[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 55 : Beautifull Dissaster Charpter :: 51

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 เม.ย. 51















วันนี้ผมออกเดินตั้งแต่เช้า เพื่อกลับไปสู้บ้านเกิดของผม โมกโพต้องเรียกว่าเช้าจริงๆ

 

เพราะแสงของพระอาทิตย์ยังไม่สาดส่องมาซักนิดเลยครับ

 

 

 

               

                ขณะที่ยืนรอรถที่จะไปนั้น ผมก็หันหลังกลับมามองที่ตัวโรงแรมอีกครั้ง...นี่ผมทำถูกแล้ว

 

ใช่มั้ย ผมตัดสินใจดีแล้วใช่มั้ยที่เลือกจะเดินจากไปแบบนี้ ถ้าผมรู้สึกดีจริง ทำไมจะต้องเจ็บปวด

 

แบบนี้ด้วยล่ะ

 

 

 

 

                คิบอม...ชั้นเกลียดนาย โกรธนาย เคืองนาย หึงนาย และสุดท้าย...ฉันรักนาย

 

 

 

 

                นั่งรถมาได้ประมาณ ชั่วโมงกว่าๆผมก็มายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านที่แสนคุ้นเคยแล้วล่ะครับ

 

รู้สึกคิดถึงที่นี่จังเลย ผมไม่ได้กลับมาที่นี่ก็นานแล้วล่ะครับ นับตั้งแต่วันที่พ่อผม...จากไปในที่ๆแสน

 

ไกลอย่างไม่มีวันกลับ

 

 

 

 

                ติ๊งต่อง...ติ๊งต่อง....ผมกดกริ่งที่ผมจำได้ว่าเป็นคนช่วยพ่อติดเองกับมือในวันที่ซื้อมา

 

เปลี่ยนเนื่องจากอันเก่ามันเสียด้วยฝีมือผมกับดงฮวานั่นแหละครับ-*-

 

 

 

 

                ครับ...ๆๆ ทราบแล้วครับมาหาใครครับ...เสียงที่ผมจำได้ดีว่าเป็นเสียงของใครดังก่อนที่

 

จะปรากฏตัวซะอีกครับ

 

 

 

 

                มาหาเจ้าของบ้านนั่นแหละครับ...ผมพูดก่อนจะยิ้มแฉ่งให้พี่ชายแท้ๆสุดที่รัก

 

 

 

 

                อ้าว...เจ้าเตี้ยกลับมาได้ยังไงเนี่ย ว่างงานมากหรือไงเนี่ย ถึงได้กลับมาเยี่ยมบ้านได้...

 

ประโยคแรกที่ทักน้องก็จิกกัดซะแล้ว ไอ้พี่บ้านี่

 

 

 

 

                ว่าใครเตี้ยเดี๋ยวเถอะดงฮวา...แล้วนี่แม่ไม่อยู่รึไงฮะ...

 

 

 

 

                ถ้าไม่อยู่แล้วจะให้ไปไหนล่ะ...นู่นอบขนมอยู่ในครัวแน่ะ...เข้ามาก่อนสิดงฮวาพูดก่อน

 

จะเดินนำผมเข้าไปในบ้าน

 

 

 

                ดงฮวา...ใครมาล่ะลูกเสียงแม่ตะโกนดังออกมาจากในครัวนี่บ้านผมจะปรากฏตัวก่อนที่

 

จะพูดกันได้มั้ยเนี่ย-*-

 

 

 

 

                ลูกสาวแม่นั่นแหละครับ...แม่คร้าบลูกสาวตัวยุ่งของแม่มันกลับมาแล้วนะดงฮวาตะโกน

 

ตอบแม่ออกไป ไอ้บ้าเอ๊ยใครเป็นลูกสาววะ จะผ่านไปกี่ปีๆแกก็ไม่เคยเห็นชั้นเป็นผู้หญิงซักที...ชิ

 

 

 

 

                ดงเฮ....กลับมาแล้วหรอลูกไหนมาให้แม่กอดซักทีซิแม่วิ่งออกมาจากในครัวก่อนจะคว้า

 

ตัวผมไปกอดซ้ายกอดขวาทันที

 

 

 

 

                นี่เราผอมลงไปเยอะเลยรู้มั้ยเนี่ยดงเฮ แสดงว่าอยู่ที่นู่นไม่ค่อยยอมกินข้าวล่ะสิ...ไม่ได้ล่ะ

 

อย่างนี้แม่ต้องตามไปเอาเรื่องคิบอมซักหน่อยแล้วแม่พูดออกมาอย่างฉุนเฉียว แต่เอ๊ะ...แล้วมัน

 

เกี่ยวอะไรกับเค้าด้วยล่ะ

 

 

 

 

                แม่ครับ...มันไปเกี่ยวอะไรกับคิบอมเค้าล่ะครับผมถามออกไปอย่างงงๆ

 

 

 

 

                อ้าว...ก็หมอนั่นมันจะมาเป็นเขยคนเล็กของบ้านเราไม่ใช่รึไงล่ะ...อิอิ คิเฮๆๆดงฮวาพูด

 

ล้อเลียนผมออกมาอย่างสนุกปาก

 

 

 

 

                ซึ่งมันก็ทำให้ผมถึงกับหน้าถอดสีเลยนะ เพราะคิดว่าอยากจะมาพักผ่อนที่นี่ แบบพักจริงๆ

 

ไม่อยากได้ยินเสียงใครเรียกชื่อเค้าหรือคำว่าคิเฮอีกแล้ว...เจ็บนะเจ็บมากเกินไปแล้ว

 

 

 

 

                สีหน้าที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัดของดงเฮนั่นถึงแม้ว่าผู้เป็นแม่จะไม่ทันสังเกตเห็นเพราะมัวแต่

 

รีบเดินกลับเข้าไปในครัว เพื่อดูขนมที่ทำค้างเอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้รอดสายตาของผู้เป็นพี่ชายแท้ๆไป

 

ได้เลย

 

 

 

 

                ดงเฮ...เป็นอะไรรึเปล่าทำไมเงียบไปเลยล่ะดงฮวาถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่

 

เปลี่ยนไป

 

 

 

 

                เปล่านี่ครับ...ไม่มีอะไรจริงๆผมขอตัวเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บก่อนนะครับผมตอบพี่

 

ดงฮวาออกไปด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปโดยเช่นกัน ซึ่งมันก็เป็นที่รู้กันดีในความเป็นพี่น้องที่โตมา

 

ด้วยกันว่าคนพูดจริงจังมากแค่ไหน

 

 

 

                ดงฮวามองตามแผ่นหลังน้องไป ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่ว่าเค้าไม่

 

รู้สึกแปลกๆเพราะรู้ดีว่าน้องชายของตัวเองมีนิสัยยังไง และไอ้การที่กลับมาไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้

 

เนี่ยมันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน

 

 

 

 

                แต่ก็อย่างว่านั่นแหละเพราะรู้จักนิสัยของไอ้ตัวแสบนั่นดี ว่าต่อให้เค้นยังไงถ้าไม่อยากบอก

 

ยังไงก็ไม่ยอมบอกอยู่ดี เอาไว้ค่อยๆตะล่อมถามก็แล้วกัน

 

 

 

 

                ตอนนี้ผมเก็บกระเป๋าอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็หยัดตัวยืนขึ้นก่นจะมองไปรอบๆห้องอย่าง

 

คุ้นเคย ห้องนี้ที่ผมอยู่มาตั้งแต่เกิด ห้องแห่งความทรงจำที่ครอบครัวของเราเคยอยู่กันอย่างพร้อม

 

หน้าพร้อมตา แล้ววันหนึ่งพระจ้าก็มาพาพ่อของผมไปอยู่กับคุณย่า...วันแห่งการสูญเสีย

 

 

 

 

                อยู่ดีๆผมก็รู้สึกคิดถึงพ่อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงเดินออกมาจากที่บ้านมุ่งหน้าไปสู่หลุม

 

ศพของพ่อ และในนาทีนี้ผมก็มายืนอยู่ตรงหน้าหลุมศพของพ่อแล้วนะครับ

 

 

 

 

                ...สวัสดีครับพ่อ นี่ดงเฮลูกชายสุดหล่อของพ่อเองนะครับ....ผมกลับมาที่บ้านเราอีกครั้ง

 

แล้วนะครับพ่อ หลังจากที่ไม่ได้กลับมานานแล้ว ผมยังสบายดีนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงผม ทั้งผม

 

แม่และพี่ดงฮวาเรามีความสุขกันดีทุกคนครับ...ผมฝืนยิ้มออกไปต่อหน้ารูปของพ่อที่ระบายยิ้ม

 

อย่างมีความสุข ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหญ้า

 

 

 

 

                พ่อครับ...บนนั้นพ่ออยู่แล้วมีความสุขมั้ยครับพ่อ พ่อเจอคุณย่ารึยังครับถ้าเจอแล้วบอก

 

ท่านด้วยนะครับว่าผม...คิดถึงท่านมาก พ่อด้วยนะครับ ผมคิดถึงพ่อ...คิดถึงพ่อ...จริง...ฮึก...จริง...

 

จนถึงตอนนี้น้ำของผมมันไหลเอ่อออกมาเต็มไปหมดแล้ว

 

 

 

 

                ...พ่อฮะ...พ่ออย่าตกใจนะที่ผมร้องไห้ ผมแค่รู้สึกเหนื่อยเท่านั้นเองครับพ่อ ถ้าพ่อยังอยู่

 

กับผม ตอนนี้พ่อคงจะกอดเพื่อปลอบผมแล้วบอกว่า...ไม่เป็นไรๆ...ใช่มั้ยครับพ่อ แต่ตอนนี้พ่อไม่

 

อยู่แล้ว...แล้วใครจะมาคอยปลอบผมล่ะครับ พ่อครับ...ฮือ...ฮึก...

 

 

 

 

                ผมเจ็บ...เจ็บจังเลยฮะพ่อ...ทำไมล่ะครับ 7ปีกว่าสำหรับความรักของผม ผมรักเค้ามา7ปี

 

แล้วนะฮะพ่อ เค้าเป็นคนที่5ในชีวิตของผมที่ผมรักมากที่สุดรองจากพ่อ แม่ พี่ดงฮวา และคุณย่า แต่

 

ว่า..ฮึก ผม...ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมผมต้องเจ็บปวดไม่รู้จักจบจักสิ้นแบบนี้ด้วย...ทุกครั้งที่

 

ผมเห็นหน้าเค้า ทั้งๆที่ผมพยายามลืมเรื่องราวในอดีตไปให้หมด....แต่ว่าทุกภาพความทรงจำร้ายๆที่

 

เค้าเคยทำเอาไว้กับผม การกระทำที่แม้แต่พ่อก็ไม่เคยทำกับผม...แต่เค้าทำ...

 

 

 

 

                แล้วในวันนี้เค้าก็กลับมาครับพ่อ....เค้ากลับมาเพื่อบอกว่าเค้าเสียใจมากแค่ไหนกับสิ่งที่

 

เค้าทำลงไปเมื่อวันวาน ก่อนจะตามมาด้วยการพร่ำพรรณนาคำว่ารักออกมา แต่พ่อรู้อะไรมั้ยครับ ยิ่ง

 

ได้ยินผมกลับยิ่งรู้สึกขยะแขยงมันขึ้นไปเท่านั้น...

 

 

 

 

 

                ในวันที่ผมเหงา และต้องการใครซักคนมาอยู่ข้างๆ วันนั้นเค้าไปอยู่ไหนมาครับพ่อเค้าไป

 

อยู่ที่ไหน แล้วในวันที่ผมสามารถยืนอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้แล้ว เค้า...จะกลับ...ฮือออ...มา...ทำไม...

 

 

 

 

 

                ผมยังคงร้องไห้จนตัวโยนอยู่ตรงหน้าหลุมศพของพ่อตรงนั้น นานแล้วที่ที่ไม่ได้ร้องไห้เพื่อ

 

ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจแบบนี้ ร้องอย่างไม่กลัวว่าจะหยุดหายใจไปในเสี้ยววินาทีใดวินาที

 

หนึ่ง ร้องเพียงต้องการแค่ว่าอยากให้น้ำตาที่มีมันหมดไปเสียที แต่วันนั้นก็ไม่เคยมีมาถึงซะที...

 

 

 

                                                *********************************************





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2971 mary you (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 14:49
    ฮือออออ  

    สงสารด๊องอ่ะ เลิกใจแข็งได้แล้วว อย่าร้องนะคนดี 
    #2,971
    0
  2. #2891 Si_KiHaeLOVE4EVER (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 10:27
    ฮือ ๆๆๆ สงสารแกว่ะ หมวย
    #2,891
    0
  3. #2857 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 22:44
    ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    สงสารด๊องมากเลยอะ

    #2,857
    0
  4. #2757 love donghae (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 เมษายน 2555 / 09:52
    โฮกกกกกกกกกกกกกกก

    สงสารเฮสุดๆอ่าาาาา



    T^T
    #2,757
    0
  5. #2644 KIHAE*129 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 20:42
    T^T~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    #2,644
    0
  6. #2522 OoMy (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 15:10
     โฮกกกกกกกกกกกกกกก TTOOOOOOOOTT
    #2,522
    0
  7. #2343 TEM_MIN (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:19
    แงงงงงงๆๆๆ
    #2,343
    0
  8. #2087 pan14 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 09:50
    หมวยเลิกใจแข็งเหอะสงสารบอมมัน
    #2,087
    0
  9. #2018 LoVe137 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 13:18
    TTOTT หมวย
    #2,018
    0
  10. #1949 mykimki (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 22:11
    หมวย น่าสงสาร เปิดมใจสิ จะมีความสุข
    #1,949
    0
  11. #1877 Nene-Kihae (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 16:21
    ด๊องน่าสงสารอ่า

    T^T
    #1,877
    0
  12. #1718 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 15:55

    ทำคนอ่าน

    น้ำตาซึมตาม

    T^T

    #1,718
    0
  13. #1668 faddist (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 10:54

    TTTTTTTTTTTTToTTTTTTTTTTTTTT

    #1,668
    0
  14. #1596 theopium (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 11 เมษายน 2553 / 11:04
    ร้องไห้ตามเรยอ่า า

    ซึ้งงมากกก
    #1,596
    0
  15. #1473 Miha28 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 20:42
    เศร้าอ่ะ ร้องไห้ตามแล้วจริงๆนะเนี่ย..
    #1,473
    0
  16. #1382 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 19:52
    สงสารด๊องสุด ๆ 

    ระบายออกมาให้หมดนะด๊อง

    แอบน้ำตาซึมเลยอ่ะไรเตอร์
    #1,382
    0
  17. #1310 litterrabbitza (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 09:50
    เศร้าาา

    จะร้องไห้เย เมื่อคิดว่าถ้าพ่อเราไม่อยู่แล้วอ่าา

    T^T
    #1,310
    0
  18. #1277 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 00:14
    T_T 

    V_V
     
    Y_Y

    U_U

    #1,277
    0