เมีย (ไม่) บำเรอ

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 :: บินไม่ได้ก็เดิน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

ตีสาม

เสียงประตูห้องนอนดังขึ้นตามมาด้วยเสียงประตูหน้าห้อง จากนั้นทุกอย่างก็ถูกความเงียบของค่ำคืนกลืนกิน

ฟาริดานอนลืมตาโพลง สีหน้าในความสลัวเซื่องซึมอย่างเห็นได้ชัด

เขาไปแล้ว

เธอย้ำคำนี้ ตอกย้ำความด้อยค่าที่มีราวกับไม่สงสารตัวเอง

จิณณ์คุยโทรศัพท์กับใครบางคน แม้น้ำเสียงของเขาจะเบาเพราะกลัวเธอตื่น ทว่าเธอก็ตื่นและได้ยินบทสนทนาของเขากับปลายสายอยู่ดี 

พี่จะรีบไป ไม่เป็นไร พี่รับปากแล้วว่าจะช่วยเธอจนทุกอย่างดีขึ้น อืมๆ…’

ถึงจะไม่ได้ยินชื่อของคู่สนทนาดังออกมาจากริมฝีปากชายหนุ่มแม้แต่คำเดียว แต่เธอก็รู้ดีแก่ใจว่าเจ้าของเบอร์โทร.กลางดึกนั้นเป็นใคร

มธุริน คนรักเก่าของเขา

ที่เธอรู้ เพราะไม่กี่วันก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนั้นติดต่อมาหาเธอ หล่อนขอพบเธอเป็นการส่วนตัว เธอประหลาดใจไม่น้อยเพราะไม่ได้รู้จักกับมธุรินมาก่อน และเพราะใคร่รู้ว่าอีกฝ่ายมีธุระอะไรกับตน เธอจึงตอบรับไป

แปลกใจบ้างหรือเปล่าที่เดี๋ยวนี้พี่จิณณ์ไม่มีเวลาให้

หลังทักทายกันพอเป็นพิธีแล้ว มธุรินก็ถามคำถามนั้นขึ้น เธองุนงงระคนแปลกใจกับคำถาม พักนี้จิณณ์กับเธอไม่ค่อยได้เจอหน้ากันจริงๆ เขาบอกว่าติดธุระ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ถามไถ่ว่าธุระที่ว่าคืออะไร รู้เพียงว่าเขายุ่งก็ไม่กล้ารบกวนแล้ว

 ในใจบังเกิดความไม่สงบที่ผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องส่วนตัวของพวกเธอ แต่เธอก็ไม่แสดงออกอะไร ส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วนั่งรอฟังต่อ

มธุรินยิ้ม จากนั้นก็หัวเราะขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายตาที่กวาดมองเธอครั้งนี้เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ไม่คิดเลยว่าพี่จิณณ์จะคบกับเด็กที่ไร้พิษสงขนาดนี้ ผิดหวังในตัวเขาจริงๆ

‘…’

เขาอยู่กับฉันเองแหละ

ใจเธอกระตุกวาบ คราวนี้เก็บซ่อนความรู้สึกไว้ไม่มิดแล้ว นัยน์ตาสองข้างเบิกมองสาวรุ่นพี่ มธุรินยิ่งส่งเสียงหัวเราะบาดหูออกมาไม่หยุด 

ฉันก็หลงคิดว่าเธอจะสำคัญกับเขา แต่ที่ไหนได้ก็เป็นแค่เด็กที่เขาเลี้ยงเอาไว้แก้เหงาเท่านั้น

ฉันเป็นแฟนเขา

เหรอจ๊ะหล่อนหัวเราะเยาะใส่หน้า ประกายตาเหยียดหยามเต็มที่ แล้วทำไมเขาไม่แคร์เธอเลยล่ะ

‘…’

ถ้าพี่จิณณ์เห็นเธอสำคัญ เขาคงบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว โดยเฉพาะสถานะของฉันไม่ทำให้เธอดูเป็นอีโง่อย่างนี้หรอก

คุณเป็นอะไรกับเขา

แฟนเก่า ที่กำลังจะเป็นแฟนใหม่ในอีกไม่ช้านี้

แต่เขายังไม่เลิกกับฉัน

เธอคิดว่าตัวเองจะครองสถานะแฟนของพี่จิณณ์ได้อีกกี่วันกันจ๊ะสาวน้อย อย่าหลงลำพองใจไปหน่อยเลย เขาทำถึงขนาดนี้แล้วมันก็เป็นสัญญาณบอกอย่างชัดเจนแล้วนี่ว่าเขาตั้งใจจะเขี่ยเธอทิ้ง

ไม่จริง

งั้นก็คอยดูแล้วกัน ถึงวันนั้นก็อย่าลืมขอบคุณฉันด้วยล่ะ ที่อุตส่าห์เมตตามาเตือนให้รู้ตัวล่วงหน้า…’

ฟาริดาพรั่งพรูลมหายใจออกมาเมื่อเหตุการณ์นั้นวูบเข้ามาในหัว 

ถึงมธุรินไม่เตือน เธอก็พอรู้อันดับตัวเองในใจของจิณณ์อยู่แล้ว เขาไม่ได้จริงจังกับเธออย่างที่เธอคิดจริงจังกับเขา การคบหากันแม้ไม่เป็นความลับ แต่คนอื่นๆ ก็แทบไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอ เขาไม่เคยพาเธอไปที่บ้าน ขณะเดียวกันก็ไม่คิดจะไปแนะนำตัวกับแม่ของเธอ อยู่กันไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง



ถ้าชอบเรื่องนี้ 

ฝากเมนต์และกดเฟบไว้ในชั้นหนังสือด้วยนะคะ

ขอบคุณมากค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

24 ความคิดเห็น