[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 68 : Beautifull Dissaster Charpter :: 63

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 มิ.ย. 51

Beautifull  Dissaster  Charpter  ::  63

 

 

 

                วันนี้ตอนเช้าๆ ผมมีธุระที่จะต้องเข้าไปเอาบทละครเรื่องใหม่กับทางผู้กำกับ ตอนแรกที่เข้า

 

ไปหาผมก็คิดว่าแค่รับบทแล้วก็จะได้กลับเลย ที่ไหนได้ผู้กำกับเค้าล็อคตัวผมไว้คุยเรื่องนั่นเรื่องนี่

 

ซะนานเลย พอจะกลับกระเพาะเจ้าปัญหาของผมมันก็ดันร้องขึ้นมาซะก่อน ผมเลยจอดรถเข้าไปหา

 

อะไรกินที่ร้านกาแฟข้างทาง

 

 

 

 

                ในขณะที่ได้ขนมกับกาแฟแล้วผมก็รีบวิ่งออกจากร้านเพื่อที่จะกลับไปที่รถ ก็ดันไปสะดุด

 

ชนเข้ากับคนๆหนึ่งอีก กระเป๋าเงินที่ผมถืออยู่ในมือมันก็เลยร่วงลงไปด้วยเลย

 

 

 

 

                โอ๊ะ...ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวังผมรีบก้มหัวขอโทษอีกฝ่ายไป

 

 

 

 

                ไม่เป็นไรครับ...อ้าว คิบอม มาทำอะไรที่นี่เนี่ย ผมเงยหน้าขึ้นมองก็เจอกับ ยองจุนนั่นเอง

 

 

 

                ยองจุน...พอดีชั้นหิวนิดหน่อยน่ะ ก็เลยแวะมาซื้อกาแฟ อ้อ นี่นั่นกระเป๋าเงินของนายรึ

 

เปล่าน่ะผมชี้ไปที่กระเป๋าอีกใบที่วางอยู่ที่พื้น

 

 

 

 

                อ้อ..ใช่จริงๆด้วยยองจุนพูดก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินใบนั้นขึ้น และพอผมเห็นมันชัดๆก็

 

ต้องตกใจ

 

 

 

 

                อ้าว..นั่นนายใช้กระเป๋าเงินแบบเดียวกับชั้นเลยนะนั่นผมพูดก่อนจะยื่นกระเป๋าเงินในมือ

 

ให้ยองจุนดู

 

 

 

                เออ...นั่นสินะ แล้วนี่นายกำลังรีบไม่ใช่หรอ จะไปทำธุระก็ไปเถอะ ไว้ค่อยเจอกันยองจุน

 

พูดก่อนจะโบกมือลาผมเบาๆ จากนั้นผมก็รีบวิ่งกลับไปที่รถ และขับออกไปทันที่เพราะกลัวว่าดงเฮ

 

จะรอนาน

 

 

 

 

                หลังจากที่คิบอมเปิดประตูร้านออกไปแล้ว ยองจุนก็เปิดกระเป๋าเงินออกเพื่อจะเอาเงินไป

 

จ่ายค่ากาแฟ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าในนั้นมีรูปของดงเฮและคิบอมถ่ายด้วยกันแทนที่จะเป็นรูป

 

ถ่ายของโก อาราที่เค้าใส่เอาไว้

 

 

 

 

                นี่แสดงว่าคิบอมจะต้องเอากระเป๋าเงินไปผิดใบแน่เลย เฮ้ย..คิบอมรอก่อนอย่าเพิ่งไปยอง

 

จุนรีบเปิดประตูร้านออกไปตะโกนเรียกคิบอม แต่ก็ไม่ทัน คิบอมขับรถออกไปได้ซักพักนึงแล้ว

 

 

 

                ส่วนทางด้านคิบอมกว่าจะรู้ตัวว่าหยิบกระเป่ามาผิดใบก็ตอนที่จะต้องหยิบเงินเพื่อจ่ายค่า

 

ทางด่วนนั่นแหละ แต่ด้วยความที่ว่าขับออกมาไกลจากร้านกาแฟนั้นแล้ว และก็กลัวว่าจะไปไม่ทัน

 

นัดดงเฮอีกก็เลยคิดว่า พรุ่งนี้เช้าค่อยเอาไปคืนยองจุนก็ได้

 

 

                                                *********************************

 

 

 

                ผมไม่คิดว่าดงเฮจะเข้ามาเห็นมันวางอยู่ในห้อง...ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้

 

คิบอมพูดก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นโรงพยาบาลอีกครั้งหลังจากที่เล่าเรื่องทั้งหมด

 

 

 

 

                ซึ่งเหล่าสมาชิกเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของคิบอมแล้ว บางคนก็ถึงกับทรง

 

ตัวกันไม่อยู่

 

 

 

 

 

                นี่พวกนายจะฆ่ากันตายก็เพราะไอ้กระเป๋าเงินและความเข้าใจผิดแบบนี้เนี่ยนะเยซองพูด

 

ออกมาอย่างเหนื่อยใจ

 

 

 

 

                ชั้นควรจะด่าใครดีเนี่ย...แกหรือว่าไอ้ตัวที่นอนอยู่ในห้องฉุกเฉินนั่นห๊ะ คิบอม ตอบชั้นมา

 

หน่อยซิฮีชอลพูดก่อนจะมองไปทางประตูห้องไอซียู

 

 

 

 

                ผมทำให้เค้าต้องร้องไห้อีกแล้ว...พี่ซิน...ฮึก..ผม...ไม่ได้ต้องการให้มันเกิดเรื่องแบบนี้

 

เลย...ในที่สุดน้ำตาที่พยายามอดกลั้นมาตลอดก็ไหลลงมาซะแล้ว เจ้าชายน้ำแข็งตอนนี้กำลัง

 

อ่อนแอถึงขีดสุดแล้ว กำแพงทุกๆอย่างพังทลายลงด้วยความรู้สึกที่กลัวว่าจะสูญเสียคนที่รักไป

 

 

 

 

                ใจเย็นๆนะคิบอม...ตอนนี้หมอเค้าก็กำลังช่วยดงเฮไว้แล้ว ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย...

 

ฮีชอลมองน้องชายด้วยความสงสารมากถึงมากที่สุด

 

 

 

 

                ผมทำร้ายดงเฮมามากเหลือเกิน ถ้าคราวนี้ดงเฮเป็นอะไรไป ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง

 

เลยคิบอมพูดออกมาทั้งน้ำตา

 

 

 

 

                อ๊ะ...นั่นคุณหมอออกมาแล้ว...ฮยอคแจที่เห็นเป็นคนแรก รีบตะโกนออกมาอย่างตกใจ

 

 

 

 

                คุณหมอครับดงเฮ...ดงเฮเป็นยังไงมั่ง เค้าปลอดภัยใช่มั้ยครับคิบอมรีบรุดเข้าไปรัวคำถาม

 

ใส่คุณหมออย่างร้อนใจ

 

 

 

 

                คิบอม...ใจเย็นๆสิให้คุณหมอเค้าได้ตั้งสติก่อนทึกกี้บอกอย่างปรามๆน้องชาย

 

 

 

 

                ตอนนี้คุณดงเฮ...ปลอดภัยแล้วล่ะครับคุณหมอคิม จองฮุนบอกกับเหล้าสมาชิกเอสเจด้วย

 

สีหน้าหนักใจ

 

 

 

 

                แต่ว่า...คำว่าแต่ของคุณหมอคิม นั้นทำเอาทุกคนที่กำลังยิ้มด้วยความโล่งอกต้องกลับหน้า

 

ซีดกันเหมือนเดิม

 

 

 

 

                แต่อะไรล่ะครับหมอ...น้องผมเป็นอะไรฮีชอลเริ่มจะขึ้นเสียงเมื่อเห็นว่าคุณหมอยังคง

 

อ้ำๆอึ้งๆไม่ยอมบอกซะที

 

 

 

 

                คนไข้จะยังไม่ฟื้นนะครับ...คุณหมอคิม กลั้นใจบอกออกไปในที่สุด

 

 

 

 

                ห๊า!!!.......เสียงร้องของลิงทั้ง12ตัวดังขึ้นมาพร้อมกัน

 

 

 

 

                ทำไมล่ะครับ ทำไมพี่ดงเฮถึงจะยังไม่ฟื้นคยูฮยอนที่ไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไรเลย

 

ตั้งแต่ต้นพูดออกมาบ้าง

 

 

 

 

                ก็เพราะว่าตอนที่คุณดงเฮล้มลงไป เส้นประสาทในส่วนของความทรงจำถูก

 

กระทบกระเทือนไปด้วย และถึงแม้ว่าความบาดเจ็บจากร่างกายจะมีไม่มากนัก แต่ทางดานจิตใจคาด

 

ว่าก่อนเกิดเรื่องคงจะได้รับการทำร้ายมามาก ร่างกายจึงเกิดปฏิกิริยาอัตโนมัติตามที่สมองสั่งการ

 

ไว้น่ะครับ

 

 

 

 

                แล้วแบบนี้เค้าจะมีโอกาสฟื้นมั้ยครับ...คิบอมกลั้นใจถามออกไปช้าๆ

 

 

 

 

                นั่นก็ขึ้นอยู่กับตัวของคนไข้เองแล้วล่ะครับ ถ้าคนไข้อยากจะตื่นขึ้นมาร่างกายก็จะ

 

ตอบสนองขึ้นมาทันที แต่ถ้าคนไข้...ไม่อยากจะฟื้นขึ้นมารับรู้ความเป็นจริง บางราย...ก็ถึงขึ้นหลับ

 

ไปจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิตเลยล่ะครับ...หมอก็อยากจะให้ทุกคนเตรียมใจกันไว้ด้วย และที่

 

สำคัญกำลังใจคือสิ่งที่คนไข้ต้องการมากที่สุดนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวไปทำงานก่อน

 

คุณหมอคิม กล่าวเสร็จก็เดินออกไปทันที

 

 

 

 

                คิบอมหลังจากที่ได้ฟังคำอธิบายอาการจากคุณหมอเสร็จแล้ว ก็ต้องเครียดขึ้นมากกว่าเดิม

 

บางรายถึงขั้นหลับไปจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิตเลยล่ะครับ...จนตายเลยงั้นหรอ ดงเฮ นายจะไม่

 

ไปจากชั้นจริงๆใช่มั้ย

 

 

 

 

                เพื่อนสมาชิกที่เหลือก็ไม่ได้มีสภาพต่างไปจากคิบอมเท่าไหร่เลย ฮยอคแจระเบิดน้ำตา

 

ออกมากับอกกว้างของฮันคยองอย่าไม่อายใคร พร้อมๆกับที่เสียงสะอื้นของซองมินและเรียววุคดัง

 

ออกมา หรือแม้แต่พี่ใหญ่ของวงอย่างลีทึกและฮีชอล ความสูญเสียครั้งนี้ก็ทำให้ทั้งคู่ถึงกับกลั้น

 

น้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน

 

 

 

 

                เป็นเพราะผมเอง...เพราะผมเค้าถึงไม่ฟื้นขึ้นมา...ทุกอย่างมันเป็นเพราะผมเอง ดงเฮชั้นขอ

 

โทษได้โปรดฟื้นขึ้นมาเถอะ นายจะมาทุบตีหรือด่าทอชั้นยังไงก็ได้ ขอเพียงนายอย่าจากชั้นไปแบบ

 

นี้เท่านั้น ชั้นขอโทษดงเฮ...ชั้นขอโทษ

 

 

 

 

 

                และยังมีอีกหลายร้อยพันประโยคที่หลุดรอดออกมาจากปากของผู้ชายที่ชื่อคิบอมคิบอมคน

 

นี้ คนที่มารู้ตัวและสำนึกในวันที่มันสายไป ในวันที่เค้าเองก็ยังไม่แน่ใจว่าคนรักของเค้า...จะกลับมา

 

หรือไม่

 

 

 

                                                *************************************

 

 

 

 

                ทางด้านห้องฉุกเฉินอีกห้องของโรงพยาบาล ริคกี้ที่นั่งกระวนกระวายใจอยู่เพียงคนเดียว ก็

 

ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าสมาชิกวงดงบังชินกิทุกคน เดินทางมาถึงตรงที่ๆเค้ายืนอยู่เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

                ยูฮวาน...เกิดอะไรขึ้น ทำไม...ทำไมมันถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้แจจุงวิ่งเข้ามาถึงตัวริคกี้เป็น

 

คนแรก

 

 

 

 

                ผม...ฮือ...ผม...ริคกี้ที่ดูท่าทางจะตกใจและยังช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หาย จึงไม่

 

สามารถตั้งสติตอบอะไรกับพวกพี่ๆได้

 

 

 

 

                อย่าเอาแต่อ้ำอึ้งเซ่...ตอบมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น และแกไปอยู่กับไอ้มินมันได้ยังไงยูชอน

 

ตะคอกจนดังไปทั่วบริเวณนั้น ยิ่งทำให้ริคกี้ตกใจกลัวและร้องไห้ออกมามากขึ้น

 

 

 

 

                พอเถอะน่า...ยูชอน ไม่เห็นรึไงล่ะว่ายูฮวานเค้ากลัวไปหมดแล้ว ตั้งสติให้ดีๆซิ แล้วตอบพี่

 

มาว่ามันเกิดอะไรขึ้นจุนซูค่อยๆนั่งลงข้างๆริคกี้ก่อนจะค่อยๆถามออกไป

 

 

 

 

                ริคกี้จึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้สมาชิกดงบังที่เหลือทั้ง4คนฟัง  ร่างบางจะต้องคอย

 

หลบสายตาที่คอยทิ่มแทงของพี่ชายอยู่ตลอดเวลาที่เล่าเรื่อง

 

 

 

 

 

                เฮีย...อย่าโกรธผมเลยนะ...ฮือ...วันนี้มินเค้ากำลังจะเข้าไปพูดทุกอย่างให้เฮียฟังแล้ว แต่มัน

 

ก็มาเกิดเรื่องซะก่อนฮือ...ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเฮียจริงๆนะริคกี้ร้องไห้มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็น

 

สายตาที่มองมาของพี่ชาย

 

 

 

 

                ยูชอนค่อยๆมองไปที่น้องชาย ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเรื่อยๆ ริคกี้ที่กลัวพี่ชายเป็นทุนเดิมอยู่

 

แล้ว ก็ผงะถอยหลังทันที ก่อนจะถูกยูชอนดึงมือไว้ มือทั้ง2ข้างรวบขึ้นปิดหน้าทันทีเพราะรู้ตัวว่า

 

จะต้องโดนตีแน่ๆ แต่แล้ว...

 

 

 

 

 

                ทำไมพวกแก 2 คนถึงไม่มาบอกชั้นให้มันเร็วกว่านี้นะ ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่พวกแกเริ่ม

 

คบกันใหม่ๆ เห็นพี่ชายคนนี้เป็นหัวหลักหัวตอรึยังไงที่คิดจะทำอะไรก็ทำกันได้ตามอำเภอใจน่ะ

 

ยูชอนรวบตัวริคกี้เข้าไปกอดและปลอบประโลมออกมา

 

 

 

 

 

                อย่าร้องไห้นะ...หมอเค้ากำลังทำหน้าที่ของเค้าให้ดีที่สุดแล้ว อย่าร้องไห้...พี่ยังไม่ได้พูดคำ

 

ว่าให้พวกนายคบกันได้เลย ไอ้มินมันจะเป็นอะไรไม่ได้

 

 

 

 

                เฮีย...ฮือ....โฮๆๆๆๆริคกี้ได้ฟังคำพูดของพี่ชายแล้วก็ยิ่งร้องไห้ออกมา ภาวนาในใจขอให้

 

คนที่เค้ารักอย่างมากที่สุดในชีวิตนั้นปลอดภัย นายจะต้องไม่เป็นอะไรนะมิน นายจะต้องอยู่กับชั้น

 

ตลอดไป

 

 

 

                ใครเป็นญาติของคุณชิม ชางมินครับ หลังจากนั่งรอกันไปกว่า2ชั่วโมงในที่สุดคุณหมอ

 

จู จีฮุนก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน

 

 

 

 

                ผมครับ...เอ่อ พวกผมเป็นพี่ร่วมวงของชางมินครับยุนโฮรีบวิ่งเข้าไปตอบคุณหมอทันที

 

 

 

 

                น้องผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ...เค้าปลอดภัยใช่มั้ยครับแจจุงยิงคำถามใส่คุณหมอ

 

ทันที

 

 

 

 

                หมอขอแสดงความเสียใจด้วย...ทางเราพยายามจนถึงที่สุดแล้วล่ะครับคุณหมอจูพูดด้วยสี

 

หน้าลำบากใจและเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

 

 

 

 

                ได้ฟังถึงตรงนี้ สมาชิกทุกคนก็ถึงกับหน้าชาทันที ยุนโฮเข่าอ่อนล้มลงไปกับพื้นก่อนที่

 

น้ำตาจะไหลออกมาอย่างช้าๆ ส่วนแจจุงและจุนซูก็โผเข้ากอดกัน และร้องไห้ออกมาอย่างดังเพราะ

 

ทำใจรับไม่ได้ที่น้องชายจากไปอย่างกะทันหันแบบนี้

 

 

 

 

                และที่หนักที่สุดก็คงจะเป็นพี่น้องตะกูลปาร์ค ริคกี้ที่ร้องไห้อยู่แล้ว ก็ร้องหนักขึ้นไป

 

กว่าเดิมและสุดท้ายก็สลบไปด้วยความเหนื่อยล้าในอ้อมกอดของพี่ชาย

 

 

 

                มิคกี้ ยูชอน ผู้ที่เคยขัดขวางการคบกันของชางมินและริคกี้ ก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมามากขึ้น

 

เรื่อยๆ ที่ในตอนที่ชางมินยังมีลมหายใจอยู่นั้น เค้ามัวแต่ทิฐิไม่ยอมรับเรื่องนี้ จนในที่สุดชางมินก็

 

จากไปโดยที่เค้าไม่ทันได้ตั้งตัว เค้าไม่ได้มีโอกาสเรียกชางมินว่าน้องเขยเลยซักครั้ง มิน...พี่ขอโทษ

 

 

 

 

                เหล่าเทพเจ้าตะวันออก...และกลุ่มบอยแบนด์จากราชวงศ์ลิง ต้องมาพานพบกับความ

 

สูญเสียที่พวกเค้าทั้ง16คนไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจรับมาก่อน การจากลาหรือไม่ตอบสนอง

 

กลับมาอย่างที่ไม่มีโอกาสได้พูดอะไรด้วยเป็นครั้งสุดท้าย มันช่างเป็นตราบาปที่ค้างคาใจพวกเค้า

 

เหลือเกิน

 

 

 

 

 

                ถ้าหากว่าพระเจ้ามีจริง จะผิดมั้ยที่พวกเค้าจะขอต่อว่าพระองค์ที่เล่นตลกกับโชคชะตาของ

 

พวกเค้าเหลือเกิน ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแล้ว พระองค์กลับฉุดให้มันแย่ขึ้นมามากกว่าเดิม

 

เสียอีก พวกเค้าควรจะทำอย่างไรกับวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไปกันดี

 

 

 

                                                ****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2983 mary you (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 16:46
    ชางมินต้องไม่ตายซิ ต้องไม่เป็นอะไร ด๊องต้องฟื้นขึ้นแล้วจำได้ทุกอย่าง
    #2,983
    0
  2. #2869 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 00:47
    มินต้องไม่ตายสิ ด๊องต้องฟื้นแล้วจำทุกอย่างได้สิ
    มินฟื้นขึ้นมาฟังยูชอนบอกว่าให้คบกับริคกี้ก่อน
    ด๊องฟื้นมาฟังความจริงก่อนสิ

    #2,869
    0
  3. #2769 love donghae (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 10:39
    ฮือออออออออออออออ


    ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยอ่าาาา


    ทำไมมินต้องตาย  ทำไมเฮต้องไม่ฟื้นอ่าาา
    #2,769
    0
  4. #2656 KIHAE*129 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 22:58
    ฮือทำไมต้องเป็นแบบนี้อ่ะ
    #2,656
    0
  5. #2586 Pada lee (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 18:12
    ฮือออ ทำไมมันเศร้างี้อ่ะ
    #2,586
    0
  6. #2535 OoMy (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 16:51
    แงงงงงงงงงงงงงงง T__________T
    #2,535
    0
  7. #2152 mew (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 18:34
    ร้องไห้เลย



    เศร้าจัง



    รักหมวย กับ ตี๋ ที่สุด
    #2,152
    0
  8. วันที่ 12 กรกฎาคม 2553 / 21:18

    มิน..แกอย่าทิ้งริคกี้ไปสิ

    ด๊อง..ตื่นขึ้นมาเด๋วนี้เลย

    มีคนเค้ารอนายกันอยุน้ะ

    เศร้าจังอ่ะ

    #2,119
    0
  9. #2099 pan14 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2553 / 16:50
    เศร้างะ...ทำไมจะต้องมีคนจากไปด้วย
    #2,099
    0
  10. #1960 mykimki (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 12:42
    ชางมิน  ทำไมเป็นแบบนี้อ่ะ  อย่าทิ้งยูฮวานไปดิ TT_TT

    หมวย แกตื่นมานะ สงสารคิบอม  ตื่นขึ้นมาเลย
    #1,960
    0
  11. #1899 ูู^0^ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 20:53
    ทำไมพี่ทำอย่างนี้อ่า




    เศร้า ชางมินตายแล้ว แงแง
    #1,899
    0
  12. #1895 zyfa (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 19:24
    จะโทษใครดีค่ะเนี่ย คนแต่ง? หรือ ปลาทอง
    #1,895
    0
  13. #1889 Nene-Kihae (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 17:44
    น่าสงสารที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #1,889
    0
  14. #1835 kyuaeywook (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 16:12
    มิน TT
    #1,835
    0
  15. #1746 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 08:43

    สงสารริคกี้ๆ

    มินตายง่ะT^T

    #1,746
    0
  16. #1680 faddist (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 11:49
    ทำไมมินต้องตายอ่ะ
    #1,680
    0
  17. #1485 Miha28 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 21:34
    ง่า สงสารริคสุดๆ ไม่ไหวแล้วววววว TT^TT
    #1,485
    0
  18. #1391 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2552 / 15:37

    เศร้าได้อีก

    สงสารทุกคนเลยอ่ะ

    #1,391
    0
  19. #1296 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 16:23
    ด๊องน่าจะฟังบอมบ้างนะ
    #1,296
    0
  20. #1180 kimkim (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2552 / 14:45
    หมวยแกนี่ก็ไม่ยอมฟังบอมบ้าง

    เป้นยังไงล่ะ
    #1,180
    0
  21. #1122 wonderbaby (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2552 / 19:20
    ง่ะ บอมมี่ไม่ผิดซักหน่อยนิ
    #1,122
    0