[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 39 : Beautifull Dissaster Charpter :: 36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มี.ค. 51

                สิ้นเสียงพูดของผู้กำกับเท่านั้นการทำงานทุกอย่างก็เริ่มต้นทันที แสงจากดวงไฟสีขาวสาด

 

ส่องลงมาทั้งที่คิบอมและผม พัดลมที่ใช่เพื่อพัดใบไม้ก็พัดอย่างเอาเป็นเอาตายเลย

 

 

 

                คิบอมนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ม้านั่งในสวนแห่งหนึ่ง ผมซึ่งเดินเข้าก็รีบวิ่งเข้าไปทักทันที

 

 

 

                คิบอม...นายมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ยผมทักด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ามีความสุขสุดๆ

 

น้ำเสียงของความรักจริงๆเหมือนกับเมื่อ2ปีก่อน

 

 

 

                แล้วนายเห็นรึเปล่าล่ะว่าชั้นทำอะไรอยู่ ตาบอดรึไงเห็นอยู่ทนโท่แบบนี้คิบอมก็ตอกผม

 

กลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบนี้อีกแล้ว นี่สินะกลิ่นอายของเมื่อ2ปีก่อน วันนี้ผมได้กลับมาสัมผัสกับ

 

มันอีกครั้งแล้ว

 

 

 

                ดงเฮไม่มีโอกาสล่วงรู้เลยว่า กับการที่ต้องใช้น้ำเสียงเย็นชาพูดออกไปแบบนั้น ภายในใจ

 

ของร่างสูงก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน  ทำไมนะ เมื่อ2ปีเค้าถึงได้ใช้คำพูดเหล่านี้กับดงเฮโดยที่ไม่รู้สึกอะไร

 

เลย แต่พอมาในวันนี้วันที่เค้ารักดงเฮอย่างหมดหัวใจ คำพูดเหล่านี้มันกลับเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทำ

 

ร้ายตัวเค้าเอง

 

 

                เอ่อ...นายกินข้าวรึยังล่ะ นี่ไงๆๆๆ ชั้นทำข้าวกล่องมาให้นายด้วยพูดเสร็จผมก็ยื่นกล่อง

 

ข้าวให้แก่เค้า แต่ไม่ใช่แค่ว่าเค้าไม่รับเท่านั้นแต่เค้ายังมองมาที่มันด้วยสายตาที่ดูถูกอีก นี่สินะคิ

 

บอมคนเดิมคิบอมคนนั้นที่มีแววตาแบบนี้ไว้มองผม

 

 

 

                ไม่ต้อง...เดี๋ยวชั้นจะออกไปกินข้างนอกกับอารา กับข้าวของนายน่ะ...ไม่จำเป็น

 

คิบอมพูดออกมาด้วยน้ำเสียและแววตาที่เย็นชาตามแบบฉบับของเค้า

 

 

 

                แต่ว่าภาพในวันนั้นมันก็ย้อนเข้ามาในหัวของผมอีกแล้ววันที่ผมรอเค้ากลับมาที่บ้านพร้อม

 

กับเตรียมอาหารไว้ให้เค้า สุดท้าย...เค้ากลับบอกว่ากับข้าวของผม...ไม่จำเป็นที่สำคัญสีหน้าและแวว

 

ตาของเค้าในวันนั้นกับวันนี้ก็ไม่ได้ต่างกันซักนิดเลยครับ

 

 

 

                แต่เค้าก็ยังไม่มานี่นา บางที่เค้าอาจจะไม่มาเลยก็ได้ ยังไงนายก็กินให้มันรองท้องไว้ก่นสิ

 

นะ...น้า..นะๆๆผมขอร้องอย่างอ้อนวอนกับเค้า ยอมกลับไปเป็นลี ดงเฮ ไอ้หน้าโง่คนเดิมอีกครั้ง

 

 

 

                โอ้ยย... โธ่เว้ย ก็บอกแล้วไง ว่าไม่กินๆๆๆ ยังจะมาเซ้าซี้อยู่ได้คิบอมพูดก่อนจะปัด

 

กล่องข้าวของผมทิ้งลงอย่างไม่ใยดีก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น

 

 

 

                คิบอมมมมมม....ขอโทษนะที่มาช้า...อ้าวอปป้าด็องมาทำอะไรตรงนี้คะ แล้วทำไมถึง

 

มี...โก อาราทีวิ่งตรงเข้ามาทักคิบอมก็มองมาทางผมอย่างอึ้งๆก่อนจะชี้มาที่ซากของกล่องข้าวที่

 

หกกระจัดกระจาย

 

 

 

                เอ่อ...คือ...ผมตอบออกไปอย่างอ้ำอึ้ง เพราะคิดว่าถ้าตอบว่าเกิดจากคิบอม ร่างสูงคงจะ

 

ไม่พอใจแน่

 

 

 

                ช่างเค้าสิอาราจะไปสนใจทำไม เราก็ไปทำธุระของเรากันเถอะ บอมชักจะหิวแล้วนะไป

 

กันเถอะคิบอมหันมามองผมอย่างรำคาญก่อนจะหันไปยิ้มอย่างสดใสให้กับอารา ก่อนจะควงคู่กัน

 

ออกไป

 

 

 

                ผมหันกลับมามองกล่องข้าวที่ไม่เหลือชิ้นดีอย่างเจ็บปวดก่อนจะปล่อยให้น้ำตาค่อยๆแข่ง

 

กันไหลเอ่อล้นออกมา

 

 

 

                คัต!!!!เยี่ยมมาก พวกนายทั้งหมดแสดงได้เก่งมากไปพักกันก่อนไปเสียงของผู้

 

กำกับคังดังขึ้นมา เรียกสติที่หลุดลอยไปไหนต่อไหนของผมให้กลับมา

 

 

 

 

                สมาชิกทุกคนที่พากันลุ้นจนตัวโก่งว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีหรือไม่ก็ยิ่งทำหน้าเครียดกันยิ่ง

 

กว่าเดิมเมื่อเห็นว่าทั้ง3แสดงได้ดีซะยิ่งกว่าดี เพราะรู้ว่ามันต่างทำให้ทุกฝ่ายเจ็บกันมากแค่ไหน

 

 

 

                ผมลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมเข้าฉากต่อไป ตอนนั้นริคกี้ก็เดินเข้ามาหาผม

 

พร้อมกับขวดน้ำที่ยื่นมาให้ผม

 

 

 

                ชางมินไปไหนซะล่ะ ทำไมปล่อยให้เรามาเดินคนเดียวแบบนี้ผมถามริคกี้ออกไป

 

ขณะที่กำลังใช้ผ้าเช็ดรอบดวงตาของตัวเองอยู่

 

 

 

                อ๋อ..เค้าไปห้องน้ำอยู่นะครับ อีกอย่างอยู่ใกล้ๆเฮียไก่แบบนี้พวกผมไม่ค่อยอยากตกเป็น

 

เป้าสายตาเท่าไหร่น่ะฮะจะให้ผมบอกได้ยังไงล่ะครับฮยองว่ามินเค้าไปเตรียมแผนต่อไปที่จะช่วย

 

พี่และพี่คิบอม อยู่กับโกอารา

 

 

 

          เมื่อกี๊ฮยองแสดงได้เก่งมากเลยนะฮะ ผมเกือบร้องไห้ตามไปซะแล้วริคกี้ที่เห็นว่า

 

บรรยากาศเริ่มเงียบก็เริ่มชวนคุยขึ้นบ้าง

 

 

 

                นั่นสินะ...ชั้นแสดงได้ดีจนน่ากลัวดงเฮเพ้อออกมาเบาๆ

 

 

 

                ฮยองฮะ...ผมถามจริงๆนะครับ พี่ด็องไม่มีทางที่จะให้อภัยพี่คิบอมได้แล้วจริงๆหรอริค

 

กี้ถามสิ่งที่ค้างอยู่ภายในใจของตนออกไปในที่สุด

 

 

 

 

                พี่ก็ไม่รู้หรอกนะริคกี้ เทียบกับสิ่งที่เค้าเคยทำกับพี่แล้ว ที่เค้าเจ็บในวันนี้ยังถือว่าเทียบ

 

ไม่ได้เลยกับที่พี่เคยรู้สึกมาดงเฮหันมาสบตากับริคกี้อย่างจริงจัง

 

 

 

 

                แต่การที่พี่ทำให้เค้าเจ็บแบบนี้ ตัวพี่ด็องเองก็ต้องเจ็บไปด้วยไม่ใช่หรอฮะริคกี้ถาม

 

ออกมาอย่างไร้เดียงสา

 

 

 

                แต่มันก็เป็นคำถามที่ทำให้ดงเฮถึงกับต้องหลบตารุ่นน้องเลยทีเดียว นั่นสินะ ยิ่งคิบอมเจ็บ

 

เท่าไหร่เค้าก็ยิ่งทรมานมากกว่าเป็น2เท่า แล้วถ้าชั้นไม่อยากให้นายเจ็บชั้นก็ไม่ต้องเจ็บไปด้วยใช่มั้ย

 

คิบอม

 

 

 

          ฉากต่อไปเป็นฉากของคิบอมกับโก อาราสองคนเท่านั้นซึ่งผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็น

 

ฉากยังไงเพราะบทที่ให้มานั้นจะเขียนเฉพาะฉากที่มีผมแสดงอยู่ในฉากเท่านั้น ถ้าฉากไหนผมไม่ได้

 

ออกก็จะไม่มีบทเขียนมาให้ครับ

 

 

 

 

 

                จากนั้นทั้งคู่ก็พากันไปเข้าฉาก ผมตั้งใจเอาไว้ว่าคงจะไม่ออกไปดูให้มันช้ำไปกว่านี้ แต่จน

 

แล้วจนรอดผมก็ไม่สามารถเอาชนะความต้องการของหัวใจได้ สองขามันออกยืนรวมกับสมาชิกที่

 

เหลือ

 

 

 

                จากนั้นผู้กำกับก็สั่ง แอคชั่นดำเนินเรื่องต่อ ผมก็งงอยู่ฮะว่าทำไมทั้งคู่จะต้องทำหน้าเครียดๆ

 

กันด้วยบทมันเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรอ

 

 

 

                คิบอมที่วันนี้เรียกอาราออกมาหามีอะไรรึเปล่าอาราพูดก่อนจะยิ้มให้คิบอมอย่างสดใส

 

 

 

                อารา...คิบอมพูดก่อนจะสบสายตาของโก อาราอย่างจริงจัง ผมเกลียดตัวเองจริงๆเลย

 

ครับที่คิด อกุศลไปเกลียดอาราที่ได้รับสายตาแบบนี้จากคิบอม

 

 

 

          เรารักอารานะ...รักมานานแล้วด้วยคิบอมพูดมันออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงลงมาของ

 

ผมทั้งๆที่ผมน่าจะชินแล้วนะ ทำไมมันถึงยังมีอยู่อีกล่ะไอ้น้ำตาเนี่ย

 

 

 

 

                ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไม่รู้ว่าดงเฮร้องไห้ เพียงแต่ต่างพากันทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกันเท่านั้น เพราะ

 

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าในตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไป ก็คงไม่ทำให้ดงเฮรู้สึกดีขึ้นมาได้หรอก จึงพา

 

กันเงียบเอาไว้ แล้วภาวนาให้ฉากนี้ผ่านไปเร็วๆ

 

 

 

 

                ขอโทษนะคิบอม...อารามีคนที่อารารักอยู่แล้ว เราคงจะรับความห่วงใยของคิบอมเอาไว้

 

ไม่ได้หรอกนะ ขอโทษจริงๆแต่เราคิดกับนายแค่เพื่อนเท่านั้นอาราพูดก่อนจะส่งสายตาที่มั่นคงใน

 

ความรู้สึกของตนเอง แล้วเดินออกไปจากที่ตรงนั้นทันที

 

 

 

                คิบอมที่ยังคงงุนงงกับสิ่งที่ได้รับกลับมาไม่หาย ก็ทำได้เพียงทรุดตัวนั่งลงกับพื้นเท่านั้น สี

 

หน้าของเค้าในตอนนี้ ทำเอาผมสงสารอย่างจับใจจริงๆครับ สีหน้าเดียวกับในคืนนั้นคืนที่ผมเป็น

 

ตัวแทนของคนที่เค้ารัก

 

 

 

                ซักพักต่อมาเมื่อภาพการทำงานของฉากเมื่อกี๊โอเคแล้วสตาฟก็มาเรียกผมไปเปลี่ยนชุดเพื่อ

 

เข้าฉากต่อไป ซึ่งฉากต่อมานั่นก็คือ...ฉากที่ผมต้องร้องไห้เพื่อขอร้องไม่ให้คิบอมจากไป

 

 

 

 

                เอาล่ะนะซีนนี้เป็นซีนที่ต้องใช้อารมณ์ค่อนข้างเยอะขอให้พวกนายสองคนทำสมาธิดีๆ

 

ด้วยนะเสียงของผู้กำกับกำชับเราเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสั่งเดินหน้าถ่ายทำต่อทันที

 

 

 

 

                ซึ่งดงเฮก็ทำให้ทีมงานทุกคนรวมถึงผู้กำกับเองต้องอึ้งไปด้วยเพราะทันทีที่สั่งแอคชั่นน้ำตา

 

ของร่างบางก็ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตกทันที ราวกับอดกลั้นเอาไว้นานมากแล้ว

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2957 mary you (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 02:31
    ด๊องร้องอีกแล้วอ่ะ TT
    #2,957
    0
  2. #2842 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 23:20
    บอกได้อย่างเดียวว่า สงสารด๊อง
    #2,842
    0
  3. #2742 love donghae (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 22:55
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก


    หมวยของชั้นช้ำในตายแน่
    #2,742
    0
  4. #2629 KIHAE*129 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 18:01
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    หมวยยยยยยยยยยยยยยย
    #2,629
    0
  5. #2581 Pada lee (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 13:51
    แหม ก็นะ คนมันเคยเจอกับตัวเองแล้วนี่

    ไม่ต้องสั่ง ไม่ต้องทำอารมณ์ น้ำตามันก้อไหลออกมาเอ๊ง
    #2,581
    0
  6. #2507 OoMy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 13:02
    งื้อออออออออ ทรมานนนนนนนนนนนนนนนน
    #2,507
    0
  7. #2390 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 16:30
     งือ งือ ด๊อง ไรเตอร์ ทรมานด็องมากปายยยยยยยยยยยยยยยย T^T
    #2,390
    0
  8. #2327 TEM_MIN (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มกราคม 2554 / 19:53
    เอิ่ม มม ม ม
    #2,327
    0
  9. #2211 ❤_23﹏# (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 09:56
     อ่านเเล้วใจก็หวิวถาม
    #2,211
    0
  10. #2072 pan14 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 08:25
    หมวยร้องไห้อีกแล้ว...............
    #2,072
    0
  11. #2003 LoVe137 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 12:19
    หมวยร้องไห้อีกแล้ว
    สงสาร TTOTT
    #2,003
    0
  12. #1934 mykimki (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 21:21
    สงสารทั้งคู่เลย

    เฮ้อ  เมื่อไหร่จัสมหวังกันสักทีนะ  คิเฮ
    #1,934
    0
  13. #1868 Nene-Kihae (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 17:27
    ด๊องน่าสงสารอ่า  T^T
    #1,868
    0
  14. #1821 kyuaeywook (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 21:42
    น้ำตาจะไหลลตามด๊องละ
    #1,821
    0
  15. #1796 เด็กตระกูลLEE (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 12:35
    ด๊องร้องไห้อีกแล้ว T^T
    #1,796
    0
  16. #1703 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 14:18

    ด๊องร้องไห้~
    T^T
    สงสารด๊องอะเกนนน

    #1,703
    0
  17. #1653 faddist (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 22:07
    สงสารด๊องอ่ะ
    #1,653
    0
  18. #1458 Miha28 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 20:01
    หมวยจ๋าร้องไห้อีกแล้ว T^T
    #1,458
    0
  19. #1367 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 18:29

    น่าสงสารด๊องที่สุดเลย

    ภาพเก่า ๆ ที่อยากจะลืมกลับมาอีกจนได้

    #1,367
    0
  20. #1283 litterrabbitza (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 08:47
    งื้ออ
    ด๊องจ๋าาาา
    บอมน่าาา ทำด๊องร้องไห้หรออ
    #1,283
    0
  21. #1259 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 20:35
    ด๊องร้องไห้แง T-T
    #1,259
    0