[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 38 : Beautiful Disaster Series II Chapter 31_ผมอยากมีชีวิต...อยู่เพื่อเค้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 31_ผมอยากมีชีวิต...อยู่เพื่อเค้า

 

 

 

                กิมจิ...เรามาโรงพยาบาลกันทำไมหรอ... ผมมองรอบๆตัวอย่างไม่คุ้นเคยก็วันนี้กิมจิพาผมมายังโรงพยาบาลที่ขึ้นชื่อที่สุดของอังกฤษอยู่ตรงใจกลางเมืองของลอนดอนติดกับธนาคารแห่งชาติ และตอนนี้เราทั้งสองคนก็กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้กำลังรอคุณหมอเรียกชื่ออยู่

 

 

 

 

                ก็...คือผมคงจะยังไม่ได้บอกคุณเลยสินะ เดี๋ยวเราก็จะเดินทางไปยังที่ต่อไปกันแล้วล่ะ

 

 

 

 

                ห๊า...ที่ไหนหรอ.... ผมร้องอย่างตกใจ ก็ผมอยู่ที่นี่มาเกินเดือนแล้วนี่นา ชักอยากจะไปให้พ้นเร็วๆเชียว

 

 

 

 

                ไปญี่ปุ่นกันมั้ย... กิมจิถามผมอย่างแผ่วเบา

 

 

 

 

                เอ๋...ญี่ปุ่นหรอ... ผมทวนคำอย่างสงสัย

 

 

 

 

                ใช่แล้ว...ไปญี่ปุ่นด้วยกันเถอะนะ...

 

 

 

 

                แล้วกิมจิจะเลิกตามหาคนๆนั้นแล้วหรอ ร่างบางถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

 

                จะต้องตามหาเค้าไปอีกทำไมล่ะ ก็ในเมื่อวันนี้ ตอนนี้คนๆนั้นกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าผมแล้ว การเดินทางตลอดชีวิตของผมกำลังจะสิ้นสุดลงแล้วใช่มั้ยบาดา คุณคือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พระเจ้าส่งมาให้ผมใช่มั้ย...

 

 

 

 

                เอ่อ...ก็เผื่อว่าผมจะไปเจอเค้าที่นั่นไง ยุนฮักรีบหาเหตุผลอื่นอ้างกับร่างเล็กไป

 

 

 

 

                แล้วทำไมเราจะต้องมาที่โรงพยาบาลด้วยล่ะ หรือว่า กิมจิป่วยงั้นหรอ

 

 

 

 

                เอ่อ...คือว่า...ก็คือ...ใช่แล้ว...ก็ถ้าเราจะออกเดินทางไปต่างประเทศเราก็จะต้องทำการตรวจร่างกายใช่มั้ยล่ะ นี่ไงวันนี้ผมก็พาบาดามาตรวจเพื่อขอใบรับรองแพทย์ยังไงล่ะ

 

 

 

 

                อ๋อ...เอ่อ อื้มๆ.... บาดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

 

 

 

                ขอเชิญคุณจอง ยุนฮักที่ห้องตรวจที่13ค่ะ เสียงหวานๆของคุณพยาบาลดังขึ้น ทำให้ยุนฮักยืนขึ้นอย่างรู้ตัว

 

 

 

                บาดาคุณไปรอผมอยู่ที่ร้านกาแฟก็ได้นะ ผมคงใช้เวลาตรวจไม่น่าเกิน30นาทีหรอก คุณไม่ต้องไปกับผมหรอกนะ เดี๋ยวเจอกันตามที่นัดดีกว่า

 

 

 

 

                อ้าวหรอ...อืม เอาอย่างงั้นก็ได้ แล้วเจอกันนะ บาดารับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินออกไป

 

 

 

 

                ยุนฮักมองตามร่างเพรียวที่เดินออกไปจนลับสายตาก่อนจะหันมาจมอยู่กับความคิดของตัวเอง แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ครบกำหนด3เดือนแล้วสินะ ทุก3เดือนที่เค้าจะต้องมาโรงพยาบาลแห่งนี้ตลอด

 

 

 

 

                ไม่ว่าเค้าจะเดินทางไปที่ไหนๆบนโลกแต่เมื่อครบ3เดือนเมื่อไหร่ เค้าก็จะต้องบินกลับมายังที่แห่งนี้ทุกครั้ง เพื่อต่อ...ลมหายใจตัวเองต่อไป

 

 

 

 

                มาแล้วหรอครับ คุณยุนฮัก คุณหมอหนุ่มท่าทางใจดีผายมือเชิญยุนฮักให้นั่งลง

 

 

 

 

                สวัสดีครับคุณหมอดีแลน หวังว่า3เดือนที่ผ่านมาคงจะสบายดีนะครับ ยุนฮักทักขึ้นให้กับคุณหมอประจำตัวหลังจากที่นั่งลงเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

                ครับ...ผมสบายดี แล้วคุณล่ะ3เดือนที่ผ่านมาไปทำอะไรมาบ้าง ทำไมหน้าตาถึงได้ดูมีควาสุขขนาดนี้

 

 

 

 

                นี่สีหน้าของผมมันแสดงออกขนาดนั้นเลยหรอครับ ฮะฮะ บางทีผมอาจจะเจอเป้าหมายของชีวิตผมแล้วก็ได้

 

 

 

 

                หมายถึงผู้ชายหน้าหวานที่คุณพามาด้วยวันนี้รึเปล่า

 

 

 

 

                อ้าว...คุณหมอเนด้วยหรอครับ

 

 

 

 

                หึหึ...เอาล่ะ หมอว่าเรามาตรวจอาการของคุณกันเลยดีกว่านะ เชิญที่เตียงเลยครับ คุณหมอยืนขึ้นก่อนจะเดินนำยุนฮักไป

 

 

 

 

                สูดหายใจเข้าลึกๆนะครับ คุณหมอพูดก่อนจะทำการฉายแสงเลเซอร์พาดผ่านทั้งร่างของยุนฮักไป

 

 

 

 

                เอาล่ะทีนี้...หลับตาลงแล้วกลั้นหายใจไว้นะครับ คุณหมอใช้เครื่องมือวัดความดันกับยุนฮักบ้าง

 

 

 

 

                เอาล่ะครับ...เรียบร้อยแล้วเชิญนั่งที่เก้าอี้ได้เลยครับ เมื่อคุณหมอสั่งดังนั้นยุนฮักจึงเดินมาตามคำสั่งอย่างว่าง่ายและไม่นานคุณหมอก็เดินกลับมาพร้อมกับผลตรวจ

 

 

 

 

                เป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ... ยุนฮักถามอย่างกระตือรือร้น

 

 

 

                ดูคุณจะตื่นเต้นกับผลตรวจคราวนี้กว่าครั้งไหนๆเลยนะ คุณหมอถามอย่างประเมิณ

 

 

 

                โธ่...หมอครับ รีบๆบอกผมมาเถอะนะ ยุนฮักถามอย่างร้อนใจ

 

 

 

                ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมนั่นแหละ...เพียงแต่ว่าอาการดีขึ้นเล็กน้อย คงเป็นผลมาจากคุณได้กำลังใจดีนั่นแหละ คุณหมอตอบออกมาอย่างยิ้มๆ และนั่นก็ทำให้ร่างสูงยิ้มตามไปด้วย

 

 

 

 

                แต่ผมก็หวังว่าคุณจะยังคงไม่ลืมนะครับ...ว่า... คุณหมอบอกด้วยสีหน้าหนักใจ

 

 

 

 

                ผมรู้ครับ...ถ้าผมเจอเค้าเร็วกว่านี้ บางทีวันนั้นผมอาจจะตัดสินใจเข้ารับการผ่าตัดก็ได้นะครับ ยุนฮักตอบอย่างเศร้าๆ

 

 

 

 

                คุณพูดอย่างกับว่าคุณจะตายวันตายพรุ่งอย่างนั้นแหละ

 

 

 

                มันก็ไม่ได้ต่างกันซักเท่าไร่เลยนี่ครับหมอ ยุนฮักเงยหน้าถามหมออย่างสมเพชตัวเอง

 

 

 

                แล้วทำไม...วันนั้นคุณถึงไม่เข้ารับการผ่าตัดล่ะ... คุณหมอถามอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

                ให้ผมตอบตามตรงมั้ย ประมาณ1เดือนก่อนหน้านี้ เวลาทุกวินาทีไม่ได้มีความสำคัญที่อยากจะทำให้ผมอยู่บนโลกนี้เลย ผมนับวันรอว่าเมื่อไหร่...พระเจ้าจะมาเอาลมหายใจสุดท้ายของผมไปซะที...

 

 

 

 

          แต่แล้ว...วันนึงพระเจ้ากลับให้โอกาสผมอีกครั้งเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายในชีวิต พระเจ้าส่งลมหายใจมาให้ผมอีกครั้ง ในวันที่ผมได้เจอกับเค้า แต่ละวันที่ผ่านไป ยิ่งทำให้ผมรู้ว่าผมจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อใคร... ยุนฮักพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม

 

 

 

 

                ถึงแม้ว่ามันจะดูโหดร้ายแต่คุณก็คงจะต้องเข้าใจนะครับ ว่าไม่มีใครสามารถบอกคุณได้ว่าคุณ เอ่อ... คนเป็นหมอพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

 

 

 

                ว่าผมจะดูได้ถึงเมื่อไหร่ใช่มั้ยล่ะครับ... ยุนฮักชิงพูดขึ้นมาซะก่อน

 

 

 

                เอ่อ...ใช่ครับ แต่ทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณนั่นแหละครับ คุณหมอพูดอย่างให้กำลังใจ

 

 

 

                ถ้าคุณมีกำลังใจที่ดีและมีความสุข จิตใจร่าเริงถึงแม้ว่าจะไม่สามารถหายขาดได้ แต่อย่างน้อย...ก็ยังประคองอาการต่อไปได้เรื่อยๆ

 

 

 

 

                ไม่ต้องมาพูดให้ผมมีความหวังหรอกครับ ผมรู้ตัวดีว่าสิ่งที่ผมเป็นน่ะมันไม่มีวันหายได้ แล้วผมก็ไม่สนด้วยว่าผมจะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่ วันนี้ผมได้เจอสิ่งที่ผมค้นหามาทั้งชีวิตแล้ว การที่ผมได้เจอกับเค้า ได้รักเค้า ได้ใช้เวลาอยู่กับคนที่ผมรัก ผมก็ไม่แคร์แล้วล่ะว่า พระเจ้าจะมาพรากผมไปตอนไหน ยุนฮักตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

 

 

 

 

                ผมล่ะเชื่อคุณจริงๆเลยนะ คุณจอง ยุนฮัก สมแล้วล่ะที่กล้าตัดขาดตัวเองออกจากตระกูลแล้วออกเดินทางไปทั่วโลกขนาดนี้ ผมขอให้คุณโชคดีก็แล้วกัน คุณหมอดีแลนลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปข้างน้า

 

 

 

 

                ก่อนที่ยุนฮักจะลุกขึ้นยืนเช่นกัน แล้วเอื้อมมือไปจับตอบอย่างลูกผู้ชาย

 

 

 

 

                ขอบคุณมากครับ...

 

 

 

                หลังจากที่รับยาเสร็จแล้ว ยุนฮักก็รีบตรงไปยังร้านกาแฟด้านล่างของโรงพยาบาลทันทีเพราะไม่อยากปล่อยให้ร่างบางอยู่คนเดียวนานๆ

 

 

 

 

                บาดา...ขอโทษทีนพรอนานมั้ย

 

 

 

                ไม่หรอก...คุณหมอว่ายังไงบ้าง บาดาหันมาถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                เอ่อ...คุณหมอท่านก็บอกว่า...กิมจิแข็งแรงมากๆเลยไงสามารถเดินทางกับบาดาไปได้ตลอดชีวิตเลย ยุนฮักแอบซ่อนสีหน้าหม่นๆไว้ภายใต้รอยยิ้มอย่างแนบเนียน

 

 

 

                หรอดีจังน้า... บาดามอบรอยยิ้มอันอบอุ่นกลับมาให้ร่างสูงอีกครั้ง

 

 

 

                ผมว่าเรากลับโรงแรมกันเถอะนะ เดี๋ยวเราจะต้องเตรียมเอกสารกันอีกมากมายเลย ยุนฮักบอกก่อนจะเดินนำหน้าร่างบางไป

 

 

 

 

                นี่ๆกิมจิว่า...จะมีอะไรรอเราสองคนอยู่ที่ญี่ปุ่นบ้างอ่ะ บาดาหันมาถามกิมจิขณะที่เดินออกมาจากพื้นที่ของโรงพยาบาลด้วยกัน

 

 

 

 

                กิมจิอมยิ้มน้อยๆแล้วไม่ตอบอะไร...ก็แล้วผมจะรู้มั้ยล่ะห๊ะบาดา ว่าวันพรุ่งนี้ชีวิตของเราจะต้องเจออะไรบ้าง แต่อย่างน้อยผมก็ดีใจที่ผมได้รู้จักคุณ ได้รักคุณ และที่สำคัญได้มีคุณอยู่ข้างๆแบบนี้...

 

 

 

 

                ไม่รู้ว่าช่วงเวลาแบบนี้มันจะเหลือได้อีกนานซักแค่ไหน แต่อย่างน้อยผมก็ต้องขอบใจคุณมากๆเลยนะ ที่มาต่อชีวิตและเป็นลมหายใจให้กับผม ขอบคุณที่มาทำให้ผมอยากมีชีวิตที่จะอยู่ต่อไป

 

 

 

                คุณรู้อะไรมั้ยบาดา ที่ผมอยากมีชีวิตอยู่...ก็เพื่อคุณ...

 

 

 

 

**********************************

 

โว้วๆๆๆ -*- เอ่อ...ไม่มีอารายจาเขียน เพราะเจ็บคอ (มันเกี่ยวกันมั้ย)

ตอนนี้ไม่มีอารายจาพูด ขอมเนหน่อยน้า เพราะตอนหลังๆมานี่ จีนพยายามจะเขียนให้ยาวๆเพื่อให้ทุกคนได้อ่าน

จีนอยากจะรู้ว่าสิ่งที่จีนแต่งมานี่เป็นยังไงบ้าง ขอความกรุณาบอกกันมั่งนะฮะ

และสุดท้าย...ที่จีนย้ำหลายรอบ ก็คืออย่าลืมดูแลสุขภาพของตัวเองนะฮะ จีนเป็นห่วง อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1652 love donghae (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:18
    งือออออออออออ


    ยุนฮักเป็นอะไรอ่าาา
    #1,652
    0
  2. #1570 KIHAE*129 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 00:56
    ยุนฮักปล่อยหมวยกับไปเห๊อะ

    #1,570
    0
  3. #1491 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 19:32
    เครียดโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!
    อยากบอกว่าฉันไม่สงสารแกเลยยยยยย!!
    #1,491
    0
  4. #1403 OoMy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 21:32
     โว้ยยยยยย ร้องไห้ TT โมโห...
    #1,403
    0
  5. #1156 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 14:52

    ยุนฮักเป็นไรอ่ะ
    อยากรู้ๆ
    - -

    #1,156
    0
  6. #1076 kimkim (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2552 / 18:37
    กลับเกาหลีเถอะ

    ขอร้องล่ะ
    #1,076
    0
  7. #245 MaRRi (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 20:54
    เปลี่ยนเป็นไปเกาหลีแทนได้มั้ย

    =.=
    #245
    0
  8. #232 @_minto_@ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 18:22

    ยุนฮักไปอยู่กะซารังเห้อะ

    เชื่อเราแล้วให้ด๊องกลับไปอยู่กะบอมมี่ซะ!!!

    พี่สวนจีนอัพอีกๆ

    สนุกอ่า

    #232
    0
  9. #231 คิเฮฮันชอล (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 18:21
    มะไหร่ยุนฮักจาพาบาดาไปเที่ยวเกาหลี

    ไปดูคอนเอสเจผู้โด่งดังล่ะ ?
    #231
    0
  10. #229 haruzen (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 11:51
    โอ้วจีนโดนใจมากเลยอ่ะ.......
    สงสารยุนฮักจังเลย..คนที่ยุนฮักตามหาเป็นซารังรึเปล่าอ่ะ...
    #229
    0