[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 29 : Beautiful Disaster Series II Chapter 26_เราไปด้วยกันเถอะนะ...ญี่ปุ่นน่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 26_เราไปด้วยกันเถอะนะ...ญี่ปุ่นน่ะ

 

 

 

                วันคืนอันโหดร้ายผ่านไปวันแล้ววันเล่า และในวันนี้ชางมินก็ได้กลับมายังห้องเดิมอีกครั้ง ห้องของประธานบริษัท ที่เค้ามาในวันนี้ก็เพราะเรื่องที่สำคัญจริงๆเกี่ยวกับเรื่องของพี่ชายสุดที่รัก

 

 

 

                อ้าวว่าไง...ลูกชาย ท่านประธานลี ซูมาน เจ้าของค่ายใหญ่ของเกาหลีทักขึ้นอย่างไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก

 

 

 

                สวัสดีครับ ท่านประธาน ชางมินโค้งให้อย่างนอบน้อม

 

 

 

                ไม่ต้องมากพิธีก็ได้ คนกันเอง ว่าแต่มาในวันนี้มีธุระอะไรล่ะ

 

 

 

                ผมมาที่นี่ในวันนี้...เพื่อที่จะบอกกับท่านว่า...ชางมินพูดด้วยสีหน้าหนักใจ

 

 

 

                ผมจะเลื่อนงานแต่งงานของผมกับริคกี้ออกไปจนกว่าเราจะตามหาพี่ด๊องกันเจอน่ะครับ

 

 

 

                หืม...แล้วทางฝ่ายนั้นเค้าว่ายังไงบ้างล่ะ

 

 

 

                ผมคุยกับทั้งริคกี้และทางครอบครัวเค้าแล้วล่ะครับ ก็ไม่มีใครคัดค้านใดๆ

 

 

 

                เฮ้อ...ชั้นชักจะเป็นห่วงเจ้าลูกสาวขึ้นมาจริงๆซะแล้วล่ะสิ ผู้อาวุโสที่สุดของค่ายถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

 

 

                จนป่านนี้ยังไม่มีข่าวใดๆของพี่ด๊องกลับมายังเกาหลีอีกหรอครับ ชางมินถามอย่างสงสัย

 

 

 

                นั่นน่ะสิ ชั้นก็ว่าแปลกเหมือนกัน ชั้นให้ทั้งเพื่อน ญาติ และนักสืบที่อยู่ที่ฝรั่งเศสนั่นตามหาดงเฮจนแทบจะพลิกฝรั่งเศสอยู่แล้วนะ แต่ก็ยังไม่มีใครเจอเค้าเลย

 

 

 

                แล้วถ้า...สมมติว่า...พี่ด๊องไม่ได้อยู่ที่ฝรั่งเศสแล้วล่ะครับ มันจะเป็นไปได้มากพอมั้ยครับ ถ้า...

 

 

 

                มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงนะชางมิน นายก็รู้ว่าศักยภาพดงเฮในการใช้ชีวิตอยู่คนเดียวน่ะมันต่ำแค่ไหน เรื่องช่วยเหลือตัวเองนี่ก็อย่าให้พูด ชั้นก็เห็นว่ามันจะต้องพึ่งเจ้าคิบอมมาตลอด หรือนายจะเถียงล่ะว่าไม่จริง

 

 

 

 

                ผมก็ไม่ได้คิดจะเถียง ผมหมายถึงว่าอย่างเช่น...มีคนพาเค้าออกมาจากฝรั่งเศสน่ะฮะ

 

 

 

                นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย ในเมื่อไอ้เจ้าหมวยนั่นไม่รู้จักใครเลยซักคนที่นั่น แถมยังโง่ภาษาอังกฤษซะขนาดนั้นอีก

 

 

 

                ท่านก็เลิกดูถูกฮยองผมได้แล้วน่า ไม่อยากจะเถียงด้วยแล้ว ชางมินถอนหายใจอย่างหัวเสีย

 

 

 

                ชั้นไม่ได้ดูถูกก็แค่ชี้แจงให้นายได้เห็นความจริง

 

 

 

                แต่ผมก็ไม่ได้เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหนเลยซักนิด...เฮ่ย...โธ่เว้ย

 

 

 

                อ้าวๆ...ไอ้นี่มาสบถใส่หน้าชั้นอีก

 

 

 

                เปล่าซะหน่อยฮะ ผมแค่สงสัยว่าเมื่อไหร่ไอ้เรื่องบ้าๆนี่มันจะออกไปจากชีวิตฮยองด๊องซักที กว่าจะได้รักกันก็ต้องจากกันแล้ว จากกันอีก พอได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแค่ปีเดียวก็ต้องพรากจากกันอีกแล้ว เฮ้อ...

 

 

 

 

                ไม่มีใครกำหนดชะตาชีวิตตัวเองได้หรอกน่าชางมิน...ชั้นก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันสำหรับเรื่องนี้ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้ว

 

 

 

 

                แล้วทำไมมันจะต้องเป็นพวกเราด้วย ทำไมมันจะต้องเกิดกับพี่ด๊อง เกิดกับคิบอม ทำไม...โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน ทำไมต้องเป็นพวกเรา...ทำไม... ชางมินเอ่ยคำถามที่ไม่มีวันได้คำตอบมาอย่างท้อใจ

 

 

 

                ชั้นเห็นคิบอมมันบ้าไปคนนึงแล้ว อย่าให้ชั้นจะต้องหนักใจกับนายอีกคนนะชางมิน ตั้งสติหน่อยเถอะ ทุกคนก็เป็นห่วงดงเฮกันทั้งนั้นแหละ

 

 

 

                ชางมินนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ทำไมกันนะพี่ด๊องทั้งๆที่เมื่อประมาณ1-2ปีก่อน เวลาที่พี่มีปัญหาผมจะสามารถพาพี่ผ่านพ้นมันไปได้ทุกครั้ง แต่มาวันนี้ผม...กลับช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย ผมมันเป็นน้องที่ไม่ดีเลยใช่มั้ย...

 

 

 

                                                ********************************

 

                ขณะนี้กรุงลอนดอนประเทศอังกฤษ  หอนาฬิกาอันเลื่องชื่อไปทั่วโลก ก็ตีเวลาที่แม่นยำบอกแก่ผู้คนว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว

 

 

 

                กิมจิ!! เที่ยงแล้ว หยุดวาดแล้วมากินข้าวก่อนเร็วเข้า บาดาวิ่งเข้ามาเรียกร่างสูงที่นั่งมีสมาธิให้กับงานศิลป์ชั้นยอดตรงหน้า

 

 

 

 

                รู้แล้วน่าบาดา...รออีกแป๊บนะผมทำตรงนี้ใกล้จะเสร็จแล้ว

 

 

 

                โอ้โห... ทำไมมันถึงได้สวยขนาดนี้เลยล่ะ กิมจิ บาดาอุทานออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ ก็ผลงานตรงหน้านี้น่ะสิ มันเหมือนกับบิ๊กเบนของจริงราวกับว่าเป็นรูปถ่ายยังไงยังงั้นเลยล่ะ

 

 

 

                ชอบหรอ... ยุนฮักถามอย่างภูมิใจ

 

 

 

                อื้ม...ชอบสิ ชอบมากๆเลย แบบนี้คงจะต้องขายได้ราคาดีมากๆเลยเนอะ

 

 

 

                ผมไม่ขายผลงานของตัวเองหรอกนะบาดา ยุนฮักพูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆ

 

 

 

                อ้าว...ก็ไหนกิมจิบอกว่าเงินที่เช่าห้องได้มาจากการขายภาพที่วาดให้กับแกลลอรี่ยังไงล่ะ บาดาจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

                เอ่อ...... ร่างสูงถึงกับหน้าชาไปเลยทีเดียวเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นคนบอกร่างบางกับปาก

 

 

 

                เอ่อ...ก็...ก็ผมหมายถึง...รูปนี้ยังไงล่ะ มันเป็นรูปที่คุณชอบไม่ใช่หรอ งั้นผมก็ไม่ขายละกัน ยุนฮักตอบด้วยน้ำเสียงขาดๆหายๆ

 

 

 

 

                เอ๋...ได้ยังไงกันล่ะ อย่างงี้ถ้าบาดาชอบทุกรูปที่กิมจิวาด เราจะไม่ต้องอดตายกันเลยหรอ บาดาถามปนขำ

 

 

 

                ได้สิ...ยังไงผมก็ไม่มีวันปล่อยให้คุณอดตายหรอกนะบาดา ผมจะดีใจซะมากกว่าถ้าสิ่งที่ผมพอจะทำให้ มันจะทำให้คนที่ผมรักอย่างคุณ...มีความสุขได้ ไม่ว่าจะเป็นอะไร ผมยินดี...

 

 

 

                อะไรกันเนี่ย...คนเค้าถามก็เอาแต่ยิ้มใส่ บาดาหน้าขึ้นสีบางๆ

 

 

 

                ผมเปล่ามองคุณซะหน่อย

 

 

 

                ปากอย่างนี้ไม่ต้องกินมันแล้วมั้งข้าวน่ะ ดงเฮทำท่าว่าจะเทอาหารที่อยู่ในมือทิ้ง

 

 

 

                โอ๋ๆๆ...ตัวก็เล็กอย่าใจน้อยตามขนาดตัวไปแบบนั้นสิคร้าบ ยุนฮักทำหน้าตาล้อเลียน

 

 

 

                กิมจิ... บาดาพองลมเข้าแก้มอย่างไม่พอใจ จนร่างสูงต้องรีบยอมแพ้

 

 

 

                โอเคๆ กินข้าวกันเถอะนะ

 

 

 

                จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งกินข้าวท่ามกลางความสวยงามของสวนสาธารณะหน้าหอนาฬิกาแห่งนี้...โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาซักคน ต่างฝ่ายต่างเงียบงันจนน่าหดหู่

 

 

 

 

                นี่กิมจิ...บาดาถามอะไรซักอย่างจะได้มั้ย และแล้วร่างบางก็เลือกที่จะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนี้ซะเอง

 

 

 

                ได้สิ....

 

 

 

                ทำไมกิมจิถึงจะต้องเดินทางไปทั่วโลกแล้ววาดรูปที่สำคัญๆแบบนี้ด้วยล่ะ บาดาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

 

 

 

                เอ่อ...คือ.... ดูเหมือนว่าร่างสูงจะนิ่งไปเมื่อไม่ทันคิดว่าจะเจอคำถามนี้เข้า

 

 

 

                ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะ บาดาไม่อยากรู้ก็ได้ ร่างบางเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าหนักใจก็รีบออกตัวทันที

 

 

 

                ไม่หรอก ผมตอบได้...ที่ผมทำตัวเหมือนนกแบบนี้ก็เพราะว่า...ผมกำลังรอคนๆหนึ่งอยู่น่ะสิ

 

 

 

                แล้วเค้าอยู่ที่ไหนหรอ... บาดาถามอย่างสนใจ

 

 

 

                ไม่รู้สิ...

 

 

 

                อ้าว...แล้วแบบนี้กิมจิจะเจอเค้าได้ยังไงล่ะ บาดาร้องออกมาอย่างเสียดาย

 

 

 

                ผมถึงได้ออกตามหาคนๆนั้นยังไงล่ะ

 

 

 

                เค้า...คนนั้น สำคัญกับกิมจิมากเลยหรอ

 

 

 

                ผมก็ยังไม่เคยเจอเค้าหรอกนะ และไม่รู้ด้วยว่าผมจะมีโอกาสได้เจอเค้ามั้ย แต่ถ้าถามว่าเค้าสำคัญกับผมมั้ย ผมพูดได้เต็มปากว่าเค้าจะต้องสำคัญกับผมมาก

 

 

 

                สำคัญขนาดไหนหรอ

 

 

 

                เค้าจะมาเป็นลมหายใจให้ผมอยู่ต่อไป...

 

 

 

                โห...เป็นขนาดนั้นเลยหรอ...แล้วถ้าสมมติว่ากิมจิเจอคนๆนั้นแล้ว กิมจิจะทำยังไงหรอ

 

 

 

                ผมจะพาเค้าญี่ปุ่น ผมจะพาเค้าไปดูดอกซากุระที่เบ่งบานเป็นดอกแรกของปี....ผมจะพาเค้าไปอธิษฐาน...

 

 

 

 

                ว้าว...โรแมนติกจังเลย กิมจิจะพาเค้าไปขออะไรหรอ ขอให้รักกันไปชั่วนิรันดร์เลยใช่ม้า บาดายิ้มอย่างรู้มัน

 

 

 

 

                ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ผมก็ไม่รู้หรอกว่าคนๆนั้นจะขออะไร แต่ผมจะขอ...ขอให้เค้าไม่ลืมผม หากว่าเราจะต้องห่างกันไกลแสนไกล ยุนฮักสีหน้าหมองลงอย่างเศร้าใจ

 

 

 

                ว้า...แล้วคนๆนั้นเค้าไปอยู่ที่ไหนกันนะ

 

 

 

                แต่ผมว่า...วันนี้ผมเจอคนๆนั้นแล้วล่ะ... ยุนฮักพูกออกมาเบาๆ

 

 

 

                ห๊า...ไหนล่ะ อยู่ไหนๆ บาดาร้องอย่างสนใจ

 

 

 

                ผมได้เจอเค้าอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว คนที่มาทำให้หัวใจที่ด้านชาได้กลับมารักใครซักที คงจะต้องขอบคุณพระเจ้าที่นำเค้ามาให้ผมรู้จัก ยุนฮักระบายยิ้มออกมาอย่างสุขใจ

 

 

 

                ไม่เห็นว่ากิมจิจะไปเจอใครเลย แต่เอายังงี้แล้วกัน

 

 

 

                ยังไงหรอ ยุนฮักถามออกมาอย่างงงๆ

 

 

 

                ก็ถ้ากิมจิไม่มีใครไปด้วยจริงๆ บาดาจะไปกับกิมจิเองนะ บาดาพูดด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

                โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่า รอยยิ้มและคำพูดนั้นทำให้หัวใจใครอีกคนต้องเต้นรัวขนาดไหน...บาดานี่ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย...

 

 

 

                เอ่อ...คือว่า...สัญญาแล้วนะ

 

 

 

                อื้ม...แน่นอนสิ...เราไปญี่ปุ่นด้วยกันเถอะนะ บาดาพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง

 

 

 

                ท้องฟ้าวันนี้ช่างสดใส ท้องฟ้าของกรุงลอนดอนช่างดูสวยงามเหลือเกิน ไร้ความหม่นหมองดังเช่นที่กรุงโซลเป็น รอยยิ้มที่เกิดขึ้นพร้อมๆกับหยาดน้ำตาของใครอีกคนร่างหล่นลง ในขณะที่ร่างบางหัวเราะ ยังมีใครอีกฝั่งของท้องฟ้ากำลังจะเป็นบ้าตายเพราะความเสียใจ...

 

 

 

                                                *********************************

 
เช้านี้อากาศไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่เลยเนอะ เย้ๆๆ ใกล้จะ200เม้นท์แล้ว
อากาศหนาวแบบนี้อย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองนะฮะ สวนจีนเป็นห่วง
อ่า...วันพุธหน้าจีนจะไปดูทไวไลท์ล่ะ รักแวมไพร์สุดหล่อมากมาย
ใครมีวิธีเรียกแวมไพร์มั่งเนี่ย -*- ขอหน่อยเถอะ เอ็ดเวอดจ๋า จีนมีดงเฮแล้วน้า 0.0

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1646 love donghae (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:01
    อ๊ากกกกกกกกกกกก


    อย่าทำตัวเป็นคนดีแบบนี้สิเฮ



    T^T
    #1,646
    0
  2. #1564 KIHAE*129 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 00:13
    อ๊าวหมวยอย่าหวังดีแบบนั้นดิ
    #1,564
    0
  3. #1485 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 18:57
    ด๊องอย่าไปปปปปปปปปป*ฉุดขามันไว้*

    #1,485
    0
  4. #1396 OoMy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 20:51
    ด๊องอย่านะโว้ยยยยยยยยยยยย
    #1,396
    0
  5. #1359 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2554 / 16:32
     เอ่อ ด๊อง แกเข้าใจอะไรผิดรึเปล่าเนี่ย ="=
    #1,359
    0
  6. #1320 naamsom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 23:42
    อ้าวด๊อง
    แสนดีไปมั๊ยหรือแค่อยากเที่ยว
    สงสารบอมก็สงสาร
    ยุนฮักก็น่าเชี่ยร์
    #1,320
    0
  7. #244 MaRRi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 20:41
    ง่ะ

    ด๊องอ่า  T.T

    สงสารบอมใจแทบขาดดิ้น

    (มันบ้าค่ะๆ -*-)
    #244
    0
  8. #199 popeye (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2551 / 17:59
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก



    สงสารบอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม



    ที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดด



    กิมจิใจร้ายยยยยเกินไปแล้ว
    #199
    0
  9. #197 litterrabbitza (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2551 / 21:19
    ด๊องจ๋าาาาาาา

    ทำไมไปพูดกับเค้างั้นอ่

    แล้วบอมไปไหนง่ะตะเอง

    แล้วมาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ

    พี่สวนจีนก็ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    สู้ๆๆๆๆ
    #197
    0
  10. #195 nUmaY~* (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2551 / 18:13
    ยัยหมวยแกไปให้ความหวังเค้าทำไมย๊า



    ชิช๊ะ ! ช้านงอนเธอแล้วนะยัยหมวย T^T
    #195
    0
  11. #194 @_minto_@ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2551 / 17:52

    ด๊องอย่าไปให้ความหวังเซ่ๆๆๆๆๆ

    นึกถึงบอมเข้าไว้ที่รักกกก

    พี่สวนจีนมาอัพด่วนเลยยยยยย

    จะขาดจายยยตาย

    #194
    0
  12. #193 haruzen (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2551 / 10:04
    ด๊องจ๋า..ไม่นึกถึงบอมมี่มั่งเลยเหรอ
    อัพไวไวน้าาา..
    #193
    0