[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 69 : Beautifull Dissaster Charpter :: 64

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ก.ค. 51







วันนี้ผมก็มาที่โรงพยาบาลอีกแล้ว มาที่นี่เหมือนกับทุกๆวัน โดยที่หวังว่าซักวันดงเฮจะตื่น

 

ขึ้นมา ดงเฮไม่มีปฏิกิริยาตอบรับอีกเลยนับจากวันนั้นจนถึงตอนนี้ก็เดือนหนึ่งพอดีแล้วล่ะ

 

 

 

 

                ทั่วทั้งวงการก็มีอาการช็อคและเศร้าโสกกันไม่น้อยถึงข่าวร้ายที่มีมาให้ฟังก่อนถึง 2 เรื่อง

 

ทั้งเรื่องของดงเฮ ที่สำคัญเรื่องของชางมิน มันเป็นเรื่องที่ทำให้ผมไม่สามารถเข้าหน้าพี่ๆดงบังได้เลย

 

โดยเฉพาะริคกี้ ถึงแม้ว่าพี่ๆเค้าจะเข้าใจว่ามันเป็นอุบัติเหตุก็ตาม แต่เรื่องทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นมาจาก

 

ผม ผมกลับ...ทำอะไรไม่ได้เลย

 

 

 

 

 

                วันนี้ระหว่างทางขึ้นไปที่ห้องของดงเฮ ผมได้ซื้อดอกคาร์เนชั่นสีขาวติดมือไปด้วย เผื่อว่า

 

ดงเฮจะได้กลิ่นมันและตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมาเพื่อบอกว่ารักผมเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

                แอ๊ด......ผมเปิดประตูห้องเข้าไปเหมือนกับที่เคยทำทุกๆวัน แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม...

 

ดอกไม้ในมือผมถูกปล่อยร่วงทันที เพราะตีสีขาวข้างหน้าผมนี้ มันควรจะมีร่างของคนที่ผมรักนอน

 

อยู่สิ แล้วทำไมมันถึงได้ว่างเปล่าแบบนี้ ผมรีบวิ่งออกไปหาพยาบาลข้างหน้าห้องทันที

 

 

 

               

                ขอโทษนะครับ...คนไข้ที่อยู่ในห้อง 1510ไปไหนแล้วครับผมถามคุณพยาบาลออกไป

 

อย่างร้อนใจ

 

 

 

 

 

                อ๋อ...คุณลี ดงเฮใช่มั้ยคะ เธอฟื้นเมื่อเช้านี้เองค่ะคุณพยาบาลตอบผมออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

 

                จริงหรอครับ...แล้วตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหนล่ะครับผมกำลังตื่นเต้นที่สุดถึงที่สุดแล้ว ในที่สุด

 

เค้าก็ฟื้นแล้ว เค้ากลับมาแล้ว

 

 

 

 

 

                คุณลี ออกไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ทางเราก็ถามว่าจะให้แจ้งไปทางบริษัทมั้ย เธอก็บอกแต่ว่า

 

ไม่เป็นไร ไม่จำเป็นก่อนจะออกไปเลยน่ะค่ะ

 

 

 

 

                ร่างทั้งร่างของผม กำลังจะกลายเป็นหินไปอีกครั้งแล้ว ชาไปทั้งตัวและหัวใจ เค้ากลับมาอีก

 

ครั้ง...และเค้า ก็จากผมไปอีกครั้ง ดงเฮ จะมีซักวันมั้ยที่เราจะได้รักกันอย่างไม่มีวันพลัดพรากแบบนี้

 

 

 

 

                ขอบคุณมากครับ...ผมกล่าวกับคุณพยาบาลเบาๆและเดินออกมาจากตรงนั้นช้าๆ

 

 

 

 

                เอ่อ...เดี๋ยวค่ะ คุณคะ คุณใช่คุณคิม คิบอมรึเปล่าคะคุณพยาบาลคนสวยตะโกนออกมา

 

ได้ทันก่อนที่คิบอมจะเดินลงบันไดไป

 

 

 

 

                ใช่ครับ...มีอะไรหรอครับผมพูดออกไปอย่างงงๆ

 

 

 

 

                คุณลี ฝากสิ่งนี้ไว้ให้คุณด้วยค่ะ เธอบอกว่าคุณจะต้องมาหาเธอแน่นอนเธอเลยฝากไว้ให้

 

น้ำเสียงและสีหน้าเธอดูเสียใจมากๆเลยนะคะคุณพยาบาลยื่นซองจดหมายสีขาวซองหนึ่งพร้อมกับ

 

สร้อยคอที่ผมเคยมอบให้ดงเฮให้ผมแล้วก็เดินไปทำงานต่อ

 

 

 

 

                ผมรับทั้ง 2 สิ่งมาด้วยมือที่สั่นระริก แล้วรีบลงมาที่สวนในเขตของโรงพยาบาล เพื่อเปิด

 

อ่านข้อความในจดหมายฉบับนี้ทันที

 

 

 

 

                ถึง...คิบอม

 

                กว่านายจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ชั้นคงจะไม่อยู่ที่โซลแล้ว นายไม่ต้องออกตามหาชั้น

 

หรอกนะ เพราะต่อให้นายพลิกแผ่นดินหา นายก็จะไม่ได้เห็นชั้นอีกถ้าชั้นไม่ออกไปให้นายเห็นเอง

 

ยิ่งนายตามหาชั้นเท่าไหร่ชั้นก็จะยิ่งหนีนายไปให้ไกลเท่านั้น

 

                ชั้นเหนื่อยเหลือเกินคิบอม เหนื่อยกับความรักที่มันไม่มีวันเป็นจริงของเราสองคน ยิ่งใกล้

 

กันมากเท่าไหร่เรา 2 คนกลับเหมือนว่าถูกผลักออกให้ไกลกันเท่านั้น หรือจะเป็นเพราะว่าพระเจ้า

 

ไม่ได้สร้างเราให้มาคู่กัน อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้จริงๆนะคิบอม

 

                ความรักของเรา...มันควรจะปล่อยให้เป็นไปในทางของมันจะดีกว่านะ เวลาจะรักษาใจของ

 

ชั้นและนายเอง ชั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี แต่ความคิดที่ว่าจะกลับไปหานายนั้นมันจะ

 

เป็นทางเลือกสุดท้าย...จริงๆ

 

                สำหรับสร้อยคอเส้นนี้...นายเคยบอกชั้นว่ามันเป็นเหมือนตัวแทนความรักทั้งหมดที่นายมี

 

ให้กับชั้น ชั้น...คืนให้นาย อย่าพยายามทำอะไรอีกเลย ชั้นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ชั้นจะกลับไปที่นั่นอีก

 

ครั้ง ชั้นเดินจากมาไกลมากแล้ว สุดท้ายนี้ ความทรางจำดีๆระหว่างเรา 2 คนชั้นจะเก็บมันเอาไว้ใน

 

ส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ

ลาก่อน...ลี ดงเฮ

 

 

 

 

                ผมเก็บจดหมายฉบับนี้เข้าไปไว้ในซองเหมือนเดิมด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เค้าไปแล้ว...เค้าจาก

 

ผมไปแล้วจริงๆ เค้าจะไม่กลับมาอีกแล้ว

 

 

 

 

                ผมก้มลงไปมองสร้อยคอในมือเบาๆ ความรักทั้งหมดของนาย ชั้นคืนให้ ข้อความที่เค้า

 

เขียนเอาไว้นั้น จะรับรู้บ้างมั้ยว่ามันทำร้ายจิตใจของผมมากแค่ไหน

 

 

 

 

                ทำไมกันดงเฮ...ทำไม!!!!!”

 

 

 

                                                ***********************************

 

 

                ในขณะที่คิบอมต้องไปเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดนั้น ณ ที่บริษัท ท่านประธานลี ซูมานก็

 

ได้เรียกประชุมสมาชิกดงบังชินกิทั้งหมดที่เหลืออยู่มาประชุมโดยที่สั่งให้ริคกี้มาฟังการประชุมครั้ง

 

นี้ เหล่าเทพมาในอาการที่ไม่ต่างกันมากนัก นั่นก็เพราะว่ายังคงซึมเศร้าต่อการจากไปของบุคคลอัน

 

เป็นที่รักอยู่

 

 

 

 

                เอาล่ะ ถ้ามากันครบเรียบร้อยแล้วชั้นก็ขอเปิดการประชุมกันแล้วนะท่านประธานพูด

 

ก่อนจะเดินไปตรงหน้าของดงบังชินกิและริคกี้

 

 

 

 

                ชั้นรู้และเข้าใจดีว่าพวกนายยังคงทำใจไม่ได้ในเรื่องของชางมิน ชั้นเองก็เสียใจไปไม่น้อย

 

กว่าพวกนายหรอกนะ แต่ว่า...ชีวิตของพวกเราก็จะต้องดำเนินต่อไป ดังนั้นชั้นก็เลยจะบอกพวกนาย

 

ว่าดงบังชินกิ ยังคงจะเป็นวงบอยแบนด์ต่อไป

 

 

 

 

                ทำไมล่ะครับ...พวกผมคงจะร้องเพลงต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะว่าดงบังชินกิเรามีกัน5คนมา

 

ตลอด ถ้าขาดใครคนใดคนหนึ่งไป วงของเราก็จะไม่สมบูรณ์ลีดเดอร์ของวงอย่างยุนโฮเป็นฝ่ายที่

 

คัดค้านออกมาเป็นคนแรก

 

 

 

 

                ใช่ครับ...ถ้าไม่มีชางมิน...ก็จะไม่มีพวกเราดงบังชินกิเช่นกันจุนซูกล่าวออกมาด้วย

 

น้ำเสียงที่หนักแน่น

 

 

 

 

                ทำไมพวกนายทุกคนถึงได้เห็นแก่ตัวกันแบบนี้เนี่ยท่านประธานลี กล่าวออกมาด้วย

 

น้ำเสียงที่ผิดหวัง

 

 

 

 

                หมายความว่ายังไงครับ...ยูชอนถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

 

                พวกนายน่ะห่วงแต่ความรู้สึกของตัวเอง ทำไมไม่ลองมองไปถึงผลกระทบที่มันจะเกิดขึ้น

 

หลังจากที่ประกาศว่าพวกนายจะยุบวงบ้างล่ะ แฟนคลับของพวกนาย เหล่าแคสสิโอเปีย นายจะทิ้ง

 

พวกเค้าลงคองั้นหรอ...

 

 

 

 

                และที่สำคัญ ถ้านายรักชางมินจริงๆล่ะก็พวกนายก็ยิ่งควรจะทำมันต่อไป และพยายามให้

 

มันมากขึ้น เพื่อทำความฝันของชางมินให้เป็นจริง ไม่ใช่เอาแต่มัวมาซึมเศร้ากันอยู่แบบนี้ คิดหรอ

 

ว่าชางมินเค้ารู้แล้วเค้าจะมีความสุขน่ะ

 

 

 

 

                สมาชิกทุกคนรวมถึงริคกี้ต่างก็มองหน้ากันด้วยสายตาที่สับสน และสุดท้ายแจจุงก็พูด

 

ออกมา

 

 

 

 

                ตกลงครับ...ดงบังชินกิ จะพยายามกันต่อไปเพื่อแคสสิโอเปียและก็เพื่อชางมินด้วย

 

 

 

 

                ดีมาก...และที่ชั้นเรียกพวกนายมากันวันนี้อีกสาเหตุหนึ่งก็มาจากว่าชั้นมีคนที่จะพามา

 

แนะนำให้พวกนายรู้จัก เอาล่ะออกมาได้แล้วท่านประธานลี หันไปมองประตูทางด้านในของห้อง

 

ทำงานใหญ่

 

 

 

 

                และแล้วประตูก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีออกแทนๆ ผมสีน้ำตาลยาวประ

 

บ่า ก้าวออกมายืนอยู่ข้างๆกับลี ซูมาน

 

 

 

 

 

                ชางมิน....ริคกี้ตะโกนอย่างดีใจโผเข้ากอดชายหนุ่มทันที

 

 

 

 

                “Sorry ผม...ไม่...ใช่..ชางมินร่างสูงตอบกลับมาด้วยสำเนียงของคนที่ไม่ใช่เกาหลีแท้ๆ

 

ก่อนจะค่อยๆดันตัวริคกี้ที่ตอนนี้ชาไปทั้งร่างแล้วออกไป

 

 

 

 

                ไม่จริงน่ะ...นายจะไม่ใช่ชางมินได้ยังไงกันล่ะ หน้าตา รูปร่าง ยังไงมันก็ชางมินชัดๆ

 

ริคกี้พูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

 

                 สมาชิกที่เหลือต่างก็อึ้งไปด้วย เพราะคนตรงหน้าของพวกเค้านี้ เหมือนกับชางมินมาก

 

จริงๆ เพียงแต่ว่าดวงตาของชางมินนั้นจะเป็นสีน้ำตาลแต่ว่าคนๆนี้กลับมีนัยน์ตาที่สีฟ้าสดใส

 

น้ำเสียงก็ฟังดูจะแหบกว่าชางมิน และที่สำคัญสำเนียงของคนๆนี้ก็ติดจะแปร่งๆเหมือนคนต่างชาติ

 

อีกด้วย

 

 

 

 

 

                ชั้นก็นึกอยู่แล้วว่าพวกนายจะต้องนึกแบบนั้น นี่ไม่ใช่ชางมินหรอกนะยูฮวาน นี่คือ

 

MAXหลานชายที่เกิดจากน้องสาวของชั้นเองเค้าแต่งงานอยู่กับสามีชาวอังกฤษน่ะ และเมื่อ

 

อาทิตย์ก่อนเค้าก็อยากจะให้แม็กซ์มาลองฝึกงานที่เกาหลีนี่ดูน่ะ...

 

 

 

 

                แล้วมันมีความเกี่ยวข้องยังไงกับพวกเราดงบังชินกิด้วยล่ะครับท่านประธานยุนโฮถาม

 

อย่างสงสัย

 

 

 

 

                เกี่ยวสิ...เกี่ยวมากด้วย เพราะนับจากวันนี้ไปแม็กซ์จะมาอยู่ในฐานะของผู้จัดการวงคน

 

ใหม่ของดงบังชินกิ เค้าเพิ่งเคยมาเกาหลีเป็นครั้งแรกอาจจะยังไม่ค่อยคุ้นเคยซักเท่าไหร่นัก ชั้นเลย

 

ตัดสินใจว่าจะให้เค้าไปพักอยู่กับพวกนาย เพราะไหนๆห้องของชางมินก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว...

 

 

 

 

                อ้อ...ยูฮวานชั้นมีเรื่องอยากจะขอร้องเธอด้วย เพราะว่าดงบังชินกิคงจะมีตารางงานที่แน่น

 

หนา ชั้นเลยอยากจะให้เธอที่มีพื้นฐานภาษาอังกฤษดี ช่วยเป็นคนดูแลและพาเค้าเรียนรู้วัฒนธรรม

 

และสถานที่ต่างๆในเกาหลีหน่อยนะลี ซูมานหันไปพูดกับยูฮวานที่ยังงงๆไม่หายเบาๆ

 

 

 

 

                ครับ...ริคกี้รับคำออกไปทั้งๆที่สายตาก็ยังไม่ละไปจากร่างสูงโปร่งตรงหน้า

 

 

 

 

                สวัส...ดีครับ...ผมชื่อ...แม็กซ์ครับ...จากนี้ไปยังไง...ก็...ขอฝากตัวด้วยนะครับแม็กซ์พูด

 

ก่อนจะโค้งตัวเล็กหน่อย

 

 

 

 

                ไม่เป็นไรหรอกมิน...เอ้ย...แม็กซ์ ขอโทษทีนะแต่ว่านายเหมือนกับน้องชายของพวกเรา

 

มากจริงๆแจจุงก้มตัวอย่างขอโทษขอโพย

 

 

 

 

                ไม่เป็นไรครับ จะเรียกอะไรก็ได้ ผมไม่ถือแม็กซ์พูดก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆไปให้แจจุง

 

 

 

 

                “Hell I am MAX Nice to meet you.”แม็กซ์หันไปพูดกับริคกี้เบาๆ

 

 

 

 

                “H…Hi I’m Park YooHwan You can call me Ricky Nice to meet you too.”ริคกี้ตอบ

 

ออกไปอย่างตะกุกตะกัก

 

 

 

 

                ต้องใช่แน่ๆ เค้าจะไม่ใช่ชางมินของผมได้ยังไง ต้องใช่สิ ต้องใช่ ผมบอกกับตัวเองซ้ำๆ

 

ก่อนที่จะคิดได้ว่าคิดแบบนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่เอาแต่คอยหลอกตัวเอง ชางมินเค้าจะมายืน

 

อยู่ตรงหน้าผมได้ยังไง ก็ในเมื่อเค้า... ผมได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ภายในใจ

 

มิน...ชั้นคิดนายจัง คิดถึงนายมากจริงๆ

 

 

                                                ***********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2984 mary you (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 16:55
    ด๊องอ่ะจะรีบหนีไปไหนอ่ะ ทำไมไม่รอฟังความจริงก่อนอ่ะ 
    #2,984
    0
  2. #2870 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 00:56
    ด๊องจะหนีไปทำไม
    กลับมาฟังความจริงก่อนสิ บอมคงปวดใจน่าดูเลยอะ
    ริคกี้จ๋า ใจเย็นๆนะ

    #2,870
    0
  3. #2770 love donghae (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 10:43
    อ๊ากกกกกกกกกกก


    อะไรกันเนี่ยยยยยยย



    มินกับแม็กคนเดียวกันป่าวเนี่ยยยย


    ทำไมเฮถึงหนีบอมไปอีกอ่า
    #2,770
    0
  4. #2657 KIHAE*129 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 23:12
    อะไรกันเนี่ย
    #2,657
    0
  5. #2100 pan14 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2553 / 16:56
    เศร้าอีกแล้ว...หมวยหนีบอมไปทำไม
    #2,100
    0
  6. #2030 LoVe137 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 19:19
    ด๊อง ทิ้งบอมไปทำไม TT
    #2,030
    0
  7. #1961 mykimki (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 12:46
    สงสารคิบอม  หมวยมันหนีไปอีกแล้วอ่ะ  ใจร้าย
    #1,961
    0
  8. #1890 Nene-Kihae (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 17:50
    อาจเป็นชางมินก็ได้.............................มั้ง
    #1,890
    0
  9. #1747 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 08:50

    สงสานริคกี้ๆ

    -3-

    แม็ก / ชางมิน

    คิดได้ไง= =***

    #1,747
    0
  10. #1681 faddist (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 11:55
    ริคกี้.......
    #1,681
    0
  11. #1486 Miha28 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 21:37
    สงสารริคอีกแล้ว T^T
    #1,486
    0