้พูดทวนซ้ำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินลงไปยังที่ริมน้ำใสแจ๋วนั้น ร่างบางถอดรองเท้าของตัวเองออกมาถือไว้แล้วเริ่มเดินลงย่ำน้ำที่ค่อนข้างเย็นนั่นอย่างมีความสุขก่อนจะเริ่มเดินไปตามน้ำเรื่อยๆ

 

 

 

                สายลมอ่อนๆยามบ่าย ช่างเป็นอะไรที่น่านอนซะจริงๆเลย ความทรงจำของเค้าในอดีตมันคืออะไรกันนะ...ทำไมทุกครั้งที่เค้าเหมือนกับจะจำทุกสิ่งได้มันก็จะดับลงไปซะก่อน เหมือนกับว่าไม่อยากให้เค้าจำได้ยังไงยังงั้นแหละ ให้ตายเถอะ

 

 

 

                แล้วถ้าเค้าจำทุกๆอย่างขึ้นมาได้ล่ะ มันจะเกิดอะไรขึ้น เค้ากับคิบอมเป็นอะไรกัน แล้วกิมจิล่ะ กิมจิเป็นอะไรกับเค้า แล้วยังจะคนที่อยู่กับคิบอมตลอดเวลานั่นอีก แค่คิดเค้าก็รู้สึกปวดหัวไปหมดแล้ว

 

 

 

                เค้าไม่อยากจะจำอะไรได้อีกแล้ว ทำไมกันล่ะ เค้าไม่อยากรับรู้อะไรในขณะที่จิตใจของเค้ายังไม่พร้อมจะรับความจริงอะไรทั้งสิ้น กลัวไปหมดทุกสิ่ง กลัวไปหมดทุกอย่าง

 

 

 

                ผู้ชายแก้มหนาที่ชื่อคิบอมอะไรนั่นบอกว่าเป็นสามีเค้า ส่วนเค้าก็เป็นภรรยาคิบอม แล้วถ้ามันเป็นเช่นนั้นขึ้นมาจริงๆล่ะ เค้าจะต้องทำเช่นไรกับกิมจิดี...แล้วกิมจิจะคิดยังไงเมื่อนายคิบอมพูดแบบนั้น เค้าหาทางออกไม่ได้เลย ไม่อยากทำร้ายหัวใจใคร ไม่อยากให้ใครจะต้องมาเจ็บปวดพร้อมเค้าเลย

 

 

 

                กลัวเป็นบาปเหลือเกิน...ถ้าหากจะต้องทำร้ายหัวใจใครพร้อมกันถึง2คน ไม่สิ...จะต้องเรียกว่า3คนซะมากกว่า ผู้หญิงที่ยืนข้างๆคิบอมวันนั้น แม้จะไม่ได้สังเกตมากนัก แต่สายตาของหล่อนก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคิดเช่นไรกับคิบอม

 

 

 

                ร่างบางสะบัดหัวไปมาไล่ความสับสนให้ออกไปจากสมองซะ เวลานี้คิดอะไรไปก็มีแต่ปวดร้าวเท่านั้น สู้เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นจะดีกว่า

 

 

 

                ฮึก...ฮือ...ทำไม...ฮือ... ดงเฮได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากที่ใกล้ๆ ด้วยความอยากรู้ก็เลยรีบเข้าไปดูทันที ก่อนจะพบว่ามีผู้ชายหน้าออกจะหวานแต่น้อยกว่าเค้าหน่อยนึงกำลังนั่งร้องไห้อยู่

 

 

 

                เฮ้ย...นาย มาร้องไห้ทำไมแถวนี้น่ะ ดงเฮลองร้องทักออกไป และก็ได้ผลผู้ชายคนนี้เงยหน้าขึ้นมามองเค้าทันที

 

 

 

                ดงเฮ.... ฮยอคแจร้องออกมาก่อนจะโผเข้ากอดดงเฮทันที

 

 

 

                ฮือ...ใน...ฮึก...ในที่สุด...ฮึก...ชั้นก็...เจอแก...แกหายไปไหนมาเป็นเดือน... ฮยอคแจพูดติดๆขัดๆเพราะน้ำตาที่เปรอะเปื้อนเต็มหน้า

 

 

 

                เอาอีกแล้วหรอเนี่ย...จะให้ผมบอกใครอีกกี่คนเนี่ยว่าผมชื่อบาดาไม่ใช่ดงเฮ ร่างบางบอกอย่างเบื่อๆ

 

 

 

                ชั้นว่า..ฮือ...แล้วว่านายคงจะไม่ยอมรับ แต่ ฮือ...ช่างมัน นาย...จำชั้นได้มั้ย... ฮยอคแจเปลี่ยนคำถามและเป็นคำถามที่คำตอบมีความหมายกับเค้ามาก

 

 

 

                ไม่.... ร่างบางตอบทันทีแทบจะไม่ต้องคิด

 

 

 

                ฮือ....โฮ......... ฮยอคแจนั่งลงบนม้านั่งตัวเดิมแล้วระเบิดน้ำตาออกมาหนักกว่าเก่าอีก

 

 

 

                เฮ้ยนาย...ร้องออกมาอีกทำไมเนี่ย เดี๋ยวใครเค้าเข้าใจผิดว่าชั้นทำอะไรนายดงเฮรีบบอกอย่างตกใจ

 

 

 

                แกไปเลยไป้...จำชั้นไม่ได้ก็ไม่ต้องมาพูดกัน ไสหัวไปลเย ฮือ...ไอ้เพื่อนบ้า ฮือ...หายหัวไปเป็นเดือน...กลับมา...กลับบอกว่าจำเราไม่ได้...ฮือ...ชั้นรู้จักแกมา12ปี...ฮือ....ไม่มีค่าเลย ไม่มีค่าพอให้แกจดจำเลย... ฮยอคแจพร่ำพูดสิ่งที่กดดันตัวเองออกมาทั้งหมด

 

 

 

                น่าแปลก...ทั้งๆที่เค้าจำคนที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้านี้ไม่ได้ แต่ว่าเค้ากลับรู้สึกมีความผูกพันกับนายขี้แยคนนี้อย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่จะได้คิดอะไร ร่างบางของดงเฮก็ตรงเข้าไปโอบกอดฮยอคแจทันที

 

 

 

                โอ๋...โอ๋ๆๆๆ....ไม่ร้องน้า...ไม่ร้อง.... ดงเฮกอดฮยอคแจแล้วโยกไปมาราวกับว่าปลอบเด็กตัวน้อยๆ แต่มัน...ก็ทำให้ฮยอคแจสงบลงได้อย่างประหลาด

 

 

 

                ดงเฮ....

 

 

 

                เรียกชั้นว่าบาดานะ...ดงเฮสวนขึ้นมาทันที

 

 

 

                บะ...บา...บาดา ฮยอคแจเรียกอย่างไม่เต็มเสียงนัก

 

 

 

                ว่าไง...นายจำอะไรไม่ได้เลยหรอ ฮยอคแจถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

 

 

                อะไรล่ะที่นายบอกว่าจำไม่ได้

 

 

 

                ก็อย่างเช่นก่อนนายจะไปฝรั่งเศสนายเป็นใคร ทำงานอะไร และ...เคยรักใคร

 

 

 

                ไม่.... ดงเฮตอบอย่างไร้เยื่อใย

 

 

 

                และทั้งคู่ก็เงียบอยู่แบบนั้นซักพัก ไม่ซักพักสิเนิ่นนานจนท้องของฮยอคแจมันบีบรัดกันจนแน่นไปหมดด้วยความอึดอัด

 

 

 

                นายรู้มั้ยว่าคิบอมแทบจะเป็นบ้าและเสียใจมากแค่ไหนตอนที่นายหายไป ฮยอคแจเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน

 

 

 

                ไม่รู้...

 

 

 

                แล้วนายจำได้มั้ย ว่านายกับคิบอมเคยฝ่าฟันอะไรมากว่าจะได้รักกัน

 

 

 

                ไม่ได้...

 

 

 

                แล้วนายเคยรู้สึกถึงสิ่งที่คิบอมเฝ้าเพียรทำให้นายบ้างรึเปล่า

 

 

 

                ไม่เคย...ทุกคำตอบ ร่างบางตอบออกมาอย่างรวดเร็วจนฮยอคแจหน้าเสียลงเรื่อยๆ

 

 

 

                นายจำผู้ชายที่ชื่อคิม คิบอมไม่ได้เลยหรอ ฮยอคแจถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

 

 

                เค้าไม่เคยอยู่ในก้านสมองด้านความทรงจำของชั้น เรียบนิ่ง...แต่มั่นคง ฮยอคแจมั่นใจแล้วว่าดงเฮจำคิม คิบอมไม่ได้จริงๆ จบแล้วล่ะคิบอม นี่ใช่มั้ยความรู้สึกที่นายกำลังเป็น

 

 

 

                แล้วว่าแต่นายเป็นใครล่ะ...ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวแบบนี้ ดงเฮเป็นฝ่ายถามบ้าง

 

 

 

                นายจำไม่ได้แม้แต่ชื่อชั้นเชียวหรอ

 

 

 

                ไม่...แล้วจะตอบชั้นได้รึยังว่ามานั่งร้องไห้ทำไม...

 

 

 

                ไม่... ฮยอคแจตอบทันทีเช่นเดียวกันกับดงเฮ

 

 

 

                ถ้านายไม่ใช่ดงเฮ...ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ชั้นจะต้องเล่าให้นายฟัง เพราะคนที่ชั้นอยากคุยด้วย อยากปรึกษา อยากร้องไห้ให้เห็น มีเพียงเพื่อนที่ชั้นรักที่สุดในชีวิตเท่านั้น นั่นก็คือลี ดงเฮ ฮยอคแจพูดอย่างวิงวอน แต่ก็ไม่เห็นความหวังอยู่บนแววตาอันวาววับนั้นเลย

 

 

 

                แรปเปอร์คนเก่ง จึงถอนหายใจหนักและมองหน้าเพื่อนรักอีกแล้ว ก่อนจะปาดน้ำตาแล้วเดินออกไป ยากเหลือเกินที่จะได้เจอกับดงเฮ แต่ก็ยากเหลือเกินเช่นกันที่จะทำใจรับให้ได้ว่าคนตรงหน้านี้ลืมหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว

 

 

 

                เฮ้...นาย...เดี๋ยวสิ...นายยังไม่บอกชื่อชั้นเลย ดงเฮตะโกนไล่หลังตามไป

 

 

 

                ซึ่งฮยอคแจก็หยุดฝีเท้าเล็กน้อย แล้วหันกลับมาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

 

 

                นายเป็นเพื่อนชั้น ไม่มีวันที่เพื่อนจะลืมเพื่อนได้ลงคอหรอก

 

 

 

                เพื่อน....งั้นหรอ แม้ว่าฮยอคแจจะเดินจากไปแล้ว แต่ดงเฮก็ยังคงทวนประโยคนั้นอยู่ซ้ำๆนี่เค้าเคยเป็นเพื่อนกับนายขี้แยนี่ด้วย แล้วทำไมใครๆจะต้องเรียกเค้าว่าดงเฮด้วยล่ะ

 

 

 

                ร่างบางเก็บความสงสัยเอาไว้แล้วเดินเรียบไปตามชายหาดอีกครั้ง เค้าหวังว่าอากาศที่แสนสบายจะพัดพาเอาความทุกข์ของเค้าไปให้หมดสิ้น จะได้ไม่เหลืออะไรไว้ให้เจ็บปวดได้อีก

 

 

 

***********************************

 ตอนนี้เป็นอึนเฮ-*- วู้วๆๆๆ

สงสารก่ายเจงๆเลย ก่ายมาอยู่กับจีนมา ฟิ้วววว รองเท้าใครเอ่ย
อิอิเม้นหน่อยน้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1658 love donghae (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:40
    งือออออออออออ


    สงสาร

    ฮยอกสุดๆอ่าาาาาาาาาาาา

    #1,658
    0
  2. #1576 KIHAE*129 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 01:39
    เฮ้อออออออออออออออ

    สงสรรฮยอกอ่ะ

    หมวยยยยยยยยยยยยย
    #1,576
    0
  3. #1497 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 20:05
    อิด๊องงงง ฉันจะบ้าตายอยู่แล้วววววววว!!!
    #1,497
    0
  4. #1409 OoMy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 22:11
     ด๊องรู้มั้ยว่าฉันจุกอยู่ที่คอ...
    #1,409
    0
  5. #1326 I'M LOOKNU (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 21:04
    เป็นการตอบที่ทำร้ายจิตใจมากเลยนะด๊อง

    ตอบสั้นๆได้ใจความแต่เจ็บมากๆ
    #1,326
    0
  6. #1162 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 22:50

    สงสารฮยอกอ่ะ
    ด๊องจำไรไม่ได้เรยหรออ
    -3-

    #1,162
    0
  7. #289 meaw (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 13:40

    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #289
    0
  8. #275 blue#cherry (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2551 / 21:02

    สงสารไก่ อ่าTOT~

    จีนไม่ต้องค่ะ!



    เอินเอง~~~~


    มามะ ก่ายยย

    มาซบอกเอินนี่มะๆ 555+


    ขออย่า ฮันซินเลยนะ

    รออิป๋า รุ้ตัวช้า ก้ได้ T^T

    ด๊อง

    นู๋ทำนิสัยไม่ดีเลยนะคะ

    เห็นว่า น่ารักนะ

    ไม่งั้นเดี๊ยนจะตบ(จูบ)


    อ๊ะ ไม่ใช่!!   55+

    #275
    0
  9. #274 prim^^ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2551 / 18:50
    ฮือออออ ทำไมด๊องจำอะไรไมได้สักที
    สร้อยล่ะ สร้อยหายไปไหนแล้ว

    สร้อยที่สลักชื่อสองคนนั้นไว้ล่ะพี่สวนจีนน

    แงงงง ฮือออ

    เมื่อไรด๊องจะจำคิบอมได้ เมื่อไร เมื่อไร แงๆๆๆๆ
    #274
    0
  10. #273 mc_mean (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2551 / 11:02
    ทำไมด๊องจำไม่ได้อ่ะ ฮือๆ
    ด๊องต้องจำให้ได้
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    ให้กำลังใจไปแล้ว อัพเยอะๆน้า อิอิ 
    #273
    0
  11. #272 haruzen (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2551 / 09:44
    จีนนนนนนน...น้ำตาไหลพรากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เศร้าอารายอย่างนี้......

    ด๊องจำไรไม่ได้เลยอ่ะ.....

    ขอให้ด๊องจำได้ที่เถอะ...

    น่าสงสาร..อ่ะ

    ฮยอกน่าสงสารจัน..ทำไมป๋าฮันถึงทำก่ะฮยอกอย่างนี้เนี่ย.....

    ทำไมถึงจะเอฮยอกเป็นทตัวแทนซินอ่ะ...

    เคยนึกถึงตวามรู้สึกฮยอกบ้างไหมเนี่ยป๋าาาาา...
    #272
    0