[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 40 : Beautifull Dissaster Charpter :: 37

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มี.ค. 51

                ฮึก...ฮืออ...โฮฮฮฮ...คิบอมทำไมนายจะต้องไปด้วยล่ะผมร้องไห้ออกมาและวิ่งไปกอด

 

แขนของเค้าเอาไว้ พลางนึกไปถึงเหตุการณ์ในวันที่เค้าจากไป วันที่ผมไม่มีแม้แต่โอกาสได้ล่ำลาเค้า

 

 

 

 

                ปล่อยแขนชั้นซะ ลี ดงเฮไม่ว่านายจะพูดยังไงชั้นก็ต้องไปอยู่ดี ปล่อยชั้นนะ ปล่อยเซ่...

 

คิบอมพูดแล้วสะบัดแขนโดยการเหวี่ยงอย่างแรงส่งผลให้ผมนั้นร่วงลงกองกับพื้นทันที ถึงแม้ว่าจะ

 

รู้สึกเจ็บขนาดไหน แต่ผมก็ยังคงกัดฟันถ่ายทำต่อไป กับการเจ็บแค่นี้จะกลัวทำไมเจ็บมากกว่านี้ก็

 

เคยเจอมาแล้วนี่นา

 

 

 

                ไม่นะคิบอม ชั้นไม่ให้นายไป ทำไมล่ะกับแค่เค้าเพียงคนเดียวทำให้นายเป็นไปได้ถึง

 

ขนาดนี้เลยรึไงผมตะโกนถามเค้าทั้งๆที่น้ำตานองหน้า

 

 

 

                ก็ใช่น่ะสิ...ชั้นรักอารา...เข้าใจมั้ยว่าชั้นรักโก อาราชั้นรักเค้าคนเดียวและจะรักตลอดไป

 

ด้วย อีกอย่างนะนายจำเอาไว้เลยถึงแม้ว่าจะไม่มีเค้าชั้นก็ไม่มีวันรักนายจำไว้...คิบอมตะคอกผม

 

กลับคืนมา

 

 

 

                ยิ่งได้ยินคำพูดที่กรีดแทงใจกันเมื่อครู่นี้แล้วมันก็ยิ่งทำให้ผมยิ่งมีน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่

 

รู้จักหยุดเลย มันไม่ได้เป็นเพียงการแสดงเท่านั้นแต่มันเป็นความรู้สึกที่ออกมาจากภายในใจของดง

 

เฮคนนี้จริงๆ

 

 

 

                จำไว้นะคิบอม วันหนึ่งนายจะต้องกลับมาแล้วบอกว่าชั้นมากแค่ไหนผมพูดออกมาช้า

 

เพื่อเป็นการตอกย้ำตัวเองแลเป็นการให้สัญญาไปพร้อมๆกัน

 

 

 

 

          คัต!!! เยี่ยมมากวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะขอบใจทุกคนไปพักกันได้สิ้นเสียงผู้กำกับ

 

สั่งคัตทีมงานทุกคนก็พากันแยกย้ายไปเก็บข้าวของกัน แต่ร่างบางก็ยังคงนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิมโดยไม่มี

 

ทีท่าว่าจะหยุดร้องด้วย

 

 

 

                พี่ๆครับ ช่วยไปพาคิบอมไปที่อื่นก่อนได้มั้ยฮะพี่ด็องคงไม่อยากให้เค้ามาเห็นพี่เค้า

 

ในตอนนี้หรอกนะฮะชางมินพูดออกมาเบาๆก่อนจะก้าวยาวๆออกไปหาดงเฮ

 

 

 

                ซึ่งซีวอนก็พยักหน้าเข้าใจเป็นอย่างดี แล้วเดินออกไปหาคิบอมพร้อมๆกับฮันคยองเพื่อ

 

ลากคิบอมไปจากที่ตรงนั้นโดยให้เหตุผลว่าจะขอปรึกษาเรื่องบางเรื่อง

 

 

 

                ชางมินที่เดินไปถึงดงเฮแล้วก็นั่งลงและคว้าร่างบางเข้ามากอดทันที ก่อนจะก้มลงมองพี่ชาย

 

ด้วยความสงสาร

 

 

 

                ฮือ...มิน...ชั้นหยุดน้ำตาไม่ได้อ่ะ...มันไหลไม่หยุดเลย...ชั้นเจ็บจังเลยอ่ะผมซุกหน้าเข้า

 

กับอกกว้างของชางมินแล้วพร่ำพูดออกไป

 

 

 

                ไม่ต้องกลัวครับพี่ด็องเดี๋ยวมันก็จบแล้ว...ใช่ครับพี่...เดี๋ยวมันก็จบแล้วจริงๆความช้ำและ

 

ความเจ็บปวดทั้งหมดที่พี่มีผมกับโก อาราจะช่วยกันปิดฉากมันแล้วล่ะครับ จบงานนี้พี่ชายคนดีของ

 

ผมจะต้องกลับไปเป็นคนเดิมที่มีแต่รอยยิ้มอันอบอุ่นแล้วล่ะครับ

 

 

 

 

                สมาชิกที่เหลืออยู่ก็มองมาที่ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของชางมินอย่างสงสารและเห็นใจ

 

ที่สุดและพร้อมใจกันรู้ด้วยว่าความจริงแล้ว ลีดงเฮที่อ่อนไหวไม่เคยจากพวกเค้าไปไหนเลยจริงๆ

 

 

 

                จากนั้นพวกเราทุกคนก็พากันกลับไปที่โรงแรมกันครับ ผมรู้สึกแสบตาไปหมดแล้วเมื่อ

 

วานว่าเหนื่อยมากแล้ววันนี้ยิ่งเหนื่อยยิ่งกว่าอีกครับ ทุกคนตกลงที่จะมีการกินเลี้ยงเล็กๆน้อยๆกัน

 

ที่ล็อบบี้ของโรงแรมแต่ผมเลือกที่จะขอตัวขึ้นมาพักผ่อนในห้องนอนครับ เพราะว่าล้าไปหมดแล้ว

 

จริงๆ

 

 

 

 

          ทันทีที่หัวของผมแตะกับหมอนสติของผมก็ดับวูบทันทีเลยครับ ก็อย่างที่บอกร่างกายของ

 

ผมมันไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอผมหลับซักงีบก่อนก็แล้วกันแล้วค่อยตื่นมาหาทางคิดว่าจะทำอะไร

 

ต่อไป

 

 

                                                ***********************************

                               

 

                ตอนนี้ผมได้เข้ามาอยู่ในห้องพักของดงเฮเรียบร้อยแล้วล่ะครับ ทำไมผมถึงได้ตามเค้าขึ้นมา

 

น่ะหรอครับไม่มีอะไรมากหรอกแค่ผมเห็นว่าเค้าไม่ไปร่วมวงอยู่กับคนอื่นๆก็เลยเป็นห่วงจึงแอบ

 

ตามขึ้นมาก็เท่านั้น

 

 

 

                ดงเฮในตอนที่หลับนี้บอกได้คำเดียวว่าน่ารักมากมายเลยครับ สีหน้าที่เรียบเฉยและ

 

อ่อนโยนราวกับเด็ก แตกต่างกับตอนที่มาตวาดอย่างแข็งกร้าวใส่ผมอย่างสิ้นเชิงเลยครับ

 

 

 

 

                นี่สินะตัวตนที่แท้จริงของนาย ลีดงเฮที่แสนบริสุทธ์ก่อนที่จะมาถูกไอ้คนเลวๆอย่างชั้นทำ

 

ร้ายซะจนไม่มีชิ้นดี จากที่เคยเป็นสีขาว วันนี้มันคงจะเป็นผ้าสีดำที่ไม่วันซักออกได้แล้วใช่มั้ย

 

สำหรับความรักที่นายมีให้แก่ชั้น

 

 

 

                มือหนาไล้ไปตามใบหน้าเรียวรูปไข่เบาๆก่อนจะพร่ำพูดในสิ่งที่ตนเองไม่สามารถบอกแก่

 

ร่างบางได้ออกมาจนหมด

 

 

 

                ดงเฮ...ชั้นขอโทษ ไม่รู้ว่าชั้นจะต้องพูดคำๆนี้อีกซักกี่ครั้ง มันถึงจะสาสมกับความผิดที่ชั้น

 

เคยทำเอาไว้กับนาย... แต่ชั้นก็อยากให้นายรู้จริงๆนะว่าชั้นเสียใจจริงๆที่ในวันนั้นชั้นทำอะไรที่

 

เลวร้ายกับนายไว้มากมาย ชั้นเสียใจ...

 

 

 

 

                ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ชั้นยินดีที่จะทำทุกอย่างให้นายไม่ต้องมาทรมานแบบนี้ หึ...พูด

 

แบบนี้ถ้านายตื่นอยู่ชั้นคงดูเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากเลยสินะคิบอมยิ้มอย่างสมเพชให้กับตัวเอง

 

 

 

                วันนั้นที่ชั้นบอกรักนายไป มันไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นนะ ชั้นเพิ่งรู้ตัวจริงว่ารักนาย

 

ก็ในวันที่มันสายเกินไป ในวันที่นายลบชั้นออกไปจากใจได้แล้วจริงๆมั้ยด็อง...

 

 

 

 

                นานเท่าไหร่แล้วนะที่ชั้นไม่เคยเรียกนายแบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วนะที่นายไม่เรียกชั้นว่า

 

บอมมี่ ก็คงตั้งแต่ที่มิตรภาพของเราถูกสิ่งที่เรียกว่าความรักเข้ามาแทรกน่ะสินะ ถ้าชั้นสามารถ

 

เริ่มต้นใหม่ได้จริงๆชั้นสัญญาว่าเราจะเป็นเพียงพี่น้องกันเท่านั้นถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดที่ไม่สามารถรัก

 

กันได้ในแบบของคนรัก แต่อย่างน้อยนายก็คงไม่ต้องมานั่งเสียน้ำตากับรักที่ไม่มีวันเป็นจริงของ

 

เราคิบอมพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง

 

 

 

 

                โดยที่ไม่ได้เอะใจเลยว่ามีบุคคลสองคนมาแอบฟังความในใจที่ตนเองระบายให้ร่างบางที่

 

หลับใหลไม่ได้สติฟัง

 

 

 

                ซึ่งบุคลปริศนาทั้งสองนั่นก็ไม่ใช่ใครซึ่งก็คือโก อาราและชางมินนั่นเองทั้งคู่เห็นคิบอมเดิน

 

ตามดงเฮออกมาก็เริ่มเอะจึงสะกิดกันให้ออกมาจากงานเลี้ยงโดยปล่อยให้ริคกี้คอยอยู่รับหน้ากับ

 

พวกพี่ๆที่เหลือ(แปะๆๆ...ตบมือให้มินเป็นคนรักที่ดีมั่กมาก-*-)

 

 

 

                แม้จะรับรู้กันว่าคิบอมได้บอกรักดงเฮไปแล้ว แต่พอมาได้ฟังความในใจของร่างสูงแบบนี้ก็

 

ทำเอา ทั้งอาราและชางมินวางหน้ากันไม่ถูกจริงๆ แต่ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊นี้ทั้งหมดก็ถูกชาง

 

มินเจ้าชายน้อยของเราอัดเอาไว้หมดแล้ว

 

 

 

                มิน...นายว่าเราทำถูกแล้วใช่มั้ยอาราหันมาถามชางมินอย่างลังเล

 

 

 

                แม้มันจะต้องทำให้ทั้งคู่เจ็บปวดแต่อย่างน้อยสิ่งที่เราทำไปก็เพราะต้องการช่วยให้ทั้งคู่ได้

 

รักกันไม่ใช่รึไง ฉะนั้นเมื่อเราเริ่มต้นมันมาแล้ว ก็ควรจะร่วมกันปิดฉากมันสิ

 

 

 

                โก อาราและชางมินมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่เริ่มมั่นใจขึ้นมาเรื่อยๆว่า แผนที่ตั้งใจจะทำ

 

เอาไว้ทั้งหมดน่าจะลุล่วงไปได้ด้วยดี รอก่อนนะคนที่เป็นที่รักทั้ง2 พวกเราจะยอมเป็นคนที่ดูไม่ดีใน

 

สายตา เพื่อทำให้พวกพี่ได้รักกันซักที

 

 

 

                                                ********************************

                                               

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2958 mary you (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 02:36
    ชางมินกับอาราช่วยเต็มที่อ่ะ  ยังไงบอมก็สู้ๆนะ
    #2,958
    0
  2. #2843 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 23:37
    เฮ้อ เจ็บปวด รวดร้าวที่สุด
    #2,843
    0
  3. #2743 love donghae (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 22:58
    เฮ้ออออออออออออออ


    สงสารทั้งคู่สุดๆเลยอ่าาาาา
    #2,743
    0
  4. #2630 KIHAE*129 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 18:10
    อดทนอีกนิดน่ะ
    #2,630
    0
  5. #2508 OoMy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 13:15
     ซี้งอะ T^T
    #2,508
    0
  6. #2391 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 16:33
     แหม ขอให้ด๊องหลับไม่สนิทได้ยอนที่บอมพูดที
    #2,391
    0
  7. #2328 TEM_MIN (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2554 / 19:58
    โอ้ววว   อยากจะเขิล แทนนนน น น
    #2,328
    0
  8. #2212 ❤_23﹏# (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 10:01
     สนุกค่ะ
    #2,212
    0
  9. #2073 pan14 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 08:31
    อาราและชางมินช่วยให้หมวยกับบอมกับมารักกันเหมือนเดิมแล้ว.....
    #2,073
    0
  10. #2004 LoVe137 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 12:23
    อารา ชางมิน
    ทำให้ 2 คนนี้รักกันเร็วๆด้วยเถอะนะ
    #2,004
    0
  11. #1935 mykimki (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 21:26
    หมวย ให้โอกาส บอมมันไม่ได้เหรอ
    แกก็ยังรักมัน  โปรดเถอะนะ
    #1,935
    0
  12. #1869 Nene-Kihae (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 17:32
    ทนอีกหน่อยนะ

    อีกไม่นานก็จะได้มีความสุขด้วยกันแล้ว
    #1,869
    0
  13. #1822 kyuaeywook (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 21:45
    ตี๋ซึ้งวะ
    #1,822
    0
  14. #1797 เด็กตระกูลLEE (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 12:44
    ลุ้นต่อไปค่ะ
    #1,797
    0
  15. #1704 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 14:25

    จะดีกันแล้วใช่มั้ยยย

    ด๊องบอมม~

    #1,704
    0
  16. #1654 faddist (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 22:12
    พอแล้ว

    มันเศร้าเกินไปแล้ว
    #1,654
    0
  17. #1459 Miha28 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 20:04
    มินแอบร้ายอีกแล้ว มีการอัดเอาไว้ด้วย ><
    #1,459
    0
  18. #1368 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 18:37
    เศร้ามากมาย

    น้ำตาไหลออกมาเป็นกองเลย 

    ยิ่งพอได้ยินที่บอมมี่พูดกะหมวยทั้ง ๆ ที่หมวยหลับอยู่ยิ่งรู้สึกสงสารอ่ะ
    #1,368
    0
  19. #1284 litterrabbitza (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 09:00
    หึหึ  บอมเอ่ยย สายไปซะแล้ววว

    บอกได้คำเดียว ชิมมิน  'ร้ายกาจ' >[]<

    ด๊องก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเล้ยยย
    #1,284
    0
  20. #1260 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 20:45
    เด้วอีกไม่นานก็จะมีความสุข
    #1,260
    0
  21. #1108 nueng~^~black flower (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 มกราคม 2552 / 16:49
    เศร้า เจ็บปวดที่สุด 

    สงสารนะแต่ไม่อยากให้ใจอ่อนเลย


    #1,108
    0
  22. #1107 เมย์ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2551 / 01:04
    อ่านรวดเดียวยาวมาก ๆ



    สนุกมาก ๆ ค่ะ



    ลุ้นให้ด๊องใจอ่อนซะที



    เดี๋ยวมาอ่านต่อนะคะ
    #1,107
    0