[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 19 : Beautiful Disaster Series II Chapter 17_นายชื่อบาดาละกันนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 พ.ย. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 17_นายชื่อบาดาละกันนะ

 

 

 

          ดงเฮ...คุณอยู่ที่ไหนกัน... คำพูดซ้ำๆที่หลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่ชื่อคิม คิบอม

 

 

                นับตั้งแต่เมื่อคืนที่ออกตามหาดงเฮ เค้าก็ยังไม่ได้หยุดพักเลยซักวินาทีเดียว แต่เหมือนกับว่ายิ่งตามหาความหวังมันก็ยิ่งริบหรี่ๆลงไปทุกที ขอร้องล่ะใครก็ได้ช่วยบอกเค้าทีว่านี่เค้าฝันไป ให้เค้าตื่นลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าดงเฮยังอยู่ข้างๆเค้าจะได้มั้ย

 

 

 

                อย่าให้เค้าต้องยืนอยู่คนเดียวแล้วพบว่าเค้าเสียหัวใจไปแล้วจริงๆ คนเราที่ไม่มีหัวใจจะยังเรียกว่าสิ่งมีชีวิตได้อยู่อีกหรอ...ถึงเค้าจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการตายทั้งเป็นนักหรอก

 

 

 

                คิบอมเฝ้าเดินไปเดินมาอยู่หลายตลบ จนสุดท้าย หัวสมองที่ใครต่อใครคิดว่าชาญฉลาดด้วยความสูงของไอคิวก็ต้องหมดแรงลงเพียงเพราะว่าคนที่รักหายตัวไป มือหนาล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือชั้นดีออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดเลขหมายปลายทาง

 

 

 

                ...มะม๊าฮีนิม...

 

 

 

                ฮัลโหล อ้าวว่าไงล่ะบอมมี่ ฝรั่งเศสอากาศดีมะ...แล้วไอ้หมวย...ฮีชอลยังมีท่าทางว่าจะมีคำถามยาวต่ออีกเพียบแต่ก็ต้องเงียบลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงอันสั่นเครือของน้องชาย

 

 

 

                พี่ซินครับ...ช่วยผมด้วย...

 

 

 

          เกิดอะไรขึ้นน่ะคิบอม...แล้วทำไม...ถึงได้ใช้น้ำเสียงแบบนี้ล่ะเกิดอะไรขึ้นเร็วเข้ารีบบอกพี่มาสิ

 

 

 

                ดงเฮฮะ...ดงเฮ...คิบอมรู้สึกเหมือนว่ามีอะไรแข็งๆมาจุกอยู่ที่ลำคอจะพูดก็ยังพูดไม่ออกเลย

 

 

 

                ดงเฮทำไมห๊ะคิบอม...รีบพูดเร็วเข้าสิ

 

 

 

                ดงเฮเค้า...หายไปจริงแล้วล่ะครับ เค้าหายไปตามที่ไอ้คำทำนายบ้าๆนั่นบอกเอาไว้คราวนี้คิบอมตะคอกออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ และมัน...ก็ทำให้คนที่อยู่ปลายสายอึ้งไปเช่นกัน ฮีชอลถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้แข็งราวกับหิน ช็อคจนพูดอะไรไม่ออกเช่นกัน

 

 

 

                ซิน...ซินเป็นอะไร...ใครโทรมาซีวอนที่เห็นท่าทางของคนรักก็รีบวิ่งเข้ามาประคองทันที

 

 

 

                วอน...จองตั๋วเครื่องบินที...ฮีชอลพูดออกมาเบาๆเพราะยังคงช็อคไม่หาย

 

 

 

                ตั๋วเครื่องบินงั้นหรอ...เราจะไปที่ไหนกันซีวอนถามออกมาอย่างแปลกใจ แต่ฮีชอลกับพยายามทรงตัวและคุยกับคิบอมที่ถือสายรออยู่ต่อ

 

 

 

                คิบอม...รอพี่ก่อนนะ พี่จะรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด ใจเย็นๆ...

 

 

 

 

 

ทางด้านที่โรงพยาบาล อาการของดงเฮค่อยๆดีขึ้นเป็นลำดับ เพียงแต่ว่ายังคงจะปวดหัวทุกครั้งที่ให้ลองนึกถึงสิ่งที่เกี่ยวกับตัวเอง ยุนฮักเองก็จนปัญญาไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้วล่ะ

 

 

หลังจากที่จัดการทำให้คนป่วยจอมพยศยอมกินข้าวกลางวันแล้ว ยุนฮักจึงมานั่งลงข้างๆและเริ่มต้นบทสนทนา

 

 

 

คุณหมอบอกว่า...พรุ่งนี้คุณก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะ...ยุนฮักพูดขึ้นขณะที่กำลังปลอกส้มให้กับดงเฮ

 

 

 

อืม....ร่างบางตอบกลับด้วยคลื่นสัญญาณเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 

 

 

คุณ...อ๊า...ผมจะเรียกคุณว่ายังไงดีเนี่ย ชื่อคุณผมก็ยังไม่รู้จักเลย

 

 

 

ทะเล...ทะเล...ดงเฮเผลอพูดออกมาเบาๆราวกับว่ากำลังเพ้ออยู่กับตัวเอง

 

 

 

เอ๋...คุณว่ายังไงนะยุนฮักรีบหันไปมองอย่างสนใจ

 

 

 

ทะเล...ทะเลตะวันออก...ชอบ...ดงเฮยังคงเพ้อไปมาด้วยคำนี้เหมือนเดิม

 

 

 

อืม...ผมมาอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็กไอ้พวกคำรากศัพท์เนี่ยผมก็ไม่ค่อยเก่งหรอกนะ...แต่เห็นคุณชอบพูดว่าทะเล ชื่อบาดามั้ยล่ะยุนฮักเสนอความคิด

 

 

 

บาดา...บาดากินข้าวรึยังดงเฮเผลอพูดออกมาเพราะคิดว่าเป็นบ้านของตัวเองที่มีบาดาลูกหมาตัวสีขาวๆอยู่ข้างๆตัวเองด้วย

 

 

 

แต่คนที่ไม่รู้เรื่องอย่างพลเมืองดีจอง ยุนฮักนี่สิคิ้วหนายิ่งม้วนขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิมเสียอีก ใบหน้าหล่อฉายแววความสงสัยออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

แต่แล้ว...อยู่ดีๆ ดงเฮก็หันขวับมามองยุนฮักอย่างรวดเร็วทำเอายุนฮักถึงกับผงะไปเหมือนกัน

 

 

 

อะไรหรอ...ทำไมถึงได้จ้องหน้าผมอย่างงั้นล่ะ...ผมทำอะไรผิดรึเปล่า ขอโทษยุนฮักรีบออกตัวเอาไว้ก่อน แหม...ก็เล่นจ้องกันซะขนาดนั้นเป็นใครก็ต้องกลัวกันไว้ก่อนแหละ

 

 

 

ผิดคาด...เพราะร่างบางกลับส่ายหัวไปมา แล้วยิ้มให้ยุนฮักอย่างอ่อนโยน...

 

 

 

กิมจิ...ดงเฮพูดพร้อมกับยิ้มให้ยุนฮัก

 

 

 

ห๊ะ...กิมจิ...ยุนฮักถึงกับทำหน้าเหวอพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

 

 

อิอิ...ใช่...กิมจิ...ชื่อกิมจิดงเฮพูดพร้อมกับหัวเราะไปมา

 

 

 

ทำให้คนที่จะขัดอย่างยุนฮักก็ต้องเงียบลงไปเหมือนกัน รอยยิ้มนั่นดูบริสุทธิ์เกินกว่าเค้าจะกล้าทำลายมันลง น่าแปลก...ทั้งๆที่เป็นเพียงรอยยิ้มจากคนที่เค้าไม่รู้จักเท่านั้น แล้วทำไม...สิ่งมีชีวิตที่ใต้อกด้านซ้ายของเค้ามันกลับเต้นซะถี่รัวขนาดนี้ล่ะ

 

 

 

เพียงแค่ได้รับรอยยิ้มนั้น ใบหน้าของเค้าก็รู้สึกถึงความร้อนที่มาสุมกันอยู่บริเวณเดียว เกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่เนี่ยพระเจ้า...พระองค์จะทรงเล่นตลกอะไรกับชีวิตผมอีก...

 

 

 

ยุนฮักได้แต่ตัดพ้ออยู่ในใจก่อนจะหันกลับไปยิ้มตอบแก่ดงเฮที่เอาแต่บ่นพึมพัมอะไรอยู่คนเดียว

 

 

 

บาดา...กิมจิ...ผมคือบาดา...คุณคือกิมจิ...

 

 

 

…………………………………………..


วันนี้คุยยาว กดไปตอนหน้าเลย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1638 love donghae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 11:37
    แง๊งงงงงงงงงงง



    คิบอมมมาโรงพยาบาลสิ


    งือออออออออออออ
    #1,638
    0
  2. #1555 KIHAE*129 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:46
    แง๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    บอมมี่

    ยุนฮักอย่ารักหมวยน่ะแค่ดูแลอย่างเดียวก็พอ
    #1,555
    0
  3. #1476 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 17:17
    โครตสงสารบอมอ่ะTOT
    ไรเตอร์! ใจร้ายจังU_U
    #1,476
    0
  4. #1386 OoMy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 19:36
     บอมเจ็บที่สุดนะด๊อง T_____T
    #1,386
    0
  5. #1312 naamsom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 01:27
    ผมชื่อบาดา
    คุณชื่อกิมจิ
    ด๊องจ๋าทำไมแบบนี้หล่ะ
    บอมไม่บ้าไปแล้วเหรอ
    หาด๊องไม่เจอเนี่ย
    #1,312
    0
  6. #1279 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2553 / 22:43

    ตกลงความจำเสื่อมหรือปันยาอ่อน -..-

    #1,279
    0
  7. #1218 Nene-Kihae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 17:43
    ด๊องไหงเป็นอย่างนี้อ่ะ
    #1,218
    0
  8. #1142 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 20:52

    ด๊องอาการหนักนะ- -**

    #1,142
    0