[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 37 : Beautifull Dissaster Charpter :: 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 มี.ค. 51

          ตอนนี้พวกเราทุกคนกำลังยืนอยู่ที่หน้าบ้านพักเพื่อเตรียมตัวรอรถบัสที่จะมารับพวกเราไป

 

ที่เจนราโด พูดตามตรงตอนนี้ผมกำลังง่วงมากมายเลยครับ เพราะเมื่อคืนผมข่มตาให้หลับไม่ได้

 

จริงๆ เดายังไงก็ไม่สามารถนึกภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้

 

 

 

                ผมมีลางสังหรณ์แปลกๆว่าจะต้องมีเรื่องราวที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นแน่นอน แต่ผมก็พยายามไม่

 

คิดมากเพราะผมตั้งใจไว้แล้วว่าเสร็จงานคราวนี้ผมจะขอทางบริษัทไปพักร้อนซักพัก เพื่อ...พักใจ

 

 

 

                ยืนรอกันได้ไม่นาน รสบัสคันใหญ่ก็มาจอดเทียบท่าที่หน้าบ้านของพวกเรา ซึ่งพอเราถาม

 

ถึงคณะเทพก็ได้คำตอบว่าพวกนั้นไปกันโดยรถส่วนตัวแล้ว แหม...ไม่ค่อยจะทิ้งกันจริงๆ-*-

 

 

 

                ดงเฮ...หนักมั้ยเดี๋ยวชั้นช่วยยกกระเป๋าให้นะคิบอมเดินเข้ามาถามผมด้วยน้ำเสียง

 

อ่อนโยน

 

 

 

 

                ไม่ต้อง...อย่ามายุ่งกับชั้นผมตอบด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากเค้าโดยสิ้นเชิง เค้าเองก็สี

 

หน้าเปลี่ยนไปเหมือนกัน แต่ขอร้องจริงๆนะคิบอม ได้โปรดอย่ามาทำให้ชั้นต้องเจ็บไปกว่านี้อีกเลย

 

 

 

                จากนั้นเราก็ทยอยขึ้นรถกันจนครบ พี่ๆส่วนใหญ่เลือกที่จะนั่งกันเป็นคู่ๆกัน แต่สำหรับผม

 

ทุกคนก็รู้ดีว่าเป็นยังไง ผมจึงเลือกที่จะไปนั่งด้านหน้าๆติดกับหน้าต่างเพื่อทอดสายตาออกไปมอง

 

สิ่งต่างๆ ปล่อยให้สมาชิกที่เหลือเค้านั่งเล่นเกมส์กันต่อไปจะดีกว่า

 

 

 

                ผมนั่งเหม่อไปเรื่อยๆ มองออกไปยังแม่น้ำฮัน ผืนน้ำอันนิ่งสงบ ผมอยากจะเยือกเย็นให้ได้

 

ซักครึ่งของแม่น้ำแห่งนี้จังเลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นสายน้ำก็ยังคงไหลด้วยกระแสน้ำที่คงที่อยู่

 

เหมือนเดิมเสมอ ผมนั่งคิดไปเรื่อยๆก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักสายตาที่มันล้าเหลือเกิน

 

 

 

                จากแค่การพักสายตากลับกลายเป็นว่าผมเผลอหลับไปจริงๆครับ เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบกับเสื้อ

 

กันหนาวตัวหนึ่งที่มาห่มเอาไว้ให้ผม มิน่าล่ะผมถึงได้รู้สึกอบอุ่นนัก แต่ว่าเจ้าของเสื้อตัวนี้คือใคร

 

กันล่ะ หรือว่าจะเป็น...บ้าน่าเค้าจะมาเป็นห่วงเป็นใยผมทำไม

 

 

 

 

                ในการมาทำงาน+พักผ่อนครั้งนี้พวกเราเหล่าคณะลูกลิงได้ถูกเลือกให้พักกันที่โรงแรม

 

ระดับ5ดาวของเจนราโด โอ้โห หะ-รู-หะ-รา มากๆเลยครับ-*- บริการของที่นี่ก็ยอดเยี่ยม

 

กระเทียมดองจริงๆเลย

 

 

 

 

                พอมีคนถามถึงพวกดงบัง(อีกครั้ง)ก็ได้คำตอบมา(อีกครั้ง)ว่าพวกนั้นเลือกที่จะไปพักที่บ้าน

 

ของยุนโฮกันเอง ไอ้มินนะไอ้มิน อย่าให้ชั้นเจอแกก่อนนะทิ้งพี่ไปมีความสุขกับแฟน ไอ้น้องเจริญ

 

 

 

 

                ในการจับฉลากเลือกห้องนอนเป็นผลที่น่าแปลกใจมากเลยครับ ก็ไม่มีซักคู่ที่ได้อยู่

 

ด้วยกันน่ะสิครับ มันเป็นไปได้ยังไงเนี่ย ผมรีบดูผลของตัวผมเองปรากฏว่าได้นอนห้องเดียวกับ

 

ซีวอน บรึ๋ย!!!ตกกลางคืนแกจะละเมอเห็นชั้นเป็นเจ๊ซินมั้ยเนี่ย ไอ้บ้าอย่าเข้ามานะเว้ยชั้นมีพระนะ

 

เว้ย-*- ส่วนคิบอมเค้าก็ได้อยู่กับแม่เค้าแหละครับเจ๊ซินสุดสวยนั่นเอง

 

 

 

 

 

                ไอ้คู่ที่เหลือก็คอตกกันเป็นระเบียบเพราะไม่มีซักคนที่ได้อยู่กับคนรักของตัวเองอย่างพี่คังก็

 

ได้นอนกับเจ้าเรียว พี่เยซองได้นอนกับซองมิน ไอ้หมาป่าคยูก็นอนกับฮยอคแจ ส่วนพี่ฮันพี่ชินดง

 

และพี่ทึกกี้ก็นอนห้องเดียวกัน เจริญล่ะครับงานนี้--*/

 

 

 

 

                กว่าพวกเราจะมาถึงโรงแรมเจนราโดนี่ได้ก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว แผนการที่จะเดินสำรวจ

 

รอบที่พักจึงมีอันต้องล้มเลิกไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ผมได้แต่แบกกระเป๋าเข้า

 

ห้องพักอย่างเหนื่อยล้าเต็มที

 

 

 

                ดงเฮนายไปอาบน้ำก่อนสิ เดี๋ยวชั้นจะโทรสั่งอาหารขึ้นมาซีวอนพูดขึ้นมาหลังจากที่

 

จัดการจัดเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย

 

 

 

 

                จากนั้นผมก็ไปจัดการทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย น้ำที่นี่เย็นสบายมากเลย มันช่วยชะล้าง

 

ความคิดฟุ้งซ่านของผมได้มากจริงๆ อยากให้สายน้ำที่ไหลไปพัดพาใจของเค้าที่มีอยู่ที่ผมให้จากไป

 

จังเลย

 

 

 

 

                เมื่อแต่งตัวออกมาแล้วก็พบกับถาดอาหาร2ชุดวางอยู่บนโต๊ะในห้องซึ่งคิดว่าคงเป็นฝีมือไอ้

 

วอนมันนั่นแหละ

 

 

 

                ถาดนึงน่ะเป็นของนายนะ นายกินก่อนได้เลย เดี๋ยวชั้นขออาบน้ำก่อน ไม่ไหวล่ะเหนียว

 

ตัวมากเลยซีวอนพูดก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

 

                ผมมองไปที่ถาดกับข้าวแวบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา ถ้าถามว่าผมหิวมั้ยตอบได้คำ

 

เดียวครับว่าหิวมาก เพียงแต่ว่าตอนนี้ผมเหนื่อยจนไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงจะยกข้าวตักเข้าปากเลย

 

ครับ เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ

 

 

 

                ผมจึงทิ้งกับข้าวไว้บนโต๊ะนั้นเหมือนเดิม แล้วพาตัวเองเดินออกมาที่ระเบียงเพื่อรับลมเย็นๆ

 

กลางท้องฟ้าที่มืดสนิทในค่ำคืนนี้ไม่มีแม้แต่ดาวซักดวง มันยิ่งทำให้ค่ำคืนนี้ดูเหงามากยิ่งขึ้นไป

 

กว่าเดิมอีกครับ

 

 

 

                ทำไมไม่กินข้าวล่ะดงเฮ ชั้นบอกแล้วไงว่าให้กินก่อนได้เลยไม่ต้องรอซีวอนที่น่าจะทำ

 

ธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ออกมาถามผมที่ริมระเบียง

 

 

 

 

                พอดีชั้นยังไม่หิวน่ะวอน นายไปกินก่อนได้เลยนะ ชั้นขอยืนรับลมตรงนี้อีกซักนิดผม

 

พูดก่อนจะละสายตาจากซีวอนเพื่อกลับมามองทิวทัศยามค่ะคืนของที่นี่ต่อ

 

 

 

 

                ซีวอนที่เห็นอาการของเพื่อนร่วมวงเป็นแบบนี้ก็พอจะเดาออกว่าเกิดจากอะไร จึงพยายาม

 

คิดถึงคำพูดที่จะปลอบใจ ความจริงเค้ามีคำพูดที่อยากจะบอกดงเฮมานานแล้วแต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูด

 

ซะที ดีล่ะวันนี้โอกาสเหมาะซักที บอกเลยก็แล้วกัน

 

 

 

 

                ดงเฮ....นายยังรักคิบอมอยู่ใช่มั้ยซีวอนตัดสินใจถามดงเฮออกไป ซึ่งมันก็สร้างความ

 

ตกใจให้ร่างบางไม่น้อย

 

 

 

                นายว่ายังไงนะซีวอนดงเฮถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

                ชั้นหมายความว่านายยังคงรักไอ้บอมมันอยู่ใช่มั้ย ถึงได้มานั่งกลุ้มอยู่แบบนี้ซีวอนพูด

 

ในสิ่งที่ดงเฮสงสัยให้กระจ่าง

 

 

 

 

                บ้าน่า...ชั้นจะยังรักเค้าได้ยังไง ก็..ก็..ในเมื่อวันนี้ชั้นมีชางมินแล้วนะผมตอบออกไปด้วย

 

สีหน้าที่ตื่นตระหนก

 

 

 

                มันไม่สำคัญหรอกว่าตอนนี้นายจะมีใคร มันอยู่ที่ใจของนายมากกว่าว่ามันเต้นดังทุกครั้ง

 

ที่อยู่กับใครซีวอนหันมามองผมอย่างต้องการค้นหาคำตอบ

 

 

 

 

                แต่ยังไง...ชั้นก็ไม่มีคิบอมอยู่ในตัวเลือกหรอกนะผมตอบไปก่อนจะหันหน้าหลบสายตา

 

ที่จ้องมาจับผิดของซีวอน

 

 

 

                อย่าโกหกหัวใจตัวเองสิดงเฮ...นายอาจจะหลอกใครต่อใครได้เป็นร้อยเป็นพัน แต่สุดท้าย

 

แล้วซักวันนายจะเข้าใจว่านายไม่สามารถหลอกตัวและหัวใจของนายได้เลยจริงๆ ดงเฮ...ซีวอนพูด

 

ก่อนจะผลุบกลับเข้าไปในห้องพัก

 

 

 

                ปล่อยให้ผมยืนทื่อเป็นตอไม้ และยืนคร่ำครวญภายในใจอยู่กับตัวเองต่อไป จนเมื่อสู้ทนต่อ

 

ความอ่อนล้าไม่ไหว ผมก็ได้พยุงร่างของตัวผมเองมาล้มตัวลงบนที่นอนก่อนจะผล็อยหลับไปใน

 

ที่สุด

 

 

 

                                                **********************************

 

 

                ในขณะที่ร่างบางกำลังคร่ำครวญต่อสายลมอยู่นั้น ก็ไม่ได้รับรู้เลยว่ายังมีอีกคนที่กำลังต่อสู้

 

อยู่กับความรู้สึกของตนเองเช่นกัน คิบอมที่ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ก็ได้แต่นั่งเหม่อลอยอยู่บน

 

เตียงนอนของห้องพัก

 

 

 

                ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ บอมมี่พรุ่งนี้นายมีงานตั้งแต่เช้าไม่ใช่หรอฮีชอลที่เพิ่งอาบน้ำ

 

เสร็จ เดินออกมานั่งข้างๆคิบอมแล้วถามขึ้น

 

 

 

                ครับพี่...แต่ผมนอนไม่หลับครับ จะทำยังไงมันก็หลับไม่ลงอ่ะครับคิบอมพูดออกมาด้วย

 

แววตาที่เศร้าหมอง จนคนเป็นพี่อย่างฮีชอลอดเป็นห่วงไม่ได้

 

 

 

                นายมีเรื่องอะไรอยู่ในใจรึเปล่าบอมมี่ บอกชั้นได้นะฮีชอลเอื้อมมือไปลูบผมหนาของ

 

คิบอมเบาๆเพื่อเป็นการปลอบโยน

 

 

 

                คิบอมที่ในเวลานี้ต้องการใครซักคนเป็นที่พึ่งก็เข้าไปกอดพี่ชายสุดสวยที่เค้ารักที่สุดทนที

 

ก่อนจะพร่ำระบายสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจให้ฟัง

 

 

 

 

                พี่ครับ...มันสายไปแล้วใช่มั้ย ผมผิดใช่มั้ยที่มาบอกรักเค้าในวันนี้ ผมมันเลวมากเลยใช่มั้ย

 

แต่ผมรักเค้านะครับพี่ ผมรักเค้าคิบอมพูดก่อนจะหลับตาเพื่อระงับความเจ็บปวดที่ก่อขึ้นภายในใจ

 

 

 

                ฮีชอลที่พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวเองได้ ก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างกลุ้มๆ คิบอมเอ๊ย

 

ทำไมนายเพิ่งมารู้ตัวตอนนี้ มารู้ในวันที่เค้ามีเจ้าของ มารู้ตัวในวันที่ดงเฮไม่มีวันหันกลับไปมองนาย

 

แล้ว เฮ้อ ถ้าไม่เห็นว่านายกลุ้มใจอยู่แล้วนะ แม่จะเตะเรียกสติอีกซักที2ทีเลย

 

 

 

                คิบอม...นายรักดงเฮจริงหรอฮีชอลเอ่ยถามออกมาเบาๆก่อนจะดันตัวน้องรักออกมาสบ

 

สายตา

 

 

 

                ครับพี่...ผมเพิ่งมารู้ตัวในตอนที่เค้าหันหลังกำลังจะเดินจากผมไป ในวันนั้นผมเอ่ยคำว่า

 

รักออกไป แต่มันก็สายไปซะแล้ว เค้าจากผมไปทั้งตัวและหัวใจแล้วครับพี่ ผมควรทำยังไงดีคิบอม

 

ที่ปกติได้ชื่อว่าเจ้าชายเย็นชา เจ้าชายน้ำแข็ง แต่มีน้อยคนนักที่จะรู้ว่า คิม คิบอมคนนี้ก็ยังมีอีกมุม

 

หนึ่งที่ไม่ใช่คนเข้มแข็งแบบที่เห็นกันทั่วไป และฮีชอลก็เป็นหนึ่งในคนจำนวนน้อยนั้น

 

 

 

 

                เค้ารู้ดีว่าน้องชายคนนี้ของเค้าต้องทรมานมากซักแค่ไหน แต่กับสิ่งที่คิบอมเคยทำไว้กับดง

 

เฮนั้นมันก็มากเกินกว่าที่ดงเฮจะให้อภัยภายในวัน2วันก็คงจะไม่ได้ ความรักเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน

 

เมื่อเจ็บจากความรักก็ต้องใช่ความรักนั่นแหละเป็นตัวรักษา

 

 

 

                ฮีชอลได้แส่งสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงไปให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกชายของ

 

ตนเองแล้วจัดการให้น้องนอนลงกับเตียงนอนให้ดี ก่อนจะใช่ฝ่ามือเรียวลูบตามไรผมของคิบอมไป

 

มาเบาๆอย่างอ่อนโยน จนคิบอมหลับไปในที่สุดซึ่งเค้าเคยใช้วิธีนี้บ่อยเวลาที่น้องชายตัวโตคนนี้

 

นอนไม่หลับซึ่งมันก็ยังคงได้ผลทุกครั้ง

 

 

 

                ไม่ต้องกลัวนะคิบอม ถ้านายกับเค้าเป็นคู่กันแล้วไม่ว่าจะเกดอะไรขึ้นนายกับเค้าก็ต้องได้คู่

 

กันอยู่แล้ว ให้เวลาเป็นเครื่องผิสูจน์ความรักและความจริงใจของนายให้ดงเฮเห็นเถอะนะ

 

 

                                                                ********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #2955 mary you (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 02:24
    เห็นแล้วเหนื่อยใจแทน เฮ้ออออ
    #2,955
    0
  2. #2840 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 22:45
    เครียดแทนทั้งสองคนเลย
    #2,840
    0
  3. #2740 love donghae (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 22:50
    เฮ้ออออออออออออออ


    เห็นแล้วก็เหนื่อยแทน
    #2,740
    0
  4. #2627 KIHAE*129 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 17:43
    เฮ้ออออออออออออออออออ

    เหนื่อยใจแทน
    #2,627
    0
  5. #2505 OoMy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 12:49
    อ่า ....TT
    #2,505
    0
  6. #2434 องศา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 12:31
    ทำเค้าไว้ซะขนาดนี้แค่นี้มันยังน้อยไปพี่บวม
    #2,434
    0
  7. #2388 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 16:23
     โอย ปวดตับ รักกันเถอะน้ะ T^T
    #2,388
    0
  8. #2325 TEM_MIN (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มกราคม 2554 / 18:36
    คู่ ที่ฟ้า ลิขิต
    #2,325
    0
  9. #2209 ❤_23﹏# (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 09:49
    สู้ๆบอม
    #2,209
    0
  10. #2070 pan14 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 07:51
    น่าสงสารทั้งคู่เลย.........
    #2,070
    0
  11. #2001 LoVe137 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 12:11
    ตอนนี้สงสารทั้ง 2 คนเลย TT
    #2,001
    0
  12. #1932 mykimki (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 21:00
    สงสารทั้ง คิ ทั้ง เฮ เลย
    เมื่อไรจะเข้าใจกันสักทีนะ
    #1,932
    0
  13. #1866 Nene-Kihae (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 17:13
    เศร้าเนอะ
    #1,866
    0
  14. #1793 เด็กตระกูลLEE (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 11:57
    อ่า เศร้าจังค่ะ



    สงสารด๊อง สงสารบอมด้วย
    #1,793
    0
  15. #1701 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 14:07

    นี่มันน่าสงสาร ทั้งบอม ทั้งด๊อง
    -*-

    #1,701
    0
  16. #1651 faddist (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 21:57
    เจ๊จ๋า
    มาเป็นพี่เค้าเถอะ
    #1,651
    0
  17. #1456 Miha28 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 19:50
    อยากได้เจ๊เป็นพี่มั่ง อ่อนโยนจังเลย ^^
    #1,456
    0
  18. #1365 -Nueng-Love-SJ- (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 18:20
    หนักใจจังค่ะ

    แล้วเรื่องจะลงเอ่ยอย่างไรเนี่ย ฮือๆๆ 

    น่าสงสารจัง
    #1,365
    0
  19. #1281 litterrabbitza (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 08:35
    อ่าา ชีวอนร้ายกาจอีกคนแล้วว ด๊องอึ้งอ่ะสิ เจ๊อ่อนโยนมากๆ><
    #1,281
    0
  20. #1257 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 20:22
    เวลาจะเป็เครื่องพิสูตร

    ว่าบอมจะได้คู่กับด๊องหรือป่าว

    5555
    #1,257
    0
  21. #1106 nueng~^~black flower (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มกราคม 2552 / 16:31
    ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าจะสงสารใครดี เฮ้อ หนักใจเองซะงั้น

    อยากให้ด๊องใจแข็งให้ถึงที่สุด แต่ก็สงสารคิบอมเหมือนกันแฮะ
    #1,106
    0