[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 26 : Beautiful Disaster Series II Chapter 23_รักผมมั้ย...ตอบมาสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 23_รักผมมั้ย...ตอบมาสิ

 

 

 

          แม้ว่าดงเฮที่อยู่กับยุนฮักจะดูมีความสุขดี แต่อีกหลายหัวใจที่อยู่อีกฝั่งของท้องฟ้า กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะผู้ชายที่ชื่อว่า คิบอม ร่างสูงราวกลับว่าทิ้งสิ่งที่เรียกว่าหัวใจที่ฝรั่งเศสเอาไว้แล้ว เพราะว่าที่อยู่ที่เกาหลีในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรจากร่างที่ไร้วิญญาณเลยจริงๆ

 

 

 

 

                คิบอม กลับมาเป็นคนเดิมที่แสนจะเย็นชาอีกครั้ง กลับมาเป็นบุคคลที่ไม่อยากจะมีชีวิตต่อไปอีกแล้ว ข้าวปลาอาหารก็ไม่ยอมแตะเลยซักนิด ที่ซัดเอาๆก็คงจะมีแต่ไอ้น้ำที่สร้างความมึนเมาให้กับร่างกายเพียงเท่านั้น

 

 

 

 

                ยิ่งกลับมาเจอสิ่งเก่าๆ สถานที่ๆเคยมีเรา แต่ในวันนี้มันกลับไม่มีคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีเหมือนกันนะดงเฮ ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน...ผมอยากกอดคุณ อยากจูบคุณ อยากบอกรักคุณดังเช่นที่มันเคยเป็น แต่วันนี้...คุณอยู่ที่ไหน

 

 

 

 

                ร่างสูงกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ตลอด1ปีที่ผ่านมามันจะต้องถูกแต่งแต้มไปด้วย เสียงหัวเราะของคนที่เค้ารัก จะต้องเต็มไปด้วยเสียงบ่นงุ้งงิ้งๆของภรรยาเค้า จะต้องมีคนขี้แยมาคอยอ้อนขอนู่นขอนี่จากเค้า แต่แล้ว...มันกลับเลือนหายไปเพียงข้ามคืน

 

 

 

 

                รูปถ่ายของเรายิ่งคอยย้ำเตือนผมว่า เราเคยมีวันเวลาดีๆด้วยกันมากแค่ไหน มันผ่านมาแค่1ปีเองนะ 1ปีที่เราได้ร่วมใช้ชีวิตใต้บ้านที่เราเรียกกันว่า บ้านของเรา ทั้งผมและคุณกำลังมีความสุขอยู่ด้วยกันแท้ๆ แล้วทำไม...ทำไมถึงต้องพรากเราออกจากกันด้วย

 

 

 

                รอยยิ้มของดงเฮ เสียงหัวเราะของดงเฮ ยังคำตราตรึงอยู่ในใจของร่างสูงอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่เป็นเพียงลมเท่านั้น ที่เค้าต้องการไม่ใช่สายลม เป็นเป็นดงเฮตัวจริงเลยต่างหาก อยากให้คนที่รักสุดหัวใจกลับมาอยู่ข้างๆเสียที

 

 

 

                น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้จักหมด ไม่รู้ว่ามันไหลออกมานานเท่าไหร่แล้ว บางทีมันอาจจะไหลออกมาตลอดเวลาเลยก็ได้ อยากจะหยุดเพื่อให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่กำแพงภายในใจก็สั่งให้มันร้องออกมาอยู่เรื่อย

 

 

 

 

                ผมเข้าใจดีแล้วล่ะดงเฮ ว่าเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ผมหายไปอเมริกาน่ะ คุณรู้สึกยังไง มันคงจะทรมานจะแทบขาดใจเลยใช่มั้ย และก็คงเจ็บปวดจนแทบอยากจะฆ่าตัวตายเลย

 

 

 

 

                กรรมนั้นมันจะย้อนคืนมาสนองผมแล้วใช่มั้ย วันนี้พระเจ้าถึงพรากคุณไปจากผม ผมเคยคิดว่าความรักที่ผมมีให้คุณในตอนนี้จะมีค่าพอให้พระเจ้าเห็นมันบ้าง แต่แล้ว...ผมก็ได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเพียรทำมามันไม่ได้มีค่าอะไรเลย

 

 

 

 

                ผมหนาว...หนาวไปจนถึงขั้วหัวใจ...อยากได้ไออุ่นที่เราเคยมีให้กัน อยากมีวันนั้นที่ไม่มีใครมาคอยกีดกันเหมือนอย่างวันนี้ อยากให้ทุกเช้าที่ผมลืมตาขึ้นมาก็จะได้เห็นใบหน้าของคุณเป็นอย่างแรก

 

 

 

                ทุกครั้งที่มองท้องฟ้า...มองดวงดาว อยากให้คุณกลับมาอยู่ข้างๆผมเร็วๆจังเลยที่รัก...กลับมาฟังคำว่ารักของผมอีกจะได้มั้ย กลับมาบอกว่าเป็นห่วงผมแค่ไหน กลับมาบอกว่าคุณเองก็เสียใจที่เราต้องพรากจากกัน

 

 

 

 

                ดงเฮ...คุณได้ยินผมมั้ย!ผมคิดถึงคุณ คุณอยู่ที่ไหน!ดงเฮ!!!”คิบอมกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

 

 

 

                ร่างสูงลุกขึ้นยืนและหมุนตัวไปรอบๆห้องราวกับคนเสียสติ

 

 

 

 

                อ๊าก!!!ดงเฮ...ทำไมๆๆๆ!!! ทำไมต้องมายุ่งกับชีวิตของเราด้วย ทำไม!!” มือหนาคว้าเอารูปปั้นเหล็กขนาดกลางปาเข้าไปยังกระจกบานใหญ่อย่างแรงและแม่นยำส่งผลให้กระจกราคาสูงแตกเพล้งออกเป็นส่วนๆเลยทันที

 

 

 

 

                ข้างนอกห้อง เหล่าสมาชิกที่หมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันมาเฝ้าคิบอมก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นอาการของเพื่อนและน้อง เนื่องจากวันนี้เป็นวันอาทิตย์สมาชิกทุกคนจึงมาอยู่โดยพร้อมหน้ากัน

 

 

 

 

                ทั้งซองมิน เรียววุค และฮยอคแจ ต่างสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องของคิบอม และยิ่งตกใจยิ่งกว่าเมื่อเห็นสภาพกระจกที่ถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าความเป็นกระจกให้เห็นอีกเลย

 

 

 

                ฮือ...คยู...เราควรจะทำยังไงกันดี...ซองมินสงสารคิบอม ซองมินโผเข้าร้องไห้ในอ้อมกอดของคนรักพร้อมกับสะอื้นถามออกมา

 

 

 

                ไม่เอา...ไม่ร้องนะซองมิน...ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น คยูฮยอนพูดออกมาทั้งๆที่ภายในใจก็ยังไม่มั่นใจเช่นกัน

 

 

 

                ฮยอคแจมองเข้าไปยังร่างที่น่าสงสารของคิบอมก็รู้สึกร้อนๆที่ขอบตาจึงรีบเดินออกไปที่ชั้นล่างทันที

 

 

 

                ดงเฮ...แกไปอยู่ที่ไหนของแกกันเนี่ย...รู้มั้ยว่าใครต่อใครเค้าเป็นห่วงแกแค่ไหน ฮยอคแจพูดกับตัวเองเบาๆ

 

 

 

                รีบกลับมาซะทีสิวะ...ชั้นเหงานะ ไอ้ปลาบ้า

 

 

 

                แก...ฮึก...แก...กำลังจะทำให้ชั้นเกลียดตัวเองนะด๊อง...แกมันใจร้าย...ฮือ...ที่สุดเลย

 

 

 

                ถ้าวันนั้น...ถ้าวันนั้นชั้นไปส่งแกที่สนามบินพร้อมๆกับคนอื่น...ก็คงจะดีกว่านี้ เพราะ ฮึก...อย่าน้อย...ชั้นก็ได้เห็นแกชัดๆเป็นครั้งสุดท้าย...แต่...ฮือ...ดูนี่สิ...แกหายไปไหน

 

 

 

 

                ฮยอคแจยกสองมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้แล้วระเบิดน้ำตาออกมา...เจ็บปวด...เหนื่อยล้า...ไม่ไหวแล้ว กับทุกปัญหาที่ประเดประดังกันเข้ามา...คิดว่าเค้าเข้มแข็งพอที่จะรับทุกเรื่องในทีเดียวได้หมดเลยรึไงกันนะ

 

 

 

                ฮือ...ด๊อง....แกกลับมาเถอะ...กลับมา...ฟัง...ฮือ...ปัญหาของฉัน...ฮึก...บ้างสิ

 

 

 

                ฮยอคแจ...เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทำให้ฮยอคแจรีบซับน้ำตาทันที

 

 

 

                ทำไมถึงได้แอบมายืนร้องไห้คนเดียวแบบนี้ล่ะ ฮันคยองนั่นเองที่เป็นฝ่ายเดินตามร่างเล็กออกมา

 

 

 

                เปล่าครับ...เอ่อ...ผมก็แค่...

 

 

 

                อย่าโกหกพี่เลยน่า เราไม่ใช่ว่าเพิ่งจะรู้จักกันนะ ฮันคยองเอ็ดเบาๆ แล้วคว้าร่างบางเข้าไปไว้ในอ้อมกอด

 

 

 

                เอ่อ...คือ...พี่ฮันฮะ ฮยอคแจหน้าแดงอย่างเขินอาย

 

 

 

                เรื่องดงเฮ...ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกนะ...ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นหรอก ฮันคยองพูดออกมาอย่างอ่อนโยน

 

 

 

                สองมือเรียบโอบกะชับอ้อมกอดของอีกฝ่ายให้แน่นยิ่งขึ้น นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เค้าไม่ได้รับอ้อมกอดอันอบอุ่นแบบนี้...นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่พี่ฮันยอมกลับมาสนใจเพียงแต่เค้าคนเดียว

 

 

 

                ฮยอคแจหลับตาพริ้มในอ้อมกอดของคนรัก...อยากกักเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ เผื่อว่าซักวัน...ความอบอุ่นในอ้อมกอดนี้มันจะเลือนหายไป...

 

 

 

 

                พี่ฮัน... ฮยอคแจเรียกออกมาเบาๆ

 

 

 

 

                หืม...ว่าไงล่ะ

 

 

 

                พี่รักผมมั้ย... ฮยอคแจกลั้นใจถามในที่สุด

 

 

 

                ทำไมถึงถามอะไรแบบนี้ ฮันคยองดันตัวฮยอคแจออกมาสบตาอย่างสงสัย

 

 

 

                ผมถามพี่ก่อนนะ...ว่าพี่...รักผมมั้ย

 

 

 

                ฮันคยองสบตาคนรักอย่างไม่เข้าใจ อยากจะตอบออกไปทันทีว่า...แต่เหมือนกับมีอะไรมาห้ามปากเอาไว้...จะพูดก็พูดไม่ออก

 

 

 

                ว่ายังไงล่ะฮะ...พี่รักผมรึเปล่า ยิ่งเห็นฮันคยองนิ่งไป ยิ่งทำให้คนถามต้องการคำตอบมากขึ้น

 

 

 

                คือ พี่ระ....

 

 

 

                ฮันคยอง..นายอยู่ไหน เอ่อ... ฮีชอลที่ร้องเรียกฮันคยองก็ต้องเงียบลงเมื่อเห็นว่าฮันคยองกำลังมีฮยอคแจเอาไว้ในอ้อมกอด

 

 

 

 

                เอ่อ...คือ...ขอโทษนะ ขอโทษ ชั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะมา...เอ่อ...ฮีชอลขอโทษขอโพยอย่างหน้าเสีย

 

 

 

                ไม่ใช่นะฮีนิม...เอ่อ...ฮีชอล ฮันคยองรีบเรียกใหม่ทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองพลาดไปแล้ว พร้อมกับปล่อยวงแขนที่รัดฮยอคแจเอาไว้ออกทันที

 

 

 

                มัน...ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้หรอกนะ

 

 

 

                ทำไม...ถึงต้องทำสีหน้ากังวลแบบนั้นด้วย ทำไมจะต้องทำหน้าเหมือนเสียเมื่อเห็นว่าเค้ารู้ว่าพี่อยู่กับม ทำไม...จะต้องทำหน้าเหมือนจะตายเมื่อเห็นเค้าจะร้องไห้

 

 

 

                หึ...แล้วจะให้ผมหวังคำว่ารักจากพี่อีกทำไมล่ะ ในเมื่อมันเห็นกันอยู่เต็มๆตาว่าพี่เลือกใคร...เลือกคนที่ผมไม่ทีวันสู้เค้าได้

 

 

 

 

                ใช่แล้วฮะ...มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ ฮยอคย้ำออกมาอีกแรง แต่คำพูดนี้ก็แฝงไปด้วยความแค้นและความเจ็บปวดด้วยเช่ากัน

 

 

 

                ฮีชอลและฮันคยองมองหน้ากันไปมา ราวกับว่าไม่รับรู้อะไร เพียงแต่ตอนนี้ทุกฝ่ายต่างก็รู้ดีแล้วว่าจะต้องร่วมงานกันมากมายแค่ไหน ถ้าหากไม่มีสมองยังไงก็เอาชนะศัตรูไม่ได้

 

 

 

                ใจของทั้งสามคนต่างเต้นกันเป็นคนละจังหวะคนละอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก เพราะต่างก็เจ็บปวดไม่ต่างกันเลย ความรักที่พลัดพรากที่ใครต่อใครต่างพากันคิดว่าเจ็บปวดแล้ว แต่สำหรับพวกเค้า การอยู่ใกล้ชิดกันมากเกินไปแบบนี้น่ะสิ ที่ทรมานซะยิ่งกว่า...

 

 

 

                                                                ****************************

 

บอกตามตรงแต่งฟิคเรื่องนี้แล้วเหนื่อยมาก ยอมรับว่าเศร้าจริงๆ (ใครหาว่าหลงตัวเองก็เชิญ)

รู้สึกเครียดมากๆเลย ฟิคไรวะ กดดันชิบเป๋ง -*- ตอนนี้พูดกันจริงๆ เร่งแต่งเรื่องนี้อย่างเดียวเลย

ดูจากฟิคเรื่องอื่นๆได้ ดองยาวมาชาติเศษแล้ว (แอบบอกตอนนี้วางพล็อตเรื่องนี้จนจบแล้ว555)

ก็คิดว่าคงจาแต่งเรื่องนี้ให้เสร็จไปก่อนเลย ค่อยลุยเรื่องที่เหลือต่อ (เรื่องอื่นอดทนกันนิดนึงนะ)

แต่ยิ่งแต่งเหมือนยิ่งเศร้า ยิ่งเศร้ายิ่งทรมานคนแต่ง-*- ทรมานจริงๆนะ สงสารคิบอมชะมัดเลย

เฮ้อ...หนักใจกับบ้านเมืองเรา ขอให้พ่อหลวงจงทรงพระเจริญนะฮะ Long Live The King

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1643 love donghae (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 11:49
    ง่าาาาาา


    ฮันกับฮีนี่ยังไงกันแน่เนี่ยย
    #1,643
    0
  2. #1561 KIHAE*129 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:31
    ป๋ากับเจ๊อะไรยังไง

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,561
    0
  3. #1482 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 18:16
    เครียดจนจะบ้าตายแทนบอมแล้วนะเนี่ยยยยยยยย
    อยากแก้ผ้าโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย!!(เอิ่มมมม==)
    #1,482
    0
  4. #1393 OoMy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 20:37
    เฮือก โฮกกกกกก กินข้าวไม่ลง TOT
    #1,393
    0
  5. #1357 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2554 / 16:22
     โอย สงสารฮยอก กะบอม อ่าาาาาาาาาาาา T^T
    #1,357
    0
  6. #1317 naamsom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 23:42
    ฮันฮีฮยอก
    ทำไมมันรัก3เศร้าแบบนี้หล่ะ
    ฮันก็อย่าใจดีกับเค้าไปทั่วซิ
    #1,317
    0
  7. #1148 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 21:26

    สงสารบอม-.-
    สงสารฮยอกด้วย
    -*-
    วอนก็สงสาร- -
    ไรเนี่ยย!!

    #1,148
    0
  8. #178 haruzen (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2551 / 00:08
    เฮ้อเศร้าได้ใจจริงๆๆไรเตอร์
    #178
    0
  9. #177 litterrabbitza (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2551 / 21:38
    ว้าาาาาาาาาาาาากกกกก

    พี่สวนจีนนน

    โหดร้ายยยยย

    ฮือๆๆๆๆๆๆๆ

    หนูว่าภาคนี้ต้องร้องไห้แน่เลยอ่ะ

    มาอัพต่อเร็วๆเหอะนะ

    อยากอ่านต่ออ่ะ

    สงสารบอม

    อยากรู้ว่า ฮันฮยอก วอนซินจะเป็นไงต่ออ่ะ


    ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ


    มาอัพเร็วๆนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    สู้ๆๆๆๆๆๆ
    #177
    0
  10. #176 PoiPuRa-SuJu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2551 / 21:29
    อ่า~~~

    สวนจีน สู้ๆๆ นะ


    เราก้อเสียใจไปไม่น้อยเหมือนกัน ที่คอนเลื่อน T T


    สงสารบอมโว้ย !!
    #176
    0