[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 17 : Beautifull Dissaster Charpter :: 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ก.พ. 51

          ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว นับจากวันนั้นที่คิบอมเลือกที่จะเดินจากไป ผมใช้ชีวิตให้มัน

 

ผ่านพ้นไปเป็นวันๆ ผมพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเลิกคิดถึงเค้าแต่มันก็ยากเหลือเกินครับ ผม

 

อาจจะหลอกคนอื่นได้ก็จริงแต่สำหรับตัวผมเองแล้วผมกลับหลอกใจตัวเองไม่ได้จริงๆว่ายังคง

 

คิดถึงเค้าทุกวัน...

 

 

 

          ตอนนี้นายกำลังทำอะไรอยู่ในอีกฝั่งของท้องฟ้านั้นนะคิบอม...

 

                นายจะคิดถึงคนที่กำลังยืนอยู่ใต้แผ่นฟ้าทางนี้บ้างรึเปล่า....

 

                แต่สำหรับชั้น...ยังคงคิดถึงนายเสมอในทุกๆวันของการหายใจ...

 

 

 

                                ***************************************

 

 

 

                ผมมาอยู่ที่อเมริกานี้ ได้เป็นเวลา6ดือนกว่าแล้วครับ ผมเป็นยังไงน่ะหรอครับ ตอนแรกที่ผม

 

มาที่นี่ผมหวังว่าผมจะได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองเงียบๆ ซึ่งมันก็เงียบจริงๆครับ ผมรู้สึกเหงาจนจับขั้ว

 

หัวใจ เหมือนกับว่ามีสิ่งสำคัญบางอย่างขาดหายไปในชีวิตของผม ผมพยายามคิดให้ออกว่ามันคือ

 

อะไรแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามันก็มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

 

 

                ผมแหงนหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองท้องฟ้า ยิ่งมองมันกลับยิ่งทำให้ผมเหงามาก

 

ยิ่งขึ้น

 

 

 

                ผมเหงาเหลือเกิน...พระเจ้าครับช่วยบอกผมได้มั้ยครับว่าตอนนี้ผมควรทำยังไงดี

 

 

 

                จะมีใครที่กำลังมองท้องฟ้าผืนนี้เหมือนกับผมมั้ยครับ...

 

 

 

 

                ตลอดเวลา6เดือนที่ผมอยู่ที่นี่มาผมยอมรับว่ามันช่วยให้ผมลืมความช้ำลงไปได้...แต่มัน

 

กลับนำพาความเหงามาให้ผมมากขึ้นทุกวันๆ ผมเฝ้าแต่คิดถึงบุคคลที่อยู่ที่เกาหลีทั้งๆที่ผมก็ไม่รู้ว่า

 

คนที่ผมคิดถึงที่สุดนั้นเป็นใคร...

 

 

 

                ในขณะที่ผมกำลังนั่งคิดคนเดียวเงียบๆเพียงลำพังนั้น คำพูดสุดท้ายที่คยูฮยอนพูดกับผม

 

ก่อนที่ผมจะจากเกาหลีมา มันก็ดังขึ้นมาในโสตประสาทของผม

 

 

 

                ในคืนที่พี่มเกลับมาคืนนั้น...พี่ดงเฮเป็นคนดูแลพี่ทั้งคืนเลยนะฮะ...

 

 

 

                ตอนที่ยังอยู่เกาหลีผมพยายามคิดอย่างหนักว่าในคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ผมคิด

 

เท่าไหร่ก็คิดไม่ออก แต่เมื่อผมมาอยู่ที่นี่ได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ภาพเหตุการณ์ที่ผมพยายามคิดให้

ออกมาตลอดมันกลับสะท้อนกลับมาให้ผมได้รู้ตัวว่าที่ผ่านมาผมได้ทำร้ายจิตใจใครบางคนมาแล้ว

 

ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ...

 

 

 

 

          คืนนั้น...คนที่จูบผมอย่างอ่อนโยนก็คือ...นายใช่มั้ยดงเฮ...ผมพูดออกมาเบาๆกับตัวเอง

 

ก่อนจะเอามือไปแตะที่ปากของผมเอง สัมผัสที่อ่อนโยน ไม่ว่าจะผ่านมานานซักแค่ไหน แต่ร่องรอย

 

นี้ตราตรึงชั่วนิรันดร์ คุณคิดแบบเดียวกับผมมั้ย...ดงเฮ

 

 

 

 

                ผมมองขึ้นไปบนฟ้าอย่างไม่เข้าใจ ภาพแห่งความทรงจำอันโหดร้ายที่ผมเคยทำไว้กับเค้า

 

ภาพความห่วงใยที่เค้ามีให้ผม แต่ผม...กลับเลือกที่จะมองข้ามมันไป ผมเลือกที่จะทำร้ายคนที่ห่วงใย

 

ผมที่สุด เลือกที่จะเดินไปในหนทางที่รู้ทั้งรู้ว่าต้องเจ็บ...

 

 

 

 

 

                ที่สำคัญวันนั้น...วันที่ผมทำร้ายเค้าไป...ผมตบหน้าเค้า เพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น ทำให้ผม

 

ต้องสูญเสียทั้งความรักและความห่วงใยที่เค้ามีให้ผมไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืน...

 

 

 

                ถ้าผมจะเอ่ยคำว่า ผมขอโทษ กับคุณในตอนนี้มันจะสายเกินไปรึเปล่าดงเฮ คุณยังจะให้

 

อภัยผมมั้ย...ผมขอโทษ

 

 

                ผมเอ่ยถ้อยคำที่อยากจะพูดออกมา แล้วปล่อยให้มันลอยไปกับสายลม โดยที่หวังว่ามันจะ

 

พัดพาเอาความรู้สึกที่ว่าผมเสียใจไปให้คนที่อยู่อีกฝั่งของท้องฟ้านั้น รับรู้และเข้าใจว่าผมเสียใจ

 

จริงๆที่วันนั้นผมทำร้ายเค้าไป...เสียใจจริงๆ

 

 

 

                นายกำลังมองท้องฟ้าผืนเดียวกับที่ชั้นกำลังมองอยู่รึเปล่าดงเฮ...กำลังเหงาแบบที่ชั้นรู้สึกรึ

 

เปล่า...

 

 

 

                             ***************************

 

 

 

          ดงเฮ...นายฟังที่ชั้นพูดรึเปล่า...ดงเฮ...ดงเฮ!!!”เสียงแหลมกระแทกเข้ามาในโสต

 

ประสาทหูของผมซึ่งมันก็ช่วยเรียกสติของผมกลับมาทันทีเลยฮะ ก็เสียงพี่ฮีชอลนี่ใช่ย่อยที่ไหนล่ะ

 

ครับ

 

 

 

                ครับ...ครับ พี่ฮีชอลมีอะไรครับผมที่ยัง งงๆรีบระล่ำระลักพูดออกไป - -

 

 

                นายเป็นอะไร ทำไมถึงได้เอาแต่นั่งเหม่อ ชั้นเรียกตั้งหลายรอบแล้ว...

 

 

                อ๋อ...ไม่มีอะไรฮะ ผมก็แค่...คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อ่ะฮะ

 

 

               

          ดงเฮ...นายกับชั้นรู้จักกันมากี่ปีแล้วจนถึงตอนนี้...พี่ฮีชอลพูดก่อนจะมองหน้าผมด้วย

 

สายตาจริงจัง

 

 

 

          จนถึงวันนี้..ก็น่าจะ6-7ปีได้แล้วมั้งครับ...

 

 

          ใช่เกือบจะ7ปีแล้วที่ชั้นรู้จักนายมา นายคิดว่าเรื่องแค่นี้ชั้นจะดูนายไม่ออกรึไง กำลัง

 

คิดถึงคิบอมใช่มั้ยล่ะ...

 

 

 

                ผมโกหกพี่ไม่ได้ซักครั้งเลยใช่มั้ยครับพี่ฮีชอล ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งพี่ก็รู้ใจผมไปหมดเลย

 

 

 

               

          ผมพยายามจะทำให้ตัวเองเข้มแข็งมากขึ้นทุกวันๆ พยายามทำให้คนอื่นเห็นว่าผมเข้มแข็ง

 

แต่ยิ่งทำมากขึ้นเท่าไรผมกลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองยิ่งอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ...

 

 

 

 

                พี่ฮีชอลมองผมอย่างเข้าใจ และ ดึงหัวผมเข้าไปซบตรงไหล่ของพี่เค้า ลูบหัวผมเบาอย่างที่พี่

 

เค้าเคยทำประจำในยามที่น้องๆคนไหนรู้สึกแย่ พี่เค้าถึงแม้ว่าจะไม่แสดงออกมาอย่างชัดเจน แต่เมื่อ

 

ถึงเวลาจริงๆ ผมก็มักจะเห็นเสมอเลยครับ ว่าคนที่เอาแต่ตวาด แว้ดๆๆ ใส่คนอื่นอย่างพี่ฮีชอลเนี่ย

 

แหละ ที่มักจะเป็นคนออกโรงปกป้องน้องก่อนเสมอ...

 

 

 

                ที่นายทำน่ะมันไม่ใช่การทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นมาหรอกนะ แต่มันคือการที่นายสร้าง

 

กำแพงสูงขึ้นมาภายในใจของนายเอง นายพยายามหลอกคนอื่นว่าตัวเองเข้มแข็งเพื่อให้ตัวนายเอง

 

สบายใจ แต่ที่จริงแล้ว นายกำลังเพิ่มความเหงาให้ตัวนายเองต่างหาก

 

 

 

                แล้วผมควรจะทำยังไงต่อไปดีฮะพี่ฮีชอล ผมพยายามที่จะตัดเรื่องของเค้าออกไปจากชีวิต

 

ของผม แต่ยิ่งผลักไสเค้าเท่าไหร่ความคิดถึงมันก็ยิ่งสะท้อนกลับมา...

 

 

 

                นายจำช่วงเวลาก่อนที่คิบอมจะไปได้มั้ยล่ะ นายมักจะเป็นฝ่ายวิ่งตามใช่มั้ย แล้วผลเป็น

 

ยังไงความรักมันก็ยิ่งวิ่งหนีเราไปใช่มั้ย แต่ในตอนนี้มันกลับกันไง นายพยายามผลักไสความรัก

 

ออกไป มันก็รังแต่จะยิ่งวิ่งตามนายไปเท่านั้น...

 

 

 

                ถ้าเป็นชั้นนะ...ชั้นจะปล่อยให้มันเป็นไปในทางที่มันควรจะเป็นดีกว่า นายก็อยู่ของนาย

 

เป็นลีดงเฮไป ปล่อยให้เวลามันเป็นตัวพิสูจน์ดีกว่าว่าสรุปแล้วนายควรจะจัดการยังไงกับความรัก

 

ครั้งนี้ แล้วเมื่อถึงเวลาที่สมควรจริงๆ คำตอบมันก็จะมีให้นายเอง เชื่อชั้นสิ...

 

 

 

                ขอบคุณฮะพี่ฮีชอล...ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างผมมาตลอด... ผมพูดออกมาอย่างตื้นตัน

 

ใจ

 

 

 

                จะมาขอบคุณชั้นทำไม ยังไงนายก็เป็นน้องชั้นอยู่แล้วเรื่องแค่นี้ธรรมดามาก... พี่ฮีชอล

 

พูดก่อนจะเอามือขยี้ผมของผมเล่น

 

 

 

                ถึงจะอย่างงั้นก็เถอะครับยังไงผมก็ต้องขอบคุณที่พี่ทำให้ผมคิดได้ ขอบคุณนะฮะพี่ ผมรักพี่

 

มากๆเลยครับ ซินเดอเรลล่าของผม -3-

 

 

                                                *************************************

 

                ในที่สุดก็จบไปอีกตอนซะที่ ความจริงตอนนี้ที่แต่งไม่ได้คิดอะไรมากเพียงแต่อยากแต่งให้มันคั่นเวลาที่คิบอมอยู่อเมริกาแต่พอแต่งไปแต่งมามันดันออกมาแบบว่าเศร้าดีดูเหงามาก

ทุกคน...คิบอมเริ่มคิดได้แล้วจะให้กลับเกาหลีได้รึยัง...^^ ยิ่งตินที่แต่ง ฮีชอลคุยกับด็องนี่ แบยว่า โอ๊ยย ชีวิตจริงจะมีใครมานั่งปลอบชั้นแบบนี้มั้ยเนี่ย - -

 

                ปล.อัพๆ เม้นท์ๆ+โหวตๆ นะคร้าบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #3011 kyuminlove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 13:10
    เหอะบอมถ้ารู้ใจตัวเองแล้วก็รีบกลับมาซะ ไม่ต้องรอถึง 2 ปีหรอก สงสารด๊อง
    #3,011
    0
  2. #2936 mary you (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 00:51
    บอมเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วอ่ะ แต่ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นด๊องจะเปลี่ยนไปขนาดไหน 
    #2,936
    0
  3. #2880 Si_KiHaeLOVE4EVER (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 07:20

    ซึ้งๆ ^____^

    #2,880
    0
  4. #2821 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 02:50
    มารู้ตัวก็ไม่ทันแล้ว
    ด๊องมันกำลังเปลี่ยนตัวเอง

    #2,821
    0
  5. #2721 love donghae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 21:43
    บอมแกพึ่งรู้สึกหรอว่าควรรักด๊องนะ


    ความรู้สึกช้าเนอะ
    #2,721
    0
  6. #2684 EunPop 129 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 16:02
    บอม รักด๊องได้แล้ววววว
    #2,684
    0
  7. #2608 KIHAE*129 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 03:02
    ปลาบปลื้ม
    #2,608
    0
  8. #2561 ♥HELLO BABY♥ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 07:01
    ซึ้งง่ะๆ!!
    #2,561
    0
  9. #2485 OoMy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 09:21
     ซี้งงงง T^T
    #2,485
    0
  10. #2450 คนนี้นักอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 23:43
     ทีนี้ก็ให้บอมเป็นคนวิ่งตามบ้างนะจะได้รู้ซักที
    #2,450
    0
  11. #2383 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 00:00
    ช่ายแล้ว เจ้ ปล่อยตี๋แก้มแตกนอนเหงาคนเดียวเหอะ
    #2,383
    0
  12. #2306 TEM_MIN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2554 / 15:47
    ซึ่งมากๆๆ
    #2,306
    0
  13. #2240 kiki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 00:03
    เจ้ สุดยอด พูดดีจัง



    ซึ้งงงงง



    #2,240
    0
  14. #2190 ❤_23﹏# (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 21:40
     เจ๊เเละเพื่อนๆในวงสุดยอด รักกันๆๆๆ ^^
    #2,190
    0
  15. #2052 pan14 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2553 / 20:42
    ฮีนิมเป็นพี่ที่รักน้องจริงๆ.........
    #2,052
    0
  16. #1982 LoVe137 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 10:32
    บอมกว่าจะรู้ใจตัวเอง เห้อออ
    คิมฮี เจ๊เป็นพี่ชายที่ดีที่สุดเลย
    #1,982
    0
  17. #1914 mykimki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 18:19
    พี่ฮี เป็นพี่ชายที่ดีที่สุดเลย
    หมวย ต้องเข้มแข๊งนะ
    คิบอม  แกเริ่งรู้สึกตัวแล้วใช่ไหมว่าใครที่รักแกจริงๆ
    #1,914
    0
  18. #1844 Nene-Kihae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 20:49
    เจ๊พูดดีจัง > <
    #1,844
    0
  19. #1771 เด็กตระกูลLEE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 22:39
    สายไปแล้วล่ะบอมเอ้ย หึ
    #1,771
    0
  20. #1632 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 20:43

    บอมจะกลับมาง้อด๊อง
    แล้วว....
    ใช่มั้ย??
    = =

    #1,632
    0
  21. #1621 คนน่ารัก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 20:11
    แกต้องเจ็บแน่ๆคิบอม
    #1,621
    0
  22. #1555 โพโกชีพอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2553 / 14:11
    อ๋าO[ ]O

    คิมฮีพูดซึ้งได้ขนาดนี้....

    ขอบคุณไรเตอร์ที่สร้างตอนนี้มา
    #1,555
    0
  23. #1542 whanyan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2553 / 18:50
    ถ้าชีวิตจริงคิมฮี เป็นอย่างนี้ได้สักครึ่งของฟิคเรื่องนี้ก้อดีดิ

    อยากเห็นคิมฮีลุคนี้

    หมวย สู้ๆๆนะ
    #1,542
    0
  24. #1337 Miha28 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 19:22
    ไรท์เตอร์คะ ที่คิดว่าชีวิตจริงน่ะจะมีใครมานั่งปลอบมั้ยก็ถูก

    ..แต่ถ้าเป็นชีวิตจริง คิดว่าเจ๊จะมานั่งปลอบใครมั้ยดีกว่าค่ะ (ฮาา..)
    #1,337
    0
  25. #1237 Chocolatebrowni (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 12:53
    555

    กลับมาแล้วจะรู้สึกบอม

    เจ่น่ารักเสมอ 

    5555
    #1,237
    0