[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 21 : Beautiful Disaster Series II Chapter 18_พระเจ้ามีจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 พ.ย. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 18_พระเจ้ามีจริง

 

 

 

          ฮีชอลโทรมาบอกเมื่อคืนว่าจะมาพร้อมกับซีวอน ฮันคยองและฮยอคแจในตอนเย็นวันพรุ่งนี้ ซึ่งตอนนี้ที่ฝรั่งเศสยังเพิ่งจะ9โมงกว่าอยู่เลย คิบอมที่นอนกระสับกระส่ายไป-มาคนเดียวในห้องนอนก็ทนไม่ไหว ลากสังขารตัวเองออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆโรงแรม

 

 

 

                ผมเดินสวนใครต่อใครมากมาย ต่างที่มา ต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม และที่สำคัญต่างทางด้านอารมณ์ พวกเค้าทุกคนตรงหน้าผมต่างมีคนเคียงข้างกันมาระหว่างทางเดิน แต่หันกลับมามองที่ผมสิพบเจอเพียงอากาศและความว่างเปล่าเท่านั้น...

 

 

 

 

                คิบอมเดินอย่างไร้สติและเลื่อนลอยไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้สองขากำลังพาตัวเองเดินเดินไปยังทิศทางไหน รู้เพียงแต่ว่านัยต์ตาทั้งสองข้างของตัวเองมีเพียงภาพของคนๆเดียว คนที่เค้ารักสุดหัวใจ คนที่ตอนนี้...จากเค้าไปแล้ว ดงเฮ....

 

 

 

                ดงเฮ...ที่รัก คุณอยู่ที่ไหนคำพูดที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงในการเค้นมันออกมา คิบอมเหนื่อยเหลือเกินในตอนนี้ เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ

 

 

 

                เมื่อรวบรวมสติทุกอย่างกลับมาได้หมดแล้วคิบอมก็พบว่าตัวเองมาหยุดที่หน้าร้านขายของเก่าร้านหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านเดียวกับที่ดงเฮมาพบกับคนขายสร้อยคนนั้น ร่างสูงมองทะลุกระจกเข้าไปในร้านสิ่งสวยงามมากมาย มีแต่ของที่ดงเฮชอบทั้งนั้นเลย ดงเฮคุณดูสิ ทำไมล่ะ!! ทำไมเค้าถึงได้พรากเราจากกัน!!!

 

 

 

                อ๊าก!!!...ทำไม!มันเกิดอะไรขึ้น อ๊ากกกก... สุดที่จะทนแล้ว คิม คิบอมตะโกนร้องออกมาอย่างสุดเสียง เค้าไม่สนแล้วว่าที่นี่จะเป็นส่วนไหนของโลก ไม่แคร์ด้วยว่าผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาเค้าจะมองกันยังไง รู้แค่ว่าตอนนี้ทุกความรู้สึกมันกดดดันให้เค้าจะต้องระบายออกมา

 

 

 

 

                เค้าหายไปแล้วใช่มั้ย...น้ำเสียงลากยาวดังขึ้น ทำใจคิบอมต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็พบ...คุณชายชราคนนั้นอีกแล้ว

 

 

 

                คุณลุง...รู้ได้ยังไงครับ

 

 

 

                ไม่ใช่ชั้นที่รู้ พระเจ้าต่างหากล่ะที่รู้ชายคนนั้นพูดอย่างอ่อนโยน

 

 

 

                อีกแล้ว...พูดถึงพระเจ้ากันอีกแล้ว ผมกับดงเฮเราอยู่ด้วยกันดีๆ ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับใครเลย แล้วทำไมจะต้องพรากเราสองคนออกจากกันด้วย!!!”

 

 

 

 

                อย่าได้ตำหนิพระองค์...พระองค์ทรงรู้ดีว่าควรจะทำเช่นไร เพราะฉะนั้นอย่าได้ท้าทายพลังของพระองค์ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อย

 

 

 

 

                ผมก็ไม่ได้ต้องการทำแบบนี้ ผมไม่ได้อยากจะท้ายทายหรือตำหนิ ผมก็แค่...อยากได้ภรรยาของผมคืนมา ผมอยากได้ดงเฮ เอาหัวใจของผมคืนมาคิบอมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

 

 

                อย่าเพิ่งกังวลไปสิ...เค้าบอกให้เธอไปรอที่ไหน

 

 

 

                ดงเฮ...บอกให้ผมไปรอที่โบสถ์...

 

 

 

                ก็กลับไปรอที่นั่นซะสิ...

 

 

 

                นั่นสิ...เอ๊ะ แล้วคุณลุงรู้ได้ยังไงครับว่าดงเฮสั่งให้ผมรอคิบอมร้องอย่างแปลกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง ก็พบว่าตรงหน้าของตัวเองมีเพียงความว่างเปล่า ไร้ผู้คนใดๆทั้งสิ้น

 

 

 

                หายไปไหนของเค้ากันนะ...คิบอมมองซ้าย-ขวาอย่างแปลกใจ

 

 

 

                ก็กลับไปรอที่นั่นซะสิ...คำพูดสุดท้ายยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทหูของเค้าคิบอม

รีบวิ่งไปยังที่โบสถ์ทันที

 

 

 

 

 

 

 

                ทันทีที่มาถึงตัวโบสถ์ คิบอมรีบวิ่งเข้าไปยังลานขอพรทันทีพร้อมกับสอดส่ายสายตามองไปทั่ว หวังจริงๆว่าจะเห็นคนที่เค้ารอ...แต่มัน...ก็ไม่มี ไม่มีร่างของดงเฮอยู่ตรงไหนเลยซักนิด

 

 

 

                คิบอมพาร่างและหัวใจอันบอบช้ำของตัวเองเข้าไปยังใจกลางโบสถ์ ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วเริ่มขอพร

 

 

 

                ตอนที่ผมจะต้องไปอยู่อเมริกาเพียงคนเดียวตอนอเด็กๆ ผมรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว แต่ว่าการที่ผมได้ไปขอพรกับพระองค์ทุกวันทำให้ผมรู้สึกมีความสุข และนั่น...ก็ทำให้ผมเชื่อในพระองค์ตลอดมา...

 

 

 

                และตอนนี้...ผมก็ได้กลับมาขอพรกับพระองค์อีกครั้ง...ขอให้ผมได้เจอกับดงเฮด้วยเถอะ เค้าเป็นซะยิ่งกว่าชีวิตของผม...เป็นที่สุดของที่สุดในชีวิตผม...ถ้าไม่เค้า ผมคงหายใจต่อไปบนโลกนี้ไม่ได้ ถ้าพระองค์ทรงมีจริง ได้โปรด...อย่าทรงเล่นตลกกับชีวิตของเราสองคนอีกเลย

 

 

 

                คิบอมก้มหน้าลงจนหน้าผากจรดติดกับมือทั้งสองข้าง ดงเฮ...ผมเชื่อ...ว่าคุณจะต้องกลับที่นี่ ผมเชื่อ...ว่าพระเจ้าจะต้องมีจริง...

 

 

                                                *************************************

 

 

                ในขณะที่คิบอมกำลังขอพรอยู่ในตัวโบสถ์นั้น ยุนฮักซึ่งพาดงเฮออกมาจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ก็ได้พากันมาที่โบสถ์แห่งนี้ด้วยเช่นกัน เพื่อที่ยุนฮักจะมาเก็บอุปกรณ์วาดรูปที่ตัวเองทิ้งเอาไว้เมื่อวันก่อน นับตั้งแต่วันที่ดงเฮเกิดอุบัติเหตุ

 

 

 

                ดีนะที่ฝรั่งเศสอัตราของโจรน้อยมาก เค้าจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีของชิ้นไหนสูญหายไป ดงเฮยืนมองยุนฮักเก็บพวกสี พู่กัน ผ้าใบต่างๆลงกล่องอย่างขะมักเขม้น

 

 

 

                สายตาคู่งาม...มองเข้าไปยังตัวโบสถ์ รอบๆโบสถ์แห่งนี้...ช่างสวยงามนัก คงจะดี...ถ้าเกิดว่าได้มากับคนรัก...

 

 

 

                ที่โบสถ์แห่งนี้น่ะ...เค้าบอกว่าถ้าได้มากับคนรัก แล้วจะรักกันไปชั่วนิรันดร์ ยุนฮักเห็นว่าร่างบางยืนมองตัวโบสถ์อันงดงามอยู่นานจึงพูดออกมา

 

 

 

 

                แต่แล้วสายลมที่พัดมาวูบหนึ่ง ทำให้ดงเฮรู้สึกเหมือนกับว่าเคยมีใครบางคนพูดประโยคนี้กับเค้ามาก่อนแล้ว...

 

 

 

                คิบอม ค่อยๆตัวเองออกมายืนที่ประตูหน้าโบสถ์ ในจุดที่จะมองเห็นดงเฮและยุนฮักพอดี...แต่ทว่า...ในตอนนั้นมีรถบัสคันใหญ่ที่พานักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชม แล่นเข้ามาขวางทั้งสามคนเอาไว้ซะก่อน

 

 

 

                สิ่งที่คิบอมเห็น...จึงมาแต่ผู้คนที่คลาคล่ำเท่านั้น ร่างสูงหันกลับไปยังด้านในตัวโบสถ์อีกครั้ง เพื่อสบพระพักต์ของรูปปั้นพระเยซูคริสต์ พระองค์สัญญาแล้วนะ

 

 

 

                เอาล่ะ...บาดา เราไปกันเถอะ ผมเก็บของเสร็จแล้ว ยุนฮักพูดก่อนจะเดินนำร่างบางออกไป

 

 

 

                ดงเฮพยายามชะเง้อคอมองไปยังที่ตัวโบสถ์อีกครั้ง เค้ารู้สึกเหมือนกับว่า มีใครบางคนกำลังอยากจะพบเค้า...แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะเนอะ...ดงเฮส่ายหัวให้กับความคิดของตัวเองแล้วรีบวิ่งตามยุนฮักไป

 

 

 

                รถบัสคันใหญ่ก็แล่นตามออกไปด้วย คิบอมจึงมองไปทั่วสวนได้อย่างถนัดตา

 

 

 

                แต่มัน...ก็ไม่มี สายตาคมพยายามทอดมองจนทั่วแล้ว ไม่มีเลย...ไม่มีแม้แต่เงาของดงเฮเลยซักนิด โธ่...พระองค์ ได้โปรดอย่าทำแบบนี้กับเค้า...อย่าให้เค้าต้องทรมานไปมากกว่านี้เลย

 

 

 

                ผมจะไม่เชื่อพระองค์อีกแล้ว...

 

 

 

                                                ************************************

 
ชะเอิงเอย...ตอนนี้ไรเตอร์บ้าไปแล้ววว

นั่งแต่งไปสงสารคิมคิไป...อ่าน้าไม่ขอเม้นท์ ไม่ขอโหวต เพราะปลงตกกับชีวิต

นับถอยหลังรอวันไปคอน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1639 love donghae (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 11:39
    อ๊ากกกกกกกกกกก



    ทำไมอ่าาาาา



    จะได้เจอกันอยู่แล้วนะเนี่ยยย
    #1,639
    0
  2. #1556 KIHAE*129 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:52
    ง๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    ทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #1,556
    0
  3. #1477 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 17:21
    หม่ายยยยจริงงงงงช่ายยยยม้ายยยยย(สำเนียงใต้=*=)
    อ๊ากกกกกกกกกกกก จะบ้าตายยยยยยยยยยยยย
    #1,477
    0
  4. #1388 OoMy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 19:41
     นํ้าต่าไหลเเล้วน้า T^T
    #1,388
    0
  5. #1313 naamsom (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 01:27
    ไรเตอร์จะชวนเศร้าไปไหน
    อยู่ที่เดียวกันแล้ว
    ยังมีอะะไรรมาบังอีก
    ฮือออออออออออออออออออ
    เศร้าจัง
    #1,313
    0
  6. #1220 Nene-Kihae (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 17:49

    สงสารบอมมมมมมมมมมมมมมมมม

    T^T

    #1,220
    0
  7. #1143 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 20:58

    รถบัสมาจากไหนห๊ะ!!
    เค้าเกือบจะเจอกันอยุ่ล่ะ
    - -*

    #1,143
    0
  8. #921 soju (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 21:11
    พึ่งมาอ่า ถึงตอนที่ 21 แล้ววว



    ซักวัน นึง ซักวัน เราต้องหากันเจอ T^T



    สู้ๆ ไรเตอร์
    #921
    0
  9. #259 || MoN || (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2551 / 00:19
    เฮ้อ !!~

    คิมคิ อย่าพูดแบบนั้นสิ !!!!

    เชื่อเถอะนะ เชื่อมั่นในพระเจ้า





    ไอรถบัสนี่หนิ จะมาจอดอะไรตอนนี้ห๊ะ -*-

    เชอะ เชอะ เชอะ กลับไปชื่อ ทงเฮ เหมือนเดิมเลย

    ไม่เอา บาดา นะ !!!!!!
    #259
    0
  10. #151 kihae_dongbum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2551 / 16:15
    เพราะรถบัสคันนั้นคันเดียวเลย....



    คิเฮ สู้ๆ

    สวนจีนสู้ๆ

    อัพไวๆน้า
    #151
    0
  11. #143 PoiPuRa-SuJu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2551 / 22:14
    เง้อ!!!~~~~


    สงสารบอมจับใจ

    เพราะรถบัสคันเดียวทำให้ดงแฮกะบอมไม่เจอกัน T T
    #143
    0
  12. #142 mc_mean (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 / 22:12
    รถบัส...
    จะเผารถบัส...
    สงสารบอมจังเลย
    ไรท์เตอร์สู้ๆค่ะ
    #142
    0
  13. #141 litterrabbitza (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 / 21:44
    อ่าาาา สงสารบอมมี่จริงๆเลย ทำไมไรเตอร์แต่งได้เศร้าอย่านี้น่ะ งือ ด๊องเมื่อไหร่จะจำได้เนี่ย ถ้าบอมเจอ คิม ซารัง แล้วจะเป็นไงล่ะทีนี่ ด๊องก็อย่าไปชอบจุนฮักละกัน ไม่ั้งั้นจะงอลไรเตอร์ แล้วมาอัพต่ออัพต่อเร็วๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆๆๆ
    #141
    0
  14. #140 @_minto_@ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 / 21:36

    รถบัสมาจากไหนเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย

    เค้าพลักพรากจากกันอีกแล้ววว

    สงสารบอมอ่ะ ฮือๆๆๆ

    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #140
    0
  15. #139 blue#cherry (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 / 19:59

    ฮืออ สงสารคิมคิ อะ



    T^T

    โฮ~~  ช้านจะเผารถบัสสส แง่มม!!!!!!

    #139
    0
  16. #138 ลั๊ลลา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 / 18:49
    อย่าทำร้ายคิเฮ ...









    เมื่อไหร่ๆๆ







    คิบอมจะสมหวัง

    ติดตามๆ
    #138
    0
  17. #137 KI_HAELOVER (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 / 14:55
    สงสารคิมคิแทบขาดใจ
    #137
    0
  18. #134 ~Lจ้าชาE~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2551 / 23:46
    ไรเตอร์มีอะไรอยากจะบอก
    ชีวิตนี้ช่างเ X ่ยวเฉา
    สงสารบอมมี่
    สู้ๆนะ
    #134
    0