Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 22 : Syn 020 การกลับมาของเทพธิดาแห่งสงคราม [แก้ไข]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 มี.ค. 58

Syn 020 การกลับมาของเทพธิดาแห่งสงคราม

            ร่างกายที่หดเล็กลงทำให้ชุดคนไข้สีดำที่เจ้าตัวใส่อยู่ดูใหญ่โคร่งขึ้นถนัดตา ดวงตาสองสีกะพริบตาปริบก่อนจะทำหน้าเหวอ...ไม่ต่างจากคนอื่น (หากแต่คนละความรู้สึก)

            นี่มันอะไรก๊านนน!!

            “ดะ...ดรูว์?” เชลลองทดลองเรียกชื่ออีกฝ่าย ใบหน้าเรียวเล็กแก้มยุ้ยน่าจิ้มของเด็กวัยสี่ขวบ (?) ทว่าตอนนี้กลับมีท่าทีที่นิ่งเรียบผิดวิสัยของเด็กต่างจากเมื่อครู่ที่ทำหน้าเหวอ อาการที่แสดงออกเริ่มเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างชัดเจน

            ...โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าเข้มที่ไร้ประกายแห่งชีวิตคู่นั้น...

            “ดารูวาร์...” ไดรกอนครางออกมาเสียงแผ่วอย่างไม่อาจห้าม ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่คมเบิกโพลงจนน่ากลัว

            เจ้างูยักษ์พุ่งเข้าใส่เด็กน้อยวัยสี่ขวบทันที! เด็กน้อยยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ไดรกอน ฟรองเซ่ เชลและทหารชาวซาเดียคนอื่นๆ ที่ยังคงเคลื่อนไหวตัวได้รีบพุ่งเข้าไปช่วยเด็กน้อยทันที! หากทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะเข้าไปถึงตัวของเด็กน้อย เจ้างูยักษ์นั่นกลับเร็วกว่าอ้าปากเตรียมขย้ำเหยื่อตัวเล็กตรงหน้าแล้ว!!!

            หากทว่าบุคคลที่น่าจะกลายเป็นเหยื่อกลับยื่นมือไปด้านข้าง จับเขี้ยวซี่หนึ่งของเจ้างูยักษ์ ออกแรงเพียงนิดแต่ก็จับตัวใหญ่ยักษ์และยาวของมันฟาดลงกับพื้นอย่างรุนแรง! พื้นซีเมนต์แตกกระจายเป็นวงกว้างไม่เหลือชิ้นดี ก่อนที่แขนเรียวเล็กของเด็กสี่ขวบจับขว้างร่างของเจ้างูลายพร้อยตัวยักษ์นั่นไปกระแทกกับกำแพงอีกด้านที่อยู่ไกลลิบอย่างไร้ความปราณี!

            ตูม!!! ร่างใหญ่ยักษ์นั่นกระแทกทะลุกำแพงและปราสาทไปหลายส่วน ชาวซาเดียอ้าปากค้าง ในขณะที่ไดรกอนและเชลที่รู้จักอีกฝ่ายมาตั้งแต่เด็กๆ หน้าซีดเผือด

            นี่มัน...ไม่จริงใช่ไหม!? เชลกับไดรกอนเหงื่อตก

            ในขณะที่...

            นั่นเด็กสี่ขวบเรอะ!? คนอื่นๆ ตะโกนร้องออกมาในใจ

            ร่างยักษ์ของเจ้างูนั่นค่อยๆ โงหัวขึ้นมาด้วยความมึนงงกับแรงกระแทกเกินมนุษย์ของเหยื่อตัวจิ๋วที่มันสบประมาทไป ดวงตาขีดลุกวาวก่อนที่จะส่งเสียงคำรามดังก้องไปทั่ว! พื้นดินทั่วซาเดียเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง จิตมารมากมายออกมาจากเงารอบตัวของงูลายพร้อยยักษ์กลายเป็นกบฏจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าจู่โจมทุกคนทันที!

            “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!!!” ชาวซาเดียร้องลั่นก่อนที่แต่ละคนจะยุ่งวุ่นวายกับการปกป้องตนเอง

            พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่ากบฏส่วนใหญ่พุ่งเข้าใส่ซินดาเทียเป็นจุดเดียว รวมถึงงูลายพร้อยตัวยักษ์นั่นด้วย หากแต่เจ้างูยักษ์นั่นกลับโดนกำจัดก่อนใครโดยการใช้กรงเล็บทะลวงไส้ของไดรกอนในร่างมังกรแสงตัวยักษ์อย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นตอนนี้

            ถึงจะไม่ได้เป็นจักรพรรดิ แต่ใครก็ไม่มีสิทธิมายุ่งกับเด็กน้อยที่อยู่ใต้การคุ้มครองของเขา!

            “ไดรจัดการพวกมันที่รวมกลุ่มซะ! เชลใช้ร่างมังกรสกัดอย่าให้พวกมันกระจายตัวมากไปกว่านี้!!” น้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นเยียบที่ดังจับไปถึงขั้วหัวใจของคนฟังดังขึ้นผ่าแทรกความชุลมุนวุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้

            ชาวซาเดียบางคนอดที่จะมองหาที่มาของเสียงไม่ได้ ทว่าเมื่อเขาเหล่านั้นได้เห็นก็ถึงกับผวาเฮือกอย่างไม่อาจห้าม เพลิงสีขาวบริสุทธิ์ลุกท่วมร่างเล็กของเด็กสี่ขวบและหายเข้าไปในร่างเล็กนั้น เส้นผมที่ก่อนหน้านี้เป็นสีน้ำตาลแดงเปลี่ยนไปเป็นสีขาวพิสุทธิ์ ดวงตาสองสีกลายเป็นสีฟ้าเข้มที่หาประกายแห่งชีวิตแทบไม่เจอ ชุดคนไข้สีดำตัวหลวมโครกกลายเป็นชุดกระโปรงสีขาวขุ่นมัวที่มีเชือกป่านมัดที่เอวคล้ายกับชุดนักโทษ ใบหน้าที่แม้จะเรียบนิ่งแต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดขาดและอำมหิตเกินกว่าที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนในชีวิตนี้

            นั่นเด็กสี่ขวบแน่เรอะ!?

            “รับทราบ!!!” เจ้าของชื่อทั้งสองตอบรับเสียงกร้าวก่อนที่จะทำตามคำสั่งของเด็กหญิงอายุเพียงสี่ขวบอย่างไม่ต่อต้าน ส่วนร่างเล็กจิ๋วก็จัดการกับกบฏมากมายที่พุ่งเข้าใส่ตนอย่างไม่กลัวตาย

            ซินดาเทียเอี้ยวตัวหลบคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ตนได้อย่างเฉียดฉิวก่อนที่จะดีดตัวออกห่างจากที่เดิมเพื่อหลบศาสตราวุธอีกสองที่พุ่งเข้าใส่ร่างของตน ณ จุดนั้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีฟ้าเข้มมองศัตรูที่จู่โจมใส่ตนอย่างมีแบบแผนตรงหน้า ปรากฏว่าเจ้าของอาวุธเหล่านั้นคือปีศาจสามตนที่ใส่ชุดเกราะอย่างดี...มากกว่าปีศาจที่เธอเคยเจอ พวกมันคงจะเป็นแม่ทัพส่วนหนึ่ง หางตาของเด็กสาวเห็นปีศาจที่แต่งตัวเหมือนพวกมันจับอีกสองกลุ่มกลุ่มละห้าตนโจมตีสกัดไดรกอนกับเชลในร่างมังกร และอีกเจ็ดตนรุมฟรองเซ่กับมอร์แกน

            พวกนั้นดูฝีมือด้อยกว่าสามตนนี้เพียงนิด...แสดงว่าเป้าหมายในครั้งนี้ของพวกมันอยู่ที่เธอ!

            “สมกับเป็นลูกมนุษย์ที่ถูกเรียกว่าปีศาจร้ายเมื่อยี่สิบปีก่อน เก่งจริงนะที่สามารถรอดชีวิตจากงูงี่เง่านั่นได้” หนึ่งในนั้นเอ่ยเสียเยาะ แต่คนฟังกลับไม่สนใจในคำที่ดูเหมือนจะดูถูกของอีกฝ่าย

            ก็...ตอนนี้มันไม่รู้สึกอะไรเลย...

            “แต่เจ้าก็ต้องตายในเร็วๆ นี้ล่ะ” อีกหนึ่งตนเอ่ยพลางชี้อาวุธในมือใส่หน้าเด็กสี่ขวบผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นปีศาจร้าย

            ไม่มีใครพูดอะไรให้มากมายนัก ทั้งสี่พุ่งเข้าโรมรันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ปีศาจทั้งสามนับว่ามีฝีมือมาก...มากกว่าพวกกบฏระดับสูงเสียอีก! ด้วยการโจมตีที่ประสานกับอย่างเยี่ยมยอดของพวกมันทั้งสามตนสร้างบาดแผลให้กับซินดาเทียไม่น้อย หากแต่ใบหน้าของคนได้แผลกลับยังคงเรียบนิ่ง ไม่มีแต่แต่การชะงักการเคลื่อนไหลหรือร้องออกมาสักแอะ ร่างเล็กยังคงต่อกรกับศัตรูทั้งสามที่เริ่มทำหน้าเครียดเมื่อเห็นว่าเด็กสี่ขวบตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านหรือใส่ใจกับการถูกพวกมันรุมจู่โจมเลยแม้แต่นิด!

            ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้ซึ่งความรู้สึก...

            ให้ตายเหอะ! มาเจอศัตรูแบบนี้มันทำให้พวกมันเสียกำลังใจขึ้นมาเสียเฉยๆ อย่างไม่มีเหตุผลเลย!!

            ใช่ว่าซินดาเทียจะได้แผลอยู่ฝ่ายเดียว ปีศาจทั้งสามแม้จะสวมชุดเกราะอย่างดีหากแต่ก็ได้บาดแผลฉกรรจ์มาไม่น้อย ทั้งยังการปะมือที่ฝีมือไม่มีตกทั้งยังจะรุนแรงขึ้นเรื่องๆ ของปีศาจร้ายตรงหน้า จิตมารที่แผ่ออกมาจากบาดแผลของร่างเล็กก็ยิ่งทำให้พวกมันรู้สึกขนลุกยิ่งกว่าพวกกองทัพกบฏที่พวกมันขนมาพวกนี้อีก

            เจ้าเด็กนี่มีตราบาปขนาดใหญ่อยู่กลางหลังแน่รึ!?

            ทว่าท่ามกลางการโรมรันของทั้งสี่นั้น...

            ร่างเงาปริศนาในชุดคลุมเก่าๆ ที่ขาดเป็นริ้วๆ ก็พุ่งมาจากที่แห่งใดไม่ทราบ กริชในมือสะท้อนแสงเสียงเข้ากลางหลังทะลุอกซ้ายตรงกับตำแหน่งหัวใจของซินดาเทียอย่างแม่นยำ!!

            “ซิน!!!” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพนั้น การต่อสู้ที่ดุเดือดพลันหยุดลงในทันใดราวกับว่ามีใครบางคนมากดปุ่มหยุดเอาไว้...เมื่อร่างเล็กของอสูรแดง...ไม่สิ ปีศาจร้ายถูกกริชของปีศาจตนหนึ่งแทงเข้าทะลุหัวใจ! ไม่ต้องมีใครบอกร่างเล็กที่ถูกแทงนั่นต้องตายแน่นอน ร่างเล็กกระตุกพร้อมกับกระอักเลือดออกมาก้อนใหญ่ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลงกับพื้น ฟรองเซ่เบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าจนน่ากลัวว่าลูกตาจะหลุดออกมาจากเบ้า ภายในใจรู้สึกหน่วงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบเล่น ชายหนุ่มรู้สึกว่าหัวใจของตนหยุดเต้นชั่วขณะ

            ซินโดนแทง...

            นี่เขาปกป้องอีกฝ่ายไม่ได้อีกแล้วงั้นรึ!?

            “ฮ่าๆๆ! ในที่สุด! ในที่สุด!! ลาเบียร์พินาศแล้ว! ศัตรูของข้าพินาศแล้ว!! ฮ่าๆๆ...ฮ่า...!!!” ปีศาจหญิงในชุดคลุมหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนที่จะหัวเราะไม่ออกเมื่อมีมือของใครบางคนแทงทะลุที่อกซ้ายของตน...ตรงกับตำแหน่งของหัวใจพอดี!

            “ชะล่าใจเร็วเกินไปนะ...อองเฟห์” น้ำเรียงเรียบนิ่งทว่ากลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวเยือกดังขึ้นตรงหน้า

            ดวงตาปีศาจที่ถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้ฮูทผ้าคลุมเบิกโพลง มองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา แน่นอนว่าคนอื่นๆ ก็เช่นกัน พวกเขามองใบหน้าของผู้ที่น่าจะตายไปแล้วด้วยความตกใจที่มากกว่าเมื่อครู่ อีกฝ่ายยังคงเหมือนเดิม เลือดที่แผลตรงอกซ้ายยังคงไหลทะลัก เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายโดนแทงจริง ทว่า...ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกและดวงตาที่ไร้ประกายแห่งชีวิตกลับทำให้คนมองหายใจไม่ออก

            น่ากลัว...

            “จะ...เจ้า...” ใบหน้าภายใต้ฮูทเหยเกบิดเบี้ยว ปีศาจร้ายยื่นหน้าเข้าไปใกล้พร้อมกับกระซิบเสียงเย็น

            “คราวหน้า...ตัวจริงนะ ไม่ใช่ขี้ขลาดใช้ร่างตัวแทนแบบนี้”

            จบคำพูดนั้นร่างที่ถูกฝ่ามือของซินดาเทียแทงทะลุก็สลายกลายเป็นผุยทราย แม่ทัพปีศาจทั้งสามที่เป็นคู่ต่อสู้ของซินดาเทียเมื่อครู่ตัวสั่น ยิ่งเมื่อเห็นสายตาที่ไร้ประกายตาแห่งชีวิตของอีกฝ่ายที่ไล่มองพวกมันแต่ละตน เลือดที่ยังคงไหลทะลักออกมาจากตำแหน่งของหัวใจอีกฝ่ายโดนเจ้าชีวิตของพวกมันแทงทะลุที่หัวใจจริงๆ

            แต่ทำไมมันถึงยังไม่ตาย!!

            หนึ่งในแม่ทัพที่ดึงสติออกมาได้เร็วที่สุดรีบตวาดกร้าวสั่งกองทัพของพวกตนด้วยความตื่นตระหนก “พวกเจ้า! รีบถอนกำลัง...!!!

            ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้พูดจบ ร่างของเหล่าลูกน้องกบฏจำนวนมากก็แหลกกระจายไปคนละทิศละทางอย่างหารูปร่างเดิมไม่เจอ! ละอองเลือดที่ราวกับสายฝนสาดกระเซ็นไปทั่วอย่างน่าสยดสยอง ดวงตาปีศาจตื่นตระหนกเมื่อปีศาจร้ายที่ในอดีตเมื่อยี่สิบปีก่อนถูกพวกมนุษย์ด้วยกันเองเรียกว่า เทพธิดาแห่งสงคราม เคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน หนำซ้ำยังสังหารพวกกบฏด้วยมือเปล่า! ดวงตาสีฟ้าเข้มที่ไร้ประกายแห่งชีวิตและความรู้สึกนั้นทำให้พวกมันตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็น ร่างเล็กบางของเด็กสี่ขวบในชุดสีขาวของนักโทษมีแต่รอยเลือดที่สาดกระจายไปทั่วทั้งตัวจนแทบจะหาสีขาวไม่เจอ เส้นไหมสีขาวบริสุทธิ์ขยับไหวตามความเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของเจ้าของร่าง การสังหารที่เด็ดขาด รวดเร็ว และไร้ความปราณีนั้นทำให้ไม่มีกบฏตนไหนสามารถทำร้ายอีกฝ่ายให้ได้แผลฉกรรจ์ได้เลยสักตนทั้งที่เด็กตรงหน้ามีตราบาปขนาดใหญ่อยู่ที่กลางหลังและแผลที่ถูกแทงทะลุหัวใจแท้ๆ

            ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมปีศาจร้ายตนนี้ถึงได้ชื่อว่าเป็นเทพธิดาแห่งสงครามเมื่อยี่สิบปีก่อน! ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นเทพมารสีขาวอีก

            สงครามในครั้งนี้เหล่าแม่ทัพทั้งสามของปีศาจหนีรอดไปได้ หากแต่พวกกบฏจำนวนนับไม่ถ้วนเหล่านั้นกลับถูกพวกซินจัดการเรียบ...รวมถึงงูลายพร้อยนั่นด้วย เหล่าซาเดียจัดการไปสี่สิบเปอร์เซ็นต์ พวกหน่วยนักรบมังกรจัดการไปยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และที่น่าตกใจคือแค่ซินตาเทียเพียงคนเดียวกลับสังหารพวกมันไปได้ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์!

            บอกพวกเขาทีได้ไหมว่านี่คือเด็กสี่ขวบจริงๆ!

            “ซิน! เป็นยังไงบ้าง” ฟรองเซ่รีบวิ่งเข้ามาหาร่างเล็กด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ เนื่องจากเขามีเขี้ยวน้ำนมของซินดาเทียซึ่งเป็นสายเลือดของมังกรไทวะอยู่ในร่างกาย ชายหนุ่มจึงมีผลกระทบเพียงแค่ตราบาปปรากฏขึ้นมาอีกครั้งเท่านั้น

            “...ฟ...รอ...?”

            “เอ๊ะ?” ฟรองเซ่ชะงักกับท่าทางมึนงงของอีกฝ่าย ใบหน้าเลื่อนลอยราวกับคนไม่มีจิตใจ ท่าทางแบบนี้ฟรองเซ่เคยเห็นมาก่อน และมันก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย

            อีกฝ่ายเคยเป็นแบบนี้...ตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกเมื่อเกือบสองปีก่อน

            “ฟรองซ์...?”

            “ใช่ ข้าเอง” ฟรองเซ่เดินเข้าไปใกล้พร้อมกับคุกเข่าทั้งสองข้างลงตรงหน้า รั้งร่างของอีกฝ่ายมากอดอย่างแผ่วเบาอย่างกลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บ...ทั้งที่ในใจของเขาตอนนี้รู้ดีว่าเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของตนในตอนนี้ปราศจากซึ่งความรู้สึก...อีกครา

            ยิ่งเห็นใบหน้าที่ไม่เผยความรู้สึกยิ่งกว่าตอนที่พบกับครั้งแรกของเด็กหญิงตรงหน้า ฟรองเซ่ก็ยิ่งรู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกบีบรัดให้เจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส

            เด็กน้อยหันมองรอบข้างด้วยความไม่เข้าใจและสับสนหลังจากที่ตนไม่สนใจสิ่งใดนอกจากพวกกบฏตรงหน้าเมื่อครู่ พอดวงตาคู่โตสบเข้ากับพวกราชวงศ์ซาเดียเด็กน้อยก็หน้าถอดสี ยิ่งมองยิ่งพบว่ารอบข้างที่ตนยืนอยู่มีแต่มนุษย์ เด็กน้อยก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวก่อนที่จะกอดเอวของฟรองเซ่แน่นราวกับว่าอีกฝ่ายคือเกราะกำบังที่สามารถปกป้องตนได้

            นี่มันเรื่องบ้าอะไรอีกล่ะนี่!

            “ซิน?” ฟรองเซ่สงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไปของเด็กในอ้อมกอด

            “กลัว...”

            “หะ!?” ฟรองเซ่หน้าเหวอกับคำพูดแผ่วเบาแต่ชัดเจนที่ออกมาจากปากของอีกฝ่ายที่กอดเขาแน่นกว่าเดิม กลัวงั้นรึ!? อีกฝ่ายกลัวแค่ราชนิกุลหญิงกับเสียงฟ้าผ่าไม่ใช่หรือไง!?

            ไดรกอนในร่างแปลงมนุษย์เดินตรงมาหาทั้งสองคนอย่างสงบยิ่งจนทุกคนแปลกใจ มือหนาลูบหัวเด็กน้อยที่ตนคอยเฝ้าเลี้ยงดูมาแผ่วเบาและปลอบประโลมให้หายกลัว

            “ไม่เป็นไร...คนพวกนี้ไม่ใช่พวกนั้น พวกเขาไม่เป็นอันตรายต่อเจ้า”

            “ไดร...” ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเปื้อนคราบน้ำตาเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีเดียวกับตน

            “พวกเขาจะไม่ทรยศเจ้าเพราะพวกเขาเป็นแค่พันธมิตรของมอลโนวา เจ้าไม่ต้องกลัวว่าตนเองจะถูกหลอกใช้อีก ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระ และมีคนมากมายที่ยอมทรยศโลกนี้เพื่ออยู่ข้างเจ้า”

            จบคำพูดของไดรกอน เหล่านักรบมังกรก็เดินเข้ามาสมทบ ดวงตาสีฟ้าเข้มกลมโตไล่มองแต่ละคนที่จ้องมายังเธออยู่ก่อนแล้ว...อยู่ๆ ความรู้สึกคุ้นเคยก็เข้ามาในใจ มันอบอุ่น และปลอดภัย คนกลุ่มนี้ต่างจากมนุษย์คนอื่นลิบลับ

            “ข้าชอบตัดชุดมากมายให้เจ้าใส่ตอนอยู่ในมอลโนวาทุกวัน...ตั้งแต่เจ้ากลับมาเมื่อเกือบสองปีก่อน จำได้ไหม?” โคเรลถามเด็กน้อยที่จ้องมองตนตาแป๋ว “ครั้งแรกที่พวกเราพบกันพวกเราจับมือกันทักทายเพื่อกระชับมิตร ตอนนั้นเจ้าจับจนกระดูกมือข้าแตกเลยล่ะ”

            “...โคเรล?”

            “ใช่ๆ”

            “เจ้าชอบอยู่กับคนตัวผอมแห้งที่ชื่อเพล”

            เจ้าของชื่อทั้งสองพยักหน้าหงึกหงักยืนยันด้วยความดีใจ ปฏิกิริยาตอบรับของซินดาเทียนับว่าดีกว่าคนอื่นๆ ที่โดนผลกระทบของจิตมารที่แผ่ออกมาจากเจ้างูยักษ์นั่น...แม้อาการทางอารมณ์ การแสดงออก และบาดแผลซึ่งเป็นตราบาปจะน่าเป็นห่วงที่สุดก็เถอะ

            ไดรกอนค่อยประคองร่างเล็กออกจากอ้อมกอดของฟรองเซ่แล้วช้อนร่างเล็กอุ้มอย่างเบามือที่สุดและทะนุถนอมด้วยแขนเพียงข้างเดียว ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่คมกวาดมองสภาพสะบักสบอมของแต่ละคนก่อนจะพูดขึ้น

            “พวกเจ้าไปทำแผลก่อนเถอะ เดี๋ยวแผลของซินข้าจัดการเอง” ว่าแล้วก็เดินเข้าไปในปราสาทอย่างรู้ทาง แม้ว่าซินดาเทียตอนนี้จะไร้ความรู้สึกจนไม่รู้สึกเจ็บกับตราบาปขนาดใหญ่ที่อยู่บนกลางหลังก็เถอะ ทว่าขนาดของมันและพิษร้ายแรงของราชามังกรทมิฬรุ่นแรกก็ยังน่าเป็นห่วงอยู่ดี

 

            “พวกเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?” วอลแรนซ์ถามเมื่อตั้งใจมองสภาพของแต่ละคนตอนนี้ชัดๆ ชเรดและดารีเซญ์กลายเป็นเด็ก...ในช่วงที่พวกเขามีตราบาป พวกเขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่ได้รับตราบาปไม่ได้ ยกเว้นเพียงดารีเซญ์ที่จำได้บางส่วนและเป็นช่วงเกือบสองปีที่ผ่านมาหลังจากที่มังกรมารตายแล้วทั้งนั้น ส่วนฟรองเซ่...แค่มีตราบาปตรงอกซ้ายใกล้เคียงกับส่วนหัวใจ ถึงมันจะเล็กแต่ก็อันตรายมากเมื่อเทียบกับตราบาปของชเรดและดารีเซญ์ที่ถึงจะใหญ่กว่าแต่ก็ไม่อยู่ใกล้กับจุดสำคัญของร่างกาย

            “พวกเราน่ะไม่เป็นไรหรอก...ซินต่างหากที่น่าห่วงที่สุด” ชเรดในร่างเด็กตอบ ตอนนี้เขาเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้วหลังจากที่พวกเชลอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง

            วอลโรขมวดคิ้ว “เจ้าเด็กนั่นน่ะรึ?” ก็เห็นปกติดี...ถึงแม้จะเป็นเด็กสี่ขวบก็เถอะ

            สองคนนี้นับว่าเด็กมากแล้ว แต่เด็กนั่นกลับเด็กกว่าอีก...

            “ตราบาปของซินมีพิษของราชามังกรทมิฬ...พวกเจ้าก็รู้ดีใช่ไหมว่าพิษของมันทรมานแค่ไหน?”

            คนฟังหน้าซีดเผือด แค่พิษของมังกรทมิฬธรรมดาก็ไม่รอดแล้ว! แต่นี่เป็นพิษของมังกรระดับราชาเลยเรอะ รอดมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไรกัน!?

            “ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ...แต่ดูเหมือนจะมีผลกระทบแปลกๆ ตามมานิดหน่อย” ไดรกอนที่เดินเข้ามาในห้องพูดขึ้น สายตาของแต่ละคนจับจ้องไปยังร่างเล็กของเด็กที่ขวบที่เดินตามหลังไดรกอนมา มือเล็กจับชายเสื้อสีขาวของมังกรในร่างมนุษย์แน่นพร้อมกับยื่นหน้าออกมาจากหลังไดรกอนอย่างเด็กขี้ระแวง

            ไม่สิ...ท่าทางแบบนั้นตั้งใจหลบชัดๆ!

            “ผลกระทบแปลกๆ งั้นหรือครับ?” ฮาลแปลกใจไม่น้อย ดวงตาสีควันจ้องมองร่างเล็กที่มองแต่ละคนที่อยู่ในห้องอย่างไม่ไว้วางใจ มอร์แกนที่เห็นท่าทางแบบนั้นของเจ้าชีวิตตนก็แทบอยากจะพุ่งเข้าไปฟัดไปกอดให้หนำใจ

            ...หากไม่ติดคุณพ่อหวงลูกกับคุณคู่หมั้นที่อยู่ในห้องนี้น่ะนะ

            มังกรแสงอุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วเดินไปวางไว้ให้นั่งบนเก้าอี้โดยตามเข้าไปนั่งข้างๆ เพราะร่างเล็กทำท่าจะลงจากเก้าอี้ท่าเดียว มือหนาวางลงบนกลุ่มบนสีขาวพร้อมกับยีไปมาอย่างปลอบโยนให้อีกฝ่ายใจเย็น “ความทรงจำทั้งหมดของซินดาเทียยังอยู่ครบ”

            “อยู่ครบ? แล้วทำไมถึงได้มีท่าทางแบบนั้น” ไรเซอร์กับรินกะมองท่าทางเหมือนตื่นกลัวและระวังภัยตลอดเวลาของซินดาเทียอย่างไม่เชื่อสายตา

            นี่คนตรงหน้าของพวกเขาตอนนี้คือปีศาจร้ายตนนั้นจริงเรอะ!?

            “ซินกำลังสับสน...เพราะความทรงจำที่แท้จริงของตัวเองมีเพียงแค่ความว่างเปล่าตลอดสิบแปดปีเต็ม แต่ในขณะเดียวกันก็ยังจำเรื่องของดรูว์หรืออสูรแดงได้ ทำให้นางเริ่มสงสัยว่าความทรงจำไหนเป็นความทรงจำที่แท้จริงของตนเองกันแน่”

            “เลยวางตัวไม่ถูก?” เพลเลิกคิ้วถามด้วยความประหลาดใจ

            “ยิ่งกว่านั้น...ความรู้สึกด้านลบของซินดาเทียก่อนที่ข้าจะสร้างบุคลิกของดรูว์ขึ้นมายังคงอยู่ สรุปก็คือ...”

            “ซินในตอนนี้กลับไปเกลียดและกลัวมนุษย์อีกครั้ง?” ดราโก้หน้าเสีย นี่เขาต้องรับมือกับน้องสาวที่เกลียดเขาเข้าไส้อีกแล้วเรอะ!?

            “พวกเจ้าดูนี่” ไดรกอนเชยคางของซินดาเทียน้อยขึ้นจนทุกคนในห้องสามารถเห็นดวงตาและใบหน้าของคนตัวเล็กได้ชัดๆ และมันก็ทำให้ทุกคนชะงัก...กับรูปลักษณ์ที่แทบจะแยกไม่ออกว่าอีกฝ่ายคือมนุษย์จริงๆ หรือเป็นเพียงตุ๊กตาที่ถูกสร้างมาเหมือนจริงกันแน่

            “ซิน...ไม่มี...” เรย์กะแทบจะหายใจไม่ออกเมื่อเห็นซินดาเทียในตอนนี้

            “นางไม่มีความรู้สึก...อีกครั้ง” ไดรกอนกัดฟันกรอด ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่โตจ้องมองใบหน้าเจ็บปวดของหน่วยนักรบมังกรอย่างไม่เข้าใจ

            ไม่เข้าใจ...ว่าตอนนี้พวกเขากำลังรู้สึกเช่นไร

            ฟรองเซ่เดินเข้ามารั้งร่างเล็กเข้าไปกอดแผ่วเบา ใบหน้าคมซุกกับเรือนผมสีขาวของอีกฝ่าย “ขอโทษ...”

            “?”

            “ขอโทษ...ทั้งๆ ที่ข้าสัญญาเอาไว้แท้ๆ ว่าจะปกป้องเจ้า ปกป้องหัวใจของเจ้า...แต่ข้าก็ทำไม่ได้...”

            “...”

            ซินดาเทียนิ่ง แม้จะไม่รับรู้สึกอะไรทั้งนั้นแต่น่าแปลก...อีกฝ่ายที่กำลังกอดเธออยู่กำลังตัวสั่น เธอรับรู้ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรู้สึกที่ซินดาเทียในตอนนี้ไม่เข้าใจ มันพาลทำให้เด็กน้อยรู้สึกเศร้าไปด้วย

            เศร้า...งั้นรึ!?

            มือเล็กตัดสินใจตบเบาๆ ที่ไหล่ของอีกฝ่าย “อย่าเศร้าไปเลยนะ” พร้อมกับเสียงแผ่วเบาที่ทำให้คนทั้งห้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

            “หือออออ!!??

            “เจ้าที่ข้ารู้จัก...ไม่ใช่แบบนี้นี่”

            ราวกับคำพูดนั้นคือน้ำที่หล่อเลี้ยงจิตใจของหน่วยนักรบมังกร พวกเขาคลายสีหน้าเคร่งเครียดลง แม้จะตกใจที่ซินดาเทียสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของฟรองเซ่ก็ตาม

            แต่มันก็เป็นสัญญาณที่ดีว่าอีกฝ่ายมีโอกาสที่จะกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง

            ร่างเล็กของเด็กสี่ขวบซุกหน้าลงกับอกของคนที่กำลังกอดตนอยู่ ใบหน้าเล็กๆ นั่นแนบไปกับอกซ้ายเพื่อฟังเสียงหัวใจของอีกฝ่าย ก่อนที่ร่างเล็กจะหายใจสม่ำเสมออย่างคนที่หลับไปแล้ว

            “ซิน...รู้สึก!? ได้ยังไง เมื่อครู่ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่านางเหมือนกับเมื่อยี่สิบปีก่อนนั่นไม่มีผิด!” ชเรดอึ้งตาค้าง เขาหมายถึงตอนที่ดารูวาร์ตื่นขึ้นมาหลังจากที่ถูกราชินีเชรีม่าควักหัวใจออกไป เชลพยักหน้าเห็นด้วย

            “...อาจจะเป็นเพราะพันธะสัญญา” เชลนิ่งเมื่อนึกไปถึงเรื่องเมื่อเกือบสองปีก่อน “เพราะพันธะสัญญาที่เจ้าทำเอาไว้กับซินคือพันธะสัญญาที่สร้างหัวใจขึ้นมาใหม่ เมื่อก่อนที่ซินไม่ตายเพราะได้อายุขัยของชเรดช่วย แต่คราวนี้มันอาจจะเป็นเพราะหัวใจของซินเชื่อมโยงกับหัวใจของเจ้าเอาไว้ก็ได้”

            “...หมายความว่ายังไง ที่ว่าเมื่อก่อนน่ะ?” ซีรอสกับอาร์ดาสขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แน่นอนว่าทหารชาวซาเดียคนอื่นๆ รวมทั้งวอลแรนซ์และวอลโรที่อยู่ในห้องนี้ด้วย

            “จำเรื่องเครื่องจักรสังหารที่สมบูรณ์แบบที่เล่าให้ฟังได้ไหม?”

            “จำได้” เวโรลสงสัย ทำไมจู่ๆ เชลถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

            “คนคนนั้นก็คือซิน”

            “อะไรนะ!!!” ทุกคนตกใจ...นี่ควาเซทำการทดลองอันตรายแบบนี้กับองค์หญิงของอาณาจักรตัวเองงั้นรึ!? นี่เป็นเรื่องใหม่ที่พวกเขาหรือใครก็คาดไม่ถึงเลยสักนิด

            เรื่องในอดีตทั้งหมดถูกเล่าจากปากของไดรกอนและดราโก้ ชาวซาเดียอึ้งตาค้างกับความจริงที่ได้รับรู้ แม้กระทั้งหน่วยนักรบมังกรที่ยังไม่รู้เรื่องบางเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตด้วย

            “สรุปแล้วก็คือนางไม่ยอมรับว่าตัวเองมีสายเลือดของกษัตริย์แห่งควาเซและไม่ยอมกลับไปรับตำแหน่ง?” ซีรอสครางขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ ที่น่าเป็นห่วงคือการที่ซินกลับมาเกลียดกลัวมนุษย์อีกครั้งต่างหาก” ไดรกอนถอนหายใจออกมาด้วยความเป็นห่วง เขาจะไม่ห่วงอะไรเลยถ้าซินไม่ได้มีอาการแบบนี้ขึ้นมาในสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจเช่นนี้!

            “แล้วจะทำยังไงต่อ” ชเรดกับเชลเองก็รู้สึกห่วงไม่แพ้กัน

            ยิ่งเหล่ามังกรคู่หูของพวกเขาในตอนนี้ยังไม่ตื่นขึ้นมาจากอาการกึ่งจำศีลอีก...

            “คงต้องปล่อยไปตามเวลา ในเมื่อครั้งก่อนซินสามารถก้าวผ่านมาได้ ตอนนี้ข้าก็ยังมั่นใจว่านางจะทำได้...เท่าที่ดูเมื่อครู่ซินไว้ใจฟรองเซ่มาก ไม่แน่ว่าอาการแบบนี้อาจจะหายเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ก็ได้” ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่คมหันไปมองดารีเซญ์และดราโก้ “ส่วนพวกเจ้าสองคน...ข้าจะไปส่งพวกเจ้ากลับควาเซ”

            “อะไรนะ!!” เจ้าของชื่อทั้งสองตกใจ...ในสถานการณ์เช่นนี้น่ะรึ!?

            “ก่อนที่จะเข้ามาในห้องนี้ข้าคุยกับซินแล้วว่าจะให้พวกเราสองคนกลับควาเซให้เร็วที่สุด....เพื่อความปลอดภัยของพวกเจ้าเอง”

            “แล้วซินล่ะ!?

            “ซินอยู่ที่นี่จะเป็นการดีที่สุด ตอนนี้พวกมันไม่ได้เบนเป้าหมายมาที่ซาเดียหรือวาเคียนเท่านั้น แต่พวกมันยังรวมคนที่น่าจะได้ตำแหน่งจักรพรรดิในตอนนี้มากที่สุดอย่างซินกับเรย์กะด้วย”

            “แต่ตอนนี้ข้าเป็นจักรพรรดินะ! ทำไมพวกมันไม่เล็งมาที่ข้าล่ะ!!” ดารีเซญ์ออกอาการต่อต้าน จะให้เขาทิ้งน้องสาวร่วมสายเลือดเอาไว้เพื่อความปลอดภัยของตนเองงั้นรึ? เขาทำไม่ได้หรอก!

            “พวกมันไม่สนใจ...เพราะพวกมันไม่รับรู้ถึงพลังของจักรพรรดิในตัวเจ้า”

            “หมายความว่ายังไง?”

            “ตราบใดที่ซินยังมีชีวิตอยู่ นางจะไม่ยอมให้ใครรู้ว่าเจ้าเป็นจักรพรรดิ...เพื่อป้องกันการโดนลอบสังหาร”

            หรือก็คือจะไม่มีใครรู้ว่าดารีเซญ์เป็นจักรพรรดิก็เพราะพลังและสายเลือดของซินดาเทียเข้มข้นกว่าจนทำให้ดึงความสนใจออกมาจากดารีเซญ์ทั้งหมด

            “เพื่ออะไร...”

            “รู้ตัวหรือเปล่าว่าตลอดมา...ตั้งแต่ตอนที่พวกเจ้าพบกันครั้งแรกนางก็เรียกเจ้าว่า พี่ ด้วยความเต็มใจที่จะเรียก”

            ทันใดนั้นน้ำใสก็ไหลออกมาจากดวงตาสีทองคู่คม ดราโก้ชะงักเมื่อเห็นพี่ชายต่างแม่หลั่งน้ำตาออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก มือที่เล็กตามอายุเช็ดน้ำตาของตัวเองป้อยๆ พร้อมกับพยักหน้ายอมกลับอาณาจักรควาเซแต่โดยดี

            ทั้งๆ ที่เขาไม่อาจช่วยอีกฝ่ายได้แท้ๆ...แต่เด็กคนนั้นก็ยังยอมรับว่าเขาเป็น พี่

            “ข้าฝากซินด้วย” ไดรกอนหันมาพูดกับฟรองเซ่ องค์ชายลำดับสามพยักหน้ารับก่อนที่ไดรกอนจะกลับคืนสู่ร่างมังกรแสงแล้วพาสองพี่น้องซาบรีย์กลับสู่ควาเซ

            “นะ...น่ารัก...” มอร์แกนเพ้อออกมาเมื่อคุณพ่อหวงลูกกับพี่ชายหวงน้องทั้งสามคนนั้นไปแล้ว ฟรองเซ่หันขวับกลับมาด้วยสายตาดุปราม มอร์แกนยิ้มแหย “แหม ข้ารู้หรอกน่าว่ารุ่นพี่ไม่สนใจใครนอกจากท่านหรอก”

            “ตอนนี้เราควรจะคิดว่าหลังจากนี้จะเอายังไงต่อดี เท่าที่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วข้าว่าอาณาจักรนี้ไม่พ้นที่จะล่มสลายในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแน่” เพลเอ่ยขึ้นมาอย่างหนักใจ ในขณะที่ชาวซาเดียที่ได้ยินมุ่นคิ้วอย่างไม่พอใจ

            ใช่ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่ายังไงอาณาจักรก็อยู่อีกได้ไม่นาน แต่ช่วยพูดจาถนอมน้ำใจคนฟังอย่างพวกเขาหน่อยได้ไหม!?

            “เจ้าเชื่อใจซินหรือเปล่า” ชเรดถามเสียงเย็น แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กชายผู้เย็นชาตรงหน้ามาถามเอาป่านนี้ทั้งที่ร่วมลงเรือลำเดียวกันมาได้ตั้งนาน หากแต่หน่วยนักรบมังกรกลับพยักหน้ายอมรับจากใจจริง “ถ้าเชื่อใจ...จงรอ ถึงตอนนี้ซินจะไม่เหมือนเดิม...หรือจะจะเหมือนเมื่อก่อนมากเกินไป แต่ข้าเชื่อว่าซินมีแผนรองรับเรื่องนี้เอาไว้แล้ว” ดวงตาสีน้ำตาลแดงเหลามองฟรองเซ่ “เจ้าคงจะรู้อะไรมาบ้างล่ะนะ เป็นผู้ที่ได้รับเขี้ยวน้ำนมของซินนี่”

            “นางไม่เคยบอกอะไรกับข้า” ฟรองเซ่บอกตามความจริงก่อนที่จะนิ่งไปนิด “แต่ก็พอจะรู้มาบ้าง”

            “เพราะเขี้ยวน้ำนมของมังกรจะสื่อความคิดจากเจ้าของไปยังผู้ได้รับในบางครั้งยังไงล่ะ ยิ่งอยู่ใกล้ๆ มันก็ยิ่งชัด ไม่แปลกที่เจ้าจะสามารถรับรู้ได้ว่าบางครั้งซินกำลังคิดอะไรอยู่...ว่าแต่เรื่องอะไรล่ะ?”

            “มันซับซ้อนเกินกว่าที่ข้าจะรู้ แต่เท่าที่จับใจความได้...ดูเหมือนว่าซินกำลังล่ออะไรบางอย่างให้ออกมา”

            ทั้งห้องเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ตอนนี้พวกเขากำลังอึดอัดในเรื่องที่ได้รับรู้ ยิ่งตัวตนที่แท้จริงของซินดาเทียยิ่งทำให้พวกเขาหัวตื้อไปหมด

 

            ซินไม่ใช่สิ่งที่สมควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้...ตั้งแต่แรก ไม่ใช่จักรพรรดิ ไม่เชิงว่าเป็นมังกร แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์

            เพราะไม่มีตัวตนอยู่ในคำทำนายขององค์ไดรลูวาร์น่ะหรือ?เชลถามขึ้นมาอย่างไม่เห็นด้วย

            ไม่ใช่...ตัวตนของซินไม่มีอยู่ในสารบบของโลกใบนี้หรือที่ไหนๆ ไม่มีสิ่งใดกล่าวถึงตัวตนของซิน นางไม่ใช่จักรพรรดิ แม้แต่วิญญาณแห่งสรรพสิ่งและวัฏจักรก็ไม่อาจรู้ได้ว่าตัวตนของซินคืออะไรนอกจากเป็นสิ่งที่ไม่สมควรจะมีอยู่บนโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่สามารถยืนยันตัวตนของซินได้นอกจาก...

            นอกจาก?ทุกคนทวนคำด้วยความสงสัย

            ...ศิลาแห่งการก่อกำเนิดของซิน

            ชาวควาเซที่เคยเห็นศิลาแห่งการกำเนิดของซินชะงัก โดยเฉพาะคนที่รู้ถึงความหมายของมัน

 

            ซินดาเทีย

 

 

 

-----------------------------------------------------------

            มาแล้วจ้า! (ขอโทษทุกคนที่เมื่อวานซืนแฮทลงตอนพิเศษของผู้กล้าแห่งจันทราไปก่อนน้า T^T)

            ตกลงแล้ว ซินดาเทีย คืออะไรกันแน่? ไม่ใช่ชื่อของนางเอกเราเรอะ!? (ใช่จ้ะ แต่มันมีอะไรที่เป็นมากกว่าชื่อ คืออะไรกันหนอติดตามต่อปาย~ >v<)

            ขอโทษที่หายไปนานอันเนื่องจากการบ้านถามหาจนทำเพลินเลยเวลานอนและบางครั้งก็นอนไม่พอ =__= และทำให้แฮทไข้ขึ้นบ่อยเกิน (ไข้ขึ้นทีหัวเหอไปหมดเลย) เพราะฉะนั้นควาเซมาช้าก็อย่าว่ากันเลยนะคะ (อย่าเพิ่งทิ้งเหล่าควาเซกันน้า TT^TT)
            ปล. แฮทขอแก้ชื่อราชินีแห่งซาบรีย์ใหม่นะคะ พอดีตอนแรกไปพิมพ์ชื่อแม่ของฟรองเซ่เข้า =___=;;

            ตอนต่อไป - Syn 021 ล่มสลาย -

 

“ถ้ายังไม่อยากตายก็หุบปากซะ!!!

 

            ใครหนอช่างเถื่อนได้ใจโฮะๆๆ >v<

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

744 ความคิดเห็น

  1. #372 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 08:38
    ลึกลับจริงนางเอกเรา
    #372
    0
  2. #335 ืnasis. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 17:32
    ขอให้ไรท์รีบมา อัพ อัพ อัพ แล้วก็ อัพนะคะ อยากรู้ว่าซินดาเทียแปลว่าอันใด

    สู้ๆนะ

    #335
    0
  3. #333 เปลวเทียน (@kitjanon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 16:48
    รอเสมอค้า
    ยังสนุกและชวนงงเหมือนเดิมเลย//เห้ย เดี๋ยวนะ
    ป่าวค่ะ  ไม่ได้งงหรอกค่า  แค่ปมมันเยอะไปนิ๊ส
    #333
    0
  4. #332 Wondee Jaroenkit (@loveluhun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 16:37
    แฮทจ้า อัพต่อนะๆๆๆๆๆๆๆ รออยุ่
    #332
    0
  5. #331 ลมเหนือ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 01:39
    รอยุเสมอคร้า แล้วก็หายป่วยเร็วๆน่ะค่ะ

    ปล. โปรดอัพ ~ใจจะขาดแล้วเอยยย~(โปรดร้องเป็นเพลง)

    #331
    0
  6. #330 FaIThFuL (@123pimza000) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 23:44
    หายไวๆนะค่ะ แล้วก็กลับมาอัพเร็วๆด้วยน้า เรารอไรท์อยู่นะ นึกว่าไรท์จะหายไปซะแล้ว(หายไปนานมากอ่ะ ><) รออยู่เสมอ. <3
    #330
    0
  7. #329 Nali (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 23:31
    กรี๊ดดด ในที่สุดก็มีฉากอ้อนฟรอง ฮือออ รอฉากของสองคนนี้มานานนนน ปล. ไม่ทิ้งค่าา รักเรื่องนี้ >~<
    #329
    0
  8. #328 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 18:51
    เรื่องจะดำเนินไปท่งใดเราไม่หวั่นขอเพียงฟรองซ์อยู่ข้างซินก็พอ>_<

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มีนาคม 2558 / 18:52
    #328
    0
  9. #327 Pastel (@adiwan-liu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 11:53
    อัพไวๆนะคะ สนุกมากก ><

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มีนาคม 2558 / 11:53
    #327
    0
  10. #326 Milk_Ver (@milk7799) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 08:26
    มาต่อเร็วเน้ออออคะ
    #326
    0
  11. #325 fairy_devil (@angle_vempire) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 07:49
    สมกับการรอคอย สนุกมากกกกก มาต่อไว ๆ น้าาาา
    #325
    0
  12. #324 s-mas (@s-mas) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 07:36
    สนุกมาก รอตอนต่อไปอยู่นะ^0^
    #324
    0
  13. วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 06:26
    ไม่ได้อ่านชะนานยังสนุกเหมือนเดิมเลย
    #323
    0
  14. #322 beniyuki (@loveblackdevil) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 04:19
    ลุ้นจัง~รออยู่น้ะค้ะ^^!!
    #322
    0
  15. #321 เหลียง เยว่ เสวี่ยหลิ่ง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 04:13
    อ่าาา~สู้ๆน้ะค้ะ อัพบ่อยๆก้อยิ่งดีใหญ่หุหุ

    เป็นกำลังจัยจ้าาาาา<3
    #321
    0
  16. #320 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 03:55
    มาแล้วววว คิดถึงซินมากเลยค่าาาาา ต่อไปจะเป็นยังไงน้อ แล้วชื่อซินมีความหมายว่าอะไรอีกเนี่ย ปริศนาเยอะจังเลย จะรอตอนต่อไปค่า มาต่อเร็วๆน้า
    #320
    0
  17. #319 zenbongsakura (@zenbongsakura) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 02:19
    มาแล้ววววว คิดถึงซินดาเทียที่สุดเลย ><
    #319
    0
  18. #318 milkystar (@mintstarnoii) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 01:14
    ซินนี่ช่างลึกลับซะจริง

    สู้ๆค่ะแฮท มาอัพไวไวนะค้ะ 
    #318
    0