[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 56 : Beautifull Dissaster Charpter :: 52

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 เม.ย. 51













ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนั้นนอนอยู่ที่ห้องนอนของตัวเองแล้วล่ะครับ...ผม

 

ค่อยๆยันตัวขึ้นมองไปรอบๆห้อง ท้องฟ้าด้านนอกกลายเป็นสีดำไปหมดแล้ว

 

 

 

 

                อ้าว...ดงเฮตื่นแล้วหรอ...เสียงของดงฮวาที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดข้าวต้มกุ้งถาม

 

ผมเบาๆก่อนจะวางถ้วยข้าวลงและมานั่งลงข้างๆผม

 

 

 

 

                ดงฮวา...ทำไมชั้นถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ...ผมถามพี่ชายออกไปทั้งๆที่ตาก็ยังคงลืมขึ้นมาก

 

ไม่ได้นัก

 

 

 

 

                พี่ควรจะเป็นคนถามเราซะมากกว่าว่าทำไมเราถึงได้ไปนอนสลบอยู่ที่หน้าหลุมศพของ

 

พ่อแบบนั้น แถมยังมีคราบน้ำตาเกรอะกรังแบบนั้นอีก รู้มั้ยว่าพี่ตกใจขนาดไหนดงฮวารีบใส่ผม

 

มาเป็นชุดเลยครับ

 

 

 

 

                อ้อหรอ....อืมแล้วนี่มันกี่โมงแล้วล่ะ

 

 

 

 

                จวนจะ2ทุ่มอยู่แล้ว เดี๋ยวก่อนเลยไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องตอบพี่มาก่อนว่าทำไมถึงได้ไป

 

ร้องไห้เอาเป็นเอาตายแบบนั้นดงฮวายังคงไล่ต้อนผมด้วยเหตุผลต่างๆอยู่เหมือนเดิมเลยครับ

 

 

 

 

                ไม่มีอะไรหรอกน่า ชั้นแค่คิดถึงพ่อเฉยๆก็เท่านั้น เอาล่ะชั้นว่าชั้นไปอาบน้ำดีกว่าพูด

 

เสร็จผมก็คว้าผ้าเช็ดตัวเตรียมเดินออกจากห้องทันที ถ้าไม่ติดที่ว่า....

 

 

 

                เกี่ยวกับนายคิบอมอะไรนั่นด้วยใช่มั้ย สาเหตุที่นายร้องไห้น่ะ...

 

 

 

 

                ...อะ....ไรน่ะ...ดงฮวา....มันจะไปเกี่ยว....กับคิบอมได้ยังไงผมพยายามให้เสียงสั่นให้

 

น้อยเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกว่าผมไม่สามารถบังคับมันได้เท่านั้น

 

 

 

 

                ก็ตอนที่นายหลับไป นายเอาแต่เพ้อละเมอ เรียกแต่ชื่อนี้อยู่ตลอดเวลาน่ะสิ...เอาแต่พูด

 

ว่า....คิบอมชั้นขอโทษๆๆ นายพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่ตลอดเลย

 

 

 

 

                ว่าไงนะ....ชั้นขอโทษนายงั้นเหรอคิบอม ทำไมชั้นจะต้องขอโทษนายด้วย ทำไมล่ะทำไม

 

กัน ชั้นเคยทำอะไรกับนายไว้งั้นหรอ

 

 

 

                ดงเฮ...เกิดอะไรขึ้น อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะว่าเราน่ะต้องมีเรื่องไม่สบายใจแน่ๆถึงได้กลับมา

 

คราวนี้ มีเรื่องอะไรก็บอกพี่กับแม่ได้นะ เก็บเอาไว้คนเดียวมันจะทุกข์เปล่ายังไงเราก็ครอบครัว

 

เดียวกัน

 

 

 

 

                ครับ...แต่มันไม่มีอะไรจริงๆ พี่ดงฮวาด็องเหนื่อยผมพูดก่อนจะโผเข้าไปซบอกของ

 

พี่ชายแท้ๆ ถึงแม้ว่าเรา 2 คนมักจะจิกกัดกันบ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่ผมมีเรื่องเศร้าก็จะเป็นพี่ดงฮวานี่

 

แหละที่โอบกอดผมไว้ด้วยไออุ่นอยู่เสมอ

 

 

 

                ถ้าไม่อยากจะบอก พี่ก็จะไม่คาดคั้นเราหรอกนะ แต่ถ้ามันเก็บอาไว้ไม่ไหวจริงๆ อย่าลืม

 

นะพี่ยังรอเราเข้ามาปรึกษาอยู่เสมอ ตอนนี้ก็ไม่มีพ่อแล้ว พี่ก็คงจะต้องดูแลนายให้ดีที่สุดแล้วล่ะพี่

 

ดงฮวากระชับอ้อมกอดมากยิ่งขึ้น

 

 

 

 

                ขอบคุณนะครับ พี่ดงฮวาที่เป็นห่วงผมแต่ตอนนี้ผมยังไม่สามารถพูดอะไรได้จริงๆ มันทั้ง

 

เหนื่อยและเจ็บจนเกินกว่าจะพูดอะไรแล้ว

 

 

 

                ผมเดินมาไกลเกินกว่าจะเดินกลับไปหาเค้าแล้ว คิบอม...ชั้นกับนายไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว

 

นายควรจะอยู่ส่วนของนาย ชั้นก็จะอยู่ส่วนของชั้น จะไม่ไปรบกวนอะไรนายทั้งนั้น จากนี้ชีวิตของ

 

เราตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิงแล้วนะ

 

 

 

                                                ************************************

 

 

 

                เป็นยังไงบ้างลูกน้องยอมบอกอะไรบ้างมั้ยผู้เป็นแม่ถามออกมาทันที ที่เห็นลูกชายคนโต

 

เดินถือถ้วยข้าวต้มลงมาจากชั้นบน

 

 

 

 

                ไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลยครับแม่ ดงเฮเคยดื้อยังไงวันนี้ก็ยังดื้อแบบนั้นแหละครับ

 

ดงฮวาได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆและถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

 

 

                นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับลูกกันแน่นะดงเฮ...ใครกันทำให้ลูกแม่ต้องซึมเศร้าถึงขนาดนี้เนี่ย

 

คุณนายลีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

 

 

                ผมว่านะครับแม่ ไอ้อาการอย่างนี้เนี่ยยังไงมันก็หนีไม่พ้นเรื่องความรักหรอก...และถ้าผม

 

เดาไม่ผิดด้วยแล้วล่ะก็คนๆนั้นก็คงจะเป็น คิม คิบอมด้วยนั่นแหละดงฮวาพูดออกมาอย่างวิเคราะห์

 

มาดี

 

 

 

 

                แล้วถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เราควรจะทำยังไงกันดีล่ะลูกดงฮวา แล้วดูท่าทางของน้อง

 

เค้ายังรักพ่อคิบอมอยู่มั้ยล่ะลูก

 

 

 

 

                ด้วยความเป็นพี่ชายนะครับแม่ ผมว่ารักครับ ยังรักอยู่แน่นอน ถึงขนาดกินไม่ได้นอน

 

หลับยังร้องไห้ขนาดนั้น แม่ดูที่ชามข้าวต้มนี่สิครับดงฮวาพูดก่อนจะยื่นชามข้าวต้มไปตรงหน้าผู้

 

เป็นแม่

 

 

 

 

                ว้าย....ทำไมเหลือเต็มแบบเลยล่ะลูก นี่ดงฮวาลูกเอาให้น้องกินแล้วแน่หรอคุณนายลีร้อง

 

ออกมาอย่างตกใจ เพราะสภาพชามข้าวก่อนที่ดงฮวาจะยกขึ้นไปกับตอนนี้ที่ยกลงมาก็ไม่ได้

 

แตกต่างกันเลย

 

 

 

 

                ผมก็พยายามบอกให้กินให้เยอะกว่านี้แล้วนะครับ แต่ว่าก็เอาแต่บอกว่าไม่หิวๆ นี่ถ้าผมไม่

 

นั่งเฝ้า เชื่อได้เลยครับว่าคงไม่ยอมแตะแม้แต่ปลายช้อนแน่...เป็นแบบนี้นานๆแย่แน่ครับแม่ดงฮวา

 

พูดออกมาอย่างกลุ้มๆ

 

 

 

 

                นั่นน่ะสิ อีกอย่างมาไม่บอกไม่กล่าวกันแบบนี้ ทางฝั่งนู้นก็คงไม่รู้กันสินะ ไอ้การที่เราไม่

 

รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นนี่แหละน้า ทำให้เราไม่รู้ว่าจะช่วยคนของเรายังไง...

 

 

 

 

                แม่ว่า...คิบอมเค้าจะมาตามดงเฮกลับมั้ยครับ

 

 

 

 

                ถ้าพวกเค้าถูกลิขิตมาให้คู่กันจริงๆแล้วนะลูก ไม่ว่าจะอยู่สุดหล้าฟ้าเขียวยังไง เค้าก็ต้องหา

 

กันจนเจอ ผิดกับคนที่ไม่ได้ถูกขีดให้มารักกัน ต่อให้อยู่ใกล้กันเพียงเส้นผมบังเท่านั้น จะพยายาม

 

ยังไงเค้าก็ไม่มีวันเห็นกันหรอกนะ...

 

 

 

 

                ดงฮวามองหน้าแม่ก่อนจะค่อยๆเบนสายตาไล่ตามขั้นบันไดไป จนถึงหน้าห้องของ

 

น้องชายตัวเอง

 

 

 

 

                ชั้นหวังว่านาย...จะคิดได้เร็วๆนี้นะ ดงเฮ

 

 

 

                                                ***********************************




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2972 mary you (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 14:55
    ดีจริงๆเลยอ่ะที่แท่และพี่ดงฮวาเข้าใจ เป็นครอบครัวที่ดีจริงๆเลยอ่ะ 

    บอมรีบตามมาเร็วๆนะ 
    #2,972
    0
  2. #2858 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 22:52
    คิดได้เร็วๆนะด๊อง
    ครอบครัวจะได้สบายใจ

    #2,858
    0
  3. #2758 love donghae (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 09:54
    เฮ้ออออออออออ


    สงสารเฮจิงๆเลย


    ดีนะที่ครอบครัวเฮเข้าใจ
    #2,758
    0
  4. #2645 KIHAE*129 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 21:08
    ย่าส์



    สงสารหมวย

    บวมรีบมาเร็วๆดิ
    #2,645
    0
  5. #2523 OoMy (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 15:15
    เ็ฮ้อออ
    #2,523
    0
  6. #2344 TEM_MIN (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:24
    รกเรย  ย ย ย 
    #2,344
    0
  7. #2088 pan14 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 21:34
    เป็นครอบครัวที่น่ารักจังเลย....หมวยหายโกรธบอมเร็วๆนะ
    #2,088
    0
  8. #2019 LoVe137 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 13:21
    ครอบครัวด๊องดีมากๆเลย
    #2,019
    0
  9. #1878 Nene-Kihae (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 16:25
    ไม่อยากให้ด๊องเศร้าอ่ะ

    ด๊องเศร้าแล้วเราก็เศร้าตาม
    #1,878
    0
  10. #1735 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 22:57

    คืนดีกันเร็วๆนะ^ ^

    #1,735
    0
  11. #1669 faddist (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 10:58
    อยากมีครอบครัวเหมือนด๊องเลย
    #1,669
    0
  12. #1474 Miha28 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 20:44
    เป็นครอบครัวที่ยอดเยี่ยมจริงๆ TT^TT
    #1,474
    0
  13. #1383 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 19:57
    เป็นครอบครัวที่ดีมาก  ๆ เลยอ่ะคะ

    แม่ พี่ชาย น้องชาย น่ารักจัง

    คิดได้เร็ว ๆ นะหมวย บอมรออยู่นะ
    #1,383
    0
  14. #1311 litterrabbitza (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 09:57
    เฮ้ออ

    ด๊องอย่าเศร้าเลยเดี่ยวก็หายแล้วววว
    #1,311
    0
  15. #1278 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 00:20

    คิดได้เร็วนะค่ะด๊อง

    เดียวพรุ่งนี้มาอ่านต่อแล้วกัน

    #1,278
    0