[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 59 : Beautifull Dissaster Charpter :: 55

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 เม.ย. 51

 

 

 

          เปิดรายการมาด้วยภาพถ่ายคู่ระหว่างผมกับคิบอมก่อนจะเขียนเป็นตัวใหญ่มากเยครับว่า

 

รักหวาน...รักนิรันดร์...รักของ คิเฮผมควรจะดีใจกับคำๆนี้อยู่รึเปล่าครับ

 

 

 

 

                จากนั้นก็เป็นการรีรันภาพบางช่วงของการสัมภาษณ์ซึ่งผมสังเกตได้ว่าส่วนที่ตัดไป ส่วน

 

ใหญ่จะเป็นช็อตที่ผมกับคิบอมเกือบจะฆ่ากันตายนั่นแหละครับ ตอนนี้ผมเริ่มได้ยินเสียงฟ้าร้องดัง

 

ขึ้นเรื่อยๆแล้วล่ะครับ ซึ่งมันก็เรียกสายตาของผมให้ออกไปมองที่เค้าได้เป็นอย่างดี ตอนนี้คิบอมก็

 

ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนซักนิดเลย

 

 

 

 

                แล้วพอเสร็จการสัมภาษณ์ก็มีการโชว์รูปตอนที่พวกเราไปถ่ายแบบกัน ภาพเซ็ตต่างๆถูก

 

นำมาจัดเรียงสไลด์ออกมาอย่างน่ารัก เพียงแต่ว่า...ความรู้สึกของผมนั้นมันเป็นอะไรที่บรรยายไม่

 

ถูกจริงๆ

 

 

 

 

                และแล้วที่ดงฮวารอดูมันก็มาถึงขึ้นเป็นตัวหนังสือหราเอาไว้เลยครับว่า ละคร...คิเฮ

 

จากนั้นก็ปิดท้ายด้วยรูปถ่ายคู่ของผมกับคิบอมอีกครั้ง หัวใจของผมมันเต้นสั่นรัวเป็นเสียงกลองเลย

 

 

 

 

                โอ้โห...ตัดต่อกันออกมาแล้วดูสวยและอินยิ่งกว่าตอนถ่ายทำอีกนะครับเนี่ย ผมไม่รู้จริงๆ

 

เลยนะเนี่ยว่าภาพมันจะออกมาสวยขนาดนี้ ยังกับซีรี่ย์ที่มีฉายกันทุกวันนี้เลยครับ

 

 

 

 

                ฉากแรกที่ผมจะได้ดีในวันของการถ่ายทำผมเอาข้าวไปให้คิบอมแต่กลับถูกเค้าปัดทิ้งอย่าง

 

ไม่มีชิ้นดี ก่อนที่จะเดินควงคู่กันออกไปกับโก อารานึกถึงภาพบรรยากาศวันนั้นแล้วเจ็บครับเจ็บ

 

มากๆเลย

 

 

 

 

                ตอนนี้ที่ด้านนอกเริ่มจะมีฝนตกลงมาแล้ว ถ้าชั้นไม่มาเห็นภาพพวกนี้ชั้นจะให้อภัยนายนะ

 

นายคิบอม แต่ตอนนี้นั่งตากยุงตากฝนไปนั่นอหละ ดีที่สุดแล้ว ชิ...

 

 

 

 

 

                แล้วฉากต่อมาที่ผมควรจะสะใจสิ แต่ทำไมผมกลับรู้สึกเจ็บปวดร่วมไปกับเค้าด้วยล่ะ ทั้งๆ

 

ที่เค้าถูกอาราหักอกผมก็ควรจะดีใจสิที่เห็นเค้าเศร้าแล้วทำไมผมจะต้องเสียใจไปกับเค้าแบบนี้ด้วย

 

ล่ะ ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

 

 

 

 

 

                ซีนต่อมาเรียกว่าเป็นซีนอารมณ์ที่สุดของผมก็เลยมั้งคับ ฉากที่ผมจะต้องร้องไห้อ้อนวอน

 

ขอให้คิบอมอยู่ที่เกาหลีไม่ไปอเมริกา วันนั้นพูดตามตรงผมร้องจนตาแทบลืมไม่ขึ้นเลยจริงๆร้องจน

 

เจ็บไปทั้งร่างกายและหัวใจ

 

 

 

 

 

                ก็ใช่น่ะสิ...ชั้นรักอารา...เข้าใจมั้ยว่าชั้นรักโก อาราชั้นรักเค้าคนเดียวและจะรักตลอดไป

 

ด้วย อีกอย่างนะนายจำเอาไว้เลย ถึงแม้ว่าจะไม่มีอารา ชั้นก็ไม่มีรักนายจำไว้...

 

 

 

 

 

                คำพูดนั้นมันยังคงดังก้องอยู่ในหัวของผมตั้งแต่ตอนที่เค้าเอ่ยออกมาในวันนั้นแล้ว ตอนนี้

 

ขณะที่ผมดูและฟังมันอีกครั้ง น้ำตาของผมมันก็ค่อยๆซึมลงมาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

                ดงฮวาที่ลอบดูอาการของน้องชายมาตั้งแต่ต้นก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆน้องชายตัวเองก็

 

มีน้ำตาไหลออกมา แต่ว่าการที่เค้าดูเหตุการณ์มาจนถึงตอนนี้เนี่ยก็พอจะเข้าใจเรื่องราวหลายๆอย่าง

 

ได้แล้ว ยังไงดงเฮก็ไม่มีทีท่าว่าจะให้อภัยไอ้คนที่ตอนนี้กำลังนั่งตากฝนที่เริ่มลงเม็ดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

 

ซักที คิดแล้วก็กลุ้มจริงๆ

 

 

 

 

                จากนั้นเรื่องราวก็ดำเนินมาเรื่อยๆ แต่มันเป็นทุกเหตุการณ์ที่ผมจดจำเอาไว้เป็นอย่างดี ฉาก

 

ที่เค้ากลับมาแล้วรับรู้ว่าผมกับชางมินเป็นแฟนกัน หน้าเค้าดูซีดมากๆเลย นี่นายรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

 

หรือว่าแค่การแสดงละครเท่านั้นนะคิบอม

 

 

 

 

                แล้วฉากต่อไปเอ๊ะ...ถ้าผมจำไม่ผิดผู้กำกับไม่ได้ถ่ายฉากนี้นี่นา แล้วมันมีเพิ่มมาตอนไหน

 

นะ ก็ในฉากน่ะสิครับเป็นตอนที่พวกเราเหมือนว่าจะพักกันเพื่อรอเซ็ตฉากต่อไป แล้วผมก็กำลังยืน

 

คุยเรื่องอะไรซักอย่างกับมินแหละครับ

 

 

 

 

                จากนั้นก็ตัดไปที่หน้าของคิบอมที่ตอนนี้มองมาที่ผมกับชางมินด้วยล่ะ ถ้าผมไม่คิดเข้าข้าง

 

ตัวเองเลยล่ะก็ สายตาของเค้าตอนนี้มองมาที่ผมด้วยความเศร้าจริงๆ เค้ามองมาราวกับว่าคนที่รู้สึก

 

ผิดกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป ทำไมนะวันนั้นชั้นกลับไม่เคยเห็นมันเลย คิบอม

 

 

 

 

                ในขณะที่ผมกำลังจะใจอ่อนอยู่แล้ว มันก็เป็นฉากที่ทำให้ผมรู้สึกเสียใจที่สุดในละครแล้ว

 

ล่ะมั้งครับ ฉากในวันที่อารากลับมา พร้อมกับบอกว่าเค้าไม่มีใครแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นในขณะที่

 

อารากอดคิบอม...คิบอมก็เลื่อนมือไปสวมกอดเธอคืนด้วยน่ะสิ เจ็บปวดอีกแล้วกับภาพที่ผมหันหลัง

 

กลับมามองกล้องด้วยสภาพที่น้ำตาไหลนองเต็มหน้า

 

 

 

                ข้างนอกบ้านฝนเริ่มซัดสาดลงมาเรื่อยๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่มีว่าจะหยุดของ

 

ผม คิบอมยังนั่งตากฝนอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม

 

 

 

 

                จนตอนนี้การแสดงล่วงเลยมาจนถึงตอนที่ชางมินขอผมแต่งงานแล้ว ทำไมนะกับคำบอก

 

รักของชางมินมันกลับเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกในวันนั้นที่เค้า...บอกรักผม

 

 

 

 

                แล้วภาพก็ตัดมาที่หน้าของคิบอมเอ๊ะตอนนี้ผมก็จำได้นะว่าไม่มีในฉากนี่นา เป็นภาพตอน

 

ค่ำคืนน่ะครับ ถ้าเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นห้องพักของคิบอมเองด้วย อัไรกันน่ะสีหน้าแบบนั้น สีหน้า ที่

 

บ่งบอกเหมือนกับว่าเสียใจมากเหลือเกินของนายน่ะมันหมายความว่ายังไง

 

 

 

 

                ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้แลวนั่งดูฉากต่อไป ตอนนี้เหลือบมองไปข้างนอกผมก็แทบ

 

มองไม่เห็นคิบอมเค้าแล้วล่ะครับ เพราะว่าฝนสาดลงมาแรงมากมาก ผมต้องกลั้นใจเบือนสายตา

 

กลับมาจ้องอยู่ที่จอทีวีเหมือนเดิม

 

 

 

 

                งานแต่งงานที่ถูกเนรมิตขึ้นมาอย่างสวยงาม ผมที่เป็นเจ้าสาวมีพี่ฮันรับหน้าที่เป็นคนส่งตัว

 

ในวันนั้นผมคงจะดูเหมือนผู้หญิงมากๆเลยสินะ การแสดงดำเนินไปเรื่อยๆ ตัดภาพไปมาระหว่าง

 

ใบหน้าของผมกับคิบอม ความรู้สึกของเราจะเป็นเหมือนกันมั้ยนะ

 

 

 

 

                จนมาถึงตอนที่สำคัญตอนที่คิบอมประกาศคัดค้านการแต่งงาน หัวใจของผมเต้นดังไม่เป็น

 

จังหวะเลยซักที อยากจะรู้ว่าเค้ามีเหตุผลอะไรกัน

 

 

 

 

                จากนั้นก็เป็นช็อตที่คิบอมหันไปขอโทษอารา พูดตามตรงวันนั้นด้วยความที่อยู่กันค่อนข้าง

 

ไกลทำให้ผมได้ยินไม่ค่อยชัดนัด แต่ตอนนี้ทุกถ้อยคำและวจีที่เอ่ยออกมาจากปากเค้าผมได้รับรู้

 

หมดแล้ว รับรู้มันพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย

 

 

 

 

                คิบอมเดินเข้ามาบอกว่ารักผมก่อนจะโดนชางมินกระหน่ำซัดเข้าไปซะหลายหมัดแค่เห็นว่า

 

เค้าเจ็บผมก็เจ็บไปด้วยแล้ว จากนั้นผมก็เข้าไปบังตัวคิบอมเอาไว้ ก่อนจะระดมถามคำถามเค้าบอก

 

ไปทั้งน้ำตา และคำตอบที่ได้กลับมาก็ทำให้หัวใจของผมพองโตซะเหลือเกิน

 

 

 

 

                ชางินมาประคองตัวผมขึ้นไปถามว่ารู้สึกยังกับคิบอม ผม...ซึ่งไม่อาจโกหกหัวใจตัวเองได้

 

อีกต่อไปก็ยอมรับว่ารักคิบอมมากแค่ไหน ชางมินจับมือของผมวางบนมือของคิบอมและพูดจากัน

 

อย่างลูกผู้ชาย ถ้อยคำบอกรักจากเค้ามันช่างหอมหวานเหลือเกิน...

 

 

 

                ตอนนี้ละครก็ได้จบลงไปแล้วทางรายการก็ปิดลงโดยมีภาพถ่ายต่างๆอีกมากมายของผม

 

กับคิบอมทิ้งท้าย รวมทั้งยังมีข้อความต่างๆอีกมากมายี่ส่งมาถึงคู่ของเรา ข้อความจากเหล่าเอฟล์

 

 

 

 

                น้ำใสๆที่หน้าผมมันยังไม่ยอมหยุดไหลเลยครับ กับความรู้สกของผมตอนนี้อยากจะบอกเค้าเหลือเกินว่าผมรักเค้า...ชั้นรักนายนะคิบอม รักนายมากจริงๆ

 

 

 

 

                ดงเฮ...พี่ดงฮวาหันมมามองหน้าของผมก็จะเอ่ยออกมาเบาๆ

 

 

 

 

                พี่ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราทั้ง 2 คน แต่พี่ก็อยากจะพูดอะไรซักหน่อย

 

นะในฐานะที่เป็นพี่ชาย...

 

 

 

 

                คนเรามันยังจะต้องก้าวไปให้ถึงวันต่อๆไปของชีวิต มันไม่ได้มาหยุดอยู่แค่ตรงนี้เท่านั้น

 

ถามใจตัวเองดูซิว่าทุกวันนี้น่ะที่มีชีวิตอยู่ อยู่กับอดีตรึปัจจุบัน...นายยืนอยู่ที่โลกของเวลาไหน...

 

 

 

 

                การยึดติดอยู่กับอดีตมันไม่ได้ช่วยทำอะไรดีขึ้นมาหรอกนะ วันนี้ทำไมไม่ลองให้โอกาส

 

เค้าดูอีกซักครั้งล่ะ ยิ่งนายมาคอบผลักไสมันมากเท่าไหร่ความรักมันก็จะยิ่งบีบรัดนายมากเท่านั้น

 

ดงฮวาหันมามองหน้าผมเป็นครั้งสุดท้าย

 

 

 

 

                ผมถามใจตัวเองดูอีกครั้ง พอได้แล้วใช่มั้ยหัวใจเราทำร้ายกันมามากพอแล้วใช่มั้ย คิบอม...

 

ชั้นให้อภัยนายแล้ว...

 

 

 

 

                ผมรีบวิ่งออกไปที่หน้าบ้านเพื่อมองหาเค้าก็ต้องตกใจเมื่อมองเห็นร่างของเค้าที่ตอนนี้แทบ

 

จะไม่ได้สติแล้ว ตัวสั่นอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา

 

 

 

 

                โธ่...คิบอมฮึก...ฮือ..ทำไมยังนั่งอยู่ตรงนี้อีก ทำไมถึงนั่งตากฝนอยู่แบบนี้ผมรีบเข้าไป

 

ประคองตัวเค้าไว้เมื่อเห็นว่าเค้าทำท่าว่าจะล้ม

 

 

 

 

                ดงเฮ...นี่แสดงว่านาย...แค่กๆ...หายโกรธชั้น...แล้วใช่มั้ยคิบอมถามผมออกมาอย่างไม่

 

เชื่อทั้งๆที่ตัวเค้าตอนนี้สั่นไปเพราะความหนาวเย็นหมดแล้ว

 

 

 

 

                ใช่...ชั้นลืมมันไปหมดแล้ว..ลืมแล้ว คิบอมชั้นรักนายนะ รักนาย...ผมพูดพร้อมกับกอดคิ

 

บอมไว้แน่นพร้อมกับสายฝนที่กระหน่ำตกลงมา

 

 

 

 

                ชั้น...ดีใจ...จังเลย...ที่...ได้ยินคำนี้...จากปาก...นาย...คิบอมพูดก่อนจะหมดสติไป

 

ท่ามกลางสายฝน

 

 

 

 

                คิบอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!”

 

 

                             ***************************************

 

                โอ้โห...ชาร์ปเตอร์นี้ยาวสะใจจริงๆเลยว่ามั้ย555+ ในที่สุดน้องหมวยของเราก็ยอมใจอ่อนให้อภัยไอ้ตี๋ซะที แต่ว่า...ทุกอย่างมันจะสายเกินไปรึเปล่านะ ไอ้ตี๋มันสลบไปแล้ว มันจะฟื้นมั้ยล่ะเนี่ย สาธุ!!!อย่าฟื้นเลยนะแก(แอบส่วนตัว...-*-)

 

                ตอนนี้รู้สึกว่าเม้นมันจะลดลงเรื่อยๆทุกทีๆหลังๆมานี่เราไม่ค่อยกำหนดเม้นท์เลยนะ เพราะเห็นว่าบางคนไม่ค่อยชอบเราก็เลยไม่บังคับ แต่หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยมีคนมาเม้นท์อีกเลย คือเรานะก็ไม่ใช่อะไรมากหรอกเยงแต่ว่าคนที่เค้าเขียนฟิคหรือเขียนนิยายเท่านั้นแหละถึงจะเข้าใจความรู้สึกที่เราเป็นตอนนี้ดี เพราะว่า1เม้นท์ที่คุณเขียนมานั้นมันเป็นเหมือนแรงผลักดันให้คนเขียนมีกำลังใจจริงๆนะ

                ส่วนเรื่องการรวมเล่มตอนนี้กำลังจัดทำหน้าปกกับที่คั่นหนังสืออยู่ ยังไงถ้าเสร็จแล้วก้จะเอามาลงให้ดูแน่นอน ความพิเศษมันอยู่ตรงที่คั่นหนังสือเพราะว่าทำเป็นสองลายและ2ลายนี้น่ะถ้าเอามาต่อกันมันก็จะคล้ายกลับโปสการ์ดใบหนึ่งเป็นรูปคิเฮจ้า ยังไงก็ช่วยติดตามกันด้วยนะเพราะเราเหนื่อยกับมันมากจริงๆเลยกับการที่กว่าจะออกมาเป็นหนังสือเนี่ย-*-

                ปล.อ้อ คราวนี้ขอเม้นท์750นะ กับโหวต600-*-เวอร์ไปมะ ยังหวังว่าจะให้ถึงเพราะเดือนก่อนมันถึงง่า555 ไม่ไดก็ไม่ว่ากันอิอิ ไปล่ะคร้าบ รักนะคนอ่าน(แต่รักคิเฮมากกว่า...)อิอิ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2975 mary you (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 15:16
    วู้ๆๆๆๆๆ ด๊องยอมให้อภัยบอม เย้ๆๆๆๆ
    #2,975
    0
  2. #2861 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 23:19
    ในที่สุดก็ยอมรับใจตัวเองเสียที
    บอมอย่าเป็นอะไรมากนะ

    #2,861
    0
  3. #2761 love donghae (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 10:07
    ในที่สุดก็ให้อภัยแล้ว



    แต่อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก



    บอมเป็นอะไรอีกเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย
    #2,761
    0
  4. #2648 KIHAE*129 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 21:41
    เยสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส

    คิเฮ
    #2,648
    0
  5. #2526 OoMy (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 15:41
     ในที่สู้ดดดดดดดดดดดดดด
    #2,526
    0
  6. #2305 khdhc (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 29 มกราคม 2554 / 01:14
     ในที่สุดด!!! 
    #2,305
    0
  7. #2176 Kim kibum is my luv (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2553 / 11:54

    ในที่สุดTT ก็เข้าใจกันสักที

    #2,176
    0
  8. #2091 pan14 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 21:52
    และแล้วหมวยก้อให้อภัยบอม..........
    #2,091
    0
  9. #2021 LoVe137 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 13:32
    ดีใจ
    หมวยให้อภัยบอมแล้ว
    #2,021
    0
  10. #1952 mykimki (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 11:30
    หมวยยยยยยย    ให้อภ้ยคิบอมแล้ว  ดีใจโว้ย
    #1,952
    0
  11. #1894 zyfa (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 18:51
    เกือบขึ้นคานแระ
    #1,894
    0
  12. #1881 Nene-Kihae (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 16:49
    คืนดีกันซักที

    น้ำตาแทบไหล..........
    #1,881
    0
  13. #1827 kyuaeywook (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:35
    อยากให้จบไวๆ

    ยิ่งหลายตอนยิ่งลุ้นว่าต้องมีเหตุการณ์อะไรอีก

    5555555
    #1,827
    0
  14. #1738 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 23:14

    คืนดีกันซักที!!
    เย้ๆๆ

    #1,738
    0
  15. #1672 faddist (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 11:12
    เย้!!!!!!
    ในที่สุดก้อคืนดีกัน
    #1,672
    0
  16. #1503 ..... (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2552 / 21:05
    ดีกันแล้วสินะ



    ลุ้นตั้งนาน



    ดงฮวาพูดได้เจ๋ง
    #1,503
    0
  17. #1477 Miha28 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 20:57
    บอมมมมมมมมมม อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปน้า~
    #1,477
    0
  18. #1386 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 20:20
    ดีกันแล้วดีใจจริงๆ เลย

    แต่ไรเตอร์ทิ้งท้ายไว้เหมือนยังจะมีไรต่อเลยนะเนี่ย
    #1,386
    0
  19. #1314 litterrabbitza (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 10:19
    อ้ายย

    ชอบตอนนี่ที่สุดเลยอ่าาา

    ดีกนแล้วน่าาาา
    #1,314
    0