[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 30 : Beautiful Disaster Series II Chapter 27_ผมจะสู้เพื่อคุณนะดงเฮ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 27_ผมจะสู้เพื่อคุณนะดงเฮ

 

 

 

                เป็นเวลาเกือบเดือนแล้ว ที่ดงเฮและคิบอมถูกพรากออกจากกัน ถึงแม้ว่าดงเฮจะกินดีอยู่ดีอย่างมีความสุขกับยุนฮักที่อังกฤษ แต่คนที่อยู่อีกฝั่งของท้องฟ้านี่สิ อยากจะตายวันละหลายๆหน

 

 

 

                คิบอมยังคงทรมานร่างกายอยู่แบบนั้นเหมือนเดิม จนตอนนี้ร่างกายของเจ้าตัวเริ่มจะรับไม่ไหวแล้วเพราะขาดสารอาหารมากเกินไป จนตอนนี้แทบจะไม่มีแรงทำการใดๆเลย

 

 

 

 

                สมาชิกทุกคนในวงก็ได้แต่อ่อนใจไปตามๆกัน ขนาดฮีชอลพูดอะไรออกไป คิบอมเองยังไม่ยอมฟัง เป็นคนอื่นก็คงจะไม่มีค่าอะไรมากนักหรอก

 

 

 

 

                ร่างสูงที่ขณะนี้นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอย่างหมดสภาพ กลอกสายตาไปทั่วเพดานห้องนอน เสียงหัวเราะของคุณยังคงก้องกังวานไม่หายไปไหน ความวุ่นวายของคุณที่ทำให้ชีวิตของผมมีรสชาติวันนี้ มันไม่มีอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้วดงเฮ...

 

 

 

 

                แค่นึกว่าต่อจากนี้ชีวิตของเค้าจะต้องอยู่โดยไร้ดงเฮ น้ำตามันก็ไหลออกมาเองอย่างไม่รู้ตัวนี่เค้ากลายเป็นคนที่อ่อนแอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ทั้งๆที่เมื่อก่อนคนที่จะนั่งร้องไห้ฟูมฟายมันจะต้องเป็นดงเฮไม่ใช่หรอ...

 

 

 

 

                มือหนาเอื้อมไปคว้าขวดเบียร์สีเขียวขึ้นมาหวังจะดื่มอีกครั้งก็ต้องอารมณ์เสียเมื่อเห็นว่ามันหมดลงแล้วไม่เหลือซักหยด

 

 

 

 

                อะไรกันเนี่ย...แค่จะกินเหล้า พระเจ้ายังไม่เข้าข้างผมอีกหรอ เอาเลยเซ่...ทำไมไม่ให้ฟ้าผ่าลงมาให้ผมตายๆไปซะเลยล่ะ คิบอมตะโกนออกมาอย่างทรมาน

 

 

 

 

                ฮือ...ดงเฮ...จะทำยังไงผมก็ลบภาพอันโหดร้ายออกไปจากตาทั้งสองข้างได้เลยจริงๆ คิบอมซบหน้าลงกับฝ่ามือ อ่อนล้าไปหมดแล้ว ทั้งตัวและหัวใจ

 

 

 

 

                ร่างสูงเงยหน้ามองตัวเองในกระจก สภาพที่เห็นตอนนี้ไม่ต้องอะไรกับคนที่ใกล้จะตายแล้วจริงๆ โทรมไปหมดเลย ไม่มีแล้วสินะดงเฮ คนที่คุณพร่ำเรียกว่า สามีสุดหล่อ

 

 

 

 

                มือหนาคว้าขวดสีเขียวที่อยู่ข้างๆตัวปาเข้าใส่กระจกบานใหญ่ที่เพิ่งถูกเปลี่ยนเข้ามาใหม่หลังจากที่เค้าทำลายไปบานแล้วบานเล่าอย่างแรง

 

 

 

 

                อ๊าก.................. ก่อนที่ร่างสูงจะเริ่มกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

 

 

 

 

                เอาอีกแล้วหรอเนี่ย คังอิน...โทรบอกช่างให้มาเปลี่ยนกระจกใหม่อีกด้วยนะ ทึกกี้มองขึ้นไปบนชั้นบนอย่างปลงๆ ก่อนจะหันไปสั่งคนรัก

 

 

 

 

                อะไรกันวะ นี่มันใบที่7ในรอบ1เดือนแล้วนะเนี่ย คังอินส่ายหัวอย่างหนักใจ

 

 

 

 

                ดงเฮ...คุณอยู่ที่ไหน...ได้ยินมั้ย...ว่าผมอยากให้คุณกลับมา เดือนกว่าๆแล้วนะ...เป็นเดือนแล้วที่คุณจากผมไป...อยากทรมานจนผมตายไปจริงๆงั้นหรอ ดงเฮ คิบอมล้มลงบนพื้นห้องอย่างหมดอาลัยตายอยาก

 

 

 

 

                ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองหมุนตัวมองไปรอบๆห้อง ห้องแห่งความรัก ห้องแห่งความทรงจำ คิเฮ สัญญารักของเรา2คนมันยังมีความหมายอยู่ใช่มั้ย

 

 

 

                คิบอมทรุดเข่าลงบนพื้นห้อง วินาทีนี้ทุกอย่างมันตื้อไปหมดแล้ว อยากหยุดหายใจไปในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ไม่อยากอยู่อีกแล้ว โลกใบนี้มันเปลี่ยนสีไปตั้งแต่ที่ชีวิตผมไม่มีคุณแล้วรู้มั้ยดงเฮ

 

 

 

 

                แต่แล้วสายตาคมก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้สวยงามถูกซุกซ่อนอย่างดีอยู่ที่ใต้เตียงนอนที่เค้าใช้ทรมานร่างกายอยู่ทุกวี่ทุกวันโดยไม่ได้ตั้งใจ มือหนาเอื้อมไปหยิบออกมาจากใต้เตียงช้าๆ แล้วเปิดออกมาอย่างสงสัย

 

 

 

                ข้างในนั้นบรรจุของมากมาย ชิ้นเล็กชิ้นใหญ่แตกต่างกันไป แต่ดูแล้วก็รู้ว่าเจ้าของกล่องไม้ใบขนาดค่อนข้างใหญ่ใบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากดงเฮ เพราะในนี้มีรูปของผมและเค้าเต็มไปหมดเลย

 

 

 

 

                ไดอารี่เล่มสวยงามหลายเล่มวางอยู่ในนั้น ตั้งแต่ที่รู้จักกันมาเนี่ย เค้าสังเกตได้อย่างหนึ่งว่าดงเฮจะชอบเขียนทุกๆอย่างลงไปในไดอารี่มาก ชอบมากกว่าการเขียนไซเวิร์ดซะอีก ผิดกับเค้าที่อะไรๆก็ต้องขึ้นอยู่กับอิเล็กทรอนิกส์เท่านั้น

 

 

 

 

                นอกจากไดอารี่แล้วก็ยังมีอัลบั้มรูปถ่ายอีกด้วย ผมค่อยๆหยิบมันขึ้นมาด้วยความทนุถนอม ก่อนจะเปิดออกดู ภาพข้างในอัลบั้มนี้เป็นตัวแทนบอกเรื่องราวต่างๆของเราสองคนได้เป็นอย่างดีเลย ทุกๆสิ่งที่เราทำร่วมกัน ถูกถ่ายเก็บไว้เพื่อเป็นความทรงจำอันล้ำค่าในวันนี้

 

 

 

สมัยยังเด็กอยู่เลย(ด๊องสูงกว่าที่รักล่ะ)

 

                รูปตั้งแต่เมื่อ10ปีก่อนตั้งแต่เรารู้จักกันใหม่ๆ ตั้งแต่ครั้งที่ยังเป็นเด็กฝึกหัดกันอยู่เลย แถมในตอนนั้นผมยังตัวเล็กกว่าคนที่เป็นภรรยาอย่างดงเฮอยู่เลย นึกแล้วอายชะมัดเลย

 

  

ที่มาเลเซีย^_^

                รูปต่อมาก็เป็นรูปครั้งที่เราเดินทางไปถ่ายเอ็มวีที่ประเทศมาเลเซียด้วยกันมิราเคิลยังไงล่ะ ภาพนนี้ผมจำได้ดีเลยว่าตอนนั้นผมยังรักและเคารพดงเฮในฐานะพี่ชายตัวเล็กจอมเอาแต่ใจอยู่เลย แต่ก็ดูสิ ผมยิ้มแฉ่งเชียว ผ่านมาเกือบ6ปีแล้วล่ะสิสำหรับภาพนี้

 

 

นายแก้มแตก -3-

 

 

                เลื่อนสายตามาเรื่อยๆ ก็เจอเข้ากับรูปนี้ เอ...เราไปถ่ายด้วยกันเนื่องในโอกาสหรืองานอะไรกันนะ มันเนิ่นนานจนผมจำไม่ได้แล้วล่ะสิ แต่ผมเชื่อว่าถ้าเป็นดงเฮ ยังไงซะดงเฮก็จะต้องจำได้อย่างแน่นอนเลย แต่ยิ่งดูภาพนี้แล้วยิ่งรู้สึกว่าวันวานนั้นเราช่างมีความสุขร่วมกันมากมายเหลือเกิน เห็นที่มือผมมั้ยมันยกขึ้นมาเพื่อบอกว่า ภรรยาผมน่ารักที่สุดแล้วคร้าบ ยิ้มหน่อยสิคิบอม...ช่วยยิ้มในตอนนี้ให้มันเหมือนในอดีตซักนิดนึงก็ยังดี

 

 

 

                ผมคิดว่าคงจะดูรูปนี้เป็นรูปสุดท้ายแล้วล่ะ หัวใจผมมันโหยหาจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ยิ่งดูยิ่งคิดถึง ภาพสุดท้ายนี้ทุกๆคนที่เป็นสาวกคิเฮคงจะรู้จักดีนะครับ ภาพที่เราถ่ายทำหนังเรื่องแรกของวงซุปเปอร์ จูเนียร์ ฟลาวเวอร์บอย บางครั้งผมก็แอบเขินนะครับ ที่มีคนตั้งฉายาให้หนังเรื่องนี้ว่า หนังรักคิเฮ แต่ยังไงผมก็ยังดีใจนั่นแหละ

 

 

 

 

                ภาพนี้เป็นหนึ่งในฉากที่ดงเฮจับได้ว่าที่แท้แล้วผมเป็นตัวการทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเหล่าหนุ่มหล่อหน้าตาดีนั่นล่ะครับ ดงเฮจะต้องดึงตัวผมเข้าไปกระซิบที่หู อืม...ความรู้สึกตอนที่เข้าฉากในวันนั้นน่ะหรอ ตื่นเต้นชะมัดน่ะสิ ก็เราเพิ่งจะแต่งงานกันนี่นา แถมเพิ่งกลับมาจากฮันนีมูนด้วยแล้ว โอ้โห ตื่นเต้นชะมัด

 

 

 

                แต่ตอนซ้อมรอบสุดท้ายก่อนถ่ายจริงเนี่ยสิ ที่ทำเอาผมไม่มีวันลืมคำพูดของเค้าในตอนนั้นได้เลย ถึงแม้ว่าจะผ่านมาเป็นปีแล้วก็ตาม ดงเฮดึงผมเข้าไปพูดที่ข้างหูเบาๆว่า ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป... ใช่มั้ยดงเฮ...วันนี้คุณยังคงจะยืนยันในคำเดิมอยู่ใช่มั้ย





***************************************50%***************************************

แหะๆ หมดคำแก้ตัวจริงๆ วันนี้ลงช้าแถมมาครึ่งเดียว
ก็คือที่เหลืออีก50%เนี่ยก็ยังเป็นโหมดคิบอมอยู่เพียงแต่ว่าจีนยังแต่งไม่เสร็จ
ยังเศร้าไม่พอ-*-(ยังหรอแต่กรุว่าพอแล้วนะ/คนอ่าน)
เดี๋ยวมาอัพพรุ่งนี้น้า ไม่เห็นจีนอัพ ก็เม้นท์ทวงไว้ได้เลย
เอ้อ...20เม้นแล้ว วู้วๆๆๆ ดีใจจัง ช่วยกันเม้น+โหวตน้า









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1647 love donghae (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:03
    งืออออออออออออออ


    สงสารบอมอ่าาาาา
    #1,647
    0
  2. #1565 KIHAE*129 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 00:19
    คิมบอมมี่~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    #1,565
    0
  3. #1486 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 19:01
    ฮื่ออออออออออออออออออออออออออT^T
    #1,486
    0
  4. #1397 OoMy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 20:56
     สงสารบอมมมม
    #1,397
    0
  5. #1151 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 21:53

    สงสารบอมจัง-3-

    #1,151
    0
  6. #202 haruzen (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2551 / 18:53
    โอ้วววว..สงสารบอมมี่..
    เมื่อไหร่พระเจ้าจะเห้นใจซะทีล่ะเนี่ย
    #202
    0
  7. #201 แจซู (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2551 / 19:55
    กำลังซึ้งเลย

    มาอัพต่อ เร็ว ๆ นะคะ

    สงสารบอม อ่ะ

    เศร้า....
    #201
    0