Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 30 : Syn 028 ตัวประกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    1 ม.ค. 60

Syn 028 ตัวประกัน

            การต่อสู้ระหว่างสามอาณาจักรและสองเผ่าพันธุ์ดำเนินไปอย่างรุนแรงและน่ากลัวขึ้นมากทุกขณะ ณ วังเล็กแห่งอาณาจักรวาเคียน แม้จะดูเหมือนว่าอาณาจักรซาเดียถูกกันออกมาวงนอกแต่ก็ไม่รอดพ้นรัศมีของการสู้รบอยู่ดี

            เพราะถึงอย่างไรพวกปีศาจก็ต้องการสังหารพวกซาเดียด้วยเช่นกัน

            “...มีบางอย่างแปลกไป” ซินดาเทียเปรยเสียงเบาในขณะที่ทั้งสองมือก็ยังตวัดชาเอไทม์และเชอานินม์ใส่พวกปีศาจ เรียวคิ้วขมวดมุ่นเมื่อรู้สึกไม่ชอบมาพากล

            ในใจของซินดาเทียของนี้เหมือนมันขาดอะไรไปบางอย่าง...

            “คราวนี้ดูเหมือนพวกมันจะส่งพวกระดับล่างมาป่วนพวกเรา เพราะข้าไม่เห็นแม่ทัพของพวกมันเลยสักหัว” ราชายักษ์เป็นอีกคนที่รู้สึกได้ถึงความผิดปกตินี้ เพราะทุกครั้งที่พวกปีศาจยกทัพมาตีพวกเขาพวกมันจะต้องส่งแม่ทัพของพวกมันมาด้วยอย่างน้อยหนึ่งตนเสมอ

            บางอย่างกำลังกรีดร้อง...

            “...เรย์กะ!!!” ซินดาเทียรีบพุ่งตัวเข้าไปหาเด็กปีศาจทันที ทุกคนตกใจเมื่อจู่ๆ ซินดาเทียก็ตะโกนเรียกเด็กสาวพร้อมกับเปลี่ยนแผนการรบอย่างกะทันหันแบบนี้

            ทว่าทุกอย่างมันก็สายเกินไป...

            ท่ามกลางการต่อสู้ที่ชุลมุนและวุ่นวาย สายลมแรงได้พัดกรรโชกเข้ามาในสนามรบ แม้แต่ราชามังกรสวรรค์รุ่นแรกและซินดาเทียก็ยังต้านกระแสลมที่รุนแรงนี้ไม่ไหว ทว่าเมื่อแรงลมที่รุนแรงนี้หยุดลงท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสก็ดำมืด เสียงกระพือปีกของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ดังขึ้นเหนือศีรษะและร่างของเหล่าราชามังกรที่ร่วงลงมายังพื้นดิน!

            ทุกคนไม่เว้นแม้แต่ซินดาเทียกลายเป็นอัมพาตเพราะถูกฤทธิ์ของพายุเมื่อครู่!!

            เนตรสีฟ้าเข้มถลึงตาใส่ผู้มาใหม่...ที่เธอคุ้นหน้าดี ไอ้แก่ปีศาจเมื่อสองปีก่อน! ทว่าทุกคนจะไม่ตกใจอะไรเลยหากเจ้าของพายุเมื่อครู่คือคนของฝั่งพวกเขา!

            “นี่มันหมายความว่ายังไงกันอาร์ดาส!” เสียงหวานของรัชทายาทหญิงแห่งซาเดียร้องถามด้วยความไม่เข้าใจและตกใจ ในขณะร่างของเธอถูกอาร์ดาสในร่างมังกรเพลิงอรุณคว้าไว้ในอุ้งมือของเขา และอีกข้างหนึ่งก็คว้าร่างของเรย์กะเอาไว้ และมีปีศาจชรานั่งอยู่บนหลัง!

            “เจอกันอีกแล้วนะ เด็กน้อยผู้อยู่เหนือคำทำนาย” ปีศาจชรายิ้มให้กับซินดาเทียที่ตอนนี้หากขยับได้ก็คงจะหาวิธีฆ่ามันไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว ซึ่งปีศาจชราตนนี้ก็รู้นิสัยข้อนี้ของซินดาเทียเป็นอย่างดีมันจึงต้องใช้ละอองชาซึ่งสกัดมาจากดอกไม้พิษของอาณาจักรปีศาจกับเด็กสาวด้วย

            ช่างเป็นเด็กที่น่ากลัวจริงๆ

            “ปล่อยเรย์กะมา!” ซินดาเทียตวาดเสียงกร้าว ดวงตาสีฟ้าเข้มเริ่มมีขีดสีดำเช่นดวงตาสัตว์

            “แหม จักรพรรดิปีศาจมีชื่อกับเขาแล้วหรือนี่ ข้าตกข่าวอย่างไม่น่าให้อภัยเลยนะขอรับ” ปีศาจชราค้อมหัวให้เด็กปีศาจอย่างขออภัย ทว่าดวงตากลับฉายแววขำขันปนสมเพช

            “ข้า-บอก-ให้-คืน-เรย์-กะ-มา!

            สิ้นเสียงของปีศาจร้ายเพลิงสีขาวและเพลิงสีดำก็พวยพุ่งออกมาจากร่างบางของเด็กสาวราวกับเพลิงพิโรธพุ่งเข้าใส่มังกรเพลิงอรุณอย่างไม่ปราณี อาร์ดาสบินหลบทันอย่างเฉียดฉิว ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเขาเต้นระรัวเมื่อระลึกได้ว่าเมื่อครู่ตนเกือบได้กลายเป็นมังกรย่างเกรียมไปเสียแล้ว

            “อุ๊ยๆ นี่ขนาดยังขยับตัวไม่ได้ยังขนาดนี้ ดีแล้วที่ข้าทำให้เจ้าขยับไม่ได้ไปด้วย” ปีศาจชรากอดอกพยักหน้าให้กับแผนการที่ตนเตรียมไว้ล่วงหน้า ไม่งั้นมันได้กลับไปอย่างสะบักสบอมแน่

            “ข้าจะฆ่าเจ้า!!!

            จิตสังหารอันรุนแรงแผ่ไปทั่วบริเวณ เสื้อบริเวณหลังของซินดาเทียเริ่มโป่งพองและปริขาดราวกับว่ากำลังมีอะไรบางอย่างดันออกมาจากข้างใน เพียงไม่นานสิ่งนั้นก็ออกมาประจักษ์ให้ทุกคนได้เห็น สิ่งนั้นขยับไหวอย่างเป็นอิสระต่างจากส่วนอื่นที่ขยับไม่ได้!!

            “บ้าน่า!” อาร์ดาสในร่างมังกรเพลิงอรุณอุทานออกมา ตั้งแต่ที่เขาเกิดมาเขายังไม่เคยได้ยินเลยว่ามีสายเลือดต้องห้าหรือมังกรตนไหนสามารถกางปีกได้ทั้งๆ ที่ยังเป็นร่างแปลงมนุษย์อยู่!

            “ท่าไม่ดีแล้ว พวกเจ้าจงฆ่าพวกลาเบียร์ให้สิ้นซากซะ!!!” เมื่อปีศาจชราสั่งเสร็จมันก็สั่งให้อาร์ดาสบินออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าก่อนที่พวกมันจะลับสายตามังกรเพลิงอรุณก็เกือบจะเสียปีกไปหนึ่งข้างเมื่อดาบจิตจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่พวกมันอย่างรวดเร็ว

            “ชิ!!!” ซินดาเทียสบถอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อพวกปีศาจและหนอนบ่อนไส้สามารถพาตัวเรย์กะไปได้ต่อหน้าต่อตาเธอแบบนี้

            ไม่สบอารมณ์ที่สุด!

            ในขณะที่ยังไม่ทันได้ระงับอารมณ์ที่เกิดขึ้นมานี้เหล่าปีศาจระดับล่างก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาหมายจะฆ่าให้ตายก่อนที่ปีศาจร้ายจะขยับตัวได้ ทว่าเกือบทุกคนก็ต้องตกใจเมื่อสายลมที่ให้ความรู้สึกหนาวเยือกพัดผ่านร่างกายอย่างแผ่วเบา ชั่วพริบตานั้นเอง...ที่ร่างของเหล่าปีศาจแหลกเละราวกับถูกกรงเล็บมังกรขย้ำ!

            “ตายซะ... ตายซะ! ตายซะ!! ตายไปซะ!!!

            ยิ่งซินดาเทียร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทหารฝ่ายปีศาจก็ยิ่งพากันตายโดยที่ร่างของพวกมันมีสภาพไม่ต่างกันเลยสักนิด จะต่างก็ตรงที่พวกมันดูจะเละและโหดร้ายมากขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงของเด็กสาวที่ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้แล้ว

            “โธ่เอ๊ย!!!” ฟรองเซ่ร้องออกมาอย่างเจ็บใจกับสภาพของซินดาเทียที่เขาเห็นตรงหน้า เด็กสาวกำลังทรมานอย่างที่เขาไม่อาจทำอะไรได้เลยนอกจากยืนอยู่เฉยๆ ชายหนุ่มพยายามเคลื่อนไหวร่างกายที่ตอนนี้แข็งไปหมดจากฤทธิ์ของผงอะไรสักอย่างที่ปีศาจชราตนนั้นโปรยใส่พวกเขาระหว่างที่เกิดพายุเมื่อครู่ องค์ชายลำดับสามแห่งมอลโนวากัดฟันแน่นกับความไร้ความสามารถของตนเอง

            ทั้งที่สัญญาเอาไว้ว่าจะปกป้องแท้ๆ

            แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ฟรองเซ่คนเดียวที่สาปแช่งตัวเองในใจ เพราะเหล่านักรบมังกรก็มีความรู้สึกไม่ต่างไปจากชายหนุ่มนัก โดยเฉพาะไดรกอนที่เจ็บปวดที่สุดเมื่อเห็นว่าเด็กสาวที่ตนเป็นคนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิดเริ่มถูกจิตมารครอบงำสติของตัวเอง มังกรแสงส่งเสียงคำรามเมื่อตนไม่อาจปกป้องอีกฝ่ายได้ทั้งที่เด็กสาวก็อยู่ตรงหน้าตนอีกแล้ว

            ฟรองเซ่หน้าซีด ดวงตาสีน้ำตาลแดงเบิกกว้างกับภาพที่เห็น มันคล้ายกับเมื่อเกือบสองปีก่อน...ในตอนที่เขาเกือบจะสูญเสียเด็กสาวไปตลอดกาล

            ไม่ยอม...ไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีกครั้งหรอก!

            กระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างของชายหนุ่มตามบทเวทย์ที่ถูกร่ายออกมา ทว่ายังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ตกใจที่จู่ๆ องค์ชายลำดับสามแห่งมอลโนวาร่ายเวทมนต์ระดับสูงใส่ตัวเองก็ต้องตกใจมากกว่านั้นเมื่อชายหนุ่มวิ่งเข้าหาร่างที่ตอนนี้แทบจะไม่เหลือความเป็นมนุษย์แล้วของซินดาเทีย!

            “ฟรองเซ่!!!” ทุกคนร้องออกมาพร้อมกันอย่างตกใจกับการกระทำอันกะทันหันและไม่คาดคิดมาก่อน ทว่าร่างสูงก็หาได้สนใจไม่ ชายหนุ่มยื่นแขนข้างที่มีดาวเขี้ยวมังกรไปข้างหน้าขณะที่วิ่งเข้าหาเด็กสาวเมื่อเกือบสองปีก่อน แล้วคว้าร่างเล็กของเธอเอาไว้ในอ้อมกอดเมื่อเข้าไปในระยะที่มือของเขาสามารถเอื้อมถึง

            “หยุดเถอะ...ซิน”

            เสียงนุ่มกระซิบที่ข้างหู โดยที่ไม่สนว่าร่างของเขาตอนนี้ได้ถูกจิตมารของเด็กสาวทำร้ายจนได้แผลเหวอะหวะมากมาย ไม่สนแม้กระทั่งว่าตอนนี้มือเล็กที่เต็มไปด้วยเล็บยาวแหลมได้เงื้อมขึ้นเตรียมสังหารเขาภายในครั้งเดียว

            “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ข้าจะอยู่กับเจ้าเอง”

 

            บนแท่นยกสูงในลานกลางเมืองของอาณาจักรปีศาจ มีร่างของ ผู้อยู่เบื้องหลัง และอาร์ดาสยืนอยู่ รวมถึงร่างของหญิงสาวสองคนถูกจับมัดไว้กับเสาบูชายัญ เด็กสาวผู้มีสายเลือดปีศาจยังคงสลบไม่ได้สติต่างจากหญิงสาวอีกคนที่มอง อดีต ทหารของตนอย่างผิดหวัง

            “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะทรยศพวกเราแบบนี้ อาร์ดาส”

            ช่างเป็นคำพูดที่แทงในดำจนชายหนุ่มต้องเบือนหน้าหนีสายตาผิดหวังและสาปแช่งที่ส่งมาจากรัชทายาทหญิง ในขณะที่ องค์รานี ที่ยืนอยู่เบื้องหนีคั่นกลางระหว่างทั้งสองอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้กับคำกล่าวหาของหญิงสาว

            “แต่เจ้าก็ต้องยอมรับความจริงข้อนี้นะ เจ้าหญิงองค์น้อย เอ๊ะ ไม่สิ...” ปีศาจสาวตรงหน้าเหยียดขณะที่เดินเข้าหาเวดีส ปลายนิ้วเรียวยาวไล้กรอบหน้าของรัชทายาทหญิงแห่งซาเดียอย่างถูกใจก่อนจะพูดขึ้นอีกประโยค “เพราะ หลานชายของข้า คนนี้เป็นคนของข้าที่ข้าสั่งให้ไปสอดแนมในอาณาจักรเจ้าตั้งแต่แรกนี่นา หึๆ นี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วนี่นะ”

            “ว่าไงนะ!” เวดีสหน้าซีดก่อนที่จะตวัดสายตาไปมองคาดโทษอาร์ดาสอีกครั้ง พวกเธอโดนชายคนนี้หลอกลวงมาตลอด! แถมอีกฝ่ายยังเป็นหลานชายของผู้ที่อยู่เบื้องหลังสงครามตลอดพันปีที่ผ่านมานี้อีก

            อาร์ดาสกำหมัดแน่น แม้ว่าแม่ของเขาจะถูกพ่อของเขาซึ่งเป็นลูกชายของ พูชี อองเฟห์ ฉุดคร่ามา แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้จริงๆ ว่าตัวตนของเขานั้นคือหลานชายแท้ๆ ของพูชี อองเฟห์ ศัตรูตัวจริงของโลกใบนี้

            เขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้ตั้งแต่ถือกำเนิดแล้ว

            “ข้าชักจะถูกใจใบหน้าของเจ้าแล้วสิ หึๆ” พูชีเหยียดยิ้มอย่างถูกใจ หากแต่อาร์ดาสกลับหน้าซีดเพราะเขารู้ดีว่าคำว่า ถูกใจ ของพูชีนั้นหมายถึงอะไร ชายหนุ่มรีบร้องออกมาอย่างร้อนรน

            “ไม่ได้นะ!

            ปีศาจที่แม้เวลาจะผ่านไปพันปีแล้วก็ยังดูสาวราวหญิงสาววัยแรกแย้มหันมาแย้มรอยยิ้มให้หลานชายของตน ดวงตาสีแดงเลือดซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์ปีศาจฉายแววสนุกสนาน

            “ก็นึกว่าเจ้าพานางมาเพื่อมาเป็นร่างใหม่ให้ข้า ที่แท้ก็เพราะตัวเจ้าต้องใจนี่เอง หึๆ” นางว่าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูให้กับหลานชายของตน

            เวดีสหน้าซีดเมื่อได้ยิน ที่แท้สาเหตุที่ใครก็หาตัวพูชี อองเฟห์ไม่เจอก็เพราะนางใช้ร่างกายของคนอื่นนั่นเอง! และที่ยังมีชีวิตอยู่และมีร่างกายที่ยังเยาว์วัยอยู่แบบนี้...เพราะนี่ไม่ใช่ร่างของนาง แต่เป็นของหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวมาเพื่อใช้เป็นร่างของนางสินะ

            “เอาล่ะหลานรัก ในเมื่อเจ้าอยากให้ย่าทำตาม เจ้าควรจะว่าอย่างไร?”

            อาร์ดาสกัดริมฝีปากแน่นอย่างอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนที่จะระบายลมหายใจออกมาช้าๆ แล้วกล่าวออกมาอย่างจำยอม

            “ได้โปรด...ท่านย่า”

            พูชียิ้มหวานเมื่อได้ยินประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากของหลานชายในสายเลือดที่เธอเอ็นดูยิ่ง “ก็แค่นั้น ย่ารับปากว่าจะไม่ทำอะไรนาง...เพราะอย่างไรนางก็เป็นหลานสะใภ้นี่นะ หึๆ” ดวงตาสีเลือดปลายตามองกลับมาทางเวดีส “แต่คงต้องอยู่ในสภาพนี้จนกว่าสงครามจะจบก่อนนะหลานสะใภ้ที่น่ารัก เพราะไม่มีอะไรมารับประกันว่าเจ้าจะไม่มาทำให้แผนของข้าเสีย แต่ข้ารับประกันว่าข้าจะให้นางกำนัลมาคอยดูแลเจ้าอย่างดีตลอดเวลาที่เจ้าต้องอยู่ในสภาพนี้ อ้อ ไม่ต้องมาอ้างเรื่องแดด เพราะที่อาณาจักรปีศาจนี้ไม่มีแสงแดด เข้าใจนะ?”

            เวดีสรู้สึกขนลุกกับน้ำเสียงของพูชี โดยเฉพาะสายตาของนางที่ใช้มองเธอ เธอจึงไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป แม้แต่คำปฏิเสธที่จะเป็น หลานสะใภ้ ของหญิงตรงหน้า

            มันให้ความรู้สึกน่าขนลุกเหมือนกับตอนที่เธอสบตากับซินดาเทีย หากแต่ก็แตกต่างกันตรงที่ผู้หญิงตรงหน้านี้ให้ความรู้สึกคุกคามและเล่ห์เหลี่ยมเหลือร้าย ในขณะที่ซินดาเทียให้ความรู้สึกโหดเหี้ยม เด็ดขาด แต่ก็รู้สึกปลอดภัยในเวลาเดียวกัน

            “อือ...” ร่างเล็กของเด็กสาวที่หลับมานานเริ่มส่งเสียงร้องคราง เปลือกตาค่อยๆ เปิดขึ้นจนเผยให้เห็นดวงตาสีอเมทิสต์

            “อุแหม ดูเหมือนว่าแขกกิตติมาศักดิ์ของพวกเราจะตื่นแล้วนะ” ร่างบางของปีศาจเดินไปหยุดอยูดอู่ตรงหน้าเรย์กะพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่เวดีสเห็นแล้วต้องรีบหันหน้านี้ด้วยความรู้สึกขนลุก

            นิ้วเรียวเชยคางของเรย์กะที่ยังไม่ได้สติดีขึ้น “ใบหน้าช่างเหมือนกับนังน้องสาวทรยศจริงๆ”

            “เจ้า...เป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหน!?” เหมือนเรย์กะจะได้สติเมื่อได้ยินเสียงของพูชี เด็กสาวหันซ้ายขวาไปรอบตัวก็ต้องตกใจ

            เธอกับเวดีสถูกพันธนาการเอาไว้กับเสาอะไรสักอย่างบนแท่นตรงกลางลานกว้าง ตรงหน้าเธอผู้หญิงที่เธอไม่รู้จัและไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนกำลังส่งยิ้มที่ให้ความรู้สึกน่ากลัวมาให้ และข้างหลังของผู้หญิงคนนี้คืออาร์ดาสที่ยืนมองเธออยู่

            เมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มสายเลือดต้องห้ามเรย์กะก็นึกขึ้นได้ ก่อนที่เธอจะสลบไปฮาลและเธอถูกอีกฝ่ายทำร้ายจนสลบ...คงเป็นเพราะอาร์ดาสเป็นทหารของซาเดียเธอและฮาลจึงไม่ทันได้ระวังอีกฝ่าย

            “เจ้าสินะ สายลับที่แฝงตัวเข้ามาที่ซินพูดถึง” เรย์กะพูดอย่างใจเย็น เนื่องจากการที่ได้อยู่กับพวกซินมาได้เป็นเวลานานพอสมควรจึงทำให้เธอเริ่มเป็นคนที่ใจเย็นขึ้น

            “รู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว จักรพรรดิปีศาจ”

            “!!!” เวดีสและเรย์กะตกใจกับสรรพนามที่พูชีใช้เรียกเรย์กะ แม้เรย์กะจะพอยอมรับได้จากการยืนยันของพวกซิน แต่เวดีสไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

            นี่มันเรื่องอะไรกัน!?

            “เอเดนเล่าให้ข้าฟังว่าตอนที่เขานำตัวเจ้ามานั้นเจ้าเด็กลาเบียร์นั่นโกรธใหญ่เลยล่ะ ดูเหมือนว่าเด็กนั่นจะให้ความสำคัญกับเจ้ามากเลยนะ”

            “เจ้าทำอะไรซิน!?” เรย์กะตวาดกร้าวอย่างที่ไม่เคยทำและไม่เคยเป็นมาก่อน ในใจเริ่มกระวนกระวายกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับซินดาเทีย เพียงแค่คิด เรย์กะก็ยิ่งโกรธแค้นอีกฝ่าย

            ซินดาเทียสำคัญสำหรับเธอ เป็นเพื่อนคนแรก เป็นครอบครัว เป็นคนที่สอนเรื่องการใช้ชีวิต เป็นเหมือนกับแสงสว่างให้กับเธอ

            ดวงตาสีอเมทิสต์เริ่มมีขีดสีดำขึ้นคล้ายดวงตาสัตว์ ร่างเล็กพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการที่น่าอึดอัดนี้ทว่าก็ไม่เป็นผล ทั้งยิ่งขยับก็ยิ่งไม่มีแรง ราวกับว่าเรี่ยวแรงของเธอกำลังถูกสูบ

            การกระทำและปฏิกิริยาตอบสนองของเรย์กะทำให้พูชีหัวเราะออกมา “ดิ้นรนอย่างไรก็เปล่าประโยชน์ เจ้าไม่มีทางหลุดออกมาจากโซ่ตรวนมังกรได้หรอก”

            “ถ้าข้าออกไปได้ ข้าจะฆ่าเจ้า!

            “จุ๊ๆ ดุพอกันเลยสองคนนี้ อีกอย่าง พวกข้าไม่ได้ทำอะไรนางเลย มีแต่นางที่ทำตัวเอง”

            “หมายความว่ายังไง!?

            “นี่เจ้าไม่รู้รึ ว่าลาเบียร์...ไม่สิ ซินดาเทีย ซีไฟร์เคยเป็นร่างจุติของมังกรมารตนที่สอง หากเจ้าองค์ชายลำดับสามนั่นไม่มาขัดขวางเสียก่อนเมื่อเกือบสองปีก่อน”

            “อะไร...นะ...” เวดีสครางออกมาอย่างคนที่แทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ

            “ซึ่งจนถึงตอนนี้โอกาสที่จะเป็นมังกรมารก็ยังคงมีอยู่ ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะคุ้มคลั่งจนกลายเป็นมังกรมารตนที่สองไปแล้วก็ได้! ฮ่าๆๆๆ”

            “ไม่มีทาง!!

            “หือ?” พูชีเลิกคิ้วมองเรย์กะที่จ้องเขม็งมายังตน ดวงตาแข็งกร้าวประกาศอย่างชัดเจนว่าไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด

            “ซินไม่มีทางกลายเป็นมังกรมาร ต่อให้เป็น ซินก็จะสามารถกลับมาเป็นคนเดิมได้!

            “หึ! เชื่อในตัวนังเด็กนั่นจังนะ ข้าไม่ปฏิเสธว่านางเป็นบุคคลที่อยู่เหนือความทำนาย เป็นคนที่ทำลายคำทำนายทั้งของข้าและไดรลูวาร์...แต่ก็นั่นล่ะ ในเมื่อนางอยู่เหนือคำทำนาย นางก็สามารถกลายเป็นมังกรมารตนที่สองได้เช่นกัน หรือไม่...” มือเรียวบีบคางของเรย์กะจนเด็กสาวขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บ “มันก็จะตรงดิ่งมาที่นี่เพื่อรับเจ้ากลับไป ถึงตอนนั้นข้าก็แค่ฆ่านังเด็กนั่นทิ้งซะ แล้วใช้อำนาจของเจ้าควบคุมโลกใบนี้ อา...มันช่างวิเศษจริงๆ~

            ร่างเพรียวบางหันหลังให้แล้วเดินจากไป ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักกับเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง

            “แล้วเจ้าคิดว่าจะจัดการซินได้ง่ายๆ งั้นรึ แล้วคิดว่าข้าจะให้เจ้าใช้อำนาจของข้าอย่างงั้นรึ!

            ใบหน้าหวานเอียงคอกลับมา ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มบิดเบี้ยว “ได้สิ ในเมื่อที่นี่เป็นถิ่นของข้า และ...”

            “อึก!!” เรย์กะทรุดตัวลงอย่างหมดแรง ในอกข้างซ้ายถูกความเจ็บปวดที่ไม่มีที่มาที่ไปเล่นงาน ใบหน้าของเด็กสาวเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่เข้าจู่โจม

            “เรย์กะ!” เวดีสเรียกอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง หากเธอไม่ถูกตรึงไว้กับเสาบูชายันอยู่แล้วล่ะก็...เมื่อครู่คงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว

            “หัวใจของเจ้าอยู่กับข้า นี่ยังดีนะที่ข้าใช้เวทย์เคลื่อนย้ายวัตถุให้เจ้าจึงไม่เจ็บ ไม่เหมือนกับลูกหลานของข้าที่ควักหัวใจของนังเด็กนั่นสดๆ เมื่อยี่สิบปีก่อน”

            เรย์กะหน้าซีดกับสิ่งที่ได้ยิน “อะไร...นะ...”

            ควักหัวใจสดๆ ...เมื่อยี่สิบปีก่อน...ตอนนี้ซินดาเทียอายุยี่สิบสี่...

            ซินดาเทียถูกควักหัวใจสดๆ ตอนอายุสี่ขวบ!?

            ความจริงที่ได้รับรู้นี้ยิ่งทำให้เรย์กะเกลียดชังอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น มากกว่าที่รู้ว่าหัวใจของตนเองก็ถูกอีกฝ่ายเอาไป ในขณะที่เวดีสที่ไม่ถูกกระทำก็ยังรู้สึกเจ็บแทน

            แค่เธอหกล้มยังเจ็บ แต่ซินดาเทียถูกควักหัวใจไปสดๆ แบบไม่มียาชาคงจะเจ็บมากเกินกว่าที่เธอจะสามารถจินตนาการได้

            “นี่เจ้าไม่รู้อีกแล้วรึ? อา จักรพรรดิปีศาจที่น่าสงสาร นังเด็กนั่นเคยเล่าอะไรให้เจ้าฟังบ้างกัน? ถ้าอย่างนั้น ข้าจะใจดีเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟังคร่าวๆ ก็แล้วกัน”

            “นิทาน?”

            “ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่สายเลือดต้องห้ามที่เกิดมาก็ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกชู้ก็เลยถูกขังในคุกมืดร่วมสี่ปี พอออกมาก็ต้องต่อสู้ ทำสงคราม โดนควักหัวใจ แล้วก็โดนทิ้งขว้างไวในโลกภายนอก แล้วก็กลายเป็นศัตรูของคนทั้งโลก อา...น่าเสียดายที่มันกลับมาเกิดใหม่ ทั้งที่มันควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนพร้อมกับมังกรมารเพราะเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกันแล้วแท้ๆ”

            เล่าจบร่างระหงของพูชีก็เดินจากไปโดยไม่รอดูปฏิกิริยาของบุคคลทั้งสองเลยแม้แต่นิด

 

            ...และการต่อสู้ครั้งสุดท้ายก็มาถึง สายเลือดต้องห้ามต่อสู้กับสิ่งที่ตนตามหามาตลอด ปลดปล่อยผู้คนจำนวนมากให้หลุดพ้นจากความหวาดกลัว ทว่า...สุดท้ายแล้วสายเลือดต้องห้ามก็ต้องตาย

 

            เพราะสายเลือดต้องห้ามคนนั้นก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่ตนตามหาอยู่ยังไงล่ะ เมื่อสิ่งนั้นหายไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับสิ่งนั้นก็หายไปด้วย

 

            นิทานที่จู่ๆ ซินดาเทียก็เล่าให้ฟังเมื่อวาน...คือเรื่องของเธอเอง ทำไมเธอถึงไม่เอะใจเรื่องนี้เลยสักนิด เรย์กะเม้มริมฝีปากแน่น เด็กสาวเสียใจที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่พยายามเข้าใจซินดาเทียอย่างถึงที่สุด ไม่ได้รับรู้ถึงความเศร้าและความโดดเดี่ยวที่เธอเคยเผชิญ คิดแต่ว่าซินดาเทียนั้นโชคดีกว่าเธอมากที่ทุกคนยอมรับและให้ความสำคัญยิ่งกว่าใครๆ

 

            ถ้าเจ้ารู้จักตัวข้าเมื่อสองปีก่อน เจ้าจะไม่มีวันพูดออกมาแบบนี้

 

            ข้าขอโทษ...ขอโทษที่เคยอิจฉาเจ้า ทั้งที่เจ้าต้องเจอสิ่งที่น่ากลัวและขมขื่นมากกว่าข้าแท้ๆ

            เรย์กะสลัดน้ำใสที่เริ่มคลอหน่วยที่ขอบตา เธอจะต้องไม่อ่อนแออีก ในฐานะของจักรพรรดิปีศาจที่เธอต้องรับในวันข้างหน้า เธอต้องปกป้องทุกคน ปกป้องซินดาเทีย...ที่เป็นเหมือนแสงสว่างท่ามกวางความมืดของเธอ

            ผู้ที่มอบชื่อให้กับเธอ คนที่ยื่นมือมาฉุดรั้งให้เธอออกมาจากความมืดมิด ได้รู้จักกับแสงสว่างที่อบอุ่นและอ่อนโยน

 

            อดีตน่ะมันไม่สำคัญหรอก มันสำคัญที่ว่าตอนนี้เจ้ากับข้าคือครอบครัวเดียวกันต่างหาก

 

            เจ้าเชื่อใจข้ารึเปล่า?

 

            “ซินน่ะ...ข้าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายซินอีกแล้ว” เรย์กะพึมพำเสียงเบา ทว่าดวงตาสีอเมทิสต์กลับฉายแววมั่นคงและน่ายำเกรงสมกับเป็นมังกรจักรพรรดิ

            ซินมอบความหวังให้กับข้าคนนี้ ข้าจะต้องกลับไป จะต้องไม่ให้ซินมาที่นี่

            เพราะข้าเชื่อว่าซินจะต้องไม่เป็นดังเช่นที่ผู้หญิงคนนั้นกล่าวอ้าง

 

            ในขณะเดียวกันนั้นเองพวกไดรกอนได้หลุดพ้นจากฤทธิ์อัมพาตของผงประหลาดที่ปีศาจชราหรือเอเดนโปรยใส่พวกเขาตอนที่อาร์ดาสสร้างพายุใส่ ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ในห้องพักฟื้น ทุกคนปลอดภัยดียกเว้นซินที่ตอนนี้ยังคงไม่ได้หลับสติ แต่ก็โชคดีที่ร่างกายกลับมาเป็นเหมือนเดิม ในขณะที่ฟรองเซ่นั้นมีบาดแผลเหมือนถูกคมดาบฟาดฟัน และ...รอยต่อยที่แก้มขวาที่ไดรกอนเป็นคนมอบให้

            ซึ่งตอนนี้ฟรองเซ่ถูกคุณพ่อหวงลูกอย่างไดรกอนไล่ให้ไปนั่งบนโซฟาติดผนังห้องอีกฟากที่ไกลจากเตียงของซินมากที่สุด โดยที่เจ้าตัวส่งสายตาขุ่นเคืองให้เป็นระยะ

            “เอาน่าไดร...อย่าโกรธฟรองเซ่เลย ยังไงก็เพราะฟรองเซ่นะที่ทำให้ซินกลับมาเป็นเหมือนเดิมแบบนี้” โคเรลเรียกความกล้าให้ตนเองแล้วพยายามเกลี่ยกล่อมไดรกอน

            “ลองให้เจ้ามีลูกสาวก่อนเถอะแล้วเจ้าจะเข้าใจความรู้สึกข้า!

            “...ข้าได้ข่าวว่าเจ้า เอ๊ย ท่านเป็นท่านทวดต้นตระกูลของซินนะ”

            “สำหรับข้านางก็ไม่ต่างจากลูกสาวหรอก!

            “...เดี๋ยวนะ เมื่อครู่เจ้าพูดว่าท่านไดรกอนเป็นทวดต้นตระกูลของเด็กนั่นงั้นรึ?” วอลโรขมวดคิ้วถามโคเรลเพื่อความแน่ใจ ทว่าสิ่งที่ได้กลับมาคือการที่หน่วยนักรบมังกรทุกคนพยักหน้าตอบรับ

            เว้นเสียแต่...

            “เอ๋!? ไดรกอนเป็นต้นตระกูลของรุ่นพี่ซิน!?

            เสียงร้องของมอร์แกนทำให้ไดรกอนหรี่ตามอง “ข้าว่าซินเคยบอกเจ้าไปแล้วนะ”

            ชายหนุ่มเอียงคอนึก “อา...จริงด้วยแฮะ”

            “ถ้าอย่างนั้น...เด็กนี่ก็เป็นมังกรแสง!?” ซีรอสอ้าปากค้าง

            งั้นที่ว่าเด็กนี่เป็นมังกรสวรรค์ก็เรื่องจริงน่ะสิ!

            “เปล่า เป็นราชามังกรสวรรค์ตนที่แปด ราชามังกรอุษา”

            “เรื่องนั้นช่างก่อนเถอะ แล้วเรื่องที่เรย์กะกับเวดีสถูกจับตัวไป...” วอลแรนซ์กล่าวด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

            “รอซินตื่นก่อน...ว่าแต่ ชเรดกับอีสโรว์หายไปไหน?” ไดรกอนถามหาชายผู้เป็นอดีตบัลลังก์เบื้องซ้ายของซิน เมื่อกวาดตามองไปรอบห้องตอนนี้ เชล แบล็ค และลีเวียธานต่างก็นอนพักอยู่บนเตียงเพราะใช้พลังหมดไปกับการสร้างม่านพลังไม่ให้จิตมารของซินทำร้ายพวกเขา ไดอาเนสกับเซ็ตสึเฝ้าอาการของลีเวียธาน เพลและพวกรินกะคอยดูสองพี่น้องเชฟ ส่วนเขา โคเรล มอร์แกน และซาเดียกำลังคุยกันอยู่ข้างๆ เตียงของซิน

            ส่วนฟรองเซ่...โดนไดรกอนสั่งให้ไปอยู่ไกลๆ เพราะบังอาจมาจูบเด็กสาวของเขาต่อหน้าต่อตาเขา!

            ให้ตายสิ! อย่าบอกนะว่าเมื่อสองปีก่อนที่ซินกลับมาเจ้าองค์ชายลำดับสามนี่ก็ทำแบบนี้!? ไดรกอนจะไม่โกรธอะไรเลยถ้าฟรองเซ่ช่วยซินเฉยๆ ไม่ใช่มาจูบต่อหน้าต่อตาท่านทวดอย่างเขาแบบนี้!

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            สวัสดีวันปีใหม่ค่า! (ยังมีคนอ่านกันอยู่รึเปล่าเนี่ย?)

            ขออภัยที่หายไปนานค่ะ อยากจะบอกว่าไม่ได้ทิ้งหรือตั้งใจดอง แต่เพราะเรื่องสุขภาพ (อันนี้สำคัญ) เรื่องเรียน งาน การบ้าน และการสังเกตการสอนล้วนๆ เลยทำให้ไม่มีเวลามาแต่งควาเซ พอสอบเสร็จ...แฟลชไดร์ฟพัง ไฟล์หายเกลี้ยง หมดกันนิยายทุกเรื่องของแฮท อยู่ในนั้นหมดเลย TOT!!

            เพราะฉะนั้น แฮทไม่รับปากนะคะว่าตอนต่อไปจะมาตอนไหน แฮ่ๆ

            ขอบคุณที่ติดตามควาเซและเรื่องอื่นๆ ของแฮท ขอให้มีความสุขกับปีใหม่นี้นะคะ!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

744 ความคิดเห็น

  1. #743 คนสวย (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:58

    กลับมาต่ออออ

    #743
    0
  2. #741 ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 20:06

    อีกไม่นานก็จะครบรอบสามปีที่รอคอยแล้วนะ

    จะมาต่อมั้ยเนี้ย #คึดถุงนู๋ซินแย้วววว

    #741
    0
  3. #740 IMERNERN (@earnny1424) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 16:12
    กลับมาเถอะนะคะ 😭
    #740
    0
  4. #738 Dami-KK (@kwuan8e88) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 03:22

    น้าาาาาาาา
    #738
    0
  5. #737 Nangnoy Dear (@nang-10) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 19:42

    พลีสสสสส
    #737
    0
  6. #733 nenut (@nenut) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:26
    เมื่อไหร่ไรท์จะกลับมา คิดถึงมากๆ
    #733
    0
  7. #731 Jin_2003 (@Jin_2003) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:22

    รอน้าาาาาาา
    #731
    0
  8. #729 yasutama (@yasutama) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:27

    คิดถึงไรท์ กลับมาได้มั้ยยยยยยยย
    #729
    0
  9. #717 NanThipparat (@NanThipparat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 16:54
    ไรท์ ต่อสิคะ
    #717
    0
  10. #715 สายลมที่รัก (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:04

    หายไปนานมากเลย รียกลับมาต่อได้แล้วนะ

    #715
    0
  11. #710 Plang2549 (@Plang2549) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 20:05
    รีบมาต่อเร็วๆนะคะไรท์ รออยู่น้าาา
    #710
    0
  12. #704 nenut (@nenut) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 20:55
    ยังไงก็ยังรอยอู่นะไรท์
    #704
    0
  13. #703 catty12032 (@catty12032) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 17:04
    รอเสมอ ^ w <
    #703
    0
  14. #702 Suniiy' Zie (@suneezaza8) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 20:54
    รออยู่น้าาา
    #702
    0
  15. วันที่ 2 มกราคม 2561 / 14:18
    ปีละตอนก้รออ่านค่ะ555555555
    #698
    1
  16. #695 PPleng (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 09:51
    จะรอนะคะไรท์ นานแค่ไหนก็รอ ไรท์ห้ามเทนะคะ สนุกมากกกกก~ตามมาจากภาคหนึ่ง สู้ๆน้าาา
    #695
    0
  17. #694 PPleng (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 09:51
    จะรอนะคะไรท์ นานแค่ไหนก็รอ ไรท์ห้ามเทนะคะ สนุกมากกกกก~ตามมาจากภาคหนึ่ง สู้ๆน้าาา
    #694
    0
  18. #686 159 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 05:45
    แฮทเจ้าขาได้โปลดกลับเถอะนะเจ้าคะ รีดคนนี้อยากอ่านต่อจะแย่อยู่แล้วนะเจ้าคะ
    #686
    0
  19. #685 รัน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 20:14
    แฮทกลับมาได้แล้ว คิดถึงซินจะแย่แล้วนร้าาา
    #685
    0
  20. #683 Patcharee Som (@patcharee121) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 16:51
    ไรท์หายไปไหนนนยย
    #683
    0
  21. #682 yasutama (@yasutama) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 04:03
    เรารอไรมาเขียนต่ออยู่น้าาาาาาา
    #682
    0
  22. #681 T.H.I.R.D (@thirdnutcha) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 00:54
    ค้างงงงงงง
    ไรท์กลับมาต่อน้าาาา
    รอๆๆๆๆๆ
    #681
    0
  23. #677 min-nalinee (@lonelyluhan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:39
    รออยู่นะคะะ
    #677
    0
  24. #675 monkeyfufu (@dimongirl) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 20:09
    รีบมาต่อไวๆนะคะ
    #675
    0
  25. #674 sakurakuro (@sakurakuro) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 09:14
    รออยู่น๊าาา
    #674
    0