[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 73 : Beautifull Dissaster Charpter :: 67

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ส.ค. 51

 

 

 

          หลังจากที่ออกมาจากห้องของท่านประธานแล้ว เหล่าสมาชิกทุกคนก็กลับไปที่บ้านพักของ

 

เหล่าคณะลิง ยกเว้นแต่ทางดงบังที่ต้องขอตัวเพราะมีธุระที่จะต้องไปคุยเกี่ยวกับอัลบั้มใหม่ที่จะ

 

เปิดตัวในเร็วๆนี้

 

 

 

 

 

                ระหว่างทาง ก็ไม่มีใครซักคนที่จะเอ่ยปากพูดอะไรออกมา มันเป็นอีกหนึ่งในบรรยากาศที่

 

ทุกคนลงความเห็นเหมือนกันเอาไว้ว่าไม่ชอบเอาเสียเลย ความรู้สึกอึดอัดแบบนี้

 

 

 

 

 

                เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว สมาชิกทุกคนก็พากันทยอยไปที่ห้องนั่งเล่นรวมถึงผมด้วย ผมเห็นว่า

 

หลายคนต่างพากันมองหน้ากันไปมองหน้ากันมา จนในที่สุดผมก็ทนความอึดอัดเอาไว้ไม่ไหว

 

 

 

 

                ไม่ต้องมีท่าทางแบบนั้นกันหรอกครับ...อยากถามอะไรกันก็ถามมาเถอะครับ

 

 

 

 

 

                เอ่อ...ด็องนายหายไปไหนมาตั้ง2ปีแน่ะฮยอคแจเป็นคนแรกที่ถามผมออกมา

 

 

 

 

 

                ขอโทษนะ...สำหรับคำถามนี้ชั้นตอบไม่ได้...

 

 

 

 

 

                ทำไมกันล่ะ ทำไมนายถึงบอกพวกเราไม่ได้ว่านายหายไปไหนมา นายรู้มั้ยว่าพวกเราทุก

 

คนเป็นห่วงนายกันมากแค่ไหนที่เห็นนายอยู่ดีๆก็ออกจากโรงพยาบาลไปโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบ

 

นั้นน่ะคราวนี้เป็นซองมินที่ระเบิดคำถามใส่ผมออกมา

 

 

 

 

 

                ชั้นรู้และก็ขอบคุณทุกคนมากด้วย แต่ที่ชั้นไม่สามารถบอกได้นั่นก็เพาะว่าชั้นจะต้อง

 

กลับไปที่นั่นอีกน่ะสิ ชั้นไม่ต้องการให้ใครออกตามหาชั้นอีกผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

 

 

 

 

                ว่างยังนะ...นี่พี่ยังคิดที่จะจากพวกเราไปอีกยังงั้นหรอครับ...เรียวน้อยขอถามผมบ้าง

 

 

 

 

                ใช่แล้วล่ะก็อย่างที่บอกถ้าไม่ใช่ว่าเป็นเพราะท่านประธานป่วยพี่ก็คง...ไม่กลับมาที่นี่อีก

 

 

 

 

                ทำไมนายถึงได้ใจร้ายกับพวกเราแบบนี้นะดงเฮ...พวกชั้นเอาแต่รอคอยว่าวันไหนนายจะ

 

กลับมา แต่นายกลับพูดเหมือนกับว่าเราเป็นคนอื่นคนไกลหรือใครที่ไม่เคยรู้กันไปได้ ความห่วงใย

 

ของพวกชั้นมันไม่มีค่าสำหรับนายเลยรึไงฮีชอล พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังที่สุดถึงที่สุดใน

 

ตัวของน้องชายคนนี้

 

 

 

 

 

                ที่เวนิสมันมีอะไรดียังงั้นหรอ...นายถึงได้ติดอกติดใจไม่ยอมกลับมาที่เกาหลีซักทีซีวอน

 

พูดขึ้นมากลางวงทำให้ผมและทุกคนหันไปมองหน้าเค้าทันที

 

 

 

 

 

                นายรู้ได้ยังไงว่าชั้นไปอิตาลี...ผมถามอออกไปอย่างอึ้งๆ เพราะคนที่รู้ว่าผมไปใช้ชีวิตอยู่

 

ที่ไหนนั้นมีเพียง3คน นั่นก็คือ ท่านประธานลี ซูมาน พี่ดงฮวาและก็แม่เท่านั้น ไอ้ซีวอนมันจะไปรู้

 

มาจากที่ไหน

 

 

 

 

 

                นักสืบของตระกูลชั้น ฝีมือก็ไม่เลวเท่าไหร่หรอกนะ การตามหาคนๆเดียวน่ะไม่ใช่เรื่องที่

 

ยากเย็นซักเท่าไหร่หรอก...ซีวอนพูดออกมาอย่างเรียบๆ

 

 

 

 

                แล้วทำไมนายถึงไม่เคยบอกพวกเราเลยล่ะซีวอน ว่านายรู้ว่าดงเฮอยู่ที่ไหนคังอินหันไป

 

ถามซีวอนอย่างขุ่นมัว

 

 

 

 

 

                ถ้าเจ้าตัวเค้าอยากให้เรารู้ ก็คงไม่หนีไปตัวเปล่าๆแบบนั้นหรอกครับ ชั้นพูดถูกใช่มั้ยล่ะดง

 

เฮซีวอนเบนสายตามาคาดคั้นเอาคำตอบจากผม

 

 

 

 

                ตอนแรกผมก็กะว่าจะอยู่ต่อที่เกาหลีอีกซักอาทิตย์แล้วค่อยกลับไปที่อิตาลีต่อ แต่ในเมื่อ

 

มันเป็นแบบนี้แล้ว เห็นทีผมคงจะต้องหาที่อยู่ใหม่ซะแล้ว

 

 

 

 

 

                ไม่เหนื่อยบ้างรึไง ที่ต้องคอยวิ่งหนีไปตลอดชีวิตแบบนี้...นายหันไปมองทางคิบอมมั่งสิ

 

ว่าเค้าสภาพเป็นยังไง นายรู้มั้ยตั้งแต่นายจากไปก็ไม่เคยมีใครได้เห็นรอยยิ้มจากเค้าอีกเลย...

 

ฮันคยองตะโกนขึ้นมาแสกกลางวง

 

 

 

 

                ใครหรอครับ...ผมพูดออกไปเบาๆด้วยสายตาที่เฉยชา

 

 

 

 

                นายหมายความว่ายังไง...เยซองถามก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน

 

 

 

 

 

                ผมถามว่า...คิบอมน่ะ ใครหรอครับผมเงยหน้าขึ้นสบตากับทุกคนในวงอย่างเรียบเฉย

 

และเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

 

 

 

 

 

                ทิ้งให้เหล่าลิงทั้ง12ตัว นั่งชะงักกึกแข็งเป็นหิน ราวกับว่าได้สบตากับปีศาจเมดูซ่ายังไงยัง

 

งั้นเลย ที่หนักที่สุดก็คงจะเป็นคิบอมที่ตอนนี้ดูหม่นหมองมากกว่าเดิมซะแล้ว ตั้งแต่เดินก้าวเข้ามา

 

ในบ้าน ดงเฮไม่ยอมที่จะเฉียดหางตามองมาทางเค้าเลยซักนิดเดียว

 

 

 

 

 

                รวมถึงคำพูดและสายตาที่เค้าส่งมาเมื่อกี๊นี้ มันช่างเป็นซะยิ่งกว่าใบมีดโกนร้อยอันรวมกัน

 

ซะอีก นี่หรอครับ สิ่งที่ผมควรได้รับเป็นการตอบแทนของการรอคอยมาตลอด2ปี นี่หรอครับกับทุก

 

สิ่งทุกอย่างที่ผมทำลงไป

 

 

 

 

 

                แม้จะเจ็บปวดมากซักแค่ไหน แต่หัวใจของผมมันก็ไม่เคยยอมเข็ดซักที ขายาวๆของผมเดิน

 

ตามดงเฮออกไปทันที ถึงแม้จะต้องโดนเค้าปฏิเสธอีกกี่ร้อยกี่พันครั้งผมก็จะพยายามต่อไป ผมจะรอ

 

จนกว่าจะถึงวันที่เค้าจะพูดอีกครั้งดังๆว่าเค้าก็รักผมเช่นกัน...

 

 

 

                                                **********************************

 

 

 

                ดงเฮ...หยุดก่อน ชั้นมีเรื่องจะคุยกับนายคิบอมตะโกนเรียกเอาไว่ได้ทันก่อนที่ร่างบางจะ

 

เดินเข้าห้องพักของตัวเองไป

 

 

 

 

                แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ขอโทษด้วย...ผมพูดโดยไม่กันไปมองเค้าเบาๆ

 

 

 

 

                เดี๋ยวนี้เราจะต้องใช้คำพูดสุภาพคุยกันอย่างงั้นแล้วรึไงคิบอมถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่

 

น้อยใจ

 

 

 

 

 

                ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรที่สำคัญแล้ว ผมก็ขอตัวก่อน ผมเหนื่อยจากการเดินทางอยากจะ

 

พักผ่อน...ผมพูดแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าห้องไป แต่คิบอมก็คว้าข้อมือของผมเอาไว้ในท่าที่

 

ผมยังคงหันหลังให้เค้าแล้ว

 

 

 

 

 

                ชั้นคิดถึงนายนะ...คิดถึงนายมาตลอด2ปีได้โปรดอย่าจากชั้นไปอีกเลยจะได้มั้ย...ชั้นรัก

 

นาย

 

 

 

 

 

                คิบอม...นายรู้มั้ยในโลกนี้สิ่งที่ตรงข้ามกับคำว่ารักคืออะไรผมกลั้นใจถามคิบอมออกไป

 

เบาๆ

 

 

 

 

 

                ตรงข้ามกับคำว่ารักงั้นหรอ...ก็น่าจะเป็นคำว่าเกลียดมั้งคิบอมตอบออกมาอย่างไม่เข้าใจ

 

ในคำถามนัก

 

 

 

 

 

                ไม่ใช่หรอก...ถ้าเรายังรักหรือว่าเกลียดแสดงว่าเรายังรู้สึกกับคนๆนั้นอยู่ แต่สิ่งที่ตรงข้าม

 

กับคำว่ารักนั่นก็คือการเฉยๆไง สิ่งที่ชั้นรู้สึกต่อนายตอนนี้มันเป็นความรู้สึกที่ไม่รู้สึกอะไรแล้ว

 

 คิบอม...นายไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับชั้นอีกต่อไป...ผมพูดก่อนจะหันกลับไปสบตาเค้าอย่างจริงจัง

 

 

 

 

 

                คิบอมเงยหน้ามองสบตากับคนที่เค้ารักอย่างสุดหัวใจ เค้าคิดอย่างรู้ดีว่าคงจะต้องพบกับ

 

สายตาที่เย็นชาจากร่างบางตรงหน้านี้แน่ แต่ก็ผิดคาด เพราะสายตาที่เค้าส่งมาให้ผมในวันนี้ มันทำ

 

ให้ผมมีความรู้สึกที่ว่าผมอยากจะให้เค้ากลับไปใช้สายตาที่เกลียดชังผมแบบเมื่อก่อนนี้จะยังดีซะ

 

กว่า

 

 

 

 

 

                เพราะคนตรงหน้าผมตอนนี้ ใช้สายตาที่มองมาทะลุผ่านร่างของผมไป ราวกับว่าสิ่งมีชีวิต

 

คนนี้เป็นเพียงธาตุอากาศ ไม่มีแม้แต่ตัวตน มันทรมานซะยิ่งกว่าการที่ถูกมองด้วยสายตาที่จงเกลียด

 

จงชังซะอีก ได้โปรดเถอะดงเฮเลิกทำแบบนั้นวะที มันเหมือนกับว่านายจะฆ่าชั้นให้ตายทั้งเป็นเลย

 

 

 

 

 

 

                ร่างบางเดินค้างอยู่แบบนั้นอีกซักพักก่อนจะเดินเข้าห้องพักของตัวเองไป ทันทีที่ปิดประตู

 

ลง ร่างสูงก็ทรุดตัวลงนั่งก็พื้นที่หน้าห้องทันที มือหนาค่อยๆลูบไปที่บานประตูเบาๆ ด้วยความปวด

 

ใจ เจ็บปวดต่อการจากไป แต่ก็ยังคงทรมานกับการกลับมาอย่างเย็นชากว่าครั้งไหน

 

 

 

 

 

                ทางฝั่งของคนที่อยู่ข้างในห้อง ทันทีที่รอดพ้นจากสายตาที่น่าสงสารของคิบอม 2ขาที่มีก็

 

หมดแรงลงทันที ดงเฮนั่งเอาหลังพิงกับบานประตูเอาไว้ ความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีเมื่อกี๊นี้ ถูก

 

ทดแทนด้วยความอ่อนแออย่างถึงที่สุด

 

 

 

 

 

                เค้าเห็นแล้วว่าคิบอมยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ที่สำคัญคนๆนี้ก็ยังรอ

 

เค้าเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

                คิบอม...ชั้น...กลับไปรักนายไม่ได้อีกแล้ว ฮึก...ไม่...ได้จริงๆ...มันเป็นความผิดของชั้น

 

วันนั้นมันเป็นเพราะชั้น...ร่างบางพูดก่อนจะหลับตาเอนหัวไปด้ายหลังแล้วปล่อยให้น้ำตาลค่อยๆ

 

ไหลลงไป

 

 

 

 

 

                ทั้งสองฝั่งของประตู มีบุคคล2คน หัวใจ2ดวง แต่มีความรู้สึกเดียวกันนั่นก็คือรักอีกคนที่อยู่

 

ทางอีกฝั่งนั่นเหลือเกิน แล้วสิ่งใดล่ะคือตัวการสาเหตุสำคัญที่ทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถกลับมาใช้ชีวิต

 

ร่วมกันได้อีก....

 

 

 

                                                ***********************************

 

กลับมาอีกแว้ว กลับมาพร้อมๆกับความเจ็บปวดเหอๆ (ฟิ้ววว....ขอวิ่งหนีรองเท้าก่อน - -*)

 

เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษชั้นไย ชั้นทำอะไรให้เธอเคืองโกรธ (นังไรเตอร์บ้าไปใหณ่แล้ว)555+

 

ใกล้จบแล้วๆ ลุ้นกันๆ สู้ๆไปพร้อมกับคิเฮนะคร้าบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2985 mary you (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 18:44
    ทำไมด๊องไม่ฟังบอมบ้างอ่ะ ด๊องกำลังเข้าใจผิดนะ 
    #2,985
    0
  2. #2873 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 01:36
    สงสารอะ
    หันหน้ามาคุยกันดีๆสิ
    #2,873
    0
  3. #2773 love donghae (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 10:56
    เฮ้ออออออออออออ


    สงสารทั้งบอมทั้งเฮเลยยยย

    หมวยแกรู้สึกผิดต่อมินใช่ไหม???
    #2,773
    0
  4. #2660 KIHAE*129 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 23:40
    หมวยรู้สึกผิดต่อมินใช่มั๊ย

    มินคงไม่มีความสุขหรอกน่ะ

    ถ้าพี่ที่รักทำแบบนี้อน่ะ
    #2,660
    0
  5. #2587 Pada lee (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 18:56
    เพราะชางมินเหรอ เพราะหมวยรู้สึกผิดกับการตายของชางมินใช่มั๊ย

    ทำให้หมวยเลือกที่จะหนีหัวใจตัวเอง
    #2,587
    0
  6. #2538 OoMy (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 17:23
     อะไรละด๊อง อะไรละ
    #2,538
    0
  7. #2103 pan14 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2553 / 17:23

    พราะเหตุผลอันใดเล่าถึงกับมารักกันไม่ได้

    #2,103
    0
  8. #1964 mykimki (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 13:00
    สงสารคิเฮ
    #1,964
    0
  9. #1750 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 09:10

    สงสารบอมม
    T T
    ใจเย็นๆน่าด๊องๆๆ-*-

    #1,750
    0
  10. #1684 faddist (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 12:10
    เศร้ามากๆเลยตอนนี้
    #1,684
    0
  11. #1489 Miha28 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 21:44
    เจ็บอ่ะ เศร้าแทนบอม มันเจ็บมากกกกกกก
    #1,489
    0
  12. #1299 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 17:00
    เศร้าอ่ะ

    แงแง 

    ภาค2เศร้ากว่านี้ทำใจซะ
    #1,299
    0
  13. #1123 largefarm (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 16 มีนาคม 2552 / 14:02
       สงสารบอมมากมาย
    เรารู้สึกเจ็บแทนเลย
    ตอนที่ด๊องพูดขึ้นมาว่า คิบอมน่ะ ใครหรอครับ
    เศร้า น้ำตาไหลเลย
    #1,123
    0