[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 34 : Beautiful Disaster Series II Chapter 27_ผมจะสู้เพื่อคุณนะดงเฮ 50% ที่เหลือน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ธ.ค. 51

 



              
มือหนาปิดอัลบั้มรูปและค่อยๆวางมันลงไปในกล่องเหมือนเดิมด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปให้ความสนใจกับเหล่าไดอารี่ที่มากมายก่ายกองหลายเล่ม ก่อนที่จะไปสะดุดตาเข้ากับเล่มๆหนึ่ง

 

 

 

                ...ชีวิตแต่งงาน...

 

 

 

                นี่คงจะเป็นเล่มล่าสุดแล้วล่ะสิ... คิบอมพูดกับตัวเองแล้วรีบหยิบขึ้นมาเปิดอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

**/**/** ที่บ้านของเรา

                วันนี้เป็นวันแรกเลยนะที่ด๊องขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของคิบอมอย่างถูกต้อง ตื่นเต้นชะมัดเลย ด๊องจะเป็นภรรยาที่ดีของคิบอมได้รึเปล่าเนี่ย แต่ถึงยังไงด็รักคิบอมเสมอนะ

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** ตอนนี้อยู่อิตาลีล่ะ

                ตอนนี้เราได้มาฮันนีมูนกัน7วันที่อิตาลีล่ะ ตอนนี้คิบอมกำลังหลับปุ๋ยเลย น่ารักจริงๆ  สามีใครเนี่ย สามีคนน่ารักใช่ม้า 555+ วันนี้เราทะเลาะกันด้วย แต่สุดท้ายเราก็ยังรักกันดีอยู่ใช่มั้ยคิบอม

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** เล่นหนังๆ

                วู้ว...ดีใจจังเลยในที่สุดวงเอสเจของเราก็จะได้เล่หนังด้วยกันแล้ว คิบอมจะได้บทเป็นอะไรน้า แล้วตัวด๊องเองล่ะ อ๊า ตื่นเต้นจังเลย แต่ดูคิบอมนิ่งจังเลยน้า ไม่ตื่นเต้นเลยหรอ

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** ว้าว บทเราหรอเนี่ย

                เราสองคนได้ออกฉากด้วยกันเยอะจังเลยเนอะ คิบอมแสดงเก่งชะมัดเลยเนอะ แต่ดูด็องสิ เทคนับครั้งไม่ถ้วน ก็มันยากนี่นา คิบอมจะต้องเทรนด๊องเยอะๆน๊า

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** วันนี้คิบอมกลับบ้านดึก

                ด๊องไม่ชอบเลยอ่า...ที่คิบอมกลับบ้านไปตรงเวลาแบบนี้ แถมยังไม่ยอมโทรบอกกันอีกด้วย รู้มั้ยว่าเป็นห่วงมากแค่ไหน ด๊องร้องไห้ไปหลายรอบแล้วนะเพราะคิดไปต่างๆนานาว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสามีตัวเอง คนบ้า อย่าทำแบบนี้อีกนะ

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

 

 

                คิบอมไล่สายตาอ่านทุกๆหน้าและทุกๆตัวอักษรมาเรื่อยๆ นี่1ปีของเค้ากับดงเฮผ่านอะไรมามากมายขนาดนี้เลยหรอเนี่ย บางอย่างที่เค้าลืมไปแล้วตามกาลเวลาแต่ดงเฮกลับยังคงจำมันได้ดี ร่างสูงอ่านไปเรื่อยๆจนเจอเข้ากับเหตุการณ์ที่เกิดก่อนที่เค้ากับดงเฮจะไปฝรั่งเศสกัน

 

 

 

**/**/** ทะเลาะกันอีกแล้ว

                คิบอมอ่า...จะใจร้ายไปถึงไหน ก็ตัวนั่นแหละที่พูดไม่ดีกับเค้าก่อน แล้วยังจะมาโมโหกันอีก เค้าอยากให้ไอ้พวกนั้นมันลากไปข่มขืนซะที่ไหนล่ะ ทำไมจะต้องโมโหกันมากมายขนาดนี้ด้วย

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** รักกันๆ

                คิดว่าเราจะโกรธกันยาวนานซะอีก แต่ก็อ่านะ กว่าจะเข้าใจกัน ก็ทำเอาด๊องเสียน้ำตาไปอีกหลายลิตร อย่าทะเลาะกันบ่อยๆเลยนะ ด๊องขอโทษที่ทำตัวไม่ดี

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** เจอคุณยายแปลกๆล่ะ

                วันนี้ด๊องไม่สบายใจเลยล่ะ มีคุณยายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักว่าเราสองคนจะต้องพลัดพรากออกจากกัน คิบอมถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ เราก็อย่าไปกันเลยจะได้มั้ย ด๊องกลัว

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** ใกล้วันไปเข้ามาทุกที

                ยิ่งใกล้ด๊องก็ยิ่งกลัวนะ ไม่ไปไม่ได้หรอ ด๊องไปอยากไปเลย ไม่อยากที่จะต้องพลัดพรากออกจากกันอีกแล้ว ที่ผ่านมามันก็ทรมานเหลือเกิน คิบอมฟังด๊องหน่อยได้มั้ย

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

**/**/** ออกเดินทางพรุ่งนี้แล้ว

                ด๊องคงจะไม่เอาไดอารี่เล่มนี้ไป เพราะด๊องจะกลับมาเขียนที่เกาหลี ให้มันเป็นสัญญาว่าด๊องจะกลับมา ด๊องรักไดอารี่เล่มนี้ที่สุดแล้ว เพราะมันบรรจุเรื่องราวของเราที่ดีๆเอาไว้เยอะแยะเลย 1ปีแล้วนะที่เรารักกัน ด๊องรักคิบอมมากๆเลยนะ

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

 

 

                แล้วไดอารี่ก็สิ้นสุดเท่านั้น คิบอมรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ราวกับว่ามันจะทะลักออกมาอีกรอบ มื้อหนาไล้ไปทั่วหน้ากระดาษของไดอารี่อย่างหวงแหน ก่อนที่จะเผลอไปเปิดหน้าต่อไปเข้า แล้วก็ได้เจอกับสิ่งสำคัญที่ดงเฮเขียนเอาไว้

 

 

 

...เขียนเอาไว้ เผื่อด๊องไม่ได้กลับมา...

 

ไม่รู้ว่าคิบอมจะมีโอกาสได้อ่านไดอารี่เล่มนี้รึเปล่านะ

 แต่ด๊องเชื่อว่าคิบอมจะต้องได้อ่านมันอย่างแน่นอน

คิบอมถ้าคิบอมได้อ่านไดอารี่หน้านี้จริง

ก็แสดงว่าเรา2คนไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว...

ด๊องก็ไม่รู้หรอกนะว่าความรู้สึกในตอนนั้นมันจะเป็นยังไง

คงจะทรมานมากเลยใช่มั้ย ด๊องกลัว...กลัวจังเลยคิบอม

แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ยังไงเราก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้วใช่มั้ย

ดังนั้น...สิ่งที่ด๊องอยากจะบอกให้คิบอมรับรู้ไว้ก็คือ...

ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนๆบนโลกนี้

ความรักที่ด๊องมีต่อคิบอมก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ต่อให้ความตายมาพรากเราสองออกจากกัน

ความห่วงใย และความคิดถึงก็ยังคงมีเสมอ

คิบอมอย่าร้องไห้นะ ด๊องชอบให้คิบอมยิ้มเวลาคิบอมยิ้มด๊องมีความสุขที่สุดเลย

และถ้าด๊องไม่ได้กลับมาจริงๆ คิบอม...เขียนไดอารี่เล่มนี้ต่อจะได้มั้ย

ให้มันยังทำหน้าที่ของมันต่อไป หน้าที่ที่จะยืนยันในรักของเรา

ถ้าด๊องเกิดลืมคิบอมจริงๆ ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง

ถ้าด๊องได้อ่านมัน ด๊องจะจำคิบอมได้แน่ๆด๊องสัญญา

อ๊า...สงสัยคงจะต้องพอแล้วล่ะมั้งหมดหน้ากระดาษแล้ว

คิบอมด๊องคงจะพูดคำๆนี้กับคิบอมเป็นพันๆครั้งแล้วแต่ด๊องก็ไม่เบื่อเลยนะ

ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป

...แล้วคิบอมล่ะ...

 

 

 

          ผมก็รักคุณ ดงเฮ... คิบอมกอดไดอารี่เอาไว้ให้แนบชิดที่สุด ราวกับว่านี่คือตัวแทนของดงเฮจริงๆ

 

 

 

                ดงเฮ...ผมรักคุณนะ รักคุณ...รักมาก รักที่สุด... คิบอมพูดซ้ำไปซ้ำมาแบบนั้น ก่อนนั่งนึกถึงสิ่งที่ดงเฮเขียนเอาไว้ในหน้าสุดท้าย

 

 

 

                ด๊องชอบที่คิบอมยิ้มนะ...

 

 

 

                คิบอมเขียนไดอารี่เล่มนี้ต่อได้มั้ย...

 

 

 

                ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป...

 

 

 

                ร่างสูงมองสิ่งของต่างๆรอบห้องอีกครั้ง นี่มันห้องของเค้าและดงเฮ แต่เค้ากลับทำลายมันอย่างไม่น่าให้อภัยเลย คิม คิบอมนี่นายทำอะไรลงไปเนี่ย

 

 

 

                คิบอมมองไดอารี่ในมืออีกครั้ง ก่อนจะไปยังหัวเตียงที่ตรงนั้นยังคงมีรูปของดงเฮระบายยิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้เค้าเหมือนเดิม คุณยังคงให้กำลังใจผมเหมือนเดิมใช่มั้ยดงเฮ...

 

 

 

                คิบอมคิดทบทวนอย่างตัดสินใจอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป จัดการกับสภาพร่างกายที่ละเลยการดูแลตัวเองมานานเป็นเดือน หนวดที่ขึ้นเป็นไรสีเขียวเข้ม ก็ถูกโกนออกจนเกลี้ยงเกลาเหมือนเดิม ใบหน้าหยาบกร้านก็ถูกแต่งเติมลงไปให้ดูดีดังเดิม

 

 

 

                สายน้ำเย็นๆระบายความเศร้าใจส่วนลึกออกไปทีละเล็กทีละน้อย แรมเดือนได้แล้วมั้งที่เค้ามัวทำตัวงี่เง่าอยู่แบบนี้ ดงเฮ ถ้าคุณยังอยู่ คุณคงจะบ่นผมจนหูชาเลยล่ะสิ

 

 

 

                ชายหนุ่มเดินออกมาใส่เสื้อผ้าอย่างใจเย็น เพราะรู้ดีว่าวันนี้เค้ามีอะไรที่จะต้องทำอีกเยอะ...แล้วแต่ละเรื่องก็สำคัญมากๆซะด้วยสิ เมื่อจัดการกับธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว คิบอมก็เดินตรงลงไปข้างล่างทันที

 

 

 

                สายตาคมสบเข้ากับคุณแม่คนที่2ของตัวเอง ฮีชอล ที่ทันทีที่สบตาเค้าก็สะบัดหน้าหนีทันที ร่างสูงจึงจำต้องเดินเข้าไปหา

 

 

 

 

                มาทำไม...ตู้เย็นอยู่ทางนู้นนู่น ชั้นให้คนไปซื้อเบียร์มาอัดไว้ให้แกเต็มตู้แล้วนี่ อยากจะเอาไปอาบก็ยังพอเลย...ฮีชอลประชดน้องชายออกมาอย่างโมโห

 

 

 

                พี่ซิน... คิบอมไม่คิดว่าพี่ชายจะโกรธตัวเองมากมายขนาดนี้

 

 

 

                ไม่ต้องมาเรียกชื่อชั้น... ฮีชอลตวาดออกมาทันที

 

 

 

                ฮีชอล...หยุด... ฮันคยองสั่งปรามออกมาแค่คำเดียวก็ทำให้ฮีชอลยอมอ่อนลงบ้าง แต่คงจะลืมสังเกตกันไปแล้วว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงสามคน ความรู้สึกเจ็บปวดปกคลุมไปทั่วห้องนั่งเล่นที่วันนี้มีเหล่าสมาชิกอยู่กันครบ

 

 

 

                ไปซะคิบอม...ชั้นไม่อยากเห็นหน้าแก ฮีชอลเบือนหน้าหนีอย่างเจ็บปวด

 

 

 

                พี่ซิน...ฟังผมหน่อยนะ คิบอมพยายามขอร้อง

 

 

 

                แกไม่ไปใช่มั้ย...ได้ งั้นชั้นไปเองก็ได้ฮีชอลพูดก่อนจะเตรียมหันหลัง

 

 

 

                ผมขอโทษ... แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อคิบอมคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มหน้าเอาผากแนบไปกับพื้นห้องก่อนจะสะอื้นพูดออกมาเบาๆ

 

 

 

                ผมขอโทษพี่...แต่อย่าทำกับผมแบบนี้อีกเลยนะ คิบอมร้องไห้ออกมาเบาๆ

 

 

 

                ผมจะไม่ทำตัวให้พี่เป็นห่วงอีกแล้วฮะ...ผมจะสู้อีกครั้ง....ดังนั้น...พี่ช่วยยืนอยู่ข้างๆผมอีกครั้งจะได้มั้ย...อย่าปล่อยให้ผมยืนคนเดียวแบบนี้เลยนะ ผมกลัวจริงๆ คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

 

 

 

                ฮีชอลก้มลงมองน้องอย่างแทบเชื่อสายตา เพียงแค่ข้ามวันอะไรที่ทำให้น้องของเค้าคิดได้ขนาดนี้เนี่ย แสดงว่าดงเฮจะต้องทิ้งอะไรไว้ให้เจ้าคิบอมมันรู้แน่เลย เฮ้อ...ดงเฮชั้นรักนายสุดๆก็วันนี้นี่แหละ

 

 

 

                สัญญากับพี่ได้มั้ย อย่าทำแบบนี้อีก ฮีชอลนั่งลงข้างๆน้องแล้วลูบหัวคิบอมเบาๆ

 

 

 

                ครับ...ผมจะไม่ยอมรออย่างเดียวหรอกฮะ ผมจะตามหาเค้าให้เจอให้ได้ จะไกลซักแค่ไหนผมก็ไม่ยอมแพหรอกนะ คิบอมยิ้มให้ฮีชอลอีกครั้ง ก่อนจะดึงพี่ชายสุดรักเข้ามากอด

 

 

 

 

                ฮีชอลก็กอดตอบน้องอย่างดีใจเช่นกัน ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้น้องผมกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง พระเจ้าครับถึงผมจะไม่เชื่อในพระองค์แต่ก็ต้องขอบคุณนะฮะที่ทำให้น้องผมยิ้มได้อีกครั้ง

 

 

 

 

                คิบอมยิ้มได้อย่างเต็มปากเป็นครั้งแรกในรอบ1เดือน ฮันคยองมองสองพี่น้องกอดกันอย่างดีใจก่อนที่มือหนาจะยื่นไปตบเบาๆที่ไหล่ของคิบอม ซึ่งคิบอมก็ผละออกจากฮีชอลเล็กน้อย

 

 

 

                คิบอมได้ซะทีนะ...เจ้าทึ่ม ฮันคยองหยอกเล็กน้อย

 

 

 

                ขอบคุณนะฮะป๊า...คิบอมยิ้มจนตาหยีให้ฮันคยอง

 

 

 

                ขอบคุณม่ะม๊าด้วยนะฮะ รักป๊ากับม๊าที่สุดในโลกเลย คิบอมพูดกับฮีชอลบ้างก่อนจะหอมแก้มฮีชอลซะฟอดใหญ่

 

 

 

                พอเลยคิบอม...พอเลย พูดอะไรเป็นเด็กๆไปได้...ไปหาอะไรกินได้แล้วไป มากับม๊าเอ้ยมากับพี่นี่ฮีชอลเผลออย่างลืมตัวก่อนจะจูงมือคิบอมไปที่ห้องครัว

 

 

 

 

                เฮ้...เดี๋ยวสิ ป๊าไปด้วย... แต่คนๆนี้สิไม่ได้ตั้งใจจะแก้คำที่ตัวเองพูดซักนิด ตรงกันข้ามเค้ากลับเต็มใจพูดซะอีก

 

 

 

 

                ส่วนสมาชิกคนอื่นน่ะหรอ ถ้าพูดกับตามภาษาชางบ้านล่ะก็ ใบ้แดกกันนั่นแหละ ฮยอคแจเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยที่ไม่หันกลับมามองซักนิด ส่วนซีวอน...เค้ายังคงยืนนิ่งอยู่แบบนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลยซักนิด

 

 

 

                ไม่ใช่ว่าไม่เจ็บ...แต่เจ็บ...จนไม่รู้สึกอะไรแล้วต่างหาก

 

 

 

                ...ถึงหัวใจคุณจะมีแต่เค้านะซิน...ยังไงผมก็ไม่มีวันปล่อยให้คุณกลับไปหรอก....

 

 

 

 

                                                ************************************


ขอโทษๆๆๆ ที่หายไป2วัน (พี่ชายยึดคอมอ่า)

จีนเลยมาอัพยาวๆให้น้า ตอนนี้ยาวที่สุดแล้วอ่าตั้งแต่อัพมาเลยต้องตัดเป็นสองตอนเลย
เย้ๆในที่สุดคิมคิก็คิดได้ (แถมยังมีฉากพ่อแม่ลูก)
มีคนวิว445แล้ว เยสๆๆๆๆๆๆ

เม้นให้จีนหายเหนื่อยหน่อยน้า ขอบคุณคร้าบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1648 love donghae (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:06
    เฮ๊ยยยยยยยย


    อย่าทำเป็นครอบครัวสุขสันต์สิ


    วอนกับฮยอกเจ็บนะนั่นนะ



    #1,648
    0
  2. #1566 KIHAE*129 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 00:28
    หมวยรอบอมก่อนน่ะ

    บอมสู้ๆ
    #1,566
    0
  3. #1487 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 19:10
    บอมสู้ๆๆY_Y
    #1,487
    0
  4. #1398 OoMy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 21:09
     ด๊องสุดๆเลยอะ T^T
    #1,398
    0
  5. #1321 naamsom (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 23:42
    ดูเหมือนเป็นตอน ครอบครัวสุขสัตน์
    แต่ทำไมมันทำคนอื่นเจ็บแบบนี้หล่ะ
    #1,321
    0
  6. #1281 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2553 / 23:57

    สงสารฮยอก

    T________T

    มาซบตรงอกมายนี่มา ๆ

    =..=

    #1,281
    0
  7. #1152 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 22:17

    น้ำตาไหลเป็นน้ำตก-*-
    บอมไปตามหาด๊องกันๆๆ

    #1,152
    0
  8. #1088 เง้อ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 02:05
    ซึ้งมากมาย,, น้ำตาอิช้านนไหลออกมาเลยยย



    ตั้งแต่ภาคแรกแล้ว มาไหลต่อภาคนี้อีก >,,
    #1,088
    0
  9. #213 blue#cherry (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2551 / 01:36
    โอยย~~ คิดว่า คงรับไม่ได้ง่า ฮันฮยอกอย่างเดิมเถอะนะ TOT ((ไปเจอฟิคภาค1 ในคิเฮแลนด์อ่า สวนจีนเอาไปลงไว้หรอฮับ??))
    #213
    0
  10. #210 nUmaY~* (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2551 / 18:13
    วอนย๊อกเลยๆๆๆๆๆๆๆ



    ป๊า ม๊า แหมๆๆๆ



    ครอบครัวสุขสัน 5555+
    #210
    0
  11. #207 new (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2551 / 22:00
    เค้าล่ะกลัวว่าจาเปน



    วอนฮยอก จังเลย-...-



    อ๊ากกก ด๊อง ซึ้งงงงง
    #207
    0
  12. #206 haruzen (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2551 / 19:57
    สงสารฮยอกกับวอนจังเลย....
    ซืนกับป๋านี่ก้อ..ไม่ดู๕ู่เลยน้าาาา
    ดีใจด้วยกับบอมมี่ที่กลับมาดได้อีกครั้ง...
    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #206
    0
  13. #205 @_minto_@ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2551 / 18:18

    แย่แล้วววว

    ฮยอกกะวอนจะไปเอากันเองป่ะเนี่ย-*-

    อย่าน้าๆๆ

    สงสารอ่ะ แงๆ

    พี่สวนจีนอัพเร็วๆน้า

    #205
    0
  14. #204 meaw (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2551 / 12:39
    สู้ๆคิบอม
    #204
    0
  15. #203 beebeekung (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2551 / 21:49
    จีนยางเศร้าได้อีกนะๆๆๆ
    #203
    0