Qwaze II มหาสงครามสามอาณาจักร

ตอนที่ 11 : Syn 009 ปีศาจ ปะทะ ปีศาจ เงื่อนงำจากรอยต่อของอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ต.ค. 57

Syn 009 ปีศาจ ปะทะ ปีศาจ เงื่อนงำจากรอยต่อของอดีต

            ปีศาจผู้กล้าหาญบุกเดี่ยวยังถิ่นศัตรูตรงหน้าจ้องซินตาขวาง มันขบฟันแน่นแล้วตวาดใส่เด็กสาว

            “นี่เป็นเรื่องของพวกข้ากับพวกมนุษย์ มังกรสวรรค์อย่างเจ้าอย่ามาแส่!!

            ตอนนี้ไม่มีชาวบ้านที่ไหนอยู่ที่นี่อีกแล้วนอกจากวอลโรและเหล่าทหารของเขา พวกเขาตกใจไม่น้อยที่ปีศาจตรงหน้าเรียกซินว่า มังกรสวรรค์ แถมคนที่มาจากมอลโนวาคนอื่นๆ ยังไงตกใจเลยแม้แต่น้อยที่ปีศาจตรงหน้าเรียกคนของตนเช่นนั้น...หรือจะรู้อยู่แล้ว!?

            ตกลงเจ้าเตี้ยนั่นเป็นมังกรจริงๆ รึ!? มันเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่อาจทำใจให้เชื่อได้...ทั้งยังเป็นถึงมังกรสวรรค์ยิ่งทำให้พวกเขาไม่อาจเชื่อได้

            “ข้าก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของพวกเจ้าเท่าไหร่นักหรอก” ซินพูดอย่างไม่สบอารมณ์ที่เจ้าปีศาจตรงหน้ากำลังด่าเธอทางอ้อมว่า ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ใบหน้าเปื้อนยิ้มหายไป...กลายเป็นนิ่งเรียบอย่างคนไร้ความรู้สึก “แต่ในเมื่อนี่เป็นหนึ่งในภารกิจของข้า อีกอย่าง นี่เป็นความต้องการของข้าเพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวกับมังกรสวรรค์ตนอื่น!

            พวกเชลชะงัก...ความต้องการของซินเพียงผู้เดียว? นี่อย่าบอกนะว่า...

            “นางพูดเช่นนั้นเพื่อไม่ให้มังกรสวรรค์ตนอื่นต้องเดือดร้อน” ชเรดกระซิบกับเชลเสียงเบา เชฟหนุ่มพยักหน้ารับความคิดของอีกฝ่าย

            “อีกอย่าง ถึงมังกรสวรรค์ตนอื่นๆ จะมีเป้าหมายเดียวกับพวกปีศาจก็จริง หากแต่ครั้งนี้ซินเป็นคนเลือกที่จะทำเองโดยพลการจริง”

            เพียงเท่านั้นปีศาจตรงหน้าก็แสยะยิ้ม แววตากระหายเลือดฉายชัดเต็มเปี่ยมภายในดวงตาสีเลือดคู่นั้น ดวงตาที่แม้แต่เรย์กะซึ่งเป็นปีศาจแท้ๆ เห็นก็ยังหวาดกลัวจนหลบหลังฮาล แม้แต่วอลโรและเหล่าทหารซาเดียที่เจอปีศาจมีแล้วหลายตัวก็ยังอดผวาเฮือกไม่ได้

            “แสดงว่า...ถึงข้าจะฆ่าเจ้าไป เจ้ามังกรหน้าโง่พวกนั้นก็จะไม่ตามล่าข้าสินะ~!

            ร่างในชุดคลุมของปีศาจพุ่งถลาใส่ซินด้วยความเร็วที่แม้แต่พวกเชลยังตั้งรับไม่ทัน! หากแต่ร่างแห้งในชุดคลุมก็ต้องกระเด็นไปกระแทกกับผนังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ในทิศทางตรงกันข้ามอย่างเร็วไม่แพ้กัน! ซินไม่ปล่อยให้จังหวะของตัวเองไปงักไปเพียงเพราะลูกเตะเพียงครั้งของตน ร่างเล็กพุ่งเข้าใส่ร่างแห้งของเจ้าปีศาจไม่เจียมสังขาร (ในสายตาเชลกับชเรด) ด้วยความรวดเร็ว การปะทะกันด้วยมือเปล่าระหว่างปีศาจเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครกล้าเข้าไปแทรก ส่วนดาบในมือของปีศาจ (จริงๆ) เมื่อครู่น่ะรึ...

            ถูกซินปัดไปเฉี่ยวแก้มของรัชทายาทวอลโรตั้งแต่เตะปีศาจไปครั้งแรกแล้ว

            จะด้วยความตั้งใจของเจ้าตัวเล็กรึไม่ในเวลานี้วอลโรไม่สนใจทั้งนั้น เพราะในตอนนี้ดวงตาทั้งคู่ของเขาถูกการต่อสู้ตรงหน้าดึงดูดสายตาให้จดจ้องโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง ร่างกายที่ทั้งเล็กและดูอ่อนแอของซินดาเทียนั้นไม่ได้เป็นข้อเสียเปรียบในการต่อสู้ตามสิ่งที่ทุกคนคิดแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เจ้าตัวเล็กตรงหน้ากลับแสดงให้เห็นว่าตนเองนั้นสามารถต่อสู้จริงได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธหรือแม้แต่คนช่วย!

            “สุดยอด...” ทหารแห่งซาเดียอดครางออกมาไม่ได้ การต่อสู้ที่รวดเร็วแบบนั้น...เป็นพวกเขาล่ะก็อาจถูกอีกฝ่ายฆ่าไปตั้งแต่แรกแล้วก็ได้

            ผัวะ!! หมัดเล็กต่อยเข้าที่ใบหน้าของปีศาจตรงหน้าด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลต่างจากรูปร่างที่เห็นภายนอก ดวงตาสีเลือดเบิกโพลงมองดวงตาสีฟ้าเข้มของศัตรูอย่างไม่เชื่อสายตา

            “นี่คือโทษฐานที่เจ้าดูถูกมังกรสวรรค์”

            ตูม!!! เท้าเล็กที่สวมใส่รองเท้าแตะ (แตะจริงๆ) ธรรมดาๆ เตะเข้าใส่ชายโครงของปีศาจร่างแห้งแต่ตัวใหญ่กว่าตนตรงหน้า ร่างแห้งกระเด็นเข้ากระแทกขอบของวงแหวนเขตแดนที่เจ้าตัวเล็กกางเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไรเซอร์สะดุ้งเมื่อเห็นภาพนั้นแล้วหันหน้าหนี...ภาพและความรู้สึกยามที่ตนเคยต่อสู้กับปีศาจร้ายตรงหน้าเมื่อหนึ่งปีก่อนผุดเข้ามาในหัวอย่างไม่อาจห้าม

            “และนี่...คือสิ่งที่จะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่าไม่ควรดูถูกมังกรสวรรค์”

            ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาที่ไร้ประกายแห่งชีวิต และน้ำเสียงเย็นยะเยือกทำให้คนฟังตัวสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ จิตสังหารที่บางเบาทว่าคมกริบที่กระจายอยู่รอบตัว เรี่ยวแรงมหาศาลเกินกว่าที่ร่างเล็กแค่นั้นจะมีได้

            ปีศาจร้ายตนนั้นกลับมาอีกครั้งแล้ว!!

            เหล่าทหารแห่งมอลโนวาที่อยู่ในเหตุการณ์มังกรมารเมื่อเกือบสองปีก่อนตะโกนในใจออกมาพร้อมกัน ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่ตัวตนด้านนั้นของซินกลับมาอีกครั้ง เพราะนี่คือสัญญาณที่ว่าเจ้าตัวกลับมาแข็งแกร่งเหมือนเดิมแล้ว ไม่สิ น่ากลัวกว่าเมื่อก่อนอีก...หากแต่ก็ต้องแลกมาซึ่งความเย็นชาไร้หัวใจและรอยยิ้มที่อาจจะหายไปของเด็กสาวด้วยเช่นกัน

            ท่ามกลางความตื่นตะลึงนั้น...ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าฟรองเซ่กำหมัดจนขึ้นข้อขาวและขบกรามแน่นอย่างสะกดกลั้นความรู้สึกมากเพียงใด แม้จะดีใจที่เห็นว่าซินแข็งแรงดีแล้ว แต่หัวใจที่ด้านชาของเด็กสาวคนนั้น...เขาไม่ต้องการ!

            อยากจะเข้าไปแทรกกลางระหว่างการต่อสู้นั่น หากแต่เขาก็รู้ดีว่าซินไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับการต่อสู้ของตน

            ทุกคนในที่นี้ต่างชะงักด้วยความตกใจ ปีศาจร่างแห้งที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงก็หน้าก็ด้วย เมื่ออยู่ๆ จิตสีดำที่คมกริบ แข็งแกร่ง และน่ากลัวพุ่งออกมาจากเงาของซินตรงเข้ามัดร่างผอมแห้งของมันเอาไว้อย่างแน่นหนาจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาสีเลือดตาเหลือกเมื่อเห็นสิ่งที่พันธนาการร่างของตน สิ่งที่ไม่น่าจะมีเหลือแล้วหลังจากจบสงครามเมื่อเกือบสองปีก่อน...

            “จะ...จิตมาร!!!???” ปีศาจร่างแห้งกรี๊ดลั่น ทว่ามันไม่จบเพียงแค่นั้นเมื่อจิตมารอีกส่วนกางตัวออกล้อมรอบร่างของปีศาจเอาไว้จนเหมือนกับกรงนกขนาดใหญ่สีดำทมิฬ

            “ตกใจหรือ?” ซินเอียงคอถามด้วยความสงสัย รอยยิ้มที่ไม่น่าจะมีได้ในเหตุการณ์เช่นนี้จุดขึ้นที่ริมฝีปากของปีศาจร้าย ร่างเล็กนั่งลงตรงหน้าจิตมารของตนที่ตอนนี้เป็นกรงขังปีศาจตรงหน้าเอาไว้และทั้งรัดร่างของอีกฝ่ายจนไม่สามารถกระดิกตัวไปไหนได้ มือเรียวลูบขอบกรงอย่างเบามือ “นี่คือพลังของพวกเรา...มังกรสวรรค์ที่เจ้าว่า โง่ เมื่อครู่ไง”

            ดวงตาสีเลือกเหลือกโพลงมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อระลึกได้ว่าจิตมารนั้นแท้จริงเป็นของใคร...ต้นกำเนิดของจิตมารไม่ใช่มังกรมาร แต่เป็น...

            “มะ ไม่จริง! ไม่ เป็นไปไม่ได้!!” ปีศาจตรงหน้าเหมือนกำลังสติแตก ยิ่งจิตมารของเจ้าตัวเล็กตรงหน้านั้นน่ากลัวยิ่งกว่ามังกรมารเมื่อเกือบสองปีก่อนเสียอีกก็ยิ่งทำให้ดวงตาสีเลือดที่เบิกโพลงเกลือกกลิ้งไปมาราวกับคนเสียสติ ร่างแห่งสั่นระริกและพยายามกระเถิบตัวหนีคนตัวเล็กตรงหน้าให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางความแปลกใจระคนสงสัยของทหารซาเดียทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ “เจ้า...เจ้าคือ อีกคน งั้นรึ!? เป็นไปไม่ได้! เจ้าตายไปแล้ว ตายไปตั้งแต่เมื่อเกือบสองปีก่อนแล้ว!!!

            “อา...คนคนนั้นที่เจ้าพูดถึงตายไปตั้งแต่เกือบสองปีก่อนแล้ว” ซินพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย

            “หึ! เจ้ารู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่? คิดจะแก้ไขความผิดของ อีกคน รึไง...”

            “เรื่องนั้นมันจะเป็นยังไงก็ช่าง” ปีศาจร้ายดักขึ้นก่อนที่ปีศาจร่างแห้งผู้เป็นเชลยจะได้ทันพูดจบหรือปากมากไปมากกว่านี้ ร่างเล็กลูกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเล็กเอื้อมไปยกราวจับตรงยอดกรงแล้วยกกรงขึ้นราวกับว่ากรงขังปีศาจที่ตกกำลังยกอยู่คือกรงนกเล็กๆ ธรรมดา “แต่ในฐานะที่ข้าเองก็เป็นหนึ่งในไซย์ทาเลีย ข้ามีหน้าที่ต้องปกป้อง อีกคน และนำกลับคืนสู่แดนสวรรค์อีกครั้งให้ได้...ต่อให้มันต้องแลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม”

            “...” ปีศาจร่างแห้งรู้สึกว่าฟันในปากของตัวเองสั่นจนกระทบกับถี่ด้วยความหวาดกลัวเมื่อสบกับดวงตาสีฟ้าเข้มที่ดูเรียบนิ่งหากทว่าแฝงความน่าขนลุกเอาไว้ในนั้นจนเต็มเปี่ยม

            “เพราะฉะนั้น...ข้าจะรีดข้อมูลจากเจ้าให้มากที่สุด ชนิดที่ว่าต่อให้อยากตายก็ตายไม่ได้เลยล่ะ~

            ในช่วงเวลานั้น...ทุกคนต่างคิดออกมาพร้อมกันว่า...

            รอยยิ้มอาบยาพิษชัดๆ!

 

            “ได้เรื่องอะไรบ้างแล้ว” วอลโรถามขึ้นในที่ประชุม...ที่ประกอบไปด้วยกษัตริย์วอลแรนซ์ รัชทายาทวอลโร หัวหน้าอัศวินซีรอส รองหัวหน้าอัศวินอาร์ดาส และเหล่าทหารซึ่งมาจากมอลโนวาอย่างพวกฟรองเซ่ที่นั่งล้อมโต๊ะประชุมด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ส่วนฮาลและเรย์กะนั่งตัวเกร็งเพราะไม่เคยเข้าประชุมกับเหล่าราชวงศ์มาก่อน

            ...ยกเว้นซินเอาไว้คนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่

            “ถามไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะในระหว่างที่เจ้าตัวเล็กกำลัง เล่น อยู่เจ้าตัวไม่ชอบให้ใครเข้าไปกวน ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นคนที่เด็กนั่นเกรงใจมากที่สุดก็ตาม” โคเรลตอบรัชทายาทแห่งซาเดียอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจเสียเท่าไหร่...ขัดกับสถานการณ์ในตอนนี้ที่มีแววจะเกิดสงครามได้ตลอดเวลาอย่างยิ่ง

            และนี้ก็เป็นคำตอบได้อย่างดีว่าแม้แต่หัวหน้าหน่วยของเจ้าตัวเล็กอย่างฟรองเซ่ก็เข้าไปยุ่งด้วยไม่ได้

            เนื่องจากห้องขังที่ซินขอใช้เป็นห้องที่ไม่มีหน้าต่างหรือช่องว่างใดนอกจากประตูเพียงบานเดียวทำให้ไม่มีใครสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้นได้ และไม่มีใครสามารถได้ยินเสียงอะไรข้างในทั้งนั้นเพราะนั่นเป็นห้องเก็บเสียง และ...ประตูที่มีเพียงหนึ่งถูกล็อกจากข้างใน

            “อุส่าห์จับมาได้แล้วแต่ก็ไม่ได้อะไรเลยน่ะรึ?” หัวหน้าอัศวินซีรอสเท้าคางถามโคเรล...ตั้งแต่ที่รู้ว่ามังกรอาละวาดคือเจ้าเด็กเตี้ยนั่นความสนใจของเขาก็ลดฮวบชนิดที่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรเขาก็ไม่สน

            นี่ก็ผ่านมาตั้งสี่วันแล้วตั้งแต่วันนั้น...แต่ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยสักนิด

            ถึงจะได้ยินทหารที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นลือว่าปีศาจตนที่จับมาเรียกเจ้าเด็กมีปัญหาของหน่วยนักรบมังกรว่า มังกรสวรรค์ คนในหน่วยไม่มีท่าทีตกใจอะไร แถมเจ้าตัวก็ยังเออออไปตามน้ำ แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรมาชี้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นมังกรสวรรค์จริงๆ

            บ้ารึเปล่า? มังกรสวรรค์ที่เป็นถึงมังกรที่ใกล้ชิดกับองค์จักรพรรดิมากที่สุดจะลงมายุ่งกับโลกเบื้องล่างอย่างพวกเขาทำไมให้เสียเวลา ในเมื่อพวกเขาเหล่านั้นก็ได้จักรพรรดิองค์ใหม่อย่างไดรลูเกียร์ ไซย์ทาเลียไปแล้ว

            ...แม้เรื่องที่อีกฝ่ายจะสามารถใช้จิตมารที่ไม่สมควรจะมีหลงเหลืออยู่ในโลกนี้ได้ แต่นั่นก็ไม่มากพอที่จะเรียกความกระหายเลือดของซีรอสให้หันเหไปสนใจได้

            เสียงเอะอะดังขึ้นหน้าห้องประชุม ทุกคนหันไปมองที่ประตูห้อง...ที่ทหารด้านหน้าเหมือนจะร้องห้ามอะไรสักอย่าง ประตูห้องประชุมเปิดผัวะออกมาอย่างแรงโดยไม่เกรงใจคนที่อยู่ในห้องก่อน ร่างเล็กที่มีเลือดสีแดงเปรอะเปื้อนไปทั่วชุดที่สวมใส่อยู่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่ยี่หระก่อนที่จะนั่งจุมปุ๊กอยู่บนเก้าอี้ว่างข้างฟรองเซ่ที่ถูกเว้นเอาไว้ตั้งแต่ที่ทุกคนเข้ามาในห้องประชุม

            ทุกคนที่นั่งอยู่จ้องมองสภาพโทรมๆ ของซินที่ยังคงนั่งเรียบเฉย...นี่เป็นครั้งแรกที่ซินยอมออกมาจากห้องขังตลอดเวลาสี่วันที่ผ่านมา ดวงตาสีฟ้าเข้มตวัดมองกษัตริย์วอลแรนซ์อย่างคาดคั้นอะไรบางอย่าง

            “ตลอดเวลา...ภายในเกือบสองปีที่ผ่านมาอาณาจักรนี้เคยค้าทาสที่เป็นปีศาจหรือเปล่า”

            คำถามแรกของซินดาเทียทำให้ทุกคนชะงัก โดยเฉพาะคนของซาเดีย

            “หมายความว่ายังไง? จะบอกว่าที่พวกมันโจมตีที่นี่ก็เพราะเหตุผลนี้รึไง!?” วอลโรตบโต๊ะประชุมอย่างไม่พอใจ “อีกอย่าง การค้าขายทุกสิ่งในอาณาจักรนี้อยู่ในสายตาของข้าตอดเวลา ไม่มีทางที่จะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นไ...”

            “แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว” ซินขัดขึ้นก่อนที่วอลโรจะได้ทันพูดจบ ปีศาจร้ายผ่อนลมหายใจยาวก่อนที่จะพูดต่อ “มันบอกว่าพวกมัน...พวกปีศาจได้ติดต่อซื้อปีศาจจากนักล่ากลุ่มหนึ่ง หากแต่ก่อนที่การซื้อขายจะได้เกิดขึ้น ก็มีมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งขโมยไป...พวกมันเชื่อว่าปีศาจตนนั้นยังอยู่ที่นี่”

            “!!!

            “ตอนนี้พวกมันเตรียมทำสงครามกับที่นี่จริงจังแล้ว” ว่าจบซินก็หาวอ้าปากกว้างอย่างไม่เกรงใจใคร กลิ่นคาวเลือดที่โชยออกมาจากเจ้าตัวนั้น...ทำให้คนที่อยู่ในห้องนี้พอจะเดาสภาพของปีศาจผู้ถูกเจ้าตัว เล่น มาตลอดสี่วันที่ผ่านมาได้ เจ้าปีศาจนั่น...สภาพตอนนี้คงดูไม่จืด

            ยิ่งไรเซอร์ยิ่งนึกสภาพออก...เขารู้ดีที่สุดว่าการถูกปีศาจร้ายตนนี้ทรมานเล่นมันเจ็บปวดแค่ไหน!

            “แล้วจะให้ทำยังไงต่อ” ชเรดที่ดูเหมือนจะใจเย็นมากที่สุดในห้องนี้ถามเด็กสาวในคราบหนุ่มน้อยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบไร้ความกังวลแต่อย่างใด

            ดวงตาสีฟ้าเข้มปรายมองคนถามนิ่งงัน...ครู่ใหญ่เจ้าตัวจึงถามขึ้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

            “...ยังเชื่อใจข้าอยู่รึเปล่า”

            คำถามนี้ทำให้คนทั้งห้องเงียบกริบ หากแต่ชเรด เชล ฟรองเซ่ โครเรล เพล และฮาลกลับมองตรงมายังซินดาเทียเพียงผู้เดียว...ผู้ที่ปกป้องพวกเขามาตลอด ตั้งแต่ที่เส้นทางของพวกเขามาบรรจบกัน...

            “ต่อให้เจ้าต้องกลายเป็นศัตรูของคนทั้งโลก ข้าก็ยังจะอยู่ข้างเจ้า”

            คำตอบที่หนักแน่นมั่นคงนั้นทำให้เหล่าคนฟังนิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึง หากแต่คนถามกลับเผยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจใจคำตอบนั้น ร่างเล็กยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับรอยยิ้มที่พวกเขาได้เห็นอีกครั้ง...หลังจากสงครามมังกรมารจบลงในครั้งนั้น

            “ในเมื่อพวกมันไม่รู้จักข้าก็แสดงว่าพวกมันไม่เคยได้เห็นคนคนนั้นในร่างแปลงมนุษย์ และในเมื่อพวกมันอยากก่อสงครามนัก...” ปีศาจร้ายแสยะยิ้มจนคนมองรู้สึกคนลุก “พวกเราก็จะสู้กับพวกมัน...เพราะถึงยังไม่ก็ไม่มีผลไปถึง ทางนั้น อยู่แล้ว”

            ทางนั้น ที่ซินพูดออกมาพวกฟรองเซ่รู้ดีว่าเจ้าตัวหมายถึงมังกรสวรรค์ที่เหลือ หากแต่คนอื่นซึ่งเป็นคนนอกและไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของซินกลับสงสัยว่า ทางนั้น ที่เจ้าตัวเล็กพูดถึงคือใคร และตกใจเมื่อซินพูดจะจะทำสงครามกับพวกปีศาจ

            “เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงมาตัดสินใจแทนพวกข้าซึ่งเป็นเจ้าของถิ่นแบบนี้!!!” วอลโรตบโต๊ะประชุมอย่างแรงและตะคอกใส่ตัวปัญหาในสายตาเขาอย่างโกรธเคือง

            ตัวปัญหา ปรายตามองวอลโรด้วยสายตาที่ใครก็อ่านไม่ออก ดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่ลงอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วเจ้าจะทำเช่นไร...ในเมื่อทางนั้นเตรียมกองทัพเอาไว้ทำสงครามเรียบร้อยแล้ว เจ้าจะรอให้อีกฝ่ายมาทำลายอาณาจักรนี้หรือ?”

            รัชทายาทแห่งซาเดียสะอึกกับคำถามนั้น...เพราะถึงอย่างไรคำตอบของพวกเขาก็ต้องเป็น ทำสงคราม อยู่ดี ในเมื่อพวกปีศาจบีบมาถึงขั้นนี้แล้ว...

            “แล้วมอลโนวา?” เชลเลิกคิ้วขึ้น ในเมื่อซาเดียมีสงครามกับปีศาจ แล้วอาณาจักรอื่นจะเหลือหรือ

            ร่างเล็กนั่งลงอีกครั้ง “ครั้งนี้มีเพียงแค่สองอาณาจักรเท่านั้นที่ตกเป็นเป้าหมาย...ซึ่งก็คือซาเดียกับวาเคียน ข้าไม่รู้ว่าพวกนั้นต้องการอะไรจากราชายักษ์กันแน่ แต่ที่รู้ๆ ก็คือ...พวกมันต้องการ ปีศาจ ที่น่าจะอยู่ที่นี่”

            “แล้วเราส่ง ปีศาจ ตนนั้นให้ทางนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงสงครามไม่ได้หรือ” กษัตริย์วอลแรนซ์ขมวดคิ้วยุ่ง

            “นั่นเป็นตัวเลือกที่ข้าจะไม่มีวันเลือกเด็ดขาด” ในเมื่อข้าเองก็ต้องการปีศาจตนนั้นเหมือนกัน... ซินพูดประโยคหลังในใจ

            “ทำไม?”

            “ปีศาจตนนั้นเป็นสายเลือดต้องห้าม...ข้าไม่รู้ว่าพวกปีศาจต้องการสายเลือดต้องห้ามคนนั้นไปทำไม แต่มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่” แน่นอนว่าเธอคาดคั้นเรื่องนี้จากปากปีศาจตนนั้นทุกวิถีทาง ถึงขนาดใช้วิธีที่จำมาจากคาชีล์ก็ยังใช้ไม่ได้ผล แถมทางนั้นยังดูเหมือนจะประสาทหลอนไปสักพักใหญ่

            “ไม่ดี...ทางไหนล่ะ” ชายหนุ่มหน้าละอ่อนที่ซินเพิ่งเคยเห็นวันนี้พูดขึ้นลอยๆ หากแต่ดวงตาคู่โตที่มองมายังซินนั้นทำให้ซินรู้ว่าเจ้านี่รู้...ว่าเธอต้องการปกป้องปีศาจที่ว่านั่น ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นใครก็ตาม

            “...มีเพียงแค่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของพวกปีศาจเท่านั้นที่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้”

            “ผู้อยู่เบื้องหลัง!?” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจกับข้อมูลที่พวกตนคาดไม่ถึง

            “ก็ลองคิดดูสิ...ถ้าไม่มีผู้ที่อยู่เบื้องหลังแล้วพวกปีศาจที่อยู่เงียบๆ มาตลอดจู่ๆ จะลุกขึ้นมาทำสงครามรึไง”

            ทุกคนชะงักกับเหตุผลที่ออกมาจากปากของซิน หากแต่...

            “แล้วผู้อยู่เบื้องหลังเป็นใคร” วอลแรนซ์ถามด้วยดวงตาวาวโรจน์

            ซินดาเทียส่ายหน้าไม่รู้ “ข้าพยายามคาดคั้นทุกวิถีทางแล้ว...แถมเจ้านั่นยังสติแตกไปแล้วด้วย”

            คาดคั้นแบบไหนกัน ทุกคนเผลอคิดออกมาเหมือนกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

            ในเมื่อพวกเขามาถึงทางตันแค่นี้การประชุมในครั้งนี้ก็ต้องจบลงเพียงเท่านี้ ในขณะที่เดินออกจากห้องประชุมซินดาเทียรั้งเชลเอาไว้ก่อน ราชามังกรเพลิงดำในร่างแปลงมนุษย์เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ

            “...พี่ข้าได้ติดต่ออะไรมาบ้างหรือเปล่า”

            เชลใช้เวลาคิดพักใหญ่กว่าจะนึกออกว่าซินดาเทียพูดถึงใคร “เปล่านี่” ป่านนี้ดารีเซญ์คงกำลังง่วนอยู่กับกองกำลังทหารชุดใหม่ของปีนี้อยู่แน่เพราะชายหนุ่มไม่ได้ติดต่อมาหาเขาหรือส่งใครมาอย่างที่เป็น

            “แล้วไดร...?”

            “รายนั้นยิ่งแล้วใหญ่” ไม่ได้ติดต่อมาสองเดือนกว่าได้แล้ว...

            “ถ้าอย่างนั้น...ติดต่อเดดาอัสให้ข้าที”

            “หา!?” คำขอของซินทำให้เชลตกใจไม่น้อย...เมื่อจู่ๆ ชื่อของบุคคลที่แม้แต่มังกรสวรรค์รุ่นแรกก็ยังไม่อยากจะคุยด้วยหลุดออกมาจากปากของซิน

            ก็รู้อยู่ว่าพวกเก็นซีนอสปากร้ายแถมยังพูดแทงใจดำแค่ไหน...

            “ข้ากำลังถูกจับตามองอยู่...ข้าทำอะไรมากไม่ได้ ยิ่งการที่ข้าติดต่อกับทางนั้นจะยิ่งทำให้ข้อมูลรั่วไหลมากขึ้น เพราะฉะนั้นในระหว่างที่ข้าดึงสายตาของ พวกมัน เอาไว้ ช่วยติดต่อกับเดดาอัสแทนข้า แล้วเอาสิ่งนี้มาให้ข้าที”

            มือเล็กยัดแผ่นกระดาษที่ถูกขยำยู่ยี่ใส่มือเชลแล้วจ้ำพรวดออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดจา และปราศจากพิรุธใดๆ เชฟหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นกับคำพูดของซิน

            ถูกจับตามอง...มีพวกมันแฝงตัวอยู่ในนี้จริงรึนี่...

            ดวงตาสีน้ำไหม้มองแผ่นกระดาษในมือแล้วก็ต้องชะงัก นึกรู้ว่าเพราะเหตุใดซินถึงได้เจาะจงว่าต้องเป็นเดดาอัสเท่านั้น!

 

            ช่วงทรมานตั้งแต่สี่วันก่อน

            ภายในห้องอับแสงที่ไร้ช่องว่างใดๆ ให้แสงลอดเข้าถึงมีเพียงแค่แสงจากเปลวเทียนตามมุมห้องทั้งสี่ทิศเท่านั้นที่ให้ความสว่างแก่ห้องนี้ ทว่าความสว่างที่ว่านั่นกลับไม่ทำให้ปีศาจร่างแห้งที่ถูกจิตมารรัดเอาไว้แน่นจนขยับตัวไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่นิด

            ห้องปิดตาย...ต่อให้มันร้องโหยหวนขอชีวิตไปมากเพียงไรคนข้างนอกก็ไม่มีวันได้ยิน!

            “เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มกันเถอะ” แม้คนตัวเล็กตรงหน้าจะยิ้ม แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า...มันคือรอยยิ้มที่น่าสยดสยองมากที่สุดเท่าที่มันเคยเห็นมา!

            แม้จะเป็นรอยยิ้มธรรมดา หากเมื่อมันเป็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายแล้ว...ปีศาจร่างแห้งรู้สึกว่ามันช่างน่าขนลุกยิ่งกว่าบรรยากาศภายในป่ากินคนเสียอีก

            ปีศาจร่างแห้งส่ายหน้า ดวงตาสีเลือดที่เคยหยิ่งผยองมองดวงตาสีฟ้าเข้มอย่างเว้าวอน ร่างเล็กนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงหน้ามัน พร้อมกับเริ่มทำกระทำการที่ปีศาจตนนี้ไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุด ทว่า...

            “หากเจ้ายอมเปิดปากบอกมาดีๆ เจ้าจะไม่เจ็บตัว...”

            “ได้ๆๆ! ข้าจะบอกเจ้า!!

            ดวงตาสีฟ้าเข้มหรี่ลง ก่อนที่เงาของเด็กสาวจะพุ่งเข้าเฉือนเนื้อตรงหัวไหล่ข้างหนึ่งของปีศาจร่างแห้งออกไปก้อนใหญ่!

            “อ๊ากกกกก!!

            “อย่าคิดโกหก...ข้าเกลียดคนโกหก”

            ดวงตาสีเลือดเบิกกว้าง น้ำตาที่ปริ่มออกมาด้วยความเจ็บปวดไหลอาบแก้ม ในใจรู้ว่า...ตนไม่อาจโกหกอีกฝ่ายได้

            ทางเดียวที่จะรอดจาดคนตรงหน้า...คือมันต้อโกหก

            แต่คนตรงหน้าก็รู้ทันว่ามันโกหก...มันต้องพูดความจริงกับคนตรงหน้าเท่านั้น

            และการที่มันพูดความจริงออกมา นั่นก็หมายความว่ามันเองก็ต้องตายอยู่ดี!

            ในเมื่อยังไงก็ต้องตาย สู้ยอมตายเพื่อเผ่าพันธุ์ปีศาจไปเลยไม่ดีกว่าหรือ!?

            ซินดาเทียจ้องปีศาจร่างแห้งที่ถูกจิตมารมัดร่างเอาไว้กับเก้าอี้เหล็กจนแน่น ร่างกายของมันสั่นเทาด้วยความกลัว หากแต่ท่าทางที่มันแสดงออกมากลับทำให้ปีศาจร้ายเหยียดยิ้มออกมาด้วยความถูกใจ

            “ข้าชอบนิสัยส่วนนั้นของเจ้านะ...มันคงจะดีไม่น้อยหากพวกเราอยู่ในฐานะมิตร ไม่ใช่ศัตรูแบบนี้”

            จิตมารที่ลอยออกมาจากเงาของซินค่อยๆ ทำการเฉือนเนื้อของปีศาจออกมาทีละเล็กทีละน้อย และหยุดลงเมื่ออีกฝ่ายยอมบอกข้อมูล ทว่าเมื่ออีกฝ่ายได้สติกลับมาแล้วหุบปากเงียบ...เด็กสาวจึงต้องใช้วิธีใหม่เรื่อยๆ เพื่อให้อีกฝ่ายยอมคายข้อมูลออกมา

            “ผะ...ผู้หญิงคนนั้น...อยู่เบื้องหลัง...”

            “ใคร?”

            “ไม่...ข้าไม่บอก...!!! อ๊ากกกกกกก!!!

            หัวหน้าหอเซาท์ทำการฉีกนิ้วของปีศาจออกจากเล็บแหลมยาวของมันเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูดต่อ ซินทำเช่นนั้นจนครบนิ้วมือทั้งสิบนิ้ว ไม่สนใจเลือดของอีกฝ่ายจะเปรอะเปื้อนร่างกายหรือชุดส่วนไหนของตนบ้าง ไม่สนว่ากลิ่นคาวของมันจะฉุดจนน่าอาเจียนมากเพียงไร...

            เมื่อเล็บเท้ากำลังจะเป็นเป้าหมายต่อไป เสียงสั่นๆ เหนือศีรษะที่แทบจะประคองสติของตนเอาไว้ไม่อยู่ก็ดังขึ้น

            “ละ...ลาเบียร์...”

            นิ้วเล็บที่กำลังจะฉีกนิ้วเท้าชะงัก ดวงตาสีฟ้าเข้มเงยขึ้นสบมองปีศาจที่ตอนนั้น....ดูเหมือนกับสติจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้ว

            หากแต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากของมันกลับทำให้ซินลุ้นจนตัวโก่ง

            “จะต้อง...พ...พินาศ...”

            เพียงเท่านั้นหัวของมันก็ตกลง ซินถอนหายใจแล้วลุกขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ของตน พลางจ้องว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาให้รีดข้อมูลต่ออีกเมื่อไหร่

            หากแต่ประโยคเมื่อครู่...กลับทำให้ซินนึกถึงความฝันของตัวเอง

 

            ลาเบียร์จะต้องพินาศ! พวกเจ้าต้องชดใช้! อะไรก็ตามที่เป็นของเจ้า ข้าจะทำลายมันให้หมด!!!’

 

            คนที่พูด...จากรูปร่างแล้วน้ำเสียงนั้นเป็นผู้หญิง และดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะเคียดแค้นตระกูลลาเบียร์มาก

            แต่เจ้าปีศาจนี่...เป็นผู้ชาย

            ซินดาเทียนิ่งคิด คนคนนั้นเป็นใครกันแน่...เป็นผู้หญิง รู้จักลาเบียร์ และเคียดแค้นมาก...ราวกับว่ารู้จักดี...

            ศัตรูงั้นรึ? ลูซินดาเรียมีใครเป็นศัตรูบ้างซินดาเทียเองก็ไม่รู้ ศัตรู...ของลูซินดาเรีย หรืออาจจะเป็นใครก็ตามที่ใช้ชื่อลาเบียร์ตั้งแต่ที่ไดรลูวาร์ถือกำเนิดขึ้นมา

            คนที่แค้นลาเบียร์...

 

            ไดรลูวาร์บอกข้าเพียงแค่ว่าในตอนที่กำลังผนึกมังกรมารนั้นได้มีใครบางคนแอบผนึกจิตของมังกรมารบางส่วนออกไปหากแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร

 

            ใช่! ท่านทวดของข้าเป็นคนทำเอง! พวกเราปลูกฝังกันมารุ่นต่อรุ่นว่าให้ปลุกมังกรมารให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อทำลายโลกเน่าๆ ใบนี้! ทำลายตระกูลลาเบียร์ให้ป่นปี้ไม่มีชิ้นดี! แล้วยังไงล่ะ? พวกเจ้าจะข้าฆ่างั้นหรือ !? ฮ่าๆๆๆๆ

 

            ถูกปลูกฝังกันมารุ่นต่อรุ่น...

            ทำลายตระกูลลาเบียร์ให้ป่นปี้ไม่มีชิ้นดี...

            ลาเบียร์...ต้องพินาศ!?

            ดวงตาสีฟ้าเข้มเบิกกว้าง มือเล็กที่เท้าคางอยู่สั่นเทา ซินดาเทียกัดฟันกรอดอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

            อองเฟห์...ในเมื่อเชรีม่าก็เป็นอองเฟห์ แต่ก็ใช่ว่าจะมีอองเฟห์เพียงคนเดียว หรือไม่...ก็อาจจะเป็ฯใครที่พวกเธอคาดไม่ถึง

            คนที่ถูกลืมเลือนไป...

            คนที่ไม่เป็นที่ใส่ใจอะไรมากนัก...ตั้งแต่แรก...

            ร่างเล็กถอนหายใจ รอคอยเวลาให้ปีศาจร่างแห้งตรงหน้าที่ตอนนี้เนื้อตัวสะบักสะบอมจนแทบหาสภาพดีไม่เจอ เธอได้ข้อมูลมาเยอะแล้ว รวมถึงข้อมูลที่เธอยังไม่รู้อีกหลายเรื่อง...หากแต่เธอก็ยังอยากจะถามย้ำอีกครั้ง

            ว่าคนที่อยู่เบื้องหลัง...คือใครกันแน่

            หากแต่มันก็เป็นการรอคอยที่เสียเปล่า เมื่อปีศาจตรงหน้าไม่อาจครองสติให้เป็นปกติได้อีกแล้ว ดูเหมือนว่าการทรมานของเธอจำร้ายแรงเกินไป...จนแม้แต่ปีศาจจริงๆ ยังไม่อาจทนรับได้ไหว

            “ดูเหมือน...ข้าต้องเริ่มเคลื่อนไหวบ้างแล้วสินะ”

 

 

-------------------------------------------------------

            คลานกลับมาอัพจบไปอีกตอน =[]=;; เฮ้อออ

            ช่วงนี้แฮทอยู่ระหว่างรักษาตัว (ระยะยาววววว) นะคะ เพราะฉะนั้นขออภัยทุกท่านที่ควาเซอาจจะมาช้ามากๆ m(_ _)m เนื่องจากแฮทลุกขึ้นมาจ้องอะไรนานๆ ไม่ค่อยได้ การทำงานของสมองผิดปกติ ควาเซในแต่ละตอนจึงออกมาอย่างยากเย็น หากผิดพลาดประการใดก็ขออภัยเอาไว้ ณ ที่นี้นะคะ (และท้วงติงเข้ามาได้นะคะ)

            ปล. สารบัญตัวละคร (?) เสร็จตามคำขอแล้วนะคะ ><

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

744 ความคิดเห็น

  1. #366 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 21:28
    ซินดาเทียโคตรโหด -[]-
    #366
    0
  2. #154 Qlookadxx (@qlookadxx) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 08:03
    ชอบบบ มากกกกก
    รีบๆมาอัพน้าาาา

    #154
    0
  3. #153 Sappire (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 23:13
    หวาา มีปมมาใหม่ให้ลุ้นอีกแล้วว



    รู้สึกตอนนี้ดารูวาร์จะแอบโรคจิตนิดๆนะ5555555555



    เดี๋ยวซีรอสต้องตะลึง บังอาจเมินดารูวาร์555



    ขอให้หายเร็วๆ และมาปั่นตอนต่อไปน้า สู้ๆค้าา
    #153
    0
  4. #151 fairy_devil (@angle_vempire) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:56
    อัพพ ด่วนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนค่าาาาา พรีสสสสสส 
    #151
    0
  5. #149 no name (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 20:01
    ค้างงงงงงงงงง

    ....มาต่อเร็วๆๆๆน๊า...

    รออยู่............
    #149
    0
  6. #146 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 16:12
    หวาาาา ซินจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมหรอ ไม่เอาน้า ไม่อยากให้ฟรองซ์เจ็บง่า T^T ว่าแต่ใครกันที่ถูกลืม....ลืมจริงๆนึกมะออกง่ะ 
    ปล.เป็นกำลังใจให้น้า จะรอตอนต่อไปจ้าาา ^^
    ปลล.ขอให้หายไวๆน้า ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 ตุลาคม 2557 / 16:13
    #146
    0
  7. วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 14:53
    สนุกสมกับการรอคอยที่แสนนานนม
    #145
    0
  8. #144 dark rose (@41240) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 10:38
    สนุกฟุดฟุด>_<
    #144
    0
  9. #142 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 03:36
    อ่า...เนื้อเรื่องยังคงเข้มข้นไม่เปลี่ยนเลยนะคะ
    รอฉากหวานๆฟรองxซินอยู่นะคะ><
    #142
    0