[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 78 : Beautifull Dissaster Charpter :: 69

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 ส.ค. 51

Beautifull Dissaster Charpter :: 69
 
 
 
                เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกฟากของห้อง ทำให้พวกเราทุกคนหันไปมองทางต้นเสียงทันที และเสียงนั้นก็เป็นของบุคคลที่นั่งอยู่ข้างๆริคกี้นั่นเอง
 
 
 
 
 
                นายหมายความว่ายังไงแม็กซ์ นี่มันอะไรกันชั้นงงไปหมดแล้วริคกี้เอ่ยออกมาด้วยอาการที่ยังช็อคไม่หาย
 
 
 
 
 
                แม็กซ์ค่อยๆก้าวเข้าไปหาดงเฮก่อนที่จะถอดคอนแทกเลนส์คู่สีฟ้าออกก็เจอกับดวงตาเป็นประกายสีน้ำตาล สิ่งที่ดูเหมือนสิลิโคนตกแต่งหน้าให้รูปหน้าดูเปลี่ยนทรงก็ถูกแม็กซ์ดึงออกจนหมด
 
 
 
 
 
                แม็กซ์...อย่าบอกนะว่านายคือ....ผมถามออกไปอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
 
 
 
 
 
                หมดเวลาของผู้จัดการวงดงบังชินกิที่ชื่อแม็กซ์แล้วล่ะครับ ต่อจากนี้ไปก็จะมีเพียงชิม ชางมินคนนี้คนเดียวเท่านั้นแม็กซ์ ไม่สิ ตอนนี้กลับมาเป็นเสียงของชางมินเรียบร้อยแล้วพูดด้วยแววตาที่จริงจัง
 
 
 
 
 
                นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นชางมิน ทำไมนายถึงเป็นแม็กซ์และทำไมนายถึงไม่ยอมบอกพวกเราเลย ชั้นงงไปหมดแล้วไม่เพียงแต่ดงเฮเท่านั้นทุกคนในห้องซ็อมต่างก็อึ้งไปไม่แพ้กันโดยเฉพาะเล่าสมาชิกดงบังชินกิ อะไรกันเนี่ย คนที่พวกเค้าคิดถึงที่แท้ก็อยู่ใกล้ตัวพวกเค้ามาตลอดนี่เอง ทำไมกันล่ะ ทำไมเค้าจะต้องปิดบังมาจนมันผ่านไปเป็นปี 2 ปีแล้ว
 
 
 
 
                ก็เพราะว่าอยากจะให้พวกพี่ๆทั้ง 2 คนได้มีเวลาที่ห่างไกลให้คิดถึงกันยังไงล่ะครับ...ชางมินตอบมายิ่งทำเอาผมงงซะยิ่งกว่าเดิม
 
 
 
 
 
                ชั้นไม่เข้าใจเลยนะมิน...นายหายไปไหนมาในช่วง1เดือนแรก แล้วทำไมนายถึงกลับมาในฐานะผู้จัดการวงของพวกเราได้คราวนี้เป็นเสียงของพี่ใหญ่วงดงบังอย่างยุนโฮพูดออกมาบ้างแล้วหลังจากที่สติเริ่มกลับมา
 
 
 
 
                นั่นก็เป็นเพราะว่าในวันที่เกิดเรื่องนั้น....ต่อจากนั้นชางมินก็เริ่มต้นเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 ปีก่อนให้พวกฟังจนจบ ท่างกลางความตกใจอย่างคาดไม่ถึงของพวกเราทุกคน
 
 
 
 
 
                นี่แสดงว่าทั้งหมดนั่นก็ฝีมือท่านประธานทั้งนั้นเลยน่ะสิ....แจ
จุงพูดออกมาอย่างไม่เชื่อ
หูตัวเอง
 
 
 
 
 
                ครับ...ท่านประธานอยากให้คู่คิเฮลงเอยได้ด้วยดีซะที ก็เลยสั่งให้ผมตายจากไปแล้วส่งแม็กซ์กลับมาแทน ผมก็เลยขอว่าอยากจะกลับมาในฐานะที่เกี่ยวข้องและได้อยู่ใกล้ๆดงบังชินกิหน่อย ท่านก็เลยส่งผมมาเป็นผู้จัดการวงครับชางมินพูดอธิบายทุกอย่างออกมาจนหมด
 
 
 
 
 
                ชั้นก็ว่าแล้ว...เพราะนึกเท่าไห่ก็นึกไม่ออกซะทีว่าญาติฝ่ายไหนของท่านประธานที่ได้แต่งงานกับชาวต่างชาติ ไปนั่งดูรายชื่อไล่ก็ยังไม่มีเลย...แหม แล้วนายนี่ก็ตีบทซะแตกเชียวนะ ไอ้บทเด็กหนุ่มชาวต่างชาติเนี่ย หลอกพวกชั้นมาได้เป็นปีๆทึกกี้พูดอย่างหมั่นไส้
 
 
 
 
                นั่นสิ...แล้วพอพวกชั้นจะจับได้ ก็ไหลต่อไปได้อีก น่านับถือจริงๆฮันคยองพูดออกมาอย่างทึ่งๆ ซึ่งชางมินก็ระบายยิ้มน้อยส่งกลับไป ก่อนที่จะหันมามองพี่ชายสุดที่รัก ที่ตอนนี้นิ่งเงีย[เหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
 
 
 
 
                มิน...พี่ดีใจที่เราไม่เป็นอะไรนะ แต่ว่าตอบพี่มาตรงๆจะได้มั้ยผมพูดอย่างจริงจัง จนเหล่าสมาชิกทุกคนต้องพากันหันมามอง
 
 
 
 
                ได้ครับ...ผมจะตอบตามความเป็นจริงทุกอย่าง
 
 
 
 
                ที่ท่านประธานล้มป่วยน่ะ มันก็เป็นเพียงการเล่นละครเพื่อเรียกให้ชั้นกลับมาที่เกาหลีใช่มั้ย....ผมถามออกไปอย่างเจ็บช้ำนี่ทุกคนจะหลอกผมกันไปถึงไหน
 
 
 
 
                เอ่อ...ท่านอยากจะให้พี่กับคิบอมได้มีโอกาสปรับความเข้าใจกันอีกครั้ง ท่านก็เลยจะต้องใช้วิธีนี้ชางมินก้มหน้ามองพื้นก่อนจะตอบออกมา
 
 
 
 
                ให้ตายเถอะ...นี่ทุกคนจะหลอกชั้นกันไปถึงไหนผมพูดก่อนจะหันหลังเตรียมตัวเดินออกจากห้องนี้ไป
 
 
 
 
                เดี๋ยวก่อนสิครับพี่ด็อง...นั่นพี่จะไปไหนชางมินหันมาตะโกนถามผมเบาๆ พร้อมกับสายตาที่สงสัยอีกนับสิบคู่
 
 
 
 
                ชั้นจะกลับไปเก็บของที่อิตาลี แล้วย้ายไปหาที่อยู่ใหม่ที่อื่นผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
 
 
 
 
                ทำไมล่ะครับ...ก็ในเมื่อที่ท่านประธานทำลงไปทั้งหมดน่ะมันก็เพื่อพี่คนเดียวเลยนะฮะ ท่านอยากจะให้พี่น่ะมีความสุขซักที ทำไมกันล่ะฮะ ปีนี้ก็จะครบรอบที่พี่รู้จักกันมา 10 ปีแล้วไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงจะยังเข้าใจกันไม่ได้อีกล่ะชางมินพูดก่อนจะก้าวยาวๆเข้ามาหาผม
 
 
 
 
                ผมมองเลยไปยังคิบอมที่อยู่อยู่ทางอีกฟากหนึ่งของห้องก็เห็นว่าเค้าก็มองมาทางผมเหมือนกัน สายตาของเค้าก็มีหลากหลายอารมณ์คงจะยังสับสนปนช็อคเรื่องของชางมินอยู่ล่ะมั้ง
 
 
 
 
 
                พี่เดินไกลมาจากจุดมากกว่าเมื่อ2ปีก่อนนี้อีกนะมิน ทุกอย่างมันสายไปแล้ว ความเจ็บปวดและบาดแผลที่พี่ได้รับ มันลึกเกินกว่าจะหายาวิเศษที่ไหนมารักษาได้แล้ว...ผมพูดออกไปอย่างอ่อนใจ
 
 
 
 
                ถ้าวันนั้นผมไม่รอด...พี่จะมีความสุขมากกว่านี้มั้ยชางมินเงยหน้ามองผมเรียบๆก่อนจะถามออกมา
 
 
 
 
                ทำไมพูดแบบนี้ล่ะมิน....การที่นายได้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าพี่วันนี้พี่ก็ต้องดีใจมากๆแล้ว แต่สำหรับเรื่องพี่กับคิบอมมันก็คนละเรื่องกับเรื่องของนายนะ...และที่พี่รักเค้าไม่ได้อีกแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าไม่รัก แต่มันเป็นแบบนี้ตลอดมาแล้วสำหรับเส้นบางๆที่มองไม่เห็นที่คอยกันพี่ออกจากเค้า ต่อให้เราอยู่ใกล้ชิดกันมากแค่ไหน ไอ้เส้นบางๆนี้น่ะมันก็จะยิ่งผลักพี่ออกไปเท่านั้น
 
 
 
 
 
                มานี่...พี่ตามผมมาผมมีอะไรบางอย่างจะให้พี่ดูชางมินพูดก่อนจะเดินมานั่งที่หน้าทีวีกลางห้องซ้อม แล้วชางมินก็เดินออกไปข้างนอกซักพักก็กลับมาพร้อมกับกล่องใบหนึ่ง ชางมินหยิบวีซีดีแผ่นหนึ่งใส่ลงไปในเครื่องเล่น ทั้งผมและเหล่าสมาชิกทุกคนต่างก็พากันจ้องไปยังจอสี่เหลี่ยมเล็กๆนั่น
 
 
 
 
 
                ในนั้นมันเป็นภาพในวันแรกของการถ่ายทำนี่นา ที่เหล่าสมาชิกเค้ามีงานเลี้ยงเล็กๆน้อยๆกัน ส่วนผมก็ขึ้นมานอนพักผ่อนเพราะว่าเหนื่อยอ่อนมาจากการถ่ายละคร
 
 
 
 
                ในนั้นเป็นภาพที่ผมหลับการจะมีคิบอมเดินเข้ามาในห้องช้าๆ แล้วนั่งลงข้างๆเตียงของผม นี่มันอะไรกัน เค้าเข้าในวันนั้นได้ยังไงกัน แล้วทำไมผมถึงไม่ได้รู้ตัวอะไรเลย
 
 
 
 
                เค้าจ้องหน้าผมอยู่ซักพักก่อนจะไล้มือไปเบาๆบนหน้าผมด้วยแววตาที่อ่อนโยน นี่มันอะไรกัน ชางมินนายไปถ่ายมันมาได้ยังไงกัน
 
 
 
 
 
                วันนั้นที่ชั้นบอกรักนายไป มันไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นนะ ชั้นเพิ่งรู้ตัวจริงๆว่ารักนาย ก็ในวันที่มันสายเกินไป ในวันที่นายลบชั้นออกไปจากใจได้แล้วจริงๆมั้ยด็อง...คิบอมพูดมันออกมาด้วยแววตาที่จริงจังจนผมไม่สามารถพูดได้จริงว่าเค้าโกหก
 
 
 
 
                นานเท่าไหร่แล้วนะที่ชั้นไม่เคยเรียกนายแบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วนะที่นายไม่เรียกชั้นว่าบอมมี่ ก็คงตั้งแต่ที่มิตรภาพของเราถูกสิ่งที่เรียกว่าความรักเข้ามาแทรกน่ะสินะ ถ้าชั้นสามารถเริ่มต้นใหม่ได้จริงๆชั้นสัญญาว่าเราจะเป็นเพียงพี่น้องกันเท่านั้นถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดที่ไม่สามารถรักกันได้ในแบบของคนรัก แต่อย่างน้อยนายก็คงไม่ต้องมานั่งเสียน้ำตากับรักที่ไม่มีวันเป็นจริงของเราคิบอมพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง
 
 
 
 
                ผมมองไปทางคิบอมที่ตอนนี้ก็ยังใช้สายตาแบบเดียวกันในทีวีตอนนี้มองมาที่ผม...ผมรู้สึกสับสนไปหมดแล้ว ผมควรจะทำยังไงกันดี
 
 
 
 
 
                แล้วถ้ามันยังไม่พออีก พี่ก็ดูนี่ก็แล้วกัน มันเป็นภาพถ่ายตลอดสองปีที่ผ่านมาที่ผมสามารถถ่ายเอาไว้ได้ชางมินพูดก่อนจะส่งกล่องใบนั้นมาวางไว้ตรงหน้าของผม
 
 
 
 
                ในกล่องใบนี้ถึงแม้ว่ามันจะมีขนาดไม่ใหญ่นักแต่ว่าภายในนั้นกลับมีรูปถ่ายอัดกันอยู่เต็มไปหมด ผมค่อยๆหยิบขึ้นมาดูทีละใบๆ ก็ต้องพบกับความจริงที่น่าปวดร้าวหรือน่าดีใจกันก็ไม่รู้
 
 
 
 
                มันมีทั้งภาพที่คิบอมเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้ากว้าง ภาพที่คิบอมจับสร้อยคอเส้นเดิมมาจูบ ภาพทีที่คิบอมนั่งมองกรอบรูปที่ภายในนั้นมีรูปถ่ายของเราสองคนตอนไปดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันและยังมีอีกหลายรูปภาพที่แตกต่างกันออกไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันนั่นก็คือสีหน้าและแววตาของเค้าที่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยซักรูป
 
 
 
 
                ผมรักพี่มากๆนะครับพี่ด็อง แลผมก็ไม่ต้องการเห็นพี่จะต้องเสียใจแบบนี้อีกแล้ว ไหนพี่เคยสัญญากับผมแล้วไงว่าจะไม่ร้องไห้อีกชางมินพูดก่อนจะจับมือผมเบาๆเพื่อเป็นการให้กำลังใจ
 
 
 
 
                มิน...พี่ควรจะทำยังไงดี พี่สับสนไปหมดแล้ว ทุกอย่างมันกระชั้นชิดเกินไป...พี่คิดอะไรไม่ออกจริงๆผมก้มหน้าลงซบกับฝ่ามือตัวเองด้วยความรู้สึกที่สมปนเปกันไปหมด
 
 
 
 
 
                ที่พี่บอกว่าระหว่างพี่กับเค้าเหมือนมีเส้นบางๆอะไรมากั้นกันอยู่ รู้มั้ยว่าเส้นบางๆเส้นนั้นมันก็คือ...อดีตยังไงล่ะครับ ถ้าพี่ยังมัวยึดติดกับมันอยู่ ต่อให้พี่หนีความจริงไปตลอดชีวิต อดีตมันจะยิ่งผูกติดอยู่กับตัวพี่มากขึ้นเรื่อยๆ ทบทวนถึงความรู้สึกที่มีต่อกันให้ดีๆนะครับ พวกผมจะออกไปรอกันข้างนอกชางมินพูดก่อนจะเดินนำสมาชิกออกจากห้องซ้อมไปทีละคนๆ
 
 
 
 
                และตอนนี้ภายในห้องก็เหลือเพียงผมกับคิบอม 2 คนเท่านั้น ผมไม่สามารถเป็นฝ่ายเริ่มประโยคได้ก่อนจริงๆ จึงได้แต่เงียบเอาไว้
 
 
 
                ดงเฮ...คิบอมที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของผมแล้วเรียกชื่อผมขึ้นมาเบาๆ
 
 
 
 
                สำหรับเรื่องกระเป๋าเงินใบนั้นมันไม่ใช่ของชั้น พอดีชันไปเดินชนกับยองจุนแล้วเค้าก็ดันใช้กระเป๋าเงินแบบเดียวกับชั้นอีก ชั้นกลัวมาไม่ทันนัดนายก็เลยไม่ทันระวังคิบอมอธิบายเรื่องเมื่อ2ปีก่อนนั้นให้ผมฟัง สรุปว่าผมก็เข้าใจผิดมาตลอดเลยอย่างนั้นน่ะสิ
 
 
 
 
                ตั้งแต่นายากไป...คำว่าความสุขมันก็เหมือนกับว่าลอยหายจากชั้นไปเรื่อยๆ ชั้นเฝ้ารอทุกวันว่าวันไหนนายจะกลับมาซักที แล้ววันนี้นายก็กลับมาแล้ว ให้โอกาสผู้ชายคนนี้อีกซักครั้งจะได้มั้ย
 
 
 
 
                ชั้นอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีพร้อมและมีทุกอย่าง แต่สำหรับในเรื่องความรู้สึกแล้ว ความรักที่ชั้นมีให้นายมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงโดยเด็ดขาด...ชั้นรักนาย...ความรู้สึกนี้มันยังคงเหมือนเดิมในทุกวันที่ชั้นยังคงมีลมหายใจอยู่ แม้ว่าลมหายใจของชั้นมันจะค่อยๆแผ่วลงแล้วก็ตาม
 
 
 
 
                ให้โอกาสชั้นอีกครั้งจะได้มั้ย...คิบอมมองหน้าผมด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ผมสบตาเค้าอย่างเนิ่นนานและสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เค้าส่งมาจริงๆ ก่อนที่ผมจะก้มหน้าลงมองพื้นห้องซ้อม
 
 
 
 
                ร่างสูงที่เห็นอากัปกริยานี้ แล้วคงไม่ต้องรอให้คนตรงหน้านี้บอกเป็นครั้งที่สอง จบแล้ว จบแล้วจริงๆสำหรับความพยายามทั้งหมดของเค้า ทุกการเฝ้ารอ ทุกความหวัง มาวันนี้ทุกอย่างมันก็พังทลายลงหมดแล้ว
 
 
 
 
                ผมค่อยๆพาร่างที่ไร้วิญญาณของตัวเองเดินไปที่ปรตูอย่างช้า ถึงแม้ว่าผมจะบอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะรอ...แต่คราวนี้ผมก็คงต้องขอเวลาพักใจบ้างนะครับ เค้า...ไม่มีทางรักผมได้จริงๆงั้นหรอ
 
 
 
 
 
                คิบอม...ร่างบางที่คิดทบทวนในใจอยู่นานว่าสมควรจะหยุดได้หรือยังกับการใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่เรียกว่าอดีต สำควรทำอะไรหลายๆสิ่งหลายๆอย่างให้มันถูกต้องแล้วใช่มั้ย ในที่สุดเค้าก็ได้คำตอบซะที...
 
 
 
 
                คิบอมหันหน้ามาตามเสียงเรียกของดงเฮอย่ารวดเร็วก่อนที่จะต้องเบิกตาค้างเมื่อเห็นว่าร่างบางวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเค้า แล้วเขย่งขึ้นประกบปากเค้าทันที
 
 
 
 
                ทันทีที่ริมฝีปากของเราสองคนสัมผัสกัน ราวกับว่าได้ยินเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดเพลงหนึ่ง เหมือนสายฝนปรอยๆที่ตกลงมาให้เราได้ชุ่มฉ่ำหัวใจ มีสายรุ้งพาดผ่านความรักของเรา จนผมอยากจะหยุดเวลาแห่งความรักเอาไว้ตรงนี้จริงๆเลย
 
 
 
 
          และคำตอบที่ดงเฮมีให้กับตัวเองนั่นก็คือ...ถ้าไม่มีคิบอม ชีวิตเค้าต่อจากนี้คงจะอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ถ้าต้องอยู่คนเดียวด้วยความเสียใจไปตลอดชีวิต เค้าเลือกที่จะลองเริ่มต้นใหม่ดูซักครั้งกับคิบอมจะดีกว่า ถ้าชีวิตคนเรามันจะต้องเผชิญกับความผิดหวังซ้ำๆแบบนี้ตลอดก็ให้มันรู้ไป
 
 
 
 
                เหล่าสมาชิกที่พากันลุ้นกันแทบตายที่หน้าห้องก็กระโดดกอดกันด้วยความดีใจที่เห็นเพื่อนรักทั้งสองคนได้เข้าใจกันซะที จากนั้นทุกคนก็เริ่มเข้าไปพูดคุยและกอดด้วยความคิดถึงคนที่เคยหายไปถึง2ปีทั้งๆที่ก็อยู่ใกล้กันมาตลอดอย่างชางมิน
 
 
 
 
                ร่างสูงหันไปมองร่างบางที่คุ่นตาที่ตอนนี้กำลังยืนอยู่หลังมิคกี้ ยูชอนและมองมาทางเค้าด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำมาเอ่อเอาไว้แล้ว ตอบตามตรงนะว่าคิดถึง คิดถึงมากจริงๆในฐานะของชิม ชางมิน อยากจะเข้าไปกอดและจูบหลายๆทีให้มันหายคิดถึง แต่ก็เกรงใจคุณพี่ชายที่ยืนหน้าบอกบุญไม่รับคนนี้ซะจริงๆ
 
 
 
 
                ไหนๆคิเฮก็จบลงไปซะทีแล้ว ขืนมีเรื่องขึ้นมาอีกเค้าจะปล่อยให้ฆ่ากันตายไปเลยจริงๆด้วย คงจะเหลือเพียงเรื่องของเค้ากับริคกี้แล้วสินะที่ต้องจบปัญหาซะที ผ่านมาถึง2ปีแล้ว ทั้งเค้าและริคกี้ต่างก็โตกันขึ้นมามากแล้ว ผมจะลองดูซักตั้ง จะสู้เพื่อความรักของผมเหมือนกัน...
 
 
 
                                      **************************************



โว้วๆๆๆๆๆ...เชื่อว่าตอนนี้คงจะทำให้หลายๆคนยิ้มหน้าบานกันไปเลย

ในที่สุดน้องมินก็กลับมาๆๆๆ 555555

อินี่บ้าไปแล้ว-*-

ส่วนเรื่องที่ว่าชางมินหายไปไหนนั้น ใครที่อยากรู้ติดตามได้ในตอนพิเศษที่จะมีเพียงในหนังสือเท่านั้นนะคร้าบ

แล้วก็สุดท้ายแล้วจริงๆที่ใครอยากได้หนังสือ เรากำลังจาสั่งพิมพ์แล้ว ใครที่คิดฉุกใจอยากได้จริงๆ รบกวนกริ๊งกร๊างโทรหาเราเลยนะ เราจาได้พิมพ์เผื่อไว้ 0898873152 มีตอนพิเศษ2คู่นะคร้าบ มีมินริคตามด้วยคิเฮ

(ขอใบ้ว่าคิเฮเค้าไปฮันนีมูนที่ต่างประเทศกัน)555

เฮ้อ หลังจากฮา เข้าโหมดเส้าดีกว่า ตอนหน้าจบของแท้แน่นอนคร้าบ

อำลาๆๆๆๆ และฝากฟิคคิเฮอีกเรื่องด้วยนะคร้าบ

อยากให้ฟิคเรื่องนี้ถึง1000เม้นท์จัง สู้ๆนะคร้าบ


 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2875 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 01:55
    มินสู้ๆๆๆๆๆนะ
    ดีกันซะที (อีกครั้ง)นะ อย่ามีอะไรมาทำให้ไม่เข้าใจกันอีกนะ

    #2,875
    0
  2. #2775 love donghae (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 11:04
    เฮ้ออออออออออออออ


    เข้าใจกันซะที


    ว่าแล้วว่าต้องเป็นมิน
    #2,775
    0
  3. #2662 KIHAE*129 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 23:59
    นับถือมินมาก

    เอาใจไปเลย

    เป็นน้องที่เยี่ยมยุทธ์มาก
    #2,662
    0
  4. #2540 OoMy (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 17:42
     ในที่สุด T^T
    #2,540
    0
  5. #2105 pan14 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2553 / 17:40

    เข้าใจกันแล้วไชโย......

    #2,105
    0
  6. #2034 LoVe137 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 08:57
    เข้าใจกันได้สักที ว่าแล้วว่าแม็กต้องเป็นชางมิน
    #2,034
    0
  7. #1966 mykimki (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 13:21
    เฮ้อ ในที่สุดก็เข้าใจกันสักที
    #1,966
    0
  8. #1752 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 09:42

    มินสู้ๆๆ
    เย้
    ด๊องคืนดีกับบอมแล้ว
    T^T

    #1,752
    0
  9. #1686 faddist (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 12:31
    มิน พยายามเข้านะ
    #1,686
    0
  10. #1598 theopium (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 12:13

    โหย ย

    เส้าแทบตายเรยนะ
    ร้องตามเรย ย

    T^T

    #1,598
    0
  11. #1491 Miha28 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 21:53
    เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ในที่สุดก็เป็นมินจริงๆ ดีใจสุดๆเลย !!~
    #1,491
    0
  12. #1301 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 17:36
    มินสู้ๆนะค่ะ
    #1,301
    0
  13. #1126 เจ๊ของเพื่อน (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 11 มีนาคม 2552 / 23:07
    เหอะๆๆๆ ต้มคนอ่านเรื่องชางมินซะเปื่อยเรยนะคะ คุณสวนจีน - -*
    #1,126
    0