เมีย (ไม่) บำเรอ

ตอนที่ 14 : บทที่ 6 :: ทัณฑ์ร้อน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


เพราะสภาพไม่อำนวยตอนถูกมารร้ายอุ้มลงจากรถ ฟาริดาจึงทำได้เพียงแค่ซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง แต่พอเขาพาขึ้นมาถึงห้อง และถูกปล่อยตัวลงบนเตียง เธอก็ตะเกียกตะกายหนีไม่สนใจว่าร่างกายตอนนี้จะโป๊เปลือยแค่ไหน

จิณณ์ครางฮึ่มอย่างมีน้ำโหเมื่อคนที่หลงคิดว่าสิ้นท่าแล้วยังแผลงฤทธิ์ต่อได้ เขาตวัดร่างแน่งน้อยเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง อาศัยความไวพลิกตัวขึ้นคร่อม ตอนนี้นี่เองถึงได้เห็นบางอย่างบนตัวของอีกฝ่าย

กรามหนาขบเข้าหากันแน่น กระชากบราหน้าตาประหลาดออกจากทรวงอกอวบตึง เจ้าของมันหวีดร้อง ยกมือปิดไว้แทบไม่ทัน

“ไอ้ขยะนี่มันอะไร” 

เขานึกสงสัยอยู่ว่าทำไมไม่เห็นสายเสื้อชั้นในของเธอ แผ่นหลังถึงได้โล่งไปหมดแบบนั้น

ฟาริดาที่ตกอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียวเอ่ยตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ “มันเรียกว่าบราปีกนก”

“แล้วกล้าใส่ได้ยังไง ไม่กลัวมันหลุดหรือไงกัน”

“ข้างในมันมีกาวแปะ ไม่หลุดหรอก”

“ต่อไปนี้ห้ามใส่อีก”

คำสั่งแห้งห้วนนั้นทำให้หญิงสาวช้อนตามอง “เวลาใส่พวกเกาะอก เสื้อสายเดี่ยว ไม่ก็เดรสเปิดหลัง ผู้หญิงเขาก็ใส่แบบนี้ทั้งนั้น”

“ก็ไม่ต้องใส่ แล้วอย่าให้เห็นใส่ไอ้ชุดเส็งเคร็งพวกนี้อีกนะ มีเรื่องแน่”

เธออ้าปากจะเถียง จังหวะนั้นก็คิดขึ้นมาได้ว่าตนจะมัวมาเถียงเรื่องนี้กับเขาทำไม เวลานี้ควรหนีมากกว่า

ร่างแน่งน้อยกระถดขึ้นด้านบน หวังกลิ้งออกทางหัวเตียง ทว่าเพิ่งจะงอขาขึ้น ฝ่ามือใหญ่ก็ตะปบลงที่หน้าขา บังคับให้เธอเหยียดออกและนอนลงที่เดิม

“โอ๊ย!

“ไม่ฉลาดเหมือนอยู่บนรถเลยนะ”

“แค่แกล้งโง่ต่างหาก” เธอตอบด้วยสีหน้ากระด้าง “เฮียกำลังทำในสิ่งที่ผิด ปล่อยฟองไปซะถ้าไม่อยากเดือดร้อน”

จิณณ์หัวเราะจนสำลัก เขาเช็ดความชื้นออกจากหางตา เอ่ยขึ้นว่า “เธอแน่มากที่กล้าทำแบบนี้กับเฮีย”

“การขวานขวยหาสิ่งดีๆ ให้ตัวเองมันผิดตรงไหน”

“ผิดตรงที่ผัวไม่ให้มีผัวเพิ่ม”

“ฟองเลิกกับเฮียแล้ว และฟองก็มีสิทธิ์คบกับคนอื่นต่อ เพราะฟองไม่ใช่คนที่จะทนจมอยู่กับความเฮงซวย”

เขาทำหน้ายียวนกวนโทสะ “ผู้หญิงสมัยใหม่งั้นสินะ ว้าว ว้าว ว้าว เป็นบุญหูบุญตาที่สุด”

ฟาริดากัดฟัน สูดหายใจช้าๆ ควบคุมอารมณ์ให้นิ่งไว้ เงียบเป็นนาทีถึงขยับริมฝีปาก เจรจาอย่างใจเย็น “เราจบกันแล้วนะเฮีย ทางใครทางมันเถอะ อย่าผูกเวรผูกกรรมกันเลย”

นัยน์ตาสีเข้มมีบางอย่างวาบผ่าน ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาก้มหน้าต่ำอีกนิด ระยะห่างจากใบหน้าเล็กเหลือราวหนึ่งฝ่ามือ “เหรอ”

ตากลมโตหรี่ลงกับคำพูดนั้น เธอมองคนบนร่างอย่างไม่เข้าใจ

จิณณ์ก้มลงอีก กระทั่งปลายจมูกสัมผัสกับแก้มนวล เขาผลักมือขาวเล็กสองข้างออก กดมันไว้บนฟูก ก่อนจะกลับมาไซ้ความหอมกรุ่นต่อ

สัมผัสแผ่วเบาที่วนเวียนอยู่บนแก้ม ทำให้ฟาริดาพยายามเบี่ยงหน้าหลบ แต่ไม่ว่าเธอจะหันซ้ายหรือขวา จมูกโด่งเป็นสันกับริมฝีปากบางเฉียบก็ตามติดไม่ยอมห่าง

“เฮียบอกว่าไม่เลิกก็คือไม่เลิก”



ฝาก e-book ด้วยน้า
ราคาหน้าเว็บ 105 บาทค่า 
ราคาในแอป จะอยู่ที่ 139 บาท

จิ้มที่ปกนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

24 ความคิดเห็น