[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 36 : Beautiful Disaster Series II Chapter 29_สายน้ำ...กับความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 29_สายน้ำ...กับความทรงจำ

 

 

                เสียงทำกับข้าวในครับยังคงดังอย่างสุขสันต์ พร้อมกับกลิ่นหอมที่ส่งกลิ่นเย้ายวนออกมาเจะจมูกจนทำให้ฮีชอลที่กำลังจะเดินไปที่ห้องนั่งเล่นต้องเลี้ยวเข้ามาในห้องครัวอย่างหักห้ามใจตัวเองไม่ได้

 

 

 

                เอ้าๆ...ดูทำหน้าเข้าซะสิ ยังกะตัวอะไรลอยตามกลิ่นอาหารมา

 

 

 

                เดี๋ยวเถอะ...ว่าแต่ฮัน นายทำอะไรอยู่น่ะ ฮีชอลชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆกระทะที่ฮันคยองถืออยู่

 

 

 

                ข้างผัดปักกิ่งของโปรดนายนั่นแหละ ไหนลองดมดูซิ หอมมั้ย ฮันคยองพูดก่อนจะยื่นกระทะออกจากเตาเข้าไปใกล้ๆฮีชอล ก่อนที่ร่างบางจะสูดกลิ่นเข้าไปซะเต็มปอด

 

 

 

                ฟืดดด....ฮ้า....หอมจังเลยอ่าฮัน เสร็จรึยังล่ะ

 

 

 

                เสร็จแล้วล่ะนี่กำลังจะตักใส่จานพอดีเลย นายนี่มันรู้เวลาจริงๆเชียว อ๊ะ นายอย่าทำแบบนี้สิ ฮันคยองร้องเอ็ดเมื่อฮีชอลไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองได้ตักอาหารใส่จานอย่างเป็นเรื่องเป็นราวก่อน อยู่ๆก็คว้าช้อนมาตักเข้าปากคากระทะซะเลย

 

 

 

                ก็มันอดใจไม่ไหวนี่นา ไม่เป็นไรหรอกน่า ชั้นไม่ถือหรอก ฮีชอลพูดออกมาทั้งๆที่ข้าวยังคงเต็มอยู่ที่ปาก

 

 

 

                นายนี่น้า ไม่เคยเปลี่ยนไปเล้ย ถ้าใครเค้าเข้ามาเห็นจะทำยังไงล่ะเนี่ย เสียมาดซินเดอเรลล่าหมด ฮันคยองส่ายหัวไปมาก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือกระทะเช็ดข้าวที่เปื้อนอยู่ที่มุมปากของฮีชอลออก

 

 

 

                ง่า...ฮัน นายอย่ามาขัดขวางการกินของชั้นสิ

 

 

 

                เอ้า...เอาเข้าไป ถือไว้แป๊บนึงซิชั้นจะไปเอาน้ำมาให้ ฮันคยองยัดเยียดกระทะให้ฮีชอลถือก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็น หยิบขวดน้ำส้มสดออกมารินใส่แก้วให้ฮีชอลก่อนจะรับกระทะมาถือไว้เหมือนเดิม

 

 

 

                นายชอบกินน้ำส้มเวลาที่ได้กินข้าวผัดปักกิ่งไม่ใช่หรอ...

 

 

 

                ฮัน...นายจำได้ ฮีชอลพูดออกมาอย่างไม่เชื่อ

 

 

 

                อะไรที่เป็นเรื่องของนาย ชั้นไม่เคยลืม... ฮันคยองมองอีกฝ่ายด้วยแววตาจริงจัง

 

 

 

                ฮัน...พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง........ ฮีชอลครางออกมา หน้ามันชาไปหมดแล้ว

 

 

 

                ฮีชอล...ชั้น...

 

 

 

 

                ที่รักคร้าบ...ทำอะไรอยู่ฮะ เสียงของซีวอนดังขึ้นมาซะก่อน ทำให้ฮันคยองและฮีชอลต้องผละออกจากกันทันที พร้อมกับกันไปมองบุคคลที่มาใหม่

 

 

 

                เอ่อ...คือ ซีวอน...คือว่าเราสองคน...อ๊ะ...ฮีชอลวางตัวไม่ถูดก่อนจะร้องออกมาเมื่อซีวอนเข้ามาสวมกอดเค้าทางด้านหลังและหันให้ประจันหน้ากับฮันคยอง

 

 

 

                ว่าไงล่ะครับ...ผมถามพี่แล้วทำไมพี่ถึงไม่ตอบผมล่ะ อย่างนี้ต้องโดนทำโทษแล้วล่ะมั้ง ซีวอนพูดก่อนจะหอมแก้มฮีชอลซะฟอดใหญ่ ทำให้ฮันคยองที่เห็นภาพ้างหน้าอย่างชัดเจนถึงกับชาไปทั้งร่าง

 

 

 

                ซีวอน...ทำอะไรของนายกันเนี่ยไม่อายบ้างรึไง ฮีชอลเอ็ดออกมา

 

 

 

                อ้าว...ที่รักจะอายทำไมล่ะฮะ ก็ในเมื่อ เมื่อคืนพี่ยังส่งเสียงเร่าร้อนอยู่ใต้ร่างผมเลย ซีวอนกอดกระชับร่างบางให้แน่นกว่าเดิมและส่งสายตาที่ท้าทายมาให้ฮันคยองโดยที่คนในอ้อมกอดไม่มีโอกาสได้รับรู้เลย

 

 

 

                หายาก...ที่คนที่ได้ชื่อว่าสุดยอดสุภาพบุรุษอย่างซีวอนจะพูดคำอะไรจำพวกนี้ แต่คิดว่าการเดินเข้ามาของเค้าครั้งนี้มันเป็นเรื่องบังเอิญรึยังไงกันล่ะ เค้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่ก่อนที่ฮีชอลจะเดินเข้ามาแล้ว เพียงแต่อยากรู้...อยากรู้จริงๆว่าพี่ฮันจะปฏิบัติตัวเช่นไรกับคนรักของเค้า แล้วเค้าก็ได้เห็นในสิ่งที่ต้องการ เห็นเต็มๆตาเลยด้วย

 

 

 

 

                ซีวอน...พูดอะไรให้เกียรติฮีชอลเค้าบ้างนะ ฮันคยองพูดอย่างเริ่มจะหมดความอดทน

 

 

 

                เคยมีคนสอนพี่บ้างรึเปล่าฮะ ว่าเวลาที่ผัวเมียเค้าคุยกันไม่ควรเข้ามายุ่งน่ะ ซีวอนตอกกลับอย่างไม่เกรงใจ

 

 

 

                ไอ้วอน!!!... สิ้นสุดลงแล้วความอดทนของฮันคยอง ร่างสูงตรงเข้ามากระชากเสื้อเจ้าชายหมดมาดอย่างซีวอนทันที

 

 

 

                ฮัน...อย่าเลยนะ อย่าทำเค้าเลย ฮีชอลรีบเข้ามาห้าม

 

 

 

                ปล่อยเลยฮีนิม...วันนี้ชั้นจะเอาเลือดมันออกจากปากให้ได้ ฮันคยองพูดอย่างเจ็บแค้น

 

 

 

                ฮะฮะ...เรียกกันซะสนิทสนมเชียวนะ ฮัน...ฮีนิม... ซีวอนทวนคำอย่างสมเพชตัวเอง

 

 

 

                ซีวอน...ชั้นไม่รู้หรอกนะว่านายเป็นบ้าอะไรในวันนี้ แต่ว่า...

 

 

 

                ใช่!ผมมันบ้า...แต่ที่ไอ้คนๆนี้มันบ้าก็เพราะพี่นั่นแหละ พี่ได้ยินมั้ย ซิน...ได้ยินที่ผมพูดมั้ย ซีวอนเดินเข้ามาบีบไหล่ทั้งสองข้างของฮีชอลอย่างแรงแล้วตะคอกออกมาอย่างสุดจะทน

 

 

 

                โอ๊ย...วอน ซินเจ็บนะ... ฮีชอลเจ็บจนน้ำตาแทบร่วง

 

 

 

                ไอ้วอน แกปล่อยฮีนิเดี๋ยวนี้นะ ไม่เห็นรึไงว่าเค้าจะร้องไห้น่ะ ฮันคยองรีบเข้ามาแยก

 

 

 

                หึ...รู้ใจกันดีนักนะ เข้าทางกันดีนักนี่ บอกผมมาทีซิ...ซิน ว่าผมที่ยืนอยู่ตรงนี้น่ะ มันเป็นอะไรกับพี่กันแน่ ซีวอนระเบิดเสียงเคืองๆถามออกมา

 

 

 

 

                วอน... ฮีชอลมองคนรักอย่างไม่เชื่อสายตา วันนี้ไม่เหมือนกับทุกวันจริงๆ ซีวอนไม่ใช่คนเดิมอย่างที่เคยเป็น สายตาที่เคยอ่อนโยน วันนี้เหลือเพียงสายตาของความแข็งกร้าวเท่านั้น

 

 

 

 

                พูดมาเซ่...พูดมา...บอกผมมา...ว่าผมเป็นใครกันแน่... ซีวอนร้องและรอคอยอย่างมีความหวัง พี่เคยเลือกผมแล้วครั้งนึงแทนที่จะเลือกพี่ฮัน แล้วครั้งนี้คำตอบของพี่...จะยังเป็นผมมั้ย

 

 

 

                วอนนายบ้าไปแล้วแน่ๆที่ถามแบบนี้... ฮีชอลเลี่ยงสายตาไม่ยอมตอบคำถามที่ร่างสูงถามตนเอง

 

 

 

                งั้นหรอ...คำก็บ้า สองคำก็บ้า ได้สิ...ผมจะทำอย่างที่คนบ้าเค้าทำกัน ซีวอนพูดเสร็จก็คว้าฮีชอลเข้ามากดจูบอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากหนาบดขยี้ไปทั่วหน้าอย่างไม่ปราณี จนริมฝีปากของฮีชอลช้ำจนห้อเลือด ก่อนที่มือของร่างสูงจะเริ่มเลื้อยเข้าไปในสาบเสื้อของร่างบาง

 

 

 

                ดูไว้ซะนะพี่ฮัน...ดูไว้ ว่าคนๆนี้เป็นของผมไม่ใช่ของใครทั้งนั้น... ซีวอนพูดก่อนจะกดจูบฮีชอลลงไปอีกครั้ง ให้ฮันคยองที่ตอนนี้ยืนแข็งราวกับหินได้เห็นชัดๆ

 

 

 

 

                ฮือ...ปล่อยนะวอน...ปล่อยชั้น ชั้นเจ็บ...ฮีชอลร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวอย่างน่าสงสาร

 

 

 

                ซีวอนถอนมือออกจากเสื้อในจังหวะเดียวกับที่ถอนริมฝีปากออกมาจากร่างบาง พร้อมกับมองดูผลงานตัวเองอย่างเต็มๆตา ให้ตายเถอะ...นี่เค้าทำอะไรลงไป

 

 

 

                ฮีนิม...มานี่... ฮันคยองจะคว้ามือของฮีชอลเอาไว้ แต่เจ้ากลับเอี้ยวตัวหลบสัมผัสอันอ่อนโยนของฮันคยอง

 

 

 

                พอกันที...ทำไมถึงได้ทำแบบนี้กัน...เห็นชั้นเป็นตัวอะไร ของเล่นที่พวกนายเอาไว้พ่นน้ำลายใส่กันเพื่อแย่งชั้นไปงั้นหรอ ชั้นเป็นคนนะ เป็นสิ่งมีหัวใจเหมือนกับพวกนายนั่นแหละ... ฮีชอลพูดก่อนจะวิ่งออกจากห้องครัวไป

 

 

 

                ทำแบบนี้ต้องการอะไรซีวอน...ฮันคยองหันกลับมาประจันหน้ากับซีวอนอย่างเต็มตัว

 

 

 

                ผมนั่นแหละที่จะต้องถามพี่ว่าพี่ต้องการอะไรกันแน่...มายุ่งกับคนของผมทำไม...ซีวอนจ้องตอบอย่างไม่ลดละ

 

 

 

                พูดอย่างกับแกไม่รู้ว่าคนของแกน่ะ เคยเป็นของชั้นมาก่อน

 

 

 

                พี่ฮัน...

 

 

 

                เลิกทำตัวโง่เง่าได้แล้วน่า ซีวอน...ชั้นรู้ดีว่านายรู้ความจริงทุกอย่างมาตั้งนานแล้ว แต่นายเลือกที่จะเก็บมันไว้ซะมากกว่า ชั้นคิดว่าชั้นคงพูดไม่ผิดหรอกใช่มั้ย

 

 

 

 

                พี่จะรื้อฟื้นมันขึ้นมาเพื่ออะไร ในเมื่อตอนนี้ซินก็เป็นของผมแล้ว

 

 

 

                แต่หัวใจของฮีนิม มันยังอยู่ที่ชั้น ฮันคยองพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ต่างจากซีวอนที่ตอนนี้ความลังเลเริ่มเกาะกินหัวใจของเค้าที่ละเล็กทีละน้อย

 

 

 

                ไปตายซะ ฮันคยอง...ครั้งแรกในรอบ10ปี ไม่สิ ครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมาที่ซีวอนพ่นคำหยาบพวกนี้ออกมา ซีวอนจ้องหน้าพี่ชายร่วมวงอย่างอาฆาตอีกครั้งก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไป

 

 

 

                ฮันคยองได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมที่ตนเองก่อเอาไว้...ฮีนิม วันนั้นผมไม่น่าปล่อยให้คุณหลุดมือไปเลย อย่างน้อยๆผมก็น่าจะรั้งคุณไว้ใช้วิธีอะไรก็ได้ที่จะทำให้คุณยึดติดอยู่กับผม...ถ้าวันนั้นผมยอมเป็นคนใจร้าย คนที่มายืนร้องไห้ในวันนี้ก็ไม่น่าใช่ผมหรอกใช่มั้ย...

 

 

**********************

 

 

                วันนี้ยุนฮักพาเค้ามาวาดรูปที่ริมน้ำแห่งหนึ่งในเมืองที่อยู่ข้างๆกรุงลอนดอน คงจะเห็นว่าเค้าเริ่มเบื่อที่จะอุดอู้อยู่แต่ในห้องพักแล้วล่ะมั้ง

 

 

 

                “บาดา...ที่นี่ลมมันแรงมากเลยนะ ระวังจะไม่สบายเอาซะล่ะ ยุนฮักตะโกนบอกอย่างเป็นห่วง

 

 

 

 

                อืม...รู้แล้ว กิมจินั่งวาดรูปต่อไปเถอะ ขอบาดาเดินเล่นหน่อยนะ ร่างบางพูดก่อนจะออกเดินต่อไป โดยมีสายตาคนยุนฮักมองไล่หลังตามมา

 

 

 

                ร่างบางเดินเรื่อยๆมาตามทางของแม่น้ำ จริงอยู่มามันสวยเหลือเกิน สวยจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่บนโลกใบนี้จริงๆ แต่ทำไมกันนะ...ทำไมกัน...สายน้ำของที่นี่กลับทำให้หัวใจของผมเย็นยะเยือก หนาวเหลือเกิน...

 

 

 

                ภาพๆหนึ่งซ้อนขึ้นมาในแววตาของผม แม่น้ำที่ไหนกันนะ แล้วนั่นมันผมนี่นา...ผมกำลังเดินเหยียบย่ำอยู่บนแม่น้ำด้วยสีหน้าที่มีความสุข แล้วนั่นใครกันน่ะ มีผู้ชายคนนึงกำลังเล่นน้ำกับผม ผมเห็นแต่ด้านหลังของเค้าเพราะเค้าหันหลังให้ผมอยู่

 

 

 

 

                จนกระทั่ง ผมเห็นว่าตัวผมเองพูดคำๆนึงออกมา

 

 

 

                คิบอม...ดงเฮรักคิบอมที่สุดในโลกเลย...

 

 

 

                คิบอม...ดงเฮ....อะไรกันนี่...มันเกิดอะไรกันขึ้น...ใครรักเค้ากัน นั่นชื่อผมหรอ...แล้วทำไมกัน...ทำไม...ผมมีหลากหลายคำถามผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด แต่ไม่มีใครซักคนที่จะให้คำตอบกับผมได้

 

 

 

                รู้แล้วน่า...ผมก็รักดงเฮมากๆเหมือนกันครับ ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นมาอีกครั้ง เอาอีกแล้ว ภาพมันแวบขึ้นมาในหัวของผมอีกแล้ว ภาพคราวนี้ช่างยาวนาน ผมเห็นเค้า...จูบผม...เค้าจูบผมล่ะ

 

 

 

 

                มือเรียวยกขึ้นมาสัมผัสที่ริมฝีปากตนเองทันที สายลมแห่งความหนาวพัดวูบเข้ามา ความอบอุ่นนี้มันมาจากที่แห่งไหนกันนะ...

 

 

 

.                               ...เหน็บหนาวไปทั่วทั้งกาย...

                                                ...แต่กลับอบอุ่นหัวใจให้หลอมละลาย...

                                                                ...หากรักนี้มีแล้วจะเป็นสุข...

                                                                                ...ไฉนแล้ว เราจึงต้องมาทนทุกข์อยู่แบบนี้...

 

 

                ร่างบางจมอยู่กับความคิดของตัวเอง...พร้อมกับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามอันสดใส พระเจ้าครับ...พระองค์ทรงกำหนดชะตาชีวิตของผมเอาไว้แล้วใช่มั้ย...

 

 

 

                แล้วจะบาปซักแค่ไหนครับ...ถ้าผมจะเปลี่ยนมัน....

 

 

 

************************************

 
เฮ้อ...เครียดมั้ย ตอบมาสิว่าไม่เครียด-*- จีนโค-ต-รเครียดครับแต่งเศร้าไม่ออก

เศร้าพอรึยัง หรือเอาเศร้ากว่านี้ เม้นท์ให้จีนเยอะๆนะ กว่าจะออกมาแต่ล่ะตอน แทบร้องไห้แทนศิลปิน-*-

หวังว่าจะได้รับความรักจากทุกคนเช่นกันนะฮะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1650 love donghae (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:12
    ง่าาาาาาาาาาา


    เฮจะเปลี่ยนอะไรอ่าาา



    ไม่น๊าาาาาาาาาา
    #1,650
    0
  2. #1568 KIHAE*129 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 00:40
    ทำไมเป็นแบบนี้อ่ะ
    #1,568
    0
  3. #1489 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 19:20
    ขอบอกว่า เครียดมากกกกก!!
    #1,489
    0
  4. #1400 OoMy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 21:20
     เปลี่ยน ...เปลี่ยนอะไรด๊อง...
    #1,400
    0
  5. #1154 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 22:34

    แล้วฮยอกล่ะ!!

    #1,154
    0
  6. #222 @_minto_@ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2551 / 19:50

    สงสารซิน สงสารฮยอก สงสารวอน ฮันเฉยๆ 555+

    ด๊องรีบๆนึกให้ออกสิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    หลับไปอยู่กะบอมซักที

    #222
    0
  7. #221 haruzen (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2551 / 14:16
    สงสารซินจังเยยยย..
    ทำไมถึงเป็นแบบนี้นิ..เรื่องนี้เศร้าเกินไปแล้วอ่ะ....
    สู้ๆๆไรเตอร์
    #221
    0
  8. #220 mc_mean (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2551 / 11:10

    เศร้าพอแล้วค่ะ...
    ไม่อยากเศร้าแล้วอ่ะ...
    จริงๆนะ...
    ด๊องจำได้ซักทีสิ...
    เจ๊ซิน...
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ

    #220
    0
  9. #219 @#~ Jo G@EuL ~#@ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2551 / 22:53
    สวนจีน



    เด็กบ้า -*-



    ชิส์



    อ๊ะๆๆๆ



    อย่าเครียดด้วย



    พรุ่งนี้สู้ๆ



    ถ้ามาย่ชนะ อย่ามาคุยกันอีกเรย
    #219
    0
  10. #218 blue#cherry (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2551 / 22:34
    ไม่อาววววววววว


    ไม่อาวววววววว ฮันซินนน งือออออออ


    เค้าจะเอา ฮันฮยอก แง~~~~~~~~ TOT
    --------------------------------------------------

    ใช่แล้วดงเฮ  คิบอมคือคนที่ดงเฮรักที่สุดในโลกกกกก

    ดงเฮ ต้องจำได้ซะทีนะ T^T 

    #218
    0