[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 39 : Beautiful Disaster Series II Chapter 32_เมื่อน้ำแข็ง...ใจสั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 32_เมื่อน้ำแข็ง...ใจสั่นไหว

 

 

 

                จะให้บอกว่าไม่เชื่อยังไงก็ต้องเชื่อว่าคิบอมหวั่นไหวกับผู้หญิงที่ชื่อคิม ซารังนี้จริงๆ เพราะอย่างน้อยๆเธอก็ทำให้คิบอมยิ้มได้มากกว่าเดิมหลังจากที่ดงเฮหายไป บางทีอาจจะเป็นรอยยิ้มที่เหมือนกันมอบให้ดงเฮเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

                และวันนี้เหล่าสมาชิกก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาอีกครั้ง เมื่อคิบอมได้พาซารังออกไปเดินเที่ยวห้างด้วยกันตั้งแต่เช้าแล้ว จะห้ามก็คงไม่ได้ซะด้วย ที่ทุกคนทำได้ในตอนนี้ก็คงจะมีเพียงดูทั้งสองฝ่ายไปเรื่อยๆแล้วล่ะมั้ง

 

 

 

 

                คิบอม...เรามาที่นี่กันทำไมหรอคะ ซารังเอียงคอถามอย่างงงๆที่โดนลากมายังห้างหรูตั้งแต่เช้า

 

 

 

                ก็จะมาซื้อพวกของใช้ให้ซารังยังไงล่ะ แล้วว่าแต่ปีนี้ซารังอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ

 

 

 

                ก็20ปีพอดีเลยค่ะ ซารังตอบพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ทำเอาคิบอมใจไหววูบ

 

 

 

                อ่อ...หรองั้นก็แสดงว่าเป็นน้องของชั้นสินะ งั้นซารังก้ตั้งเรียกชั้นว่าพี่น่ะสิ

 

 

 

                เอ๋...จะดีหรอคะ...ก็ได้ค่ะ พี่คิบอม

 

 

 

                คิบอมยิ้มบางๆออกมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วของวันนี้ที่เค้าสามารถยิ้มออกมาได้อย่างเปิดเผย ก็แค่มีคนที่ยืนอยู่ข้างนี้อยู่ด้วย ความเหงาทั้งหมดก็คล้ายว่าจะเลือนหายไป

 

 

 

 

                พี่คิบอม...ซารังอยากกินส้มจังเลย เดี๋ยวขอกลับแวะซื้อส้มด้วยนะคะ ซารังพูดอย่างอ้อนๆ

 

 

 

 

                ...คิบอม ด๊องชอบกินส้มที่สุดเลย ซื้อกลับบ้านมาให้ด๊องด้วยนะ... แวบนึงภาพของดงเฮก็ซื้อนขึ้นมาทันทีที่ซารังพูดจบ

 

 

 

 

                ซารัง...คุณชอบกินส้มอย่างนั้นหรอ คิบอมถามอย่างอึ้งๆแค่ใบหน้าก็เหมือนกันแล้ว อย่ามาชอบอย่างอื่นให้มันกันมากขึ้นไปอีกเลยนะ

 

 

 

 

                ใช่แล้วค่ะ...ซารังชอบกินส้มมากๆเลย แล้วก็ชอบอาหารทะเลด้วย ให้ตายเถอะ...อะไรมันจะเหมือนกันปานนั้น

 

 

 

                เอ่อ...ได้สิ แล้วขากลับพี่จะซื้อให้นะ ตอนนี้เราไปเดินดูพวกเสื้อผ้ากันเถอะ

 

 

 

                ซารังอยากได้ตัวไหนก็ยิบเลยนะ พี่ไม่สันทัดเรื่องเสื้อผ้าผู้หญิงเท่าไหร่หรอกนะ ว่าแต่ว่าเราน่ะชอบสีโทนไหนล่ะ คิบอมพลิกเสื้อตัวนู้นตัวนี้ไปมา ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย

 

 

 

                ซารังชอบสี ขาว แล้วก็สีเหลือง-ดำน่ะค่ะ

 

 

 

                ...ด๊องว่าสีขาวก็ชอบนะ แต่ที่ชอบที่สุดก็เหลืองดำอ่ะ...

 

 

 

                พี่คิบอมคะ...เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ ซารังเขย่าแขนคิบอมน้อยเมื่อเห็นว่าร่างสูงชะงักไป

 

 

 

                เอ่อ...ไม่หรอก จะไปดูร้านอื่นกันมั้ยล่ะ คิบอมปล่อยให้ซารังควงแขนอยู่แบบนั้นแล้วเดินออกไปร้านอื่น

 

 

 

 

                พี่คิบอมซารังอยากได้หมวกใบนั้นจังเลยอ่า หญิงสาวชี้ไปยังหมวกรูปปลานีโมตัวสีส้มที่ร้านขายหมวกร้านหนึ่ง

 

 

 

 

                อย่าบอกนะ...ว่าสัตว์ที่เธอชอบน่ะคือปลา คิบอมถามอย่างหวาดๆ

 

 

 

 

                อืม...ใช่ค่ะ ทำไมหรอคะ ซารังเอียงคอถามอย่างสงสัย

 

 

 

                เลิกทำท่าทางอย่างนี้ซะทีได้มั้ยเนี่ย ยิ่งเธอทำแบบนี้นะซารัง รู้มั้ยว่ามันทำให้หัวใจชั้นหวั่นไหวขนาดไหน ทำไมจะต้องเหมือนดงเฮไปซะทุกอย่างขนาดนี้ด้วย ทำไมกันล่ะ...แค่ใบหน้าเหมือนชั้นก็คิดถึงเค้าแทบจนทนไม่ไหวอยู่แล้ว

 

 

 

 

                แล้วนี่...ยังจะมาชอบในทุกๆอย่างให้เหมือนกับเค้าอีก อยากจะทรมานกันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยรึไง คิบอมได้แต่เก็บความสับสนเอาไว้ในใจ

 

 

 

 

                อ๋อ...ไม่หรอก อยากได้หรอ...ไปหยิบสิเดี๋ยวพี่ไปจ่ายเงินให้ คิบอมเดินพาซารังนำหน้าไป

 

 

 

                แล้วตลอดวันนั้นทั้งวัน ทั้งสองคนก็เดินเข้าร้านนี้ ออกร้านนู้นมากมาย จนเวลาเกือบบ่าย2 ทั้งสองมือของคิบอมก็เต็มไปด้วยถุงของใช้ต่างๆมากมายจนพะรุงพะรัง

 

 

 

                ซารัง...หิวรึยัง คิบอมถามคนข้างๆอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                ก็นิดหน่อยแล้วล่ะค่ะ พี่คิบอมล่ะคะ ซารังหันมาถามอีกฝ่ายบ้าง

 

 

 

                งั้นเราไปหาอะไรกินกันดีกว่านะ อ้ะ ร้านนั้นก็แล้วกันพี่มาทานบ่อย คิบอมดึงมือซารังให้เดินเข้าไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง

 

 

 

                อ้าว...คุณคิบอมเชิญที่ส่วนตัวด้านในดีกว่านะครับ เด็กบริกรที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีรีบพาคิบอมไปยังที่มิดชิดทันที

 

 

 

 

                อืม...ว่าไงฮเยซองร้านเป็นยังไงบ้าง คิบอมทักด้วยความคุ้นเคย

 

 

 

                ก็ดีฮะ...แล้ววันี้คุณดงเฮไม่มาด้วยหรอฮะ

 

 

 

                เอ่อ...คือ...ดงเฮเค้า...ติดธุระน่ะ คิบอมตอบอย่างเลี่ยงๆ

 

 

 

                อ่อ แล้วคุณผู้หญิงคนนี้คือ... ฮเยซองหันมามองซารังที่นั่งทำตาใสแป๋วอยู่ก่อนแล้ว

 

 

 

                เอ่อ...นี่ซารัง...เค้าเป็น.... คิบอมมองอย่างอึกอัก จะแนะนำว่าเป็นอะไรดีล่ะ เค้าเองก็ยังไม่รู้เลย

 

 

 

 

                พี่คิบอมคะ...ซารังอยากทานข้าวแล้ว เราจะเริ่มสั่งกันรึยังคะ ซารังที่เห็นว่าคิบอมทำสีหน้าลำบากใจก็เลยพูดตัดบทออกมาอย่างลืมตัวไปว่าน้ำเสียงตัวเองมันดูฉุนเฉียวซักแค่ไหน

 

 

 

                อ่อได้สิ...ซารังอยากกินอะไรก็สั่งเลยนะ ส่วนของชั้นเอาอย่างเดิมก็แล้วกันนะ คิบอมหันไปสั่งฮเยซองอีกครั้งและหลังจากที่ซารังสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว ทั้งคุ่ก็หันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

 

 

 

                เอ่อ...พี่คิบอมคะ ซารังขอถามอะไรบางอย่างได้มั้ยคะ ซารังถามด้วยน้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยความอยากรู้

 

 

 

 

                ได้สิ แล้วเราอยากจะรู้อะไรล่ะ

 

 

 

                เห็นคุณฮีชอลบอกว่าซารังหน้าเหมือนคุณดงเฮขนาดนั้นเลยหรอคะ คำถามเดียวทำเอาคนถูกถามถึงกับจุก คิบอมหน้าซีดทันทีที่ได้ยินชื่อดงเฮออกจากปากของซารัง

 

 

 

                ก็...ก็มีส่วนคล้ายอ่านะ คิบอมตอบอย่างเลี่ยงๆทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วเหมือนกันราวกับแกะเลยต่างหาก แต่เค้าก็ไม่อยากจะยืนยันความคิดของตัวเองให้มันแน่ชัดไปกว่านี้อีกแล้ว

 

 

 

 

                ง่า...อยากรู้จังเลยว่ามีตรงไหนเหมือนกันบ้าง แต่ไม่เห็นจะดีเลย คนที่ไม่รู้จักกันจะมาหน้าตาเหมือนกันได้ยังไง ซารังพองลมเข้าแก้มอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

 

                แต่คงไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ตัวเองแสดงอออกมามันยิ่งเหมือนดงเฮขนาดไหน เหมือนเวลาดงเฮยิ้ม เหมือนเวลาดงเฮงอน เวลาดงเฮสงสัย ทุกๆอย่างที่เป็นคุณ ทำไมมันช่างเหมือนกับดงเฮไม่มีผิด

 

 

 

                ตลอดการรับประทานอาหารนั้นซารังก็ยังคงพูดเจื้อยแจ้วตลอดเวลาอย่างอารมณ์ดี ส่วนคิบอมก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆเท่านั้น บรรยากาศช่างเหมือนตอนที่เค้าพาดงเฮมานั่งกินด้วยจริงๆเลย ที่เค้าจะเป็นคนฟังส่วนดงเฮก็จะขนสารพัดเรื่องมาเล่าให้ฟัง

 

 

 

 

                คิบอม...นายกลายเป็นคนโลเลแบบนี้อีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ ชั้นคิดว่านิสัยนี้ของนายมันจะจบไปตั้งแต่นายเลือกดงเฮแทนที่อาราไปแล้วนะ แล้วทำไมวันนี้...ความรู้สึกนี่มันถึงได้แล่นกลับมาอีกซะล่ะ

 

 

 

                ใครกันที่บอกจะรักดงเฮคนเดียว...ใครกันที่สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะรอเค้ากลับมา เป็นนายไม่ใช่หรอที่บอกว่าจะตามหาเค้า เป็นนายไม่ใช่หรอคิบอมที่บอกว่าจะรักเค้าไม่ว่าจะต้องพรากจากกันแค่ไหน

 

 

 

 

                แต่แล้วทำไม...วันนี้แค่มีใครเดินเข้ามา นายกลับหวั่นไหวได้มากขนาดนี้ สัญญาที่มีต่อกันมันไม่ได้สำคัญอะไรเลยใช่มั้ย...หรือว่านายจะไม่ได้รักดงเฮจริงๆ...

 

 

 

******************************************

 
เอิ่ม....หยุด!!รู้ว่าจะพูดอะไรกัน ให้ไอ้จีนเตรียมตัวเตรียมใจก่อน 

1...2..3... เอ้าเชิญ ด่ามาได้เลย -*- เหะๆ วันนี้มาแบบแปลกๆ หลายๆคนที่เฝ้าลุ้นว่าเมื่อไหร่คิบอมดงเฮจะเจอกันซักที

รออีกนิดน้า อีกไม่นานเกินรอแน่นอน มาลุ้นกันดีกว่า เหอๆ ตอนนี้วิวจะถึง1000แล้ว ยินดีๆๆๆๆ

เม้นท์ๆให้จีนชื่นใจหน่อยน้าอากาศหนาวนี่แย่จังเนอะ จีนแสบคอยังไม่หายเลย

แต่ว่าวันนี้วันหยุดจีนแต่งได้ตั้ง4-5ตอนเลย 0.0 เม้นๆให้หน่อยน้า แล้วเด๋วพรุ่งนี้มาอัพคร้าบ
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1717 มาร์จัง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 00:55
    อิบอมอยากตายหรอ อิเมนคะถ้าหลายใจละก้อมาร์จะไม่รักเมนละนะ
    #1,717
    0
  2. #1653 love donghae (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:21
    อ๊ากกกกกกกกกกกก


    บอมห้ามหวั่นไหวนะเฟ้ยยยย


    นังนั่นมันตอแหล
    #1,653
    0
  3. #1571 KIHAE*129 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 01:01
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ทำไมต้องทำทุกอย่างให้เหมือนหมวยด้วย

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    เจ็บปวด
    #1,571
    0
  4. #1492 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 19:37
    บอมมมมมมมม อย่าลังเลนะเฟ้ยยยยยยยยยย*ถีบนังซารัง*
    ย๊ากกกกกกกกกกก
    #1,492
    0
  5. #1404 OoMy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 21:37
     เจ็บบอมได้ยินมั้ย ว่าเราเจ็บ ฮื่อๆๆๆ
    #1,404
    0
  6. #1361 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2554 / 17:08
     ชักจะเกลียดมันแระ ทั้งสองคนเลย
    #1,361
    0
  7. #1283 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2553 / 21:04
    คิบอมหลายใจ

    -..-
    #1,283
    0
  8. #1157 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 14:58

    บอมอย่าหวั่นไหวสิลูกก-*-

    #1,157
    0
  9. #1089 เง้อ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 02:24
    เอาอินี่ออกไปที !!!~



    ฮือๆๆ ,,เค้าจะเอาหมวยกับมาๆๆๆอ๊าT^T

    ม่ายมีคัยแทนหมวยได้ทั้งนั้นล่ะ..หึ่มๆๆๆ [อินเกิน- -*]
    #1,089
    0
  10. #1064 Kihae _4EVER (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2552 / 10:38

    บอม  งอนแล้วนะ

    #1,064
    0
  11. #1063 wonderbaby (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2552 / 01:26
    คิบอมมมมมมมมมมมมมมม -*-



    อืม - - อินไปหน่อย
    #1,063
    0
  12. #922 Soju (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 22:13
    ฮือๆ น้ามตาร่วงเป็นแม่น้ามโขง .... อ่านถึงตอนที่ 32 อยู่เลย

    ทำไมถึงทำแบบนี้อ่า ...



    ถึงแม้ จะมีคนเหมือนดงเฮเป็น ล้านคนบนโลกนี้

    ฮก็มีเพียงคนเดียวบนโลก ... ไม่สามารถหาใครมาแทนที่ได้

    ถึงแม้จะแทนที่ได้ ... ก็แค่สมองเท่านั้นแหละ

    แต่ในใจอ่ะ ... ไม่มีใครแทนใครได้หรอ
    #922
    0
  13. #246 MaRRi (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 20:57
    ให้ยุนฮักมาเอาซารังไปได้ไหมอ่า~ 55+
    #246
    0
  14. #237 haruzen (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 00:50
    เริ่มไม่ชอบซารังแล้วนะจีน....
    พาด๊องมาคืนบอมด่วนนนนนนนน.....
    บอมอย่าโลเลสิ....
    #237
    0
  15. #235 ์ำNew (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 22:14
    อ๊า่กกกกกกกกกกกกกกก



    ยัยซารังT^Tตกลงเจ้าเปนคนยังงัยกันแน่



    ย๊ากกกก!!!!!



    บอมมอ๊าาาา หึ่ยๆๆ เคืองๆ
    #235
    0
  16. #234 ฟูฟู (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 21:36
    โอ้วววววว





    สนุกๆๆๆ



    อัพทุกวันนะๆๆ

    ติดฟิคเรื่องนี้อย่างแรงงงงงง
    #234
    0