[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 70 : Beautifull Dissaster Charpter :: 65

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 ก.ค. 51







และทั้งหมดนั้นก็เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอกับเค้า นี่ก็ผ่านมา 2 ปีแล้ว

 

สินะ นับจากวันที่ผมออกจากโรงพยาบาลแห่งนั้นมา

 

 

 

 

 

                หลังจากที่ผมออกมาจากโรงพยาบาลแล้วผมก็เดินทางไปที่โมกโพทันที เพื่อเล่าทุกเรื่องราว

 

ให้แม่และพี่ดงฮวาฟัง ก่อนที่ผมจะตัดสินใจมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ผมก็ได้โทรหาท่านประธานลี ซูมาน

 

เพื่อบอกว่าจะขอไปพักร้อนยาวอย่างไม่มีกำหนด ซึ่งก็แปลกมากที่ท่านอนุญาตผมโดยที่ไม่ได้ถาม

 

เหตุผลซักคำ

 

 

 

 

 

                ตอนนี้ผมกำลังทำงานพิเศษเป็นพนักงานบนเรือหรูกอนโดราที่ลอยไปรอบๆแม่น้ำเวนิส

 

ประเทศอิตาลี ใช่แล้วผมใช้ชีวิตอยู่ที่อิตาลีนี้มากว่า 2 ปีแล้ว ถึงแม้ว่าการกินอยู่และการใช้ชีวิตของ

 

ผู้คนที่นี่จะแตกต่างจากคนเกาหลีโดยสิ้นเชิง แต่ผมกลับคิดว่ามันเป็นการดีเสียอีกเพราะมันคงจะมี

 

เรื่องราวๆอะไรๆเกิดขึ้นเสมอทำให้ผมคลายความเหงาใจไปได้บ้าง

 

 

 

 

 

                แต่ก็ใช่ว่ามันจะสามารถลบความเหงาทั้งหมดออกไปจากใจของผมได้จริงๆ ถึงแม้ว่าการมา

 

ที่นี่จะเป็นสถานที่ๆสงบตามที่ผมต้องการเอาไว้จริงๆ แม้ว่าสถานที่และผู้คนรอบๆตัวของจะ

 

เปลี่ยนไป แต่...มันยังมีสิ่งหนึ่งที่ยังคงเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

                นั่นก็คือความรู้สึกของผมนั่นเอง ว่าจะบังคับตัวเองอย่างไร ผมก็ยังอดเป็นห่วงเค้าไม่ได้ ไม่

 

รู้ว่าป่านนี้ที่เกาหลีจะเป็นอย่างไรกันบ้าง การที่ผมอยู่ที่ถึง2ปีนับว่าเกินความคาดหมายของผมมาก

 

ผมไม่เคยจากบ้านเกิดเมืองนอนไปที่ไหนนานขนาดนี้เลย

 

 

 

 

 

                คิดถึง...คิดถึงจริงๆ คิดถึงทุกสิ่งคิดถึงเหล่าสมาชิก คิดถึงแม่และพี่ชาย คิดถึงเพื่อนๆทุกคน

 

และสุดท้าย ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าผมยังคงคิดถึงเค้า

 

 

 

 

 

                คิดถึงทุกวันของการหายใจ เป็นห่วงด้วยว่าตอนนี้เค้าจะเป็นอย่างไร แต่ก็อย่างที่ผมเคย

 

เขียนไว้ในจดหมายความรักของพวกเราคงจะต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามกาลเวลา

 

 

 

 

 

                การที่ผมเลือกที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองเวนิสนี่มันก็มีหลายสาเหตุนะ แต่ที่หลักๆนั่นก็คือมัน

 

เป็นประเทศที่ไกลจากเกาหลี และเป็นที่ๆจะไม่มีใครรู้จักผม รู้จักเค้า หรือแม้กระทั่งรู้จักซุปเปอร์

 

จูเนียร์

 

 

 

 

 

                ทุกๆวัน ผมได้เห็นวัฒนธรรมใหม่ๆที่ผมไม่เคยรู้จักทำให้ผมรู้สึกนับถือคนอิตาลีมาก

 

โดยเฉพาะเรื่องของความรัก เพราะว่าคนอิตาลีนี่มีกฎที่ว่า ถ้าแต่งงานแล้ว ห้ามหย่ากันโดยเด็ดขาด

 

ดังนั้นกว่าที่เค้าจะแต่งงานกันได้นี่ต้องดูแล้วดูอีกว่ารักกันจริงๆหรือไม่ มิฉะนั้นก็คงจะต้องเสียใจ

 

ไปตลอดชีวิต

 

 

 

 

 

                ผมมาทำงานเป็นพนักงานบนเรือกอนโดรานี่ได้ปีกว่าๆแล้ว เรือลำนี้เป็นเรือที่ขึ้นชื่อว่าหรู

 

ที่สุดในโลกแล้ว โดยเฉพาะที่นั่งตรงใจกลางเรือ เพราะเคยมีคนกล่าวว่ามันเป็นที่นั่งที่ดีที่สุดในโลก

 

เลยก็ว่าได้ ถึงแม้ว่ารูปร่างของมันจะออกแนวน่ากลัวเพราะว่าเป็นสีดำทะมึนทั่วทั้งลำก็ตาม

 

 

 

 

 

                ตอนนี้มันกำลังเป็นเวลาทำงานของผม เรือกอนโดรากำลังลอยล่องอยู่กลางแม่น้ำและหยุด

 

ไว้เพื่อให้ผู้โดยสารได้ชมทัศนียภาพความสวยงามของเมืองเวนิสนี้ ผมมองเห็นสายน้ำเวนิสสายนี้

 

แล้ว ก็อดคิดถึงแม่น้ำฮันที่เกาหลีไม่ได้เลยจริงๆ

 

 

 

 

 

                คิดถึง...วันที่ผมได้ขี่หลังคิบอมเดินเล่นแม่น้ำฮันและดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน แต่ว่าต่อ

 

จากนี้ไป ผมคงไม่สามารถหาดูพระอาทิตย์ตกดินที่ไหนสวยงามเท่ากับวันนั้นได้อีกแล้ว ทุกๆ

 

วันหยุดผมมักจะไปที่โบสถ์ใจกลางเมืองเวนิสนี้เพื่อขอพรให้ทุกคนที่อยู่ในเกาหลีได้มีแต่ความสุข

 

กัน อยากให้ทุกคนรักษาสุขภาพด้วย เพราะผมคงจะไม่มีโอกาสกลับไปที่นั่นอีกแล้ว...

 

 

 

                                                **************************************

 

 

 

                ในขณะที่ดงเฮเฝ้านึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเกิดขึ้นนั้น ทางฝั่งเกาหลีก็ยังมีอีกคนที่ต้อง

 

ต่อสู้กับความเหงาอย่างเดียวดายเช่นกัน

 

 

 

 

 

                ผ่านไป2 ปีแล้ว แต่สำหรับคิบอมทุกวันเวลาดูเหมือนจะหลุดลงเอาไว้แค่เพียงวันที่เค้ายังมี

 

ความสุขกับดงเฮเท่านั้น คิบอมใช้ชีวิตทำงานไปวันๆ ฉายาเจ้าชายน้ำแข็งกลับมาอีกและดูเหมือนว่า

 

ครั้งนี้จะเย็นชาที่สุดแล้วด้วย เพราะว่านับจากวนที่ดงเฮออกจากโรงพยาบาลไป ก็ไม่เคยมีใครได้

 

เห็นรอยยิ้มจากผู้ชายที่ชื่อคิม คิบอมคนนี้อีกเลย

 

 

 

 

 

                คิบอมยังคงใช้ชีวิตแต่ละวันให้ผ่านไปด้วยความยากเย็น จะข่มตาหลับนอนแต่ละครั้งนั้น

 

ภาพในวันที่ดงเฮเกิดอุบัติเหตุมันก็ลอยขึ้นมาซะงั้น ความรู้สึกผิด ความเสียใจ ความคิดถึง มัน

 

รวมตัวกันเพื่อเล่นงานเค้าคืน

 

 

 

 

 

                ทุกความทรงจำของเค้ากับดงเฮยังคงติดตามาจนถึงทุกวันนี้ ภาพที่มีแต่เราสองคน ภาพที่เค้า

 

ยิ้มให้กับผมอย่างอ่อนโยน ภาพที่เราจูบกัน ทุกอย่างช่างเป็นเหมือนกับความฝัน ก่อนที่ผมจะทำ

 

เค้า...ให้ต้องเสียใจอีกครั้ง

 

 

 

 

 

                ทำให้เค้าจากผมไป...อย่างที่ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเค้าจะกลับมาอีกหรือไม่ ประโยคสุดท้าย

 

ที่ผมได้ยินจากปากเค้าก่อนที่เราจะต้องจากกันนั่นก็คือคำพูดที่ว่า เค้าเกลียดผม คำพูดนั้นมันยังคงอยู่

 

ในความรู้สึกของผมอยู่เลย

 

 

 

 

 

                จดหมายฉบับนั้นผมก็ยังคงเก็บรักษามันเอาไว้เป็นอย่างดี ภาพถ่ายของเราที่ดูกี่ครั้งก็ยังคงมี

 

ความรู้สึกเดียวกันเหมือนเดิม หรือแม้แต่....สร้อยคอเส้นนั้น ที่มันเป็นตัวแทนความรักทั้งหมดของ

 

ผม ผมก็ยังคงใส่มันไว้ตลอดไม่เคยถอดเพื่อรอ...รอว่าซักวันผมจะได้มอบมันให้กับดงเฮคืน

 

 

 

 

 

                ดวงดาวที่เราเคยจับจองกันเป็นเจ้าของ เมื่อ2ปีก่อนนั้นมันยังอยู่ด้วยกันอยู่เลย แต่มาวันนี้

 

กลับเหลือเพียงดวงที่เป็นของผมเท่านั้น ดาวดวงที่เป็นของดงเฮไม่ได้มาอยู่เคียงข้างดวงดาวบอมมี่

 

ของผมอีกเลย นับตั้งแต่วันที่เค้าจากไป

 

 

 

 

 

                นายจะต้องกลับมาจริงๆใช่มั้ยดงเฮ...นายชั้นรอ รอจนกว่านายกลับมาผมพร่ำบอกตัวเอง

 

อย่างนั้นทุกวัน แม้จะไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงวันไหนก็ตามแต่ความหวังที่ว่าเค้าอาจจะกลับมาในซัก

 

วัน มันก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ผมอยากจะมีชีวิต่อไป บนโลกที่โหดร้ายใบนี้...

 

 

 

                                                ***********************************

 

 

 

                เช้านี้มีโทรศัพท์ทางไกลมาถึงผม และเมื่อเปิดปากพูดคุยก็ทำให้รู้ว่าคนที่โทราก็คือ...

 

พี่ดงฮวานั่นเอง

 

 

 

 

                (ไงเรา...อยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง ไม่ลำบากอะไรใช่มั้ย)

 

 

 

 

                ไม่ครับ ผมสบายดีที่นี่ทุกอย่างโอเคมาก ผมก็มีความสุขดีครับ

 

 

 

 

                (แต่น้ำเสียงแกนี่ ดูไม่ค่อยเหมือนคนมีความสุขเลยนะ...แต่ก็เอาเถอะพี่เคารพการตัดสินของ

 

แกอยู่แล้ว)พี่ดงฮวาพูดก่อนที่ปลายสายจะเงียบไป

 

 

 

 

                ขอบคุณครับ...แล้วที่วันนี้พี่โทรมามีอะไรหรอครับ

 

 

 

 

                (อ้อ...ก็เพราะชั้นมีเรื่องสำคัญจะมาบอกแกน่ะสิ....ดงเฮรีบกลับเกาหลีมาด่วนเลย)พี่ดงฮวา

 

พูดออกมาจนจบ ผมก็แทบพยุงร่างตัวเองเอาไว้ไม่ไหว กลับ...ไปเกาหลีงั้นหรอ

 

 

 

 

 

          ทำไมล่ะครับพี่ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมผมจะต้องกลับไปที่นั่นด้วย ผม...ไม่ไปได้มั้ยผม

 

พูดอย่างติดขัด 2 ปีแล้วนะที่ผมไม่เคยได้รับรู้อะไรที่เกี่ยวกับเกาหลีเลย มาวันนี้ทำไมจะต้องให้ผม

 

กลับไปด้วย

 

 

 

 

                (พี่รู้ว่าเราไม่อยากจะกลับมาเจอใคร...แต่ว่าคราวนี้มันเรื่องสำคัญมากเลยนะ ดงเฮ...ท่าน

 

ประธานลี ซูมานของนายน่ะ เค้าล้มป่วยหนักถึงขนาดที่จะต้องเข้าโรงพยาบาลเลยนะท่านเลยเรียก

 

ประชุมดงบังชินกิและซุปเปอร์จูเนียร์ทุกคนเข้าไปหาที่โรงพยาบาลเพราะท่านคิดถึงเด็กทีท่านเป็น

 

คนสร้างมากับมือน่ะ)

 

 

 

 

                ผม...ผมกลับไปไม่ได้

 

 

 

 

                (ดงเฮ...ที่นายทำน่ะมันเห็นแก่ตัวมากเลยนะ ที่หนีไปแบบนี้พี่ก็ไม่เห็นด้วยแล้ว ลองคิดดูสิ

 

ว่าท่านประธานเค้าเคยทำอะไรไว้ให้นายบ้าง ถ้าไม่มีเค้าจะมีลี ดงเฮซุปเปอร์จูเนียร์มาจนถึงทุกวันนี้

 

รึเปล่า คิดดูให้ดีๆนะ แล้วสำหรับเรื่องที่ทำให้นายไม่อยากจะกลับมา พี่จะบอกไว้ให้อย่างหนึ่งนะ

 

คนเราน่ะ...มันหนีความจริงไม่พ้นหรอก คิดดูให้ดีๆก็แล้วกัน)พี่ดงฮวาพูดก่อนจะวางสายไป

 

 

 

 

 

                ผมมานั่งคิดอยู่ลำพังเพียงคนเดียว กลับไป...เกาหลี ผมกลัวที่จะต้องเผชิญหน้าความเป็น

 

จริงอีกครั้ง ความเป็นจริงที่ผมพยายามหนีมาตลอด2ปีนี้ แต่ลองคิดดูตามที่พี่ดงฮวาพูดแล้ว มันก็ถูก

 

ของพี่เค้า

 

 

 

 

 

                ผมติดหนี้บุญคุณท่านประธานมากมายเหลือเกิน ทุกๆอย่างถ้าไม่มีท่าน ก็คงไม่มีผมมา

 

จนถึงทุกวันนี้ แล้ววันนี้ที่ท่านป่วยผมจะใจดำไม่กลับไปได้อย่างไร กับความเป็นจริงที่จะต้องเจอ

 

แม้ว่าจะกลัวซักแค่ไหน แต่คงจะถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องรับมันให้ได้ซะที...

 

 

 

 

                                                *******************************



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2871 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 01:03
    ท่านประธานคิดถึงลูกสาวแล้วละสิ
    กลับมาปรับความเข้าใจกันเถอะ

    #2,871
    0
  2. #2771 love donghae (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 10:47
    เฮ้อออออออออออ


    เหนื่อยแทนจิงๆเลยย
    #2,771
    0
  3. #2658 KIHAE*129 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 23:20
    เฮ้อ

    เหนื่อยใจแทน
    #2,658
    0
  4. #2536 OoMy (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 17:08
     สงสารบอมอะ T^T
    #2,536
    0
  5. #2101 pan14 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2553 / 17:13
    เป็นแผนของท่านประธานรึเปล่าแต่ว่าหมวยกับมาเถอะสงสารบอม.......
    #2,101
    0
  6. #2031 LoVe137 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 19:36
    หมวยกลับมาเลย
    #2,031
    0
  7. #1962 mykimki (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 12:49
    กลับมาเลยนังหมวย  หนีไปนาน สงสารคิบอมอ่ะ
    #1,962
    0
  8. #1891 Nene-Kihae (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 17:55
    กลับเลยด๊อง

    จะได้รู้ความจริงซักที.......ว่าบอมรักเสมอ
    #1,891
    0
  9. #1748 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 08:56

    กลับเกาหลีๆๆ
    ด๊องสู้ๆ
    นี่แผนอีกป่ะเนี่ย- -++

    #1,748
    0
  10. #1682 faddist (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 11:59
    ด๊องสู้ๆ
    #1,682
    0
  11. #1487 Miha28 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 21:39
    เป็นแผนของท่านประธานรึเปล่าน้า..
    #1,487
    0
  12. #1320 litterrabbitza (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 08:30
    ความจริงมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ด๊องคิดหรอกน่าาาาา
    #1,320
    0
  13. #1297 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 16:40
    ด๊องจะกลับเกาหลีแล้ว
    #1,297
    0