[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 24 : Beautiful Disaster Series II Chapter 21_เพียงแค่ม่านบังตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 พ.ย. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 21_เพียงแค่ม่านบังตา

 

 

 

                จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ทั้ง5คน  คิบอม ซีวอน ฮีชอล ฮันคยอง และ ฮยอคแจก็เดินทางพากันมาถึงที่สนามบิน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ยุนฮักจะพาบาดาไปที่อังกฤษเช่นกัน

 

 

 

                กิมจิ...เราจะไหนกันหรอ

 

 

 

                เราจะไปประเทศอังกฤษกันน่ะ เดี๋ยวบาดานั่งรอผมตรงนี้ก่อนนะ ขอผมไปยืนยันตั๋วก่อน ยุนฮักสั่งกำชับแล้วเดินออกไป

 

 

 

                ทางด้านคิบอมก็พยายามสอดส่ายสายตาไปมาที่สนามบิน หวังเพียงซักนิดว่าจะเห็นคนรักของตัวเอง

 

 

 

                ดงเฮ...ผมขออีกแค่ครั้วเดียยว...ครั้งเดียวเท่านั้น ขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง....

 

 

 

                ใจเย็นๆน่าไอ้บอม....ซีวอนพูดก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆคิบอม

 

 

               

                พวกที่เหลือไปไหนกันหมดวะ คิบอมส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปและถามเพื่อนรัก

 

 

 

                ฮยอคแจไปซื้อน้ำให้พวกเรา ส่วน... ซีวอนทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า ฮีชอลและฮันคยองยืนคุยกันอยู่เพียงสองคน แม้ว่าสีหน้าของฮีชอลจะไม่สู้ดีนัก แต่ฮันคยองก็ยังคงมองตอบด้วยความอ่อนโยนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

                เกิดอะไรขึ้นวะ...ทำไมสายตาของแกถึงเป็นแบบนั้น

 

 

 

                ชั้นกำลังถามตัวเองว่าดอกไม้ในมือชั้น วันนี้มันยังคงผลิดอกสวยงามเพื่อชั้นรึเปล่า ซีวอนตอบออกมาอย่างขมขื่น

 

 

 

                แกหมายถึงพี่ซินกับพี่ฮันงั้นหรอ แกคิดมาก...

 

 

 

                ไม่ต้องโกหกชั้นหรอก...ชั้นว่าเค้าเคยคบกัน!!!” ซีวอนโพล่งออกมาในที่สุด

 

 

 

                แก...รู้ตั้งแต่เมื่อไหน่ คิบอมถามอย่างอึ้งๆ เพราะเรื่องที่ฮีชอลและฮันคยองคบกัน ในวงก็มีเพียงเค้าและพี่ทึกกี้เท่านั้นที่รู้

 

 

 

                การที่ชั้นรู้ได้ยังไงมันไม่สำคัญเท่ากับการที่เค้าทั้งสองคนยังรักกันอยู่หรอกนะ

 

 

 

                บ้าน่า!!!...แกคิดอย่างนี้ได้ยังไงวะ

 

 

 

                แกก็ลองดูสายตาที่เค้ามองกันสิ แล้วแบบนี้จะไม่ให้ชั้นคิดได้ยังไง ซีวอนพูดพร้อมกับทอดสายตาไปมองฮีชอลอย่างเจ็บปวด

 

 

 

                ไอ้วอน...

 

 

 

                “”ชั้นรู้มานาน...แต่ก็ทนมองข้ามมันไป ไม่ใช่เพื่อเค้า...แต่เพื่อตัวชั้นเองต่างหาก ชั้นทน...เสียเค้าไปไม่ได้

 

 

 

                นายไม่ได้รู้สึกแบบนั้นคนเดียวหรอกนะซีวอน ฮยอคแจพูดขึ้นทางด้านหลังของคนทั้งคู่

 

 

 

                ฮยอคแจ...... 2เมะพูดออกมาพร้อมกันเมื่อฮยอคแจยื่นแก้วน้ำมาให้

 

 

 

                ไม่ใช่แค่นายที่รู้...ไม่ใช่แค่นายที่เข้าใจ และไม่ใช่แค่นาย...ที่เจ็บปวด ฮยอคแจพูดด้วยสีหน้าและแววตาที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเสียใจมากมาย

 

 

 

                นั่นสินะ...ไม่ใช่แค่ชั้นคนเดียว ซีวอนพูดออกมาเบาๆ

 

 

 

                คิบอมมองแก้วน้ำในมือเลยไปมองเพื่อนรักทั้งสองคน ไม่รู้ว่าในเวลานี้ควรจะพูดอะไรออกมาดี...เหมือนชนเข้ากับทางตันจังๆเลย

 

 

 

                ร่างสูงมองทอดไปยังกลุ่มผู้คนหลากหลายเชื้อชาติมากมายในสนามบิน แบะราวกับว่าสวรรค์เป็นใจ สายตาคมหันไปปะทะเข้ากับร่างบางที่ลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆอยู่พอดี

 

 

 

                ราวกับว่าสายฟ้าพาดผ่านทั้งร่าง คิบอมพูดไม่ออก ขาก็ถูกตรึงอยู่กับที่ ดงเฮ...นั่นดงเฮจริงๆใช่มั้ย...ใช่แน่!!!

 

 

 

 

                ดงเฮมองผู้คนที่ไม่รู้จัก ก็ต้องรู้สึกแปลกๆ เมื่อพลันสายตาไปสบเข้ากับคนที่เค้าไม่รู้จัก แต่ถ้าไม่รู้จัก...หัวใจของเค้าทำไมมันถึงได้แสดงอาการแปลกๆแบบนี้ล่ะ

 

 

 

                ร่างบางที่มัวแต่เหม่อมอง ก็ถูกกลุ่มผู้โดยสารเดินชนเข้าอย่างแรงจนเซล้มลงไป ยังดีที่ยุนฮักวิ่งเข้ามารับได้พอดี เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ดงเฮตกอยู่ในอ้อมกอดของยุนฮักไปโดยปริยาย

 

 

 

                ระวังหน่อยสิ บาดา ที่นี่มันคนเยอะนะ ไปกันเถอะใกล้เวลาเครื่องออกเต็มทีแล้ว ยุนฮักพูดก่อนจะออกเดินนำหน้าไป

 

 

 

                ดงเฮหันไปมองที่ร่างสูงอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งตามยุนฮักไป

 

 

 

                คิบอมมองไปทั้งคู่อย่างตกใจ เค้าช็อคตั้งแต่มีคนมากอดดงเฮเอาไว้แล้ว แถมตอนนี้ยังพากันเดินออกไปอีกด้วย แก้วน้ำในมือร่วงลงบนพื้นสนามยิน ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนๆ

 

 

 

                ดงเฮ! เดี๋ยวสิ!” คิบอมรีบวิ่งไปตรงที่ดงเฮยืนเมื่อกี๊ทันที

 

 

 

 

                เฮ้ย ไอ้บอมไปไหนวะ ซีวอนร้องออกมาอย่างกใจ แล้วรีบวิ่งตามเพื่อนออกไปทันที

 

 

 

                ดงเฮ!เดี๋ยวสิ! คุณจะไปไหน!!” คิบอมวิ่งตามหาอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้ผู้โดยสาขาเข้าเริ่มทยอยออกกันมาแล้ว ดังนั้นทั่วทั้งบริเวณนั้นจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

 

 

 

                ดงเฮ!อย่าจากผมไปนะ!” คิบอมตะโกนจนสุดเสียง

 

 

 

                ดงเฮ...รู้สึกว่าหัวใจกำลังบอกอะไรบางอย่างกับเค้า เพียงแต่ไม่รู้จริงๆว่าสิ่งนั้นคืออะไร วูบหนึ่งที่สายลมพัดมา ดงเฮ อย่าจากผมไปนะ ร่างบางหันไปมองตามต้นเสียงทันที เสียงใครกันนะ

 

 

 

 

                บาดา...มีอะไรรึเปล่า ยุนฮักหันมามองอย่างแปลกใจ

 

 

 

                ดงเฮมองรอบๆอย่างชั่งใจอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหัวเล็กๆไป-มา แล้วเดินเข้าช่องผู้โดยสารขาออกไปพร้อมๆกับยุนฮัก

 

 

 

 

                ไอ้บอม...แฮ่ก...แกเป็นอะไรของแกวะ... ซีวอนพูดออกมาอย่างเหนื่อยหอบ

 

 

 

                ไอ้วอน ชั้นเห็นดงเฮ...เห็นดงเฮ คิบอมพูดซ้ำไปซ้ำมา

 

 

 

                ห๊า...ว่าไงนะ อยู่ไหน...ไหน

 

 

 

                ไม่รู้...แต่ว่าชั้นเห็นเค้าอยู่กับผู้ชายอีกคน

 

 

 

                บ้าน่า...ดงเฮไม่รู้จักใครเลย เค้าจะไปอยู่กับใครที่ไหนได้ แกคงจะตาฝาดไปแล้วล่ะ

 

 

 

                ชั้นไม่บ้าขนาดจำเมียตัวเองไม่ได้หรอกนะ

 

 

 

                แกก็อย่าลืมสิ ว่าเมียแกน่ะหน้าตาเหมือนกับผู้หญิงยังกะอะไรดี แกอาจจะเสียใจจนเบลอไปเลยก็ได้

 

 

 

                คิบอมได้แต่นิ่งงันไป จนมุมกับคำพูดของเพื่อนเค้าจริงๆ นั่นสินะ ดงเฮจะไปอยู่กับผู้ชายที่ไหนได้ยังไง นี่เค้าทรมานจนเห็นภาพหลอนเลยรึไงเนี่ย

 

 

 

 

                พอเถอะว่ะบอม...เราต้องไปเตรียมตัวขึ้นเครื่องแล้ว ซีวอนพูดก่อนจะลากคอคิบอมให้เดินตามไป

 

 

 

                จนถึงเวลาขึ้นเครื่องทั้งสองเครื่องบิน...คิบอมหันไปมองเบื้องหลังครั้งสุดท้าย ปารีส ฝรั่งเศส...ถ้าเค้าก้าวขาขึ้นไปบนเครื่องบินแล้ว จะมีวันได้เจอดงเฮอีกมั้ยนะ

 

 

 

                คิบอมเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าครั้งหนึ่งก่อนจะตัดใจเดินขึ้นเครื่องบินลำใหญ่ไป ที่นั่งที่เค้าได้มันช่างหดหู่ซะจริง เพราะที่เหลือได้นั่งกับคนรักของตัวเอง ส่วนเค้า...ไม่ต้องบอกก็รู้ ได้แต่กักเก็บความเหน็บหนาวเอาไว้กับตัวเอง

 

 

 

                ร่างสูงยกมือทั้งสองข้ามกอดตัวเองไว้ทั้งที่ไม่กี่วันก่อนนี้คนที่เค้ากอดเป็นดงเฮแท้ๆแล้ววันนี้มันกลับกลายเป็นว่า เค้าจะต้องมานั่งกอดตัวเอง

 

 

 

                ดงเฮ...ชีวิตที่ขาดคุณจะมีประโยชน์อะไรหากผมจะยังหายใจต่อไป...

 

 

 

                ทางด้านร่างบางที่อยู่บนเครื่องบินอีกลำหนึ่ง ก็กุมไปที่หัวใจตัวเองด้วยความรู้สึกแปลกๆ มันร้อนผ่าว...ในหัวก็มีเพียงเสียงนั้นวนเวียนอยู่ไปมา ใครกัน...ใครที่ทำให้เค้าทั้งดีใจและเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน

 

 

 

                เสียงนั้นพยายามร้องเรียกเค้า แต่แล้วทำไมเค้า...ถึงไม่หยุดล่ะ ทำไมเค้าถึงยังเดินต่อ หรือเป็นเพราะว่าที่จริงแล้ว...หัวใจสั่งให้เราจากเค้ามา...

 

 

 

                ยานพาหนะลำใจพาหลากหัวใจไปเจอกับสิ่งที่ต้องเผชิญ ลำของคิบอมพากันกลับมายังฝั่งตะวันออกประเทศเกาหลี ส่วนลำของดงเฮ มุ่งหน้าไปยังตะวันตกกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

 

 

 

                เมื่อหัวของเครื่องบินหันหนีจากกันก็ราวกับว่าเป็นสัญญาณที่ความรักจะต้องจากกันจริงๆ ความรักจะยังคงอยู่ต่อไปได้มั้ย หรือจะต้องอยู่อย่างไร้ทางออกแบบนี้ต่อไป...ชั่วนิรันดร์

 

 

 

                                                **************************************

 
อัพฟิคหลังจากแซดกับคอนเอสเอ็ม-*-

ความรู้สึกแรกนี่แบบว่า...กรุส์พูดไม่ออกเลย

เอาวะ...ชั้นนั่งเครียดกับฟิคชั้นก็ได้ ลงประชดยาวมันซะสะใจเลย

โอ้เย...ทุกคน เม้นๆกันหน่อยเน้อ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1641 love donghae (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 11:44
    อ๊ากกกกกกกกกก


    ทำไมล่ะ


    อย่างนี้ก็ยิ่งไกลกันนะสิ
    #1,641
    0
  2. #1559 KIHAE*129 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:17
    แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ทำไม

    ทำไม

    ทำไม

    ไกลกันกว่าเดิมอีก

    อยู่ที่เดียวกันยังไม่เจอเลย

    เจ็บปวด
    #1,559
    0
  3. #1480 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 17:31
    เดินออกไปอย่างเงียบๆๆU_U

    #1,480
    0
  4. #1391 OoMy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 19:51
    อยากร้องไห้ออกมาดังๆ...
    #1,391
    0
  5. #1315 naamsom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 23:42
    เจอกันเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย
    สงสารบอมจัง
    หวังว่าวอนฮยอกคงไม่เจ็บจนหันมารักษาแผลใจกันเองนะ
    #1,315
    0
  6. #1223 Nene-Kihae (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 18:15
    ฮืออออออออออ

    จากกันจนได้
    #1,223
    0
  7. #1146 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 21:14

    โอ้ยๆนิดเดียวเองอ่ะๆๆ
    T T
    อย่างน้อยบอมก็ได้เห็นด๊องอ่านะ

    #1,146
    0
  8. #169 blue#cherry (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 23:32
    ใครไม่ร้องไม่รู้


    ตอนนี้ อิชั้นน้ำตาพรากกกแล้วโฮ~~


    เผอิญเราเซ้นซีทีฟ อ่า T^T

    ยิ่งเรื่องคอนอีกกกก

    เซงมากกกกกกกก


    โอป้า~

    ได้โปรดอย่ามองเมืองไทยเปลี่ยนไปเลยนะคะ

    เพราะว่าเอลฟ์ไทยน่ะ รักโอป้า ไม่อยากให้โอป้าคิดว่า เมืองเราอันตรายT T
    #169
    0
  9. #168 litterrabbitza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 22:25
    ทำไมกัน

    ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้

    เศร้าอีกแล้ววว

    ลงลารจังเลยอ่ะ

    บอมมี่

    แล้วก็สงสารฮยอกกับวอนด้วย

    เดี่ยวชั้นสรุปให้แก

    แกมาคบกันเองเลย

    จะได้รู้ว่าป๋่ากับเจ๊

    รักแกรึเปล่า

    เฮ้อออ แล้วเดี่ยวบอมก็จะเจอคิม วารางอีกใช้ไหม

    โอ้ยยย

    ทำไมเรื่องนี่มันเศร้าจริงๆๆเลยนะ

    แต่ถึงงั้น ก็ยังไม่ร้องไห้อยู่ดี 

    ทำไมกัน

    งงตัวเอง

    เรื่องนิดๆหน่อยร้องไห้

    แล้วทำไมเรื่องนี่ไม่ร้องล่ะ

    อินี่บ้าแล้ว

    แล้วมาต่อเร็วๆนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    สู้ๆๆๆ
    #168
    0
  10. #167 @_minto_@ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 20:49

    ทำไมเปนแบบนี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    บอมไปเกาหลี

    ดีองไปอังกฤษ

    พี่สวนจีนโหดร้ายยยยยยยยยยยยยย

    ปล.เศร้ากะคอนเหมือนกันค่ะพี่ TT_TT

    #167
    0
  11. #166 PoiPuRa-SuJu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 16:51
    อีกนิดเดียว

    ง่า~~~

    สงสารบอม
    #166
    0
  12. #165 haruzen (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 09:25
    lสงสารบอมมีที่สุดเลย.....
    ขอแว๊บเดียวก้อได้แว๊บเดียวจิงๆๆ
    แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกันล่ะเนี่ย
    อัพไวไวน้าาาา
    #165
    0