Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 7 : Syn 005 เดินทางสู่ซาเดีย...นี่เจ้าอีกแล้วเรอะ!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    26 ก.ค. 57

Syn 005 เดินทางสู่ซาเดีย...นี่เจ้าอีกแล้วเรอะ!?

            คณะนักเดินทางหยุดเท้าลงเมื่อพวกเขาได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่มีการจัดเทศกาลรื่นเริงอะไรสักอย่าง ดวงตาสีฟ้าเข้มทอประกายระยิบระยับอย่างสนใจ...จนคนอื่นๆ ที่ตามมาด้วยโดยเฉพาะไรเซอร์ต้องสะกิดเตือน

            “เจ้าคงจะไม่ลืมใช่ไหมว่าพวกเรามาทำอะไรที่นี่” หลานชายของอดีตหัวหน้าหกองครักษ์มังกรราชันย์เอ่ยเตือนเด็กสาวในคราบหนุ่มน้อยที่จ้องมองงานเทศกาลด้วยสายตาเป็นประกายราวกับเด็ก

            หากแต่ดูเหมือนว่าคำเตือนนั้นจะไม่เข้าหูคนถูกเตือน ร่างเล็กกำมือทำท่าเยสด้วยสายตาจริงจัง “คิดถูกจริงๆ ที่เดินเท้ามาในช่วงที่อาณาจักรจัดงานเทศกาล หึๆๆ”

            หน่วยนักรบมังกร โคเรล เพล และเรย์กะมองท่าทางเหมือนเด็กของซินดาเทียแล้วก็เริ่มเหงื่อตก ลืมจริงๆ สินะ แต่ละคนคิดในใจเหมือนกัน

            มือหนาวางบนศีรษะของคนที่ตัวเล็กกว่าแผ่วเบาหากแต่มันกลับเรียกความสนใจของคนร่างเล็กได้อย่างง่ายดายอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาสีฟ้าเข้มเงยขึ้นสบตากับคนเพียงผู้เดียวที่กล้าวางมือบนหัวของเธอด้วยความตั้งใจ...ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

            “ข้าให้เจ้าเล่นหนึ่งชั่วโมง...พวกเราต้องเจอกันที่ประตูหน้าวัง ห้ามเกินเวลา”

            เพียงแค่นั้นซินดาเทียก็ยิ้มกว้างกับคำอนุญาตของฟรองเซ่ เด็กสาวจูงมือของเรย์กะแล้วออกวิ่งหัวเราะร่าเข้าไปแทรกซึมกับฝูงชน ทุกคนต่างถอนหายใจ

            “เจ้าตามใจซินมากเกินไป...” ไรเซอร์กุมขมับ

            “อย่างน้อยข้าก็อยากให้นางยิ้ม เพราะข้ารู้สึกว่าหลังจากนี้ไปซินจะไม่มีรอยยิ้มแบบนั้นอีก” ดวงตาสีน้ำตาลแดงคู่คมหรี่ตามองร่างเล็กสองร่างที่หายลับเข้าไปในฝูงชน

            คำพูดของฟรองเซ่ทำให้คนอื่นๆ ที่เหลืออยู่ชะงัก แม้จะไม่รู้ว่าชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าหน่วยหมายถึงอะไร หรือหมายความว่ายังไงกันแน่ แต่เมื่อนึกไปถึงเนื้อหาที่พวกเขาได้ประชุมกันที่บ้านส่วนตัวของท่านหัวหน้าหน่วย พวกเขาก็ถึงกับเริ่มเครียด พวกเขามาครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อเป็นกำลังเสริมของอาณาจักรนี้เท่านั้น

            ...แต่พวกเขามาเพื่อจบสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

            และพวกเขาจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสจากซินดาเทียอีก เพราะถ้าเข้าสู่ช่วงสงคราม เด็กสาวคนนั้นก็จะกลายเป็นปีศาจร้ายไร้ความรู้สึกที่ฆ่าใครไปก็ไม่รู้สึกอะไร

            รอยยิ้มที่ออกมาจากเด็กสาวคนนั้นจะมีแต่ความชั่วร้ายที่แค่คิดก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว

            “นี่ก็ยังเช้าอยู่ ฟรองเซ่ให้เวลาซินไปหนึ่งชั่วโมงก็ยังถือว่าเคร่งครัดกับซินอยู่นะ” รินกะยิ้มแล้วตบไหล่ไรเซอร์ พยายามชี้แจงเหตุผลของท่านหัวหน้าหน่วยหน้านิ่งเย็นชาที่ชอบตามใจคู่หูของตัวเอง

            “ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าพวกเราเองก็มีเวลาหนึ่งชั่วโมงเช่นกัน” เพลดันกรอบแว่นหนาเตอะของตนที่ตกลงให้เข้าที่ก่อนที่จะฉีกยิ้ม “เพราะฉะนั้น...พวกเราก็ไปเข้าร่วมงานเทศกาลไปด้วย เก็บข้อมูลของที่นี่ไปด้วยจนกว่าจะครบหนึ่งชั่วโมงแล้วค่อยไปรอสองคนนั้นที่หน้าวังของอาณาจักรซาเดียดีไหม?”

            เนื่องจากถึงจะอยู่ไกลแค่ไหนซินดาเทียก็ยังได้กลิ่นคนที่คุ้นเคยโดยเฉพาะคนในหอเซาท์ เพราะฉะนั้นถ้าพวกเขาไปรอเด็กสาวที่นั่นเธอจะไม่หลงทางแน่นอน ทุกคนพยักหน้าตกลงแล้วเดินเข้าไปในงานเทศงานกันเป็นกลุ่มเพื่อกันหลง

            ฟรองเซ่ลอบถอนหายใจ เขาก็อยากจะไปกับซินอยู่หรอก หากแต่ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนจะมาถึงที่นี่...เขาก็ต้องยอมล่ะนะ

 

            สิบชั่วโมงก่อน อาณาจักรมอลโนวา

            “จะเดินทางไปเองงั้นรึ!?” โคเรลตกใจไม่น้อย แน่นอนว่าคนอื่นๆ ในห้องรับแขกบ้านส่วนตัวขององค์ชายลำดับสามแห่งมอลโนวาด้วยก็เช่นกัน

            “คิดดีแล้วรึ ซาเดียอยู่ห่างจากมอลโนวามากเลยนะ” เพลถามด้วยสีหน้าทะมึนเล็กน้อย

            “ใช่ เดินทางไปด้วยมังกรมันจะเป็นที่สนใจมากกว่า นั่นจะทำให้พวกปีศาจรู้ว่าพวกเราเดินทางไปซาเดียแล้ว...การกระทำทุกอย่างของพวกเราต้องระมัดระวังและไม่เป็นที่สังเกต เพราะนั่นอาจจะทำให้พวกเราพลาดอะไรสำคัญไปหลายๆ อย่าง” ซินดาเทียบธิบายด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง นิ้วเรียวจับหมุดสีน้ำตาลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยออกจากมอลโนวาไปยังซาเดียที่ปรากฏบนกระดาษแผนที่บนโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งหมด

            “เช่น?” ไรเซอร์ต้องการคำอธิบายมากกว่านี้ อดีตจักรพรรดิไล่นิ้ววนตรงพื้นที่ระหว่างมอลโนวาและซาเดียซึ่งเป็นพื้นที่ของป่าทึบ

            “หลังจากที่พวกเราผ่านหุบเขาที่กั้นมอลโนวากับทวีปตะวันตกเราก็จะต้องใช้เส้นทางของป่านี้ ซึ่งป่านี้มีความเป็นไปได้สูงว่ามีพวกปีศาจหลบซ่อนอยู่เพื่อคอยรายงานข่าวให้กับพวกมันตนอื่นๆ ที่กระจายตัวไปตามอาณาจักรต่างๆ ของทวีปตะวันตก ข้าคิดว่าพวกมันต้องรู้เกี่ยวกับข้อความในสาสน์ที่ซาเดียส่งมาเมื่อวันก่อน และส่งพวกมันส่วนหนึ่งมาจับสังเกตพวกเรา...หากทางเรายกทัพไปจำนวนมากหรือขี่มังกรไป พวกเราจะตกเป็นเป้าสายตาของพวกมัน และถ้ามันเห็นว่าพวกเราขี่มังกร...พวกมันต้องรู้ตัวได้ทันทีว่าพวกเราคือทหารที่ถูกส่งไปซาเดีย”

            “ในขณะที่ถ้าพวกเราเดินเท้าไปในคราบของนักเดินทาง พวกเราก็จะสามารถเดินทางผ่านไปได้โดยที่พวกมันไม่ทันระวังตัว” ชเรดเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อนึกถึงตรงนี้ได้

            “แล้วพวกมันก็จะไม่ระวังตัวเพิ่มเพราะไม่รู้ว่าพวกเราที่เป็นทหารที่ออกไปเป็นกำลังเสริมที่ซาเดีย” เชลเสริมอย่างทึ่งๆ

            บัลลังก์เบื้องซ้ายและบัลลังก์เบื้องขวาของอดีตจักรพรรดิยกนิ้วโป้งให้เด็กสาว “สมแล้วที่เป็นเจ้า”

            “พวกเราก็จะหาข่าวและสามารถทำภารกิจได้ง่ายๆ โดยที่มันไม่รู้ตัวเลยเชียวล่ะ” ซินยิ้ม รอยยิ้มอาบยาพิษของเด็กสาวทำให้คนมองต่างก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

            น่าสงสารพวกปีศาจจริงๆ ที่ต้องมาเป็นศัตรูของปีศาจร้ายตนนี้

            ซินดาเทียได้บอกถึงจุดหมายของภารกิจในครั้งนี้กับทุกคนไปแล้ว ดังนั้นสิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือทำตัวเป็นกองกำลังเสริมที่ดี แต่เบื้องหลังต้องคอยสืบข่าวต่างๆ ในซาเดียอย่างลับๆ แล้วคอยหาโอกาสแลกเปลี่ยนข้อมูลที่ได้มาอย่างลับๆ โดยที่คนนอกไม่รู้ตัว

            “ข้าคิดว่าที่พวกปีศาจเคลื่อนไหวในครั้งนี้ต้องมีคนชักใยพวกมันอยู่เบื้องหลัง แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังนั่นจะเป็นใครก็ไม่รู้...เพราะฉะนั้นพวกเจ้าก็ระวังตัวให้ดีๆ ละกัน” ซินเตือนทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจังจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

            ใบหน้าของแต่ละคนเริ่มฉายรอยกังวลโดยเฉพาะเรย์กะ ซินดาเทียเห็นเช่นนั้นจึงยกยิ้มบางแล้วพูดขึ้น

            ไม่ต้องห่วง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า ข้าจะปกป้องเองซินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเมื่อเห็นใบหน้าของแต่ละคน นั่นทำให้ทุกคนชะงัก ต่อให้ข้าจะไม่น่าเชื่อถือ เหลวแหลก ทำอะไรตามใจ ไม่สนใจกฎหรือข้อห้ามใดๆ แต่ขอให้รู้ไว้...ตราบใดที่พวกเจ้าเป็นคนของข้า ไม่คิดทรยศข้า ต่อให้ครั้งหนึ่งพวกเราเป็นศัตรูกัน แต่ข้าก็จะปกป้องพวกเจ้าเอาไว้ด้วยชีวิตเอง

            น้ำเสียงที่จริงจังและหนักแน่นของอดีตจักรพรรดิทำให้ไรเซอร์พูดไม่ออก...และเชื่อคำพูดนั้นอย่างได้อย่างน่าแปลก ทั้งที่ปกติถ้าซินพูดอะไรมาเขาต้องเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งทุกครั้ง

            ซินดาเทีย ไซย์ทาเลีย แม้บางครั้งจะดูบ้าๆ บอๆ ไร้กฎเกณฑ์ ไม่น่าเชื่อถือ แต่บทจะจริงจังก็สามารถทำให้คนอื่นเชื่อใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ

            ...นี่สินะ เสน่ห์ที่น่าอันตรายของ ซินดาเทีย ไซย์ทาเลีย อดีตจักรพรรดิมังกรรุ่นที่สาม!!

            “เพราะฉะนั้น...ข้ากับฟรองซ์คงต้องห่างเหินกันสักพัก” พูดถึงตรงนี้ซินก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ บ่งบอกถึงความจำใจทำของเจ้าตัว

            “หา!?” หากแต่ทุกคนกลับตกใจ...โดยเฉพาะฟรองเซ่

            “เพราะทางนั้นรู้จักฟรองซ์ในฐานะหัวหน้าหน่วยนักรบมังกรแต่ไม่รู้จักฐานะที่แท้จริงของฟรองซ์ และแน่นอน...ทางนั้นไม่รู้จักข้า หากแต่ข่าวลือที่ว่าหัวหน้าหน่วยนักรบมังกรมี...เอ่อ คนรักแล้วเป็นที่รู้ๆ กันอยู่ เพราะฉะนั้นหากข้าไม่ทำตัวสนิทสนมกับฟรองซ์ ทางนั้นก็จะไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร และความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเรย์กะก็จะไม่ถูกสงสัยด้วย”

            ทุกคนถึงกับอึ้งกับเหตุผลที่ซินว่ามา...มันถูกทุกอย่าง เด็กสาวเอาปลายนิ้วชี้จิ้มกันพลางมองฟรองเซ่ด้วยใบหน้าและแววตารู้สึกผิด “ข้าขอโทษนะ...”

            หากแต่ฟรองเซ่กลับเพียงแค่ยิ้มแล้วยกมือขึ้นวางบนหัวซิน...อย่างที่เคยทำ “ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ”

            คนอื่นๆ ในห้องจ้องมองทั้งสองคนที่เริ่มตกลงไปสู่โลกส่วนตัวของตัวเองแล้วก็ลอบถอนหายใจ...นี่เจ้าไม่คิดจะห้าม ไม่คิดจะแย้งบ้างเลยรึ!? เจ้าตัวเล็กนั่นมีแนวโน้วเปลี่ยนรสนิยมในระดับเสี่ยงสุดๆ เลยนะเฮ้ย!?

 

            ดวงตาสีอเมทิสต์กวาดมองบรรยากาศรอบด้านที่ใบหน้าของผู้คนที่เดินสวนผ่านนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน เด็กสาวมองสิ่งที่ตนไม่เคยเห็นมาอย่างอย่างตื่นเต้น และดูเหมือนว่าคนที่เดินจูงมืออยู่เคียงข้างจะรู้ว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไรยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหู

            “ตื่นเต้นใช่ไหมล่ะ?”

            เรย์กะสะดุ้งกับเสียงที่อยู่ใกล้เพียงนิดก่อนจะหันมาพยักหน้าถี่รัวให้ให้คนถาม ท่าทางตื่นๆ ของเรย์กะทำให้ซินเผยริยยิ้มบางอย่างที่เจ้าตัวไม่ค่อยยิ้มออกมานอกจากตอนที่อยู่กับฟรองเซ่

            “เมื่อหนึ่งปีก่อนข้าก็มีท่าทางเหมือนเจ้านี่ล่ะ” ว่าแล้วก็หัวเราะออกมา เรย์กะชะงักและสงสัยกับคำพูดแปลกๆ ของซินแล้วก็อดที่จะถามไม่ได้

            “ทำไมล่ะ?”

            “...ข้าน่ะถูกเลี้ยงมาเพื่อให้เป็นเครื่องจักรสังหาร เป็นเครื่องมือที่มีไว้ฆ่ากบฏและกวาดล้างอาณาจักร...พูดง่ายๆ ก็คือยึดครองอาณาจักรมาครอบครองนั่นล่ะ” เรย์กะอ้าปากค้างตกใจ ซินดาเทียเห็นท่าทางเช่นนั้นของเด็กปีศาจก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง...ราวกับว่าสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของเธอนั้นไม่ใช่เรื่องของตัวเอง “ข้าแทบไม่มีความรู้สึกเหลืออีกแล้ว ไดร...คนที่เลี้ยงข้ามาก็เลยผนึกจิตของข้าเอาไว้ ข้าเพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อสองปีก่อน ได้เจอกับฟรองซ์ซึ่งเป็นคนของอาณาจักรมอลโนวาเป็นคนแรก ในตอนนั้นฟรองซ์คือคนแปลกหน้าสำหรับข้า...แล้วข้าก็เป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าสำหรับฟรองซ์”

            “...”

            “เจ้ารู้ไหมว่าฟรองซ์ในตอนนั้นทำอะไร” ดวงตาสีฟ้าเข้มที่มองตรงไปข้างหน้าหันมาสบมองดวงตาสีอเมทิสต์ เด็กปีศาจส่ายหน้าไม่รู้...และไม่กล้าเดาเรื่องที่เกิดขึ้น “ฟรองซ์พาข้าหนีออกมาจากวังก่อนที่ใครจะมาเห็นข้าในสภาพที่เป็นผู้หญิงล่ะ”

            “เอ๊ะ!?” เรย์กะตกใจไม่น้อย...เธอไม่คิดว่าคนเย็นชาและนิ่งเงียบอย่างฟรองซ์จะทำอะไรแบบนี้

            “แน่นอนว่าตอนแรก...อืม เหมือนข้าจะตกใจ แปลกใจไม่น้อยที่จู่ๆ ฟรองซ์ก็พาข้าหนีมาแบบนั้น แถมยังพาข้าไปเดินเที่ยวตลาดแบบนี้” ดวงตาสีฟ้าเข้มกวาดมองงานเทศกาลที่จัดขึ้นกลางเมือง รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นมาบนริมฝีปาก “นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าได้ทำอะไรแบบนั้น ได้อยู่ท่ามกลางฝูงชนที่ข้าไม่รู้จัก และไม่มีใครรู้จักข้า...ได้เห็น ได้สัมผัสความรู้สึกที่พวกมนุษย์แสดงออกมา มันน่าตื่นเต้นมากเลยล่ะ และมันก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาเมื่อได้รู้ว่าที่ฟรองซ์พยายามทำเป็นเพราะต้องการให้ข้ากลับมามีความรู้สึกเหมือนกับคนอื่น”

            ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกตากว้าง...เท่าที่ฟัง ดูเหมือนว่าก่อนหน้าที่ซินจะตื่นขึ้นมาเมื่อสองปีก่อนมีจิตอีกหนึ่งที่เป็นฝ่ายใช้ชีวิตในส่วนที่ซินหลับใหลอยู่ และฟรองเซ่คนนั้นก็พยายามทำให้คู่หูของเขา (ตามที่โคเรลเล่าให้ฟัง) กลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง...ต่อให้จิตของซินซึ่งเป็นเจ้าของร่างจะเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าของตนก็ตาม

            “...ซินคงจะรักฟรองซ์มากเลยสินะ” เท่าที่ฟังจากน้ำเสียงของซินยามที่เอ่ยถึงชายผู้เป็นคู่หูแล้วเรย์กะคิดว่าซินต้องรักฟรองซ์มากแน่ๆ

            ก็อีกฝ่ายทำเพื่อซินขนาดนั้น แถมทั้งสองคนยังเป็นคู่หมั้นกันอีกต่างหาก

            “...หา?”

            “เอ๊ะ!?” เรย์กะแปลกใจกับท่าทางเหวอๆ เหมือนจะตกใจและไม่เข้าใจในอะไรสักอย่างของซิน นี่เธอพูดอะไรผิดไปหรือ!?

            “...รัก? มันคืออะไร??” นี่ไม่ใช่คำโกหก เพราะซินแสดงออกมาตรงๆ และชัดเจนว่าไม่รู้จริงๆ

            เรย์กะหน้าเหวอ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้จัก...นี่ไม่รู้จักจริงๆ เรอะ!?

            ทว่าคำพูดของโคเรลหน้าป่าทมิฬก็ดังแทรกเข้ามาในหัว...

 

            สิ่งที่เชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนั้นเอาไว้ไม่ใช่สิ่งสวยงามที่เรียกว่าความรัก แต่เป็นความเชื่อใจซึ่งกันและกันต่างหาก

 

            ...ถ้าฟังแบบจับใจความดีๆ เจ้าตัวก็คงจะไม่รู้จักจริงๆ นั่นล่ะ

            เมื่อซินเห็นว่าตัวเองต้องไม่ได้คำตอบจากคนตรงหน้าแน่ๆ ก็หันไปสนใจร้านผลไม้เชื่อมตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ในขณะที่ความสงสัยยังคงตกค้างอยู่ในความคิดของเรย์กะไม่ยอมจางหาย

            คำพูดของโคเรลดังขึ้นในหัวอีกครั้ง...

 

            ...ความรู้สึกที่สองคนนั้นมีให้กันน่ะ...ต่อให้ความตายก็ไม่อาจพรากไปได้

 

            “ซิน...เอ่อ...ข้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

            “หืม?” ซินหันกลับมาด้วยความแปลกใจก่อนจะยื่นผลไม้เชื่อมเสียบไม้ให้เรย์กะไปหนึ่งไม้ เรย์กะพึมพำขอบคุณเสียงเบาก่อนจะรับไป “อยากถามเรื่องอะไรล่ะ”

            “คือ...โคเรลเคยพูดเอาไว้ว่าความรู้สึกที่เจ้ากับฟรองเซ่มีให้กันต่อให้ความตายก็ไม่อาจพรากไปได้...มันหมายถึงอะไรหรือ?”

            ซินดาเทียชะงักปากที่กำลังจะกัดผลไม้เชื่อมในมือตัวเองก่อนที่จะหันไปหาคนถาม “โคเรลพูดแบบนั้น?”

            “อะ อืม...”

            ซินดาเทียเอียงคอไปมา พยายามนึกถึงสามเหตุที่ทำให้โคเรลพูดแบบนั้น...แล้วก็ถอนหายใจออกมา “อืม ไม่รู้สิ”

            “เอ๋!?” เรย์กะช็อก...ในใจเริ่มคิดว่าซินเป็นคนที่แปลกมากกว่าที่เธอคิด แต่นั่นคงไม่ใช่กับเธอคนเดียว เพราะไรเซอร์หรือคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่คนในหอเซาท์ต่างก็มองซินด้วยสายตาเหมือนมองสัตว์ประหลาดที่พวกเขาไม่อาจเดาความคิดได้

            ส่วนคนอื่นๆ ในหอเซาท์...คงต้องบอกว่าชินกับนิสัยแปลกๆ ของซินเสียมากกว่า

            เรย์กะเลิกคิดสงสัย เพราะถึงจะสงสัยไปก็ไม่ได้คำตอบจากคนที่เดินอยู่ข้างๆ อยู่ดี

            “แต่ข้ากับฟรองซ์เชื่อใจกันและกันนะ”

            “เอ๊ะ!?” เรย์กะแปลกใจที่จู่ๆ ซินก็พูดประโยคที่คาดไม่ถึงออกมา ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองผลไม้เชื่อมที่ตนเองหมุนไปมาในมือก่อนที่จะกัดลงไปหนึ่งคำ

            “ข้าเกลียดมนุษย์และราชนิกุล...แต่ข้ากลับเชื่อใจฟรองซ์ทั้งที่เขาคือสิ่งที่ข้าเกลียด ฟรองซ์ไม่คิดที่จะเชื่อใจใครอีก...แต่เขากลับยอมรับข้าเพียงคนเดียว” ซินหันมายิ้มให้เรย์กะ “มันแปลกนะว่าไหม?”

            เด็กปีศาจพยักหน้ารับความคิดนั้นอย่างไม่รู้ตัว...

            ใช่ มันแปลก แปลกมากๆ ด้วย ทั้งสองคนต่างก็ยอมรับอีกฝ่ายทั้งที่อีกฝ่ายคือคนที่ตนเกลียดและไม่คิดที่จะเชื่อใจ หากทว่าทั้งสองคนกลับกลับยอมรับอีกฝ่ายอย่างใจจริง แถมเท่าที่ดูจาดลักษณะและนิสัยของทั้งสองคน...ต้องบอกว่าทั้งสองนั้นต่างกันสุดขั้วและไม่น่าที่จะเข้ากันได้

            แต่ทั้งคู่กลับเข้ากันได้ดีจนใครๆ ที่มองเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนต่างก็ต้องกัดผ้าเช็ดหน้าแน่นด้วยความอิจฉา

            บางทีนี่อาจจะเป็นความหมายในคำพูดของโคเรลก็ได้

            ไม่จำเป็นว่าต้องเหมือนกัน เพียงแค่ทั้งคู่เชื่อใจกัน ใครก็ไม่อาจเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนได้

            เรย์กะยิ้มให้กับความสัมพันธ์ประหลาดแต่กลับเหนียวแน่นได้อย่างไม่น่าเชื่อของคู่หูนักรบแห่งสายพิเศษ F แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นการปล่อยช่องว่างไปชั่วขณะหนึ่งเมื่อมีแรงมหาศาลฉุดกระชากเธอจากข้างหลัง!!

            “กรี๊ดดด!!!” เรย์กะกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจกลัว เสียงร้องของเธอเรียกสายตาของคนรอบข้างโดยเฉพาะซินให้หันมามองที่เธอด้วยความตกใจ

            “หุบปาก!!!” เสียงตวาดดังลั่นจากชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ผู้มีรอยแผลเป็นที่ใบหน้าและแขนกำยำของเขาที่รัดคอของเรย์กะแน่น เด็กปีศาจสะอึกและเริ่มหายใจไม่ออก เธอพยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดจากการจับกุมของอีกฝ่ายหากแต่เมื่อชายฉกรรจ์ออกแรงรัดแน่นขึ้นเรย์กะก็ต้องหยุดดิ้นเพราะเรี่ยวแรงที่เริ่มหายจากการหายใจไม่ออก

            “ปล่อยนางซะ!/ปล่อยผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวนี้!” เสียงสองเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแรกนั้นเป็นของซิน...หากแต่อีกเสียงนี่ของใคร?

            ซินดาเทียหันขวับไปยังข้างตัวซึ่งเป็นที่มาของเสียง อีกฝ่ายเองก็หันมาที่เธอเช่นกัน เมื่อคนคนนั้นเห็นหน้าซินแล้วก็ต้องชะงัก

            “นะ นี่เจ้าอีกแล้วรึ!?” ชายหนุ่มผมทองจ้องซินดาเทียด้วยตวามตกตะลึง นัยน์ตาสีฟ้าขุ่นเบิกกว้าง

            ซินมุ่นคิ้วแล้วพยายามนึก...ก่อนจะร้องอ๋อออกมา “เจ้า...ที่แพ้ข้าในลานประลองที่อาณาจักรวาเคียนเมื่อเดือนที่แล้วนี่”

            “ไม่ได้แพ้โว้ย! นั่นเป็นเพราะเจ้ากระโดดเตะข้าออกนอกลานประลองตอนข้าเผลอต่างหาก!” ชายหนุ่มยังคงเถียงแก้ต่างให้กับความน่าอับอายที่ซินเป็นคนมอบให้เขาเมื่อเดือนที่แล้ว...ช่างเป็นเด็กที่กวนโมโหจริงๆ!

            เพราะซินดาเทียเล่นทีเผลอเขาจึงได้รับความปราชัยกลับอาณาจักรมาแบบนี้!

            “แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ข้าจะต้องมาทะเลาะกับเจ้า” ซินหันกลับไปจ้องกลุ่มนักล่าด้วยสายตาขุ่น ยิ่งเมื่อเห็นเรย์มีน้ำตาปริ่มที่ขอบตา...ซินรู้สึกว่าตัวเองหนังตากระตุก เด็กสาวในคราบหนุ่มน้อยแบมือข้างหนึ่งออกไปด้านหน้า “ขอนางคืนให้ข้าด้วย” พร้อมกับน้ำสียงเย็นชาชวนขุนลุกที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตนไม่ให้ปะทุออกมา ทว่าเหล่าคนฟังทั้งหลายที่ได้ยินน้ำเสียงนี้ต่างพากันถอยหลังหนีด้วยความกลัวอย่างไม่รู้ตัว

            น่ากลัว...เกินกว่าที่จะเป็นมนุษย์

            “ข้า ข้าไม่ยอมยกนังปีศาจไร้นามนี่ให้เจ้าหรอก!” แม้จะกลัวทว่านักล่าที่ล็อกคอเรย์กะอยู่กลับตะโกนลั่น...พร้อมกับใบมีดในมือที่ปาดผิวหนังบริเวณคอขาวของเด็กปีศาจให้ได้เลือด “มันเป็นสินค้าของข้าที่หลบหนีมา! เพราะฉะนั้นมันเป็นของข้า!!

            เรย์กะร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้ปีศาจร้ายในร่างของซินทวีความโทสะมากขึ้น

            “นางไม่ใช่ปีศาจไร้นาม แต่นางเป็นภรรยาของข้า!” ใจเย็นไว้...ที่นี่ไม่ใช่อาณาจักรมอลโนวาหรือแดนสวรรค์ เธอไม่อยากตกเป็นเป้าสายตามากนัก

            แค่นี้มันก็มากพออยู่แล้ว...

            “ภรรยา? ไอ้เตี้ยอย่างเจ้าเนี่ยนะ!? ฮ่าๆๆ!!!” กลุ่มนักล่าลืมความกลัวที่มีต่อซินเมื่อครู่แล้วเปล่งเสียง...ไม่สิ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ชายผมบรอนด์ทองรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรขาดผึงเหมือนโดนกระชากอย่างแรง แล้วทั้งหมดก็ต้องสะดุ้งกับจิตสังหารเบาบางทว่าคมกริบได้อย่างน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากร่างเล็ก...หลังจากที่เจ้าตัวโดนสบประมาทด้วยคำว่า ไอ้เตี้ย

            “งั้นหรือ...เตี้ย...งั้นรึ...” น้ำเสียงเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจยังไม่เท่าจิตสังหารที่คนธรรมดาไม่อาจมีได้ที่แผ่ออกมาจากร่างเล็ก แล้วกลุ่มนักล่าก็ต้องผงะอีกครั้งเมื่อพวกมันสังเกตเห็น...รอยขีดเรียวสีดำในดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้น

            มันไม่ใช่ดวงตาของสัตว์ป่าธรรมดา และไม่ใช่ดวงตาของปีศาจ แต่เป็น...

            ดวงตาของมังกร!!!

            “ฮะ...ฮะ...ฮ่าๆๆ ไม่คิดเลยว่าการตามล่านังปีศาจนี่จะทำให้ได้เจอกับมังกรด้วย! โชคดี! โชคดีจริงๆ! แม้จะลบกลิ่นจนไม่รู้ว่าตัวผู้หรือตัวเมียก็เถอะ แต่อายุประมาณนี้จะต้องทำกำไรได้งามแน่ๆ!!

            ซินดาเทียคิ้วกระตุกถี่หนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดเชิงการค้าของนักล่าตรงหน้า แถมยังเรียกสายตาและเสียงฮือฮาของผู้คนในแถบนี้ให้มาจ้องที่เธอพร้อมกับเสียงพำพึมว่า มังกรรึ? นั่นมังกรรึ!?’ จนน่ารำคาญไปหมด! ยิ่งได้ยินว่ามังกรทำกำไรได้งามด้วยด้วย...

            “เจ้าเคยล่ามังกรรึ?” ซินพยายามข่มโทสะที่อยู่ภายในให้ลดระดับลงอย่างถึงที่สุดก่อนที่จะเอ่ยออกไป...ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ชายหนุ่มผมบรอนด์ทองที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงัก

            “หา? ข้าเป็นนักล่านะ! มังกรเป็นสัตว์ที่อยู่ในระดับแรร์ S เลยนะ! แน่นอนว่าข้าต้องล่ามาอย่างมากมายนับไม่ถ้วนเลยล่ะ! ฮ่าๆๆ!!!

            ล่ามังกร...

            มากมายนับไม่ถ้วน

            ปีศาจร้ายยิ้มหยัน...ในแบบที่คนมองไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ หากทว่าดวงตาสีฟ้าเข้มทอประกายที่แสดงออกถึงความรังเกียจนั้นกลับทำให้คนมองสะท้าน แม้จะรู้ดีว่าเจ้าของนัยน์ตาดุร้ายคู่นี้ไม่ได้มองมาที่ตนก็ตาม

            “เพราะอย่างนี้ล่ะ...ข้าถึงได้เกลียดมนุษย์” ซินขยับคอเบาๆ ทว่ามันกลับส่งเสียงดังจนน่ากลัว จิตสังหารที่บางเริ่มหนักขึ้นจนคนนอกต้องถอยห่างออกไป “มนุษย์...ก็ดีแค่คิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง...”

            “อะ อะไร...” เหล่านักล่าเริ่มกระสับกระส่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โดยเฉพาะคนหัวหน้า...ที่รับดวงตาดุร้ายนั้นเข้าไปเต็มๆ

            เพียงพริบตาเดียวร่างเล็กตรงหน้าก็หายไปจากสายตา! ทุกคนชะงัก เรย์กะกรีดร้องเสียงหลงเมื่อหัวหน้านักล่าที่ทำการล็อกตัวเธออยู่ถูกกระชากออกจากร่างของเธออย่างแรง...พร้อมกับเสียงกระดูกที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณในขณะที่ร่างใหญ่โตถูกฝ่าเท้าของซินเหยียบลงพื้น! ใบหน้าดุดันเย็นชาทว่าให้ความรู้สึกที่โหดเหี้ยมของซินกำลังเขย่าขวัญทุกคนที่อยู่ที่นี่! ริมฝีปากบางแสยะยิ้ม...รอยยิ้มที่หายไปนานของปีศาจร้าย!

            “ถ้างั้นเจ้าก็คงจะเล่นผิดตัว เพราะข้าเป็นมังกรแค่วิญญาณเท่านั้น”

            กร๊อบบบ!!

            “อ๊ากกก!!!

            “อีกอย่าง ถ้าจะให้วัดระดับของข้าล่ะก็...”

            กร๊อบบบบบ!!!

            “อ๊ากกกกก!!! ได้โปรด! ได้โปรด! หยุดที!!!” หัวหน้านักล่าร้องเสียงหลงได้อย่างน่าสงสารเมื่อซินยังคงลงแรงที่เท้า...พร้อมกับร่างของมันที่กำลังแหลกจากพละกำลังที่มากเกินมนุษย์!

            ทว่าปีศาจร้ายนั้นหาได้มีความเมตตาสงสาร...โดยเฉพาะกับ เหยื่อ ที่หมายตาว่าต้องจัดการด้วยแล้ว...

            อดีตปีศาจขาวเอียงคอเพียงนิด หากเป็นปกติคนที่มาเห็นต้องเคลิ้มหลงเสน่ห์แน่ๆ หากทว่าตอนนี้...มันกลับเป็นกระการทำที่น่ากลัวที่สุด! ยิ่งใบหน้าที่เรียบนิ่งนั้นด้วยแล้วเหล่าคนมองก็แทบอยากจะกัดลิ้นตายไปให้เสียพ้นๆ

            “ข้าอยู่เหนือกว่าระดับ S นะ”

            โผละ!!!

            เรย์กะยกมือขึ้นปิดปาก ชายผมบรอนด์ที่เข้าไปพยุงร่างของเด็กปีศาจถึงกับชะงัก...กับใบหน้าเรียบนิ่งในขณะที่ฝ่าเท้าของตนได้เลื่อนไปเหยียบหัวของหัวหน้านักล่าจนแหลกเละของซิน เลือดสีแดงกระเซ็นเลอะเต็มรองเท้าไล่เลื่อยไปจนถึงพวงแก้ม หากทว่านั่นเป็นเหมือนกับสัญญาณให้นักล่าปีศาจที่เหลือพุ่งเข้าจู่โจมซินดาเทียพร้อมกัน!

            “ซิน!!” เรย์กะร้องออกมาด้วยความตกใจ

            ซินดาเทียกระโดดหลบฉากออกมาจากการรุมโจมตีของพวกนักล่า ดวงตาสีฟ้าเข้มกวาดมองใบหน้ากระหายเงินของแต่ละคน...โดยที่ไม่ได้สนใจสภาพศพเละๆ ของสหายตนซินก็ยิ่งขมวดคิ้วมุ่น

            “...ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่สนใจใยดีพวกพ้องตัวเองเลยนะ”

            “พวกพ้อง? หึ! หากไม่ติดว่าเจ้านี่มันมีทักษะในการล่ามากมายพวกข้าก็ไม่ยอมก้มหัวให้มันใช้งานอย่างทุกวันนี้หรอก!” นักล่าปีศาจคนหนึ่งกระทืบเท้าลงบนอกของคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นหัวหน้าของตนก่อนจะบี้เท้าลงกับศพนั้นราวกับว่ากำลังระบายอารมณ์ที่สะกดกลั้นเอาไว้มานาน “ฮ่าๆๆๆ!!

            ดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่ตาลงมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะส่ายหน้าไปมา...ภาพนี้เธอ ไม่สิ ดรูว์เห็นมามากพอจนชินแล้ว นี่ล่ะสันดานของมนุษย์...น้อยคนนักที่จะไว้ใจได้

            ชายผมบรอนด์ทองกัดฟันแน่นกับภาพที่เห็นตรงหน้า หากแต่ก็ต้องชะงัก...เมื่อดวงตาสีฟ้าเข้มของซินเหลือบมองมายังตน พร้อมกับทำปากขมุบขมิบว่า

            ถ้าเจ้าล่านางอีกคนด้วยล่ะก็...ตาย!’

            ให้ตายเหอะ! เกิดมาทั้งชีวิตนี้เขาเพิ่งจะโดนใครมาขู่ก็วันนี้ล่ะ!!!

            ร่างเล็กไม่สนใจเขาอีกพร้อมกับพุ่งเข้าไปตะลุมบอนกับเหล่านักล่าปีศาจที่เหลือ ชายผมบรอนด์ทองมองภาพการต่อสู้อันดุเดือดตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่คาดคิดมาก่อนว่าร่างเล็กๆ ของคนเพียงคนเดียวจะสามารถต่อสู้ได้อย่างสูสีกับเหล่าชายฉกรรจ์ตัวใหญ่ที่เหนือกว่าทั้งรูปร่าง อายุ และประสบการณ์พร้อมกันถึงห้าคนได้แบบนั้น ชายผมบรอนด์ทองลอบกลืนน้ำลาย ก้อนเนื้อภายในอกเต้นแรงถี่รัวพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            อยากสู้...

            เขาอยากจะต่อสู้กับเจ้าเตี้ยนั่น!

            ในตอนนี้ไม่มีใครอื่นที่ยืนอยู่รอบบริเวณนี้แล้ว พวกเขาวิ่งหนีการทะเลาะวิวาทที่รุนแรงมากขึ้นทุกขณะโดยไม่สนใจร้านรวงของตัวเอง หากทว่าการต่อสู้ของซินกับเหล่านักล่าปีศาจก็ยังไม่หยุดลง มันกลับทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกขณะ และดูเหมือนว่าพวกมันจะจับทางการต่อสู้ของซินได้!

            ซินดาเทียกระโดดหลบพร้อมกับใช้เพลิงดำใส่พวกมัน หากทว่าพวกมันกลับหลบได้และมีหนึ่งคนที่พุ่งเข้าจู่โจมสวนมาที่เธอ!

            อดีตลาเบียร์กระโดดหลบฉากออกมาเว้นระยะห่างกับพวกมัน ร่างเล็กชะงัก...เมื่อเห็นอาวุธสังหารมังกรอยู่ในมือของพวกมันคนละข้าง

            “ทูไทป์?” ซินดาเทียเลิกคิ้ว...ไม่มากนักที่จะเจอกับนักล่าที่เป็นนักล่ามากกว่าหนึ่งประเภท

            เท่าที่ดู...เจ้าพวกนี้คงจะเป็นนักล่าปีศาจกับนักล่ามังกรสินะ

            “ทูไทป์!? บ้าน่า แล้วเจ้าจะเอาชนะพวกมันได้ง่ายๆ รึไง!?” ชายผมสีบรอนด์ทองตกใจ แค่ทูไทป์คนเดียวก็แทบกระอักแล้ว นี่ต้องรับมือพร้อมกันถึงห้าคนเชียวนะ!

            หัวหน้าหอเซาท์แห่งมอลโนวาทำหน้าไม่สบอารมณ์ที่อีกฝ่ายพูดเหมือนกับกำลังสบประมาทเธอ มือขวายกขึ้นในระดับสายตา...ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคนที่อยู่ที่นี่

            “ต้องขอบใจล่ะนะ...ที่ไม่มีชาวบ้านคนไหนหลงเหลืออยู่ที่นี่” ดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่ลงพร้อมกับดาบจิตสีขาวจำนวนมากที่พุ่งเข้าใส่เหล่านักล่าด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน!

            “เฮ้ย!?” เหล่านักล่าต่างก็กระโดดหลบหนีเป็นพัลวันด้วยความแตกตื่น “ดาบจิต!? นี่มันเป็นผู้ใช้พลังจิตด้วยงั้นเรอะ!? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!

            ตามธรรมชาติแล้ว...ไม่เคยพบเห็นมังกรตนไหนหรือมีบันทึกเล่มไหนที่บอกว่ามังกรสามารถใช้พลังจิตได้ อย่างมากถ้าเป็นมังกรระดับสูงก็จะใช้ได้แค่เวทมนต์ หรือเรื่องที่มังกรจะสามารถใช้พลังจิตได้นั้นมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!!

            มือข้างซ้ายคว้าดาบจิตเล่มหนึ่งเอาไว้พร้อมกับร่างเล็กผู้เป็นเจ้าของพลังจะพุ่งเข้าไปปะทะดาบกับพวกนักล่าอย่างไม่เกรงกลัว! ตามปกติแล้วหากไม่ใช่มังกรที่มีสายเลือดอื่น (หรือก็คือสายเลือดต้องห้าม) การที่จะสามารถใช้อาวุธต่อสู้ได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่นี่ซินกลับสามารถไล่ต้อนเหล่านักล่าได้อย่างชำนาญและไม่มีท่าทางว่าจะเสียเปรียบเหมือนกับตอนที่สู้มือเปล่า

            ชายหนุ่มผมสีบรอนด์ทองหายใจไม่ทั่วท้องกับภาพตรงหน้า นี่มันเหนือกว่าความคล่องแคล่วว่องไวสำหรับคนธรรมดาแล้ว! ระดับนี้มัน...ต้องบอกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายชัดๆ!

            เรย์กะเบิกตากว้าง มองการต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัวของซิน...เธอรู้ว่าซินเป็นคนกล้าหาญ และมีความสามารถในระดับหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้

            สิ่งที่ทำให้เรย์กะคิดแบบนั้นอาจจะมาจากบรรยากาศรอบตัวระหว่างคนรอบข้างที่มีต่อซิน พวกเขามีบรรยากาศที่เป็นกันเอง มีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ไม่มีใครอวดเบ่งใส่ใคร

            และ...สิ่งที่เธอมองข้าม ทุกคนเชื่อใจซิน แม้ว่าเส้นทางที่เด็กสาวคนนั้นเลือกจะเสี่ยงและอันตรายมากแค่ไหนก็ตาม พวกเขาเหล่านั้นพร้อมที่จะเชื่อและทำตามด้วยความสมัครใจของตัวเอง

            มือบางกุมหน้าอกแน่น ก้อนเนื้อภายในอกเต้นระส่ำด้วยความยินดี การต่อสู้ในครั้งนี้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะซินต้องการปกป้องเธอจากนักล่าพวกนั้น

            “แก...แกเป็นใครกันแน่!?” เหล่านักล่าเริ่มหวาดกลัวเด็กตรงหน้าพวกตน ในตอนนี้ไม่มันไม่เหลืออาวุธอะไรอีกแล้ว อาวุธที่แสนภาคภูมิใจอย่างอาวุธสังหารมังกรก็ยังโดนดาบจิตของเจ้าเด็กนี่ทำลายจนแหลกไม่เหลือชิ้นดี

            พลังจิตจะทรงพลังตามจิตใจของผู้เป็นเจ้าของ จะบอกว่าเจ้าเด็กนี่มันแข็งแกร่งกว่าพวกเขารึไง!?

            “ก็เป็นมังกรอย่างที่พวกเจ้าพูดไปตอนแรกนั่นแหละ” ซินดาเทียยิ้ม มันเป็นยิ้มที่ธรรมดา แต่กับเรย์กะที่อยู่กับซินมาได้เกือบสามวันแล้วรู้ดีว่านั่นไม่ใช่เพียงแค่รอยยิ้มธรรมดา

            รอยยิ้มอาบยาพิษ!!

            “แต่ข้าก็เป็นสายเลือดต้องห้ามด้วย”

            ดาบจิตในมือสะบั้นศีรษะของนักล่าคนหนึ่งจนลอยกระเด็นไปอีกทาง

            “แต่ถ้าให้จัดระดับ...ก็คงจะอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกับมังกรแสงล่ะนะ”

            เหล่านักล่าตาเหลือกโพลนเมื่อได้ยินคำว่า มังกรแสง จากปากของเด็กที่ในตอนแรกเป็นเหยื่อของพวกมัน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้...เจ้าเด็กนี่จะทำให้พวกมันตกเป็นเหยื่อของตนแทน!

            มือเล็กสะบัดดาบจิตในมือเพียงครั้ง ร่างของเหล่านักล่าก็ล้มลง พร้อมกับเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วตัวของปีศาจร้ายที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งด้วยโทสะ!!

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

            กลับมาแล้ว...หลังจากที่หายไปนาน @_@

            ช่วงนี้แฮทคงจะยุ่งมากกว่าเดิม หลังจากเรียน 5 ทักษะจบอีกไม่กี่วันก็เปิดเทอม (คราวนี้จะหายยาวจริงๆ แล้ว)

            ปลีกตัวมาลงให้อีกตอนก่อนหายยาว...

            แต่อย่าเพิ่งทิ้งเหล่าควาเซกันนะคะ T^T

            ตอนต่อไป - Syn 006 องค์ชาย!? -

 

“เจ้าน่ะจงมาสู้กับข้าซะดีๆ!!

 

            ติดตามตอนต่อไปกันนะคะ >_<

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

744 ความคิดเห็น

  1. #446 ยูรีเอล (@tongue) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 19:23
    อ๊ายยยย!!!ท่านซินเท่จังงงงงงงง
    #446
    0
  2. #365 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 19:59
    สกิลความเทพของซินยังคงไม่เปลี่ยน ...
    #365
    0
  3. #104 Plsgirl (@plsgirl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 13:57
    ซินนน นางเลิศสสสสมากค่ะ ชอบๆๆ ขอบคุณ ไรเตอร์มากๆค่ะ จะคอยติดตามผลงานนะคะ
    #104
    0
  4. #91 ING inG (@ounging69) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 21:51
    โอ๊ยยยยย เทพพพพอ่ะซินนนนนน หลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว รีบกับมานะไรต์!อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ่า
    #91
    0
  5. #90 Pastel (@adiwan-liu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 01:08
    อัพไวๆนะคะ อยากอ่านมากมาย
    รู้สึกค้างๆยังไงก็ไม่รู้ เพราะฉนั้นต้ารีบมาอัพนะคะ จะรอคะ
    #90
    0
  6. #89 dark rose (@41240) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 16:46
    อัพพพพ จะรอต่อไปป
    #89
    0
  7. #88 jeep2ornm (@pornm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 13:17
    รอ...ขออัพเร็วๆๆๆนะ^^

    #88
    0
  8. #87 jeep2ornm (@pornm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 13:15
    รอ...ขออัพเร็วๆๆๆนะ^^

    #87
    0
  9. #86 เปลวเทียน (@kitjanon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 10:08
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ซินเท่มากกกกกกกกกกกกกกกกก//สมัคร Fc แปบ
    อัพต่อเร็ววววน้าาาาาา
    #86
    0
  10. #85 PIASIM (@piasimcafe30236) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 07:36
    ชอบตอนนี้จังเลย. นางเอกเก่งงงงง. ขอบคุณค่ะ. รออ่านต่ออยู่ค่ะ
    #85
    0
  11. #84 พี (@gamhunter) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 00:14
    ไม่ทิ้งแน่นอนจ้า แต่อาจต้องมีย้อนไปอ่านตอนก่อน หรืออ่านอีกรอบ เวลาอัพตอนใหม่ 55555 หายไปนานจนเกือบลืมอ่ะ 555555
    #84
    0
  12. #83 Haruse (@g-i-o-t-t-o) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:20
    สนุกมากค่ะ มาต่อไวๆน้าาาา รออยู่ค่ะ
    #83
    0
  13. #82 Sappire (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 20:34
    หนุกมากกก สมกับที่รอคอย5555555



    เสียใจอ้ะต้องแยกกับฟรองซ์ฉากหวานๆของเค้าาา//กัดผ้าเช็ดหน้า



    รอตอนต่อไปน้าา นานแค่ไหนก้จะรอ รีบกลับมาเร็วๆนะคะะ พลีสสส
    #82
    0
  14. วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 20:02
    กริบกริว  นี้โหดเบาะใช่ป่ะ  อย่างซินมันไม่จบแค่นี้แน่
    #81
    0
  15. วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 16:51
    สนุกมากๆๆๆมากถึงมากทีสุด!! *[]*
    #79
    0
  16. #78 Destiny12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 14:56
    เห้ยยยย ดีใจมาก ได้อ่านสักทีหลังจากที่รอมานาน 5555555

    สนุกมากเลย ชอบเรื่องนี้มาก
    #78
    0
  17. #77 Ayelale' (@eyeohayo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 13:14
    >< หนุกมากกกกกก รีบมาอัพไวๆนะคะ 

    ป.ล. ถึงเรกะ...."เบี้ยนก็บอกว่าเป็นเบี้ยนดิ!!!"
    #77
    0