[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 72 : Beautifull Dissaster Charpter :: 66

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 51

 

 

 

          ผมค่อยๆเดินลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาจากด่านตรวจกงสุลกากรที่สนามบินอิน

 

ชอน ก้าวแรกที่ได้สัมผัสแผ่นดินเกาหลีอีกครั้ง มันช่างเป็นความรู้สึกที่คิดถึงเหลือเกิน ผมจากที่นี่

 

ไปถึง2ปีเชียวหรือนี่ ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน

 

 

 

 

                ผมค่อยๆนั่งรถแท็กซี่มาจนหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของเหล่าสมาชิกซูจูแล้ว ใจผมเต้นตึกตักๆ

 

เป็นเสียงกลองเลย จะทำยังไงดีผมควรจะกดกริ่งมั้ย แต่แล้วผมก็เลือกที่จะเปิดประตูบ้านเข้าไปเลย

 

ผลปรากฏว่าบ้านทั้งบ้านเงียบสนิทไม่มีใครอยู่ซักคนเลยครับ ไม่รู้ว่าผมควรจะดีใจหรือเสียใจกันดี

 

แน่

 

 

 

 

 

                การก้าวกลับมาในห้องของตัวเองหลังจากที่ไม่ได้อยู่มา2ปีนี่เป็นอะไรที่แปลกใหม่จริงๆเลย

 

นะครับ ผมวางกรเป๋าเดินทางลงและเดินกลับมายังห้องนั่งเล่นดูจากบอร์ดของตารางงานแล้วก็

 

พบว่าเหล่าสมาชิกซุปเปอร์จูเนียร์ทุกคนไม่มีงานที่ไหนกันเลยนี่นาแล้วไปไหนกันหมดล่ะเนี่ย

 

 

 

 

 

                แล้วสายตาของผมมันก็เบนไปเห็นกระดาษโน้ตใบหนึ่งเขียนเอาไว้ว่า วันนี้จะต้องไปเยี่ยม

 

ท่านประธานลี ซูมานด้วยกันพร้อมๆกับดงบังชินกิ อ้อ...นี่แสดงว่าป่านนี้ก็คงจะถึงโรงพยาบาล

 

เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

                จากนั้นผมก็เดินทางตามมาที่โรงพยาบาลทันที ถามทางประชาสัมพันจนสุดท้ายก็มายืนอยู่

 

ตรงหน้าห้องแล้วใจที่มันเต้นดังเป็นปกติ ตอนนี้เริ่มสั่นระรัวมากขึ้นอีกแล้ว เมื่อกี๊ตอนอยู่ที่บ้านผม

 

สามารถรอดจากการเผชิญหน้ากับเหล่าสมาชิกมาได้ แต่รอบนี้คงไม่โชคดีแบบนั้นอีกแล้ว

 

 

 

 

                ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าทั้งหมดที่มีออกมา นี่สินะความจริงที่ผมจะต้อง

 

รับรู้และรับมันให้ได้ คิบอมชั้นพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับนายแล้ว

 

 

 

 

                ขออนุญาตครับ...ผมเปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง

 

 

 

 

                ในนั้นเหล่าสมาชิกทุกคนกำลังนั่งๆยืนๆอยู่รอบๆเตียงของท่านประธานลี ซูมานที่นอน

 

พูดคุยอยู่กับดงบังชินกิ

 

 

 

 

                ดงเฮ.....เหล่าสมาชิกทุกคนรวมถึงดงบังชินกิเรียกขึ้นทันทีที่เห็นว่าเป็นผมที่เดินเข้ามา

 

 

 

 

                กลับมาแล้วเหรอ....เจ้าลูกสาวหายไปนานซะเลยนะท่านประธานลี ซูมานถูกพี่แจจุง

 

ประคองตัวให้ลุกขึ้นนั่ง

 

 

 

 

 

                ขอโทษครับ...ผมเป็นผู้ชายคงจะเป็นลูกสาวของท่านประธานไม่ได้ พี่ดงฮวาโทรไปบอก

 

ผมว่าท่านป่วยผมเลยรีบกลับมาผมตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆโดยที่ไม่มองสบตากับคิบอมที่

 

จ้องมาทางผมเลยซักนิดเดียว

 

 

 

 

 

                นี่ถ้าดงฮวา ไม่โทรไปบอกว่าชั้นกำลังจะใกล้ตาย นายก็จะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเลยงั้น

 

ล่ะสิท่านประธานหันมาทางผมอย่างประชดผมออกมา

 

 

 

 

 

                ครับ...ผมตอบออกไปตามตรง ก็ผมไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีกแล้วนี่นา

 

 

 

 

                นายนี่มัน...ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ มานี่เข้ามาใกล้ๆชั้นหน่อยซิท่านประธานกวักมือเรียก

 

ผมให้เข้าไปใกล้ๆ

 

 

 

 

                เป็นยังไงบ้างไปอยู่ที่นั่นมาแล้วมีความสุขบ้างรึเปล่า สบายดีไม่ลำบากอะไรใช่มั้ยท่าน

 

ประธานถามผมด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นห่วง

 

 

 

 

 

                ขอบคุณมากครับที่เป็นห่วงแต่ว่าผมสบายดีไม่ได้ลำบากอะไรเลยครับ

 

 

 

 

 

                งั้นหรอ...แต่หายไปถึง2ปีแบบนี้รู้มั้ยว่าคนทางนี้เค้าคิดถึงนายมากกันแค่ไหนท่าน

 

ประธานลีพูดก่อนจะมองไปทางสมาชิกทุกคนที่ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ

 

 

 

 

                ผมหันไปมองยังสมาชิกทุกคนที่ตอนนี้คงจะเตรียมคำถามไว้ในหัวกันเรียบร้อยแล้ว อย่าง

 

คิดถึง ทุกคนไม่เปลี่ยนไปเลยฮยอคแจชั้นคิดถึงนายจังเลย พี่ซินด้วย คิดถึงคิดถึงที่สุดเลย

 

 

 

 

                แล้วท่านประธานอาการเป็นยังไงบ้างครับผมหันกลับไปถามคนที่กำลังนอนบนเตียง

 

ด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

 

                เอ่อ...ก็คราวนี้แย่หน่อยนะ หมอบอกว่าคงจะต้องอยู่โรงพยาบาลอีกเป็นอาทิตย์ เฮ้อ

 

สังขารคนเรานี่มันไม่แน่นอนจริงๆจะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่มีใครรู้ อยากจะทำอะไรก็รีบๆทำกัน

 

เถอะนะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำสิ่งที่ใจตัวเองต้องท่านประธานพูดแปลกๆก่อนจะเอามือลูบผม

 

ของผมเบาๆ

 

 

 

 

 

                คุณลุงครับ...ทางบริษัทฝากกระเช้ากับดอกไม้มาเยี่ยมครับมีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นจากทาง

 

ประตู และผมก็เห็นชางมิน...ชางมินรึเปล่า เพราะว่าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่ถอดแบบมาจากชาง

 

มินเปี๊ยบเลยทุกอย่าง ผิดแต่เพียงเครื่องหน้าเท่านั้น เพราะชางมินมีดวงตาสีน้ำตาลแต่คนตรงหน้าเค้า

 

นี้กลับเป็นสีฟ้า

 

 

 

 

 

                เค้าไม่ใช่ชางมินหรอกดงเฮ...ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นท่านประธานพูดออกมาเบาๆ ทันที

 

ที่เห็นผมมีสีหน้าที่สงสัย

 

 

 

 

                นี่คือแม็กซ์หลานชายของชั้นเอง เค้าทำหน้าที่เป็นผู้จัดการดงบังชินกิมาได้นับตั้งแต่นาย

 

ไปนั่นแหละ

 

 

 

 

                สวัสดีครับ...ผมแม็กซ์ครับยินดีที่ได้รู้จักเด็กหนุ่มคนนี้ยื่นมือมาตรงหน้าของผม

 

 

 

 

                ผม...ลี ดงเฮ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ทันทีที่มือผมสัมผัสกับมือเค้า ความรู้สึกอบอุ่น

 

และคุ้นเคยมันก็แล่นเข้ามาในหัวของผมอีกครั้งหนึ่ง ภายนอกอาจจะมีบางส่วนที่ต่างไปจาก

 

ชางมินบ้างแต่ว่าความรู้สึกภายในของผมมันกลับบอกว่านี่แหละชางมินแน่ๆ

 

 

 

 

                ผมชื่อแม็กซ์...แม่ผมเป็นคนเกาหลี ส่วนคุณพ่อเป็นคนอังกฤษผมเกิดและโตที่นู่น ที่ภาษา

 

เกาหลีของผมพอใช้ได้นั่นก็เป็นเพราะว่าผมอยู่ที่นี่ในฐานะผู้จัดการวงดงบังชินกิมาได้2ปีกว่าๆแล้ว

 

ครับ ผมไม่มีทางใช่ ชิม ชางมินอย่างที่คุณคิดแน่นอนขอโทษด้วยแม็กซ์พูดออกมาหลังจากที่เห็น

 

แววตาไม่เข้าใจของผม

 

 

 

 

                นั่นสินะ...ชางมินเค้าจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไงก็ในเมื่อ2ปีก่อนเค้าเป็นคนช่วยผมเอาไว้...

 

นี่ผมคงจะคิดถึงน้องมากไปซะแล้ว ขอโทษด้วยนะครับแม็กซ์

 

 

 

 

                เอาล่ะๆ...พวกนายกลับไปได้แล้วไป ชั้นเหนื่อยอยากพักผ่อนเต็มทีแล้วท่านประธานลี

 

ที่เงียบไปนานพูดก่อนมาก่อนจะโบกมือไล่พวกเรา

 

 

 

 

                พวกเราทุกคนจึงกล่าวคำอำลาท่านประธานและเตรียมตัวจะเดินออกไป

 

 

 

 

                เดี๋ยวดงเฮ...นายเดินเข้ามาหาชั้นอีกรอบก่อนซิท่านประธานเรียกผมเอาไว้คุยก่อน

 

 

 

 

                มีอะไรหรอครับ...

 

 

 

 

                อะไรที่มันผ่านไปเนิ่นนานแล้ว ถึงแม้มันจะยากลำบากก็ลืมๆมันไปบ้างเถอะนะ ยิ่งยึดติด

 

ยิ่งเจ็บปวดนะ ที่ชั้นอยากจะบอกนายก็เพียงเท่านี้แหละไปได้แล้วท่านประธานพูดกับผมและตบ

 

ไหล่เบาๆ ก่อนที่จะหลับตาลงเพื่อพักผ่อน ส่วนผมก็พาเอาร่างชาๆนั่นเดินออกจากห้องไปสมทบกับ

 

เหล่าสมาชิกที่เหลือ

 

 

 

 

 

                พวกเค้ากลับไปกันหมดแล้ว เลิกเล่นละครได้แล้วครับแม็กซ์พูดขึ้นมาลอยๆ

 

 

 

 

                อ้าว...นายรู้ด้วยหรอ เห็นเงียบซะขนาดนั้นลี ซูมานพูดก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น และหัน

 

หน้าไปมองเด็กหนุ่มดวงตาสีฟ้าที่กำนั่งอยู่ที่ปลายเตียง

 

 

 

 

 

                ผมเป็นหลานของคุณ ที่คุณทำไปทั้งหมดทำไมผมจะไม่รู้ เพียงแต่ผมไม่พูดออกมาเท่า

 

นั้นเองชางมินตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

 

 

 

 

                ใช่แล้ว...ที่ลี ซูมานทำไปทั้งหมดนั้น เป็นเพียงการเล่นละครตบตาทุกคน ตั้งแต่การแกล้ง

 

ล้มป่วยลง มันช่างเป็นการเสียสละที่คุ้มค่าที่ยอมสูญเสียรายได้หลายล้านวอนมานอนขลุกอยู่ที่

 

โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นอาทิตย์ๆ

 

 

 

 

 

                ทำไมคุณจะต้องทำแบบนี้อีก คุณจะเรียกลี ดงเฮกลับมาทำไม ในเมื่อตอนนี้เค้าก็มี

 

ความสุขดีอยู่แล้ว...ผู้จัดการหนุ่มพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

 

 

                นายคิดว่าดงเฮมันมีความสุขจริงๆงั้นหรอ แม้ปากมันจะพูดอย่างนั้นก็ตามเถอะ แต่แววตา

 

ของมันน่ะซ่อนความเสียใจเอาไว้ไม่มิดเลย...

 

 

 

 

 

                แล้วเมื่อ2ปีก่อนคุณจะปล่อยให้ดงเฮเค้าไปอิตาลีทำไมเด็กหนุ่มถามต่ออย่างสนใจ

 

 

 

 

 

                ก็เพราะชั้นอยากจะลองให้มันไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวบ้างน่ะสิ อยากให้เจ้าดงเฮรู้บ้างว่า

 

การที่อยู่โดยปราศจากความรักนั้นมันเป็นยังไง ชั้นคิดว่าไม่เกินปีมันก็คงจะกลับมาแล้ว แต่ที่ไหน

 

ได้มันอยู่ได้ถึง2ปีเชียวชั้นก็เลยต้องใช้แผนนี้ซะเลย

 

 

 

 

                คุณเรียกเค้ากลับมาแบบนี้ คิดว่าเค้าจะยอมให้อภัยคิม คิบอมงั้นหรอ

 

 

 

 

                นั่นก็เป็นอีกสิ่งที่หนึ่งที่ชั้นอยากจะรู้เหมือนกัน ชั้นจะลองให้โอกาสเจ้าลูกชายดูอีกซัก

 

ครั้ง เพราะสิ่งที่ทำให้คิเฮจากกันนั้นมันเป็นเรื่องที่เข้าใจผิด คิบอมมันไม่ได้ผิดอะไรเลยนี่นา ฉะนั้น

 

ชั้นอยากจะให้ดงเฮลองถามใจตัวเองดูอีกซักครั้ง

 

 

 

 

 

                ลี ซูมานพูดก่อนจะถอยหายใจอย่างยาวนานให้กับความเครียดในการเป็นห่วงลูกๆในค่าย

 

ของตัวเอง ผู้จัดการวัยหนุ่มก็ลอบมองท่านประธานด้วยความเห็นใจ

 

 

 

 

 

                ว่าแต่นายเถอะ เป็นยังไงบ้างลี ซูมานพูดออกมาหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง

 

 

 

 

 

                ก็ดีครับ ดงบังชินกิถึงแม้ว่าจะเหลืออยู่4คนแต่ก็ยังได้รับแรงสนับสนุนที่ดีจากเหล่าแฟน

 

คลับเหมือนเดิมแม็กซ์ตอบออกมาเบาๆ

 

 

 

 

 

                เรื่องนั้นชั้นรู้ แต่ที่ชั้นหมายถึงน่ะมันก็คือเรื่องของนายมากกว่าริคกี้เค้าช่วยเหลือหรือคอย

 

ดูแลอะไรนายบ้างมั้ยลี ซูมานพูดก่อนจะหันไปมองหน้าหลานชายตัวเอง

 

 

 

 

                ครับ...เค้าช่วยเหลือผมเอาไว้หลายอย่าง แต่เค้า...ก็ยังรักชางมินอยู่เหมือนเดิมเค้ายังคงไป

 

ที่หลุมศพของชางมินทุกวัน แต่ส่วนใหญ่ก็มักจะพาผมไปเดินดูเดินเที่ยวบ่อยๆน่ะครับแม็กซ์เล่า

 

ทุกอย่าง ด้วยความนอบน้อม

 

 

 

 

                ได้ใกล้ชิดกับเค้าบ้างมั้ย...ตอบชั้นมาตามตรงลี ซูมานพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาที่จริงจัง

 

 

 

 

                ครับ...ใกล้มากจนเกินไปซะด้วยซ้ำ แต่เค้าก็ยังรักเพียงแต่ชางมินเพียงคนเดียว

 

 

 

 

                นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีแล้วไม่ใช่รึไง ดงเฮกลับมาแล้วถ้าเค้าคืนดีกับคิบอมและดงบังชินกิ

 

ประสบความสำเร็จในอัลบั้มนี้ หน้าที่ของนายในฐานะผู้จัดการวงก็จะจบลงแล้ว อย่ารักริคกี้หรือทำ

 

ให้ริคกี้หลงรักนายเด็ดขาด...เข้าใจที่ชั้นพูดใช่มั้ย

 

 

 

 

                ครับ...ผมเข้าใจ ถ้าทุกอย่างลงเอยด้วยดีทั้งหมด ผมก็ต้องไป แม็กซ์จะต้องกลับไปอยู่ที่

 

อังกฤษเหมือนเดิมผู้จัดการหนุ่มพูดออกมาด้วยแววตาที่ไม่สามารถอ่านออกได้จริงๆ

 

 

 

                                                ********************************************


วู้ๆๆๆ กลับมาอัพอีกแล้วนะ ถึง900คอมเม้นแล้วใกล้จบๆๆๆๆๆ

รึยังหว่า....555 (อินี่พูดไม่กลัวเค้าระเบิดบ้านเลย)

เออ...เรากะว่าจาเปิดให้จองฟิคกันอีกรอยนึงเปนรอบสุดท้ายแล้วมีใครสนใจมั้ยง่า

ยังไงก็ลงชื่อบอกกันไว้ด้วยนะ อ้อ...มีอารายอันใหม่มาบอกอีก อ้อ เราลืมบอกทุกคนไปตั้งกะรอบแรกแล้วว่า

คนที่ซื้อเปนหนังสือน่ะ จาได้อ่านตอนพิเศษ2ตอน2คู่ที่เราจะไม่อัพลงเนตด้วย...

หลังจากที่คิดอยู่นานว่าจาแต่งคิเฮอีกครั้งดีมั้ยก็ได้ผลสรุปออกมาแล้ว(ดูจิงจังมั่ก)


                   เรากำลังจะมีฟิคคิเฮเรื่องใหม่นะ ชื่อเรื่องว่า The Unreasonable Game แนวโรแมนติก ดราม่าเหมือนเดิม

รู้สึกว่าตัวเองจาแต่งแนวอื่นไม่ได้เลยนะ สำหรับคิเฮ ก็อยากฝากไว้ด้วย ใครที่สงสารดงเฮเรื่องนี้แล้วขอบอกว่าเรื่อง

ใหม่นี้ดงเฮจะร้ายมากกกกกกกกกก ส่วนคิบอม...อย่าไปสงสารมันเลย555 สำหรับเรื่องใหม่นี้ ทุกอย่างจาเข้มข้นขึ้น

เศร้ามากขึ้น เรื่องราวดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แถมยังดราม่าที่สุดของที่สุดด้วย โอ๊ย คนแต่งเครียด.... บอกใบ้ให้นิดๆนะ

คิม คิบอมรับบทเปนช่างถ่ายรูปมืออาชีพ ลี ดงเฮเปนนักเขียนหน้าใหม่ไฟแรง เอาแค่นี้ล่ะเนอะ555


                              สุดท้ายนี้ก็มีข่าวมาถามอีกนั่นแหละว่ากะจาทำหนังสือพอกเกตบุ๊คคิเฮขึ้นมาน่ะ เปนการรวบรวมประวัติของบอมด็อง และ238ข้อคิเฮมารวมกัน มีข่าวอื่นมาแทรกด้วยพร้อมกับรูปถ่ายของคิเฮสี่สีในเล่มน่ะ จะมีใครสนใจกันมั้ย ราคาเท่าที่คิดดูยังไม่รวมค่าจัดส่งอ่านะก็ประมาณ250-270 ถ้า+ค่าจัดส่งก็คงไม่เกิน300บาท ถ้าเกินก็ไม่อยากทำแล้ว แพงเกิ๊น... ใครคิดว่ายังไงก็บอกกันด้วยนะคร้าบ



  เอาล่ะไปดีกว่า...930เจอกันนะคร้าบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2872 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 01:13
    ด๊องปรับความเข้าใจกับบอมเถอะ ขอร้องหล่ะ
    แล้วMaxจะกลับไปทำไม
    #2,872
    0
  2. #2772 love donghae (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 10:53
    อ๊ากกกกกกกกกกกก



    อะไรเนี่ยยยย


    แม็กกับมินไม่ใช่คนเดียวกันหรอ???


    เฮหายโกรธบอมเถอะนะ
    #2,772
    0
  3. #2659 KIHAE*129 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 23:29
    มันแลมีอะไรสับซ้อน

    รึเรารู้สึกไปเอง

    แอบจะงงแต่ก็ไม่งง

    ยังไงไม่รู้
    #2,659
    0
  4. #2537 OoMy (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 17:16
    โอ๊ยยยยยย ปวดหัวววว >[ ]<
    #2,537
    0
  5. #2102 pan14 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2553 / 17:19

    แม็กคือมินใช่มัยหมวยหายโกรธบอมเถอะ

    #2,102
    0
  6. #2032 LoVe137 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 19:42
    แม็ก ขอ ให้ เป็น มินเถอะ เพี้ยง
    หมวย ให้อภัยบอมนะ
    #2,032
    0
  7. #1963 mykimki (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 12:54
    หมวย ดีดีกะคิบอมทีเถอะ  สงสารคิบอมมัน
    #1,963
    0
  8. #1896 zyfa (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 19:34
     เลิกบ้าซะดีอง ต้องเรียกว่าแค่กระเป๋ากันนะเนี่ย อิอิ
    #1,896
    0
  9. #1893 Nene-Kihae (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 18:07
    คืนดีกันเร็วๆนะ
    #1,893
    0
  10. #1749 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 09:04

    แม๊กคือมินใช่มั้ยยยย!!
    ด๊องอ่ะคืนดีกะบอมไปเหอะ= =

    #1,749
    0
  11. #1683 faddist (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 12:05
    แม็กซ์ต้องเป็นมิน
    #1,683
    0
  12. #1488 Miha28 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 21:42
    ขอให้แม็กซ์คือมินเถอะ
    #1,488
    0
  13. #1392 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2552 / 15:55

    มั่นใจแล้วว่าต้องเป็นคนเดียวกันแน่นอนเลย

    #1,392
    0
  14. #1298 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 16:51
    แม็กซ์ก็คือมินใช่มั้ย
    #1,298
    0