[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 57 : Beautifull Dissaster Charpter :: 53

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 เม.ย. 51

ขณะนี้นายคิม คิบอมซึ่งเป็นชื่อของผมเองแหละคร้าบ-*-กำลังขับขี่ยานพาหะนะที่มี 4 ล้อ

                 

หรือที่คนปกติมักจะเรียกมันว่ารถยนต์นั่นแหละครับ(เอ่อ...สวนจีนถึงชั้นจะไม่ค่อยชอบที่แกแต่ง

 

ให้ชั้นร้ายแต่แบบนี้ชั้นก็รับตัวเองไม่ได้นะ- -คิบอม)

 

 

 

 

                เอาใหม่ครับ เทคใหม่ ตอนนี้ผมเริ่มจะออกจากเจนราโดได้แล้ว และกำลังมุ่งหน้าสู่โมกโพ

 

ครับ บ้านเกิดแฟนผมเอง555+ เฮ้อ...ถึงแม้จะทำใจให้สบายๆยังไง แต่ภายในใจของผมมันก็ยังกล้าๆ

 

กลัวๆอยู่ดีนั่นแหละครับ

 

 

 

 

                ทั้งๆที่ตอนออกมาจากโรงแรมผมคิดว่าระยะทางที่จะมาจากเจนราโดถึงโมกโพนี่อยู่ติดกัน

 

แท้ๆทำไมถึงไกลกันจัง พอเอาเข้าจริงๆ เอ่อ....มันเร็วมากเลยครับ ผมชักกลัวขึ้นเรื่อยๆๆๆๆ ถ้าเจอ

 

หน้าเค้าผมควรจะทำยังไงก่อนดีเนี่ย คำพ่งคำพูดก็ไม่ได้เตรียมมา

 

 

 

 

                ดงเฮ...ชั้นขอโทษนะ ชั้นรู้ความจริงหมดแล้ว ชั้นรักนายนะอ๊าก...ไม่ไหวๆผมว่ามันดู

 

ตรงเกินไป

 

 

 

                อืม...ดงเฮชั้นมาวันนี้เพื่อรับนายกลับนะ นายกลับไปกับชั้นนะ ชั้นรักนายอ๊า....ดูงงๆ

 

ไปมั้ยครับ

 

 

 

                และยังมีอีกหลายประโยคที่ผมคิดขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เรื่องซักอันเลยอ่าครับ ฟุ้งซ่าน

 

ไปมาอยู่พักหนึ่งรถของผมมันก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งแล้วล่ะครับ ถ้าจำไม่ผิดเมื่อ2ปีก่อน

 

ผมก็มาที่นี่แล้ว ในงานศพพ่อของดงเฮ

 

 

 

 

                ทั้งๆที่เมื่อกี๊ความมั่นใจยังเต็มร้อยอยู่เลยนะฮะ แต่ว่ามาตอนนี้มันกลับเหลือ 0 ทันที เง้อ...คิ

 

บอม ใจเย็นไว้ๆๆ ทุกอย่างต้องเรียบร้อย ไอ้หยี สู้โว้ยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

                ผมองไปที่กริ่งหน้าบ้านหลังนี้ ก็เกิดความลังเลอีกแล้วครับ เล่นมาจนจะจบเรื่องอยู่แล้ว ไม่

 

เคยมีซักฉากเลยนี่ครับ ที่ผมจะเข้าบ้านหรือห้องของคนอื่นเค้าอย่างถูกต้องซักที งานนี้ก็ขอทำตัว

 

เป็นคนดีซักหน่อยก็แล้วกันนะครับ

 

 

 

 

                กิ๊กก๊อก...กิ๊กก๊อก....เอ...ทำไมเสียงกริ่งบ้านนี้มันดังแปลกจังหว่า ว่ามั้ยครับ

 

 

 

 

 

                เอ่อ...ครับมาหาใครครับเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก่อนที่จะเห็นคนพูดซะอีกครับ เสียงที่ผมจำ

 

ได้เป็นอย่างดีว่าเป็นเสียงของใคร

 

 

 

 

                เอ่อ...ดงเฮนี่ชั้นเอง คิบอมผมทักเค้าด้วยประโยคพื้นฐานธรรมดาๆนั่นแหละครับ คำพูด

 

สวยหรูที่คิดเมื่อกี๊มันมลายหายไปกับสายลมทันทีที่ผมเห็นหน้าเค้าแล้วล่ะครับ

 

 

 

 

                คิบอม...นายมาที่นี่ทำไม ใครบอกนายว่าชั้นอยู่ที่นี่ พี่ซินงั้นหรอดงเฮดูจะโมโหมากๆ

 

เลยครับ เฮ้ยมันไม่เกี่ยวกับพี่ซินนะนี่ผมแอบออกมานะเนี่ยยังไม่มีใครรู้ทั้งนั้นแหละ

 

 

 

 

                ไม่ใช่นะดงเฮ พี่ซินไม่ได้เป็นคนบอกชั้น...ผมรีบแก้ตัวให้พี่ชายออกไป

 

 

 

 

                จะเป็นใครก็ช่างมันเถอะ ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ว่านายมาทำไมดงเฮพูดก่อนจะจิก

 

สายตามองมาที่ผม

 

 

 

                เอ่อ...คือ...ชั้นรู้ความจริงระหว่างนายกับชางมินหมดแล้วนะ ดงเฮ...นายไม่ได้เป็นแฟน

 

กับชางมินนี่นาผมถามออกไปอย่างตะกุกตะกัก

 

 

 

 

                แล้วยังไง นี่แสดงว่านายคงจะไปคาดคั้นเอาคำตอบจากมินจนได้งั้นล่ะสิ แล้วไงล่ะมันมี

 

ประโยชน์อะไรงั้นหรอ

 

 

 

 

                ดงเฮ...เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ยผมถามคำถามที่งี่เง่าที่สุดแห่งปีออกไป

 

 

 

 

                เหมือนเดิม? แบบไหนล่ะแบบที่ชั้นต้องเป็นไอ้หน้าโง่ที่วันๆเอาแต่ร้องไห้เป็นบ้าเป็น

 

หลัง กับนายที่วันๆเอาแต่เพ้อถึงโก อารานั่นน่ะนะดงเฮตอกย้ำทุกเรื่องราวในอดีตมาเพื่อหวังให้

 

ผมเจ็บปวดซึ่งมันก็ได้ผลจริงครับผมเจ็บจริงๆ

 

 

 

 

                จำไว้นะคิบอม ไม่ว่าตอนนี้นายจะคิดอะไรได้เป็นร้อยเป็นพันอย่าง ชั้นก็ไม่มีทางกลับไป

 

รักนายเหมือนเดิมได้อีกแล้ว นายกลับไปซะชั้นหนีมาที่นี่เพื่อต้องการพักผ่อนจริงๆ โดยที่ไม่มีใคร

 

ตามมา...รบกวนดงเฮพูดย้ำตอกหน้าผมก่อนปิดประตูบ้านใส่หน้าผมอย่างแรง

 

 

 

                                                ***********************************

 

 

 

          ใครมากันน่ะดงเฮ...พี่ดงฮวาที่ช่วยแม่ถือตะกร้าผ้าที่แห้งแล้ว ถามผมออกมา

 

 

 

 

                คิบอมน่ะครับ...ผมตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ในใจนั้นร้อนรุ่มยิ่งกว่าไฟอีกครับ

 

 

 

 

                อ้าว...แล้วทำไมไม่ให้เค้าเข้ามาในบ้านล่ะลูกคุณนายลีถามลูกชายคนเล็กออกมาบ้าง

 

 

 

 

                ไม่จำเป็นหรอกฮะแม่ เดี๋ยวเค้าก็กลับแล้ว ห้ามใครไปเปิดประตูต้อนรับเค้านะครับดงเฮ

 

สั่งด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด ทำให้ทั้งผู้เป็นแม่และดงฮวาต้องมองหน้ากันด้วยความสงสัยหนักขึ้นไป

 

อีก

 

 

 

 

                ตอนนี้ก็ผ่านมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว นายคงจะกลับไปแล้วสินะคิบอม นายคงไม่มาอดทนรอ

 

ขนาดนี้ใช่มั้ย คิดแล้วผมก็เดินไปแง้มๆประตูที่หน้าบ้านดู แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเค้ายังคงนั่งอยู่

 

ที่พื้นเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยนเลยครับ

 

 

 

 

                ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก ชั้นบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่อยากเห็นหน้านายกลับไปได้แล้ว...ผม

 

พูดใส่คิบอมอย่างหงุดหงิดที่ยังเห็นว่าเค้ายังอดทนนั่งรออยู่ได้

 

 

 

 

                ชั้นจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะได้ยินคำว่านายอภัยให้ชั้น...ชั้นจะนั่งรอมันอยู่ตรงนี้นี่

 

แหละคิบอมพูดออกมาด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจังมากจนทำให้ผมต้องหลบสายตาเค้าทันทีเลย

 

 

 

 

 

                ดี...งั้นนายจะไปนั่งตรงไหนก็ไปเลย อย่ามาอยู่ในอาเขตบ้านของชั้น นู่น...อยากนั่งก็ไป

 

นั่งตรงนู้น กลางถนนน่ะ อย่ามาเหยียบที่ของชั้นผมพูดก่อนจะพยักเพยิดไปตรงกลางถนนหน้า

 

บ้านของผม

 

 

 

 

                ดงเฮ...คิบอมมองหน้าผมอย่างอึ้งๆที่ผมสามารถไล่เค้าได้อย่างไม่มีเยื่อใยเลยซักนิด แต่

 

ผมก็คิดอยู่แล้วว่าเค้าคงจะไม่กล้าทำหรอก คุณชายอย่างเค้าเนี่ยนะ

 

 

 

 

                ก็ได้...ถ้ามันเป็นความต้องการของนายเค้าพูดก่อนจะเดินไปนั่งตรงกลางถนนซะดิบดี

 

เลย เฮ้ย นี่นายกล้าทำจริงหรอเนี่ย

 

 

 

                นาย...ชั้นไม่รู้จะพูดอะไรกับนายแล้วนะคิบอม ถ้าอยากนั่งตากแดดตากฝนแบบนั้นล่ะก็...

 

ตามใจผมพูดก่อนจะกระแทกประตูไล่หลังเค้า

 

 

 

 

                เอ้า...เอาเข้าไปเดี๋ยวประตูมันก็ได้พังเอาซะหรอก เปิด-ปิดแรงซะขนาดนั้น แล้วนี่เป็น

 

อะไรอีกล่ะเนี่ยทำไมถึงได้หน้ายู่ยี่เป็นปักเป้าถูกจับผัดเผ็ดแบบนี้ล่ะดงฮวาที่กำลังเล่นคอมอยู่หัน

 

มาถามผม

 

 

 

 

                แล้วอยากกินมั้ยล่ะไอ้ปลาปักเป้าผัดเผ็ดน่ะผมจิกกัดดงฮวาคืนไป

 

 

 

 

                เอ่อ...ไม่ดีกว่ามั้งชั้นยังไม่อยากตาย แล้วนี่เป็นอะไรล่ะห๊ะ...

 

 

 

 

                ก็ตาบ้านั่นน่ะสิ นั่งรอมาเกือบจะชั่วโมงอยู่แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมกลับไปอีกนะ นั่งรอ

 

เป็นสากกะเบืออยู่ได้ผมพูดออกไปอย่างโมโห

 

 

 

 

                อ้าว...แล้วนั่นทำไมคิบอมถึงได้ไปนั่งอยู่กลางถนนแบบนั้นล่ะดงฮวามองลอดหน้าต่าง

 

ออกไปก่อนจะหันกลับมาถามผม

 

 

 

 

                ผมสั่งเองแหละฮะว่าอย่างมานั่งในบริเวณบ้าน ให้ไปนั่งกลางถนนนู่น ก็ผมไม่คิดนี่ครับ

 

ว่าเค้าจะกล้าทำจริงๆ

 

 

 

 

          ดงฮวาได้แต่มองไปยังน้องชายตัวยุ่งก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นหน้าของคิบอม

 

แล้วก็ยิ่งกลุ้มจนต้องลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

 

 

 

                น้องชายเค้ามันก็บ้าที่ไปสั่งให้คนที่ตัวเองรักทำอะไรพิลึกๆ ส่วนว่าที่น้องเขยเค้าก็ติ๊งต๊อง

 

เค้าสั่งให้ทำอะไรก็ทำหมด นี่ล่ะน้ายังเด็กกันจริงๆ

 

 

 

                                                ****************************




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2973 mary you (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 14:59
    บอมนั่งกลางถนนก็ระวังรถด้วยนะจ๊ะ 


    #2,973
    0
  2. #2859 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 23:01
    บอมขอให้ถนนมันว่างจนไม่มีรถผ่านมานะ ปลอดภัยแคล้วคลาดนะบอม
    ด๊องถ้ารถชนบอมจะทำไงอะ

    #2,859
    0
  3. #2759 love donghae (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 09:58
    หา!!!!!!!!!!!!!!



    นั่งกลางถนน


    เฮก็สั่งแบบไม่ทันคิด  บอมก็บ้าจี้ทำตามอีก


    เฮ้อออออออออออออออออออ
    #2,759
    0
  4. #2646 KIHAE*129 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 21:22
    มันควรจะซีเรียสหรือฮาเนี่ย

    เอิ่ม
    #2,646
    0
  5. #2585 Pada lee (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 16:12
    นั่งกลางถนน!

    เอ่อ ด๊อง เด๋วบอมมันตาย แล้วจะเสียใจนะ
    #2,585
    0
  6. #2524 OoMy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 15:25
     ด๊องเกินไปป่าวอะ = =;;
    #2,524
    0
  7. #2345 TEM_MIN (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:32
    เอิ่มมม โหดดด มากกก
    #2,345
    0
  8. #2236 love light (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2553 / 19:06
    บอมมี่ระวังรถนะ

    ต่างจังหวัดรถขับเร็ว^^
    #2,236
    0
  9. #2089 pan14 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 21:42
    บอมสู้ๆทนหน่อยนะจนกว่าหมวยจะหายงอน....
    #2,089
    0
  10. #2020 LoVe137 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 13:25
    บอมจ๋า สู้ๆ
    #2,020
    0
  11. #1950 mykimki (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 11:20
    บอมมี่ ไฟลติ้งนะ
    ตื้อเท่านั้นที่ครองหมวย 555
    #1,950
    0
  12. #1879 Nene-Kihae (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 16:30
    บอมสู้ๆ

    บอมสู้ตายยย
    #1,879
    0
  13. #1736 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 23:04

    สู้ๆบอม!!

    #1,736
    0
  14. #1670 faddist (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 11:03
    เหอะ เหอะ
    ฮามากตอนนี้
    #1,670
    0
  15. #1475 Miha28 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 20:48
    นับถือบอมจริงๆ..แอบฮาดงฮวา ><
    #1,475
    0
  16. #1384 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 20:09
    ใกล้จะดีกันหรือยังเนี่ย

    บอมก็ง้อสุดฤทธิ์ หมวยก็งอนได้อีกนะเนี่ย
    #1,384
    0
  17. #1312 litterrabbitza (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 10:04
    ง้อกันไปปป

    ตามระเบียบ เดี่ยวก็ดีกันเอ้งง ฮิๆ
    #1,312
    0
  18. #1288 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 14:26

    กลับมาอ่านแล้วค่ะ

    บอมนี่ทำได้ทุกอย่างเลยเนาะที่ด๊องสั่งอ่ะ

    #1,288
    0