Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 77 : ::โชคชะตาบทที่ 65 :: หินวิหคเพลิงแห่งคำปรารถนา (ภาคทาทารัส ปฐมบท)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

::โชคชะตาบทที่ 65 :: หินวิหคเพลิงแห่งคำปรารถนา (ภาค???ปฐมบท)

 

เสียงเพลงและเสียงกลองดังขึ้นภายในเมืองที่กำลังมีงานเทศกาล...ร่างของซุยเซ็นที่เดินทอดตามไปตามทางเดินในเมืองทอดมองสีสันต่างๆด้วยแววตาสนอกสนใจ เวลานี้หญิงสาวอยู่ในชุดเดิมของตนเองไม่ได้ใส่ผ้าคลุมเหมือนอย่างเคย

 

“คงอีกไม่นาน...ก็ถึงเวลาสินะ” เธอว่าพลางคลี่ยิ้มซึมซับบรรยากาศรอบๆตัวที่เหมือนกับงานเทศกาลหนึ่งในราชอาณาจักรของเธอ...ระหว่างที่กำลังเดินเตร่ไปในเมืองอยู่นั้นเอง

 

ปั่ก!

 

“หื้อ?” สัมผัสเย็นๆบางอย่างก็แทรกผ่านเนื้อผ้าเข้ามาทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วก้มมองก็พบกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ตกใจอยู่ และเหมือนสายตาเธอมันจะเผลอเย็นชาจนน่ากลัวไปวูบหนึ่งเพราะเห็นว่าเด็กตรงหน้าเป็นเพียงแค่มนุษย์ แต่ความพริบตาต่อมาภาพของริกกะและเซเรฟในวันวานก็ผุดขึ้นมาในหัวจนแววตานั้นหายไปอย่างรวดเร็ว...

 

ฮึก...แง้!!

 

“!!” แต่อนิจังมันสายเกินไป...เด็กผู้หญิงตรงหน้าเบ้หน้าร้องไห้ออกมาดังลั่นจนทำให้ชาวเมืองหันมาซุบซิบกัน ซุยเซ็นเลิกลั่กทำตัวไม่ถูกไปพักหนึ่งเริ่มรู้สึกเหมือนกับตัวเองแกล้งเด็กเลยทำให้รีบทรุดตัวไปนั่งตรงหน้าเด็กคนนั้น “เอ่อ...พะ...พี่สาวขอโทษนะที่ทำไอติมหนูหกน่ะ”

 

แต่นั่นก็ยังไม่ได้ผล...ซุยเซ็นพยายามคิดสารพัดวิธีการปลอบเด็ก แม้จะเคยผ่านประสบการณ์อันโชกโชนจากการมีลูกบุญธรรมมาไม่น้อย แต่เด็กน้อยตรงหน้าก็ไม่ยอมหยุดร้องกระทั่ง...

 

วิ้ง~~

 

หญิงสาวถอนหายใจหันไปมองข้างตัวเคาะที่พื้นหิน 2 ครั้งหญ้าต้นเล็กๆก็ค่อยๆโตแทรกขึ้นมาแล้วสอดประสานกันเป็นรูปร่างของสัตว์ตัวเล็กๆตัวหนึ่ง ซุยเซ็นแบมือขึ้นมันขึ้นมาบนมือของเธอแล้วไปหยุดอยู่หน้าเด็กน้อยพูดเสียงอ่อนโยนที่สุด “ดูสิ...นี่อะไรเอ่ย?”

 

อย่างที่คิด...เด็กตรงหน้าหยุดร้องไห้แถมยังมีดวงตาที่เป็นประกาย... “คุณกระต่าย!”

 

กระต่ายหญ้าสานในมือของซุยเซ็นขยับตัวราวกับมีชีวิตก่อนที่จะกระโดดไปเกาะบนหัวของเด็กหญิงแล้วกระโดดกลับมาจ้องมองหน้าเธอ

 

“ว้าว!!” เด็กหญิงร้องออกมาอย่างตื่นเต้นแล้วเงยหน้ามองซุยเซ็น “หนูขอได้มั้ย?”

 

“ได้สิ...” หญิงสาวยื่นกระต่ายส่งให้และเหมือนเด็กคนนั้นจะดีใจจนลืมเรื่องไอติมไปเสียสนิท ซุยเซ็นยืนมองอีกฝ่ายที่ก้มหัวขอบคุณแล้ววิ่งหายลับไปสักทีหนึ่ง...ก่อนที่จะก้มมองมือตนเอง “ไม่ใด้ใช้เวทย์แบบนี้มานานเลยแหะ...เอาล่ะ!...ระหว่างนี้จะไปทำอะ---”

 

ตู้ม!!

 

“อะไรน่ะ?!” เสียงชาวเมืองร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงดังสนั่นมาจากทางประตูเมืองพร้อมๆกับทหารที่เริ่มวิ่งวุ่น...ซุยเซ็นที่พอจะรับรู้ได้ว่าเป็นสมาชิกของแฟรี่เทลที่เข้ามาช่วยเอแคร์เลยไม่ค่อยใส่ใจอะไรมาก

 

ระหว่างที่กำลังจะเดินไปที่ตรอกเงียบๆเพื่อขึ้นไปบนหลังคาแอบมองภาพเหตุการณ์โดยรวมนั้นเอง...เวนดี้ ชาร์ล ลิลลี่และก็ลูซี่ก็วิ่งผ่านร่างเธอไป ในจังหวะนั้นเองสายตาของซุยเซ็นกับเวนดี้ก็เผลอสบตากันแวบหนึ่ง

 

“คุณซุยเซ็น!!” เวนดี้หยุดฝีเท้าหันกลับไปมองทันทีเป็นผลให้พวกลูซี่ชะงักฝีเท้าไป แต่สิ่งที่เวนดี้เห็นกลับเป็นกลุ่มผู้คนที่ไม่มีวี่แววของหญิงสาวผมดำยาวและสวมชุดสีฟ้า ขาวเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย... “ไม่มี? ก็เมื่อกี้...”

 

“ตาฝาดหรือเปล่าเวนดี้?” ชาร์ลถาม

 

“ยังไงก็ตาม...ตอนนี้เราต้องรีบไปช่วยเอแคร์ก่อน!” แม้ลูซี่จะติดใจเรื่องของซุยเซ็นเพราะที่หางตาแวบหนึ่งเธอก็เห็นจริงๆ แต่ตอนนี้เรื่องเอแคร์สำคัญที่สุดจึงทำให้ทั้งหมดรีบหันตัววิ่งกลับไปทางเดิมทันที

 

เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วซุยเซ็นเลยออกมาจากมุมตึกๆหนึ่ง เดินไปคนละทางกับพวกลูซี่ทันที...ร่างของหญิงสาวกระโดดขึ้นไปบนหลังคาแล้วรอจนหาที่เหมาะๆเจอเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หินวิหคเพลิงทั้ง 2 ส่วนประกบเข้าหากัน

 

สายลมในยามวิกาลที่พัดผ่านร่างของหญิงสาวที่อยู่ในชุดคลุมสีดำสนิทให้ปลิวไสว  ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องงานเทศกาลที่กำลังกลายเป็นทะเลเพลิงด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสมาชิกแฟรี่เทลที่กำลังเข้ามาช่วยยับยั้งเหตุการณ์

 

มือข้างหนึ่งของเจ้าหล่อนขยับไปข้างหน้าแต่ก็เลือกที่จะหยุดลงมาอยู่ข้างกายเหมือนเดิม...ซุยเซ็นใช้ดวงตาจับจ้องดูภาพตรงหน้า...ภาพผู้คนที่กำลังตะลุมบอนโจมตีใส่วิหคเพลิงเทียมไม่ให้รุกหน้าไปมากกว่านี้พากันหมดแรงเพราะไม่ว่าจะโจมตีรุนแรงอย่างไรก็แทบจะหยุดเจ้านกนี่ไม่ได้...มิหนำซ้ำรอยแผลสักรอยยังแทบไม่มี

 

ฟึ้ง!!

 

วงมหาเวทย์สีส้มขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของวิหคเพลิงเทียมท่ามกลางความวุ่นวายของชาวเมือง ตราสัญลักษณ์ตรงกลางวงเวทย์เด่นชัด...จนทำให้หญิงสาวเผยอปากขึ้นเล็กน้อยแล้วยกยิ้มขึ้น “ขนาดผ่านมาหลายร้อยปี พวกนี้ก็ยังวิ่งวุ่นไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”

 

“เฮ้ๆ สมาชิกแฟรี่เทลทั้งหลายระวังหัวเอาไว้ด้วยนะ!!” เสียงที่ติดสำเนียงทางตะวันออกเป็นเอกลักษณ์ของเหยากัง ฟูหมินตะโดนเตือนเสียงดังลั่นไม่ทันให้ใครได้หันไปมอง วินาทีต่อมาชายในชุดสีขาวก็กระโดดลงมาในตำแหน่งหน้าวิหคเพลิง มือข้างหนึ่งถือหนังสือปากก็ร่ายเวทย์อันยาวเหยียดออกมา

 

“มหาเวทย์บทที่ 23 อัคคีวิหคเพลิงโลกันต์!!” เสียงของบรูค ลูเซียนโน่ที่สมาชิกแฟรี่เทลแทบจะลืมไปแล้วก็ดังขึ้นพร้อมๆกับวงมหาเวทย์ขนาดใหญ่ที่ปรากฏเหนือร่างของวิหคเพลิงเทียมและวินาทีต่อมาลูกศรไฟนับร้อยก็พุ่งลงโจมตีส่วนต่างๆของวิหคเพลิงเทียมทันที “ไม่ไหวๆ...ไหนมาสเตอร์บอกว่าไม่ต้องมาออกแรงยังไงล่ะ”

 

“บรูค?!”

 

“พระเอกมาแล้ว~!” บรูคหันไปขยิบตาให้สมาชิกแฟรี่เทลครั้งหนึ่งแต่วินาทีถักมาก็โดนเกรย์กระโดดถีบจนกระเด็น “แอ้ก!”

 

“จะโจมตีก็เลือกพวกหน่อยเฟ้ย! ลูกศรนายมันโดนฉันแล้ว!!” เกรย์พูดออกมาอย่างหัวเสียเพราะต้องกระโดดหลบลูกศรของบรูคที่เฉียดจะปักกลางหัวเขาไปแล้วหลายดอก...ขณะที่เวนดี้กับคนอื่นๆกลับไม่โดนลูกหลงเลยสักนิด...นอกจากไอ้คนร่ายเวทย์มันจงใจก็ไม่มีทางอื่นแล้ว

 

“เอาน่าๆ อย่าทะเลาะกันๆ” ฟูหมินจับไหล่เกรย์เอาไว้แล้วหันไปมองเรื่องใหญ่ตรงหน้า “จัดการเรื่องนี้เสร็จค่อยกระทืบก็ไม่สายพวก”

 

“ฝันไปเถอะ!” คนที่โดนหมายหัวว่าจะโดนรุมกระทืบหันมาแยกเขี้ยวใส่ทันที ร่ำๆจะไปซัดกันเองก่อนที่จะจัดการเรื่องตรงหน้าอีก

 

“ว่าแต่...พวกคุณฟูหมินมากันได้ยังไงกันคะ?” เวนดี้รีบชิงถามสมาชิกกิลด์ไนท์วูฟที่รู้จักกันตอนช่วงงานประลองเวทย์ที่ได้ร่วมมือกันไล่กระทืบมังกร (เฉพาะกับแค่กิลด์ไนท์วูฟแหละที่สามารถพูดได้เต็มๆปากว่าไล่กระทืบมังกรกลับ) กลับยุคอดีตจนเกิดมิตรภาพอันดีขึ้นแก่กัน แม้จะแอบแปลกใจที่เห็นบรูคมาอยู่ที่ไนท์วูฟก็ตามที

 

“เรื่องแรกมาสเตอร์ให้ฉันกับเอลรี่มาสืบเรื่องหินวิหคเพลิงนี่แหละ...” ฟูหมินพูดตอบพลางยืดกล้ามเนื้อตนเอง โยกตัวหลบเวทย์ของบรูคที่ซัดออกมาไปซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ก่อนที่ดวงตาสีอำพันจับจ้องไปยังภาพตรงหน้าพลางพูดเสียงคล้ายจะหนักใจ “แต่ไม่คิดเลยจริงๆว่าเรื่องที่กลัวมันจะเกิดขึ้นจริงๆ”

 

“ความผิดพวก---” ลิลลี่พูดออกมา

 

“ไม่ใช่หรอก...” บรูครีบพูดขึ้นพลางยกมือขึ้นยีหัวตนเอง ถ้าว่ากันตามบันทึกตระกูลเขาไอ้คนที่ผิดสุดก็ตัวของบรูคเนี่ยแหละ! ที่พึ่งมานึกออกเมื่อไม่กี่เดือนก่อน...ก่อนที่เจ้าตัวจะพึมพำเสียงแผ่วลงราวกับไม่อยากให้สมาชิกแฟรี่เทลได้ยิน “ถ้าตอนนี้...ซุยเซ็นมาช่วยด้วยก็คงจะดีสิ”

 

“คุณ...ซุยเซ็น?...” เวนดี้พูดเสียงแผ่ว ภาพของ 1 ในเพื่อนร่วมกิลด์ที่ได้สบตากันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูโตขึ้นแต่เธอมั่นใจว่านั่นต้องเป็นซุยเซ็นแน่ๆ

 

“...” ฟูหมินไม่ตอบก่อนที่จะตั้งท่าประจำตัวพุ่งเข้าไปโจมตีขาของวิหคเพลิงเทียมทันที ขณะที่สมาชิกคนอื่นๆที่ติดตามมาสเตอร์มาก็มีหน้าที่กระจายกันไป บ้างช่วยโจมตีสกัด บ้างช่วยเหลือผู้คน...ความจริงเขาอยากจะตอบลิลลี่ไปว่าไม่ใช่ความผิดของแฟรี่เทล...แต่ใครจะนึกว่าซุยเซ็นไม่แม้แต่จะยื่นมือเข้ามาช่วย “อย่างที่มาสเตอร์กลัวเลยสินะ อีหรอบนี้น่ะ”

 

ตู้ม!!!

 

“แต่ก็ไม่ใช่กรณีเลวร้ายที่สุด” บรูคเสริมต่อหลังจากที่พุ่งเข้ามาลุยระยะประชิดด้วย เจ้าตัวปิดหนังสือโยนมันขึ้นก่อนที่หนังสือเล่มนั้นจะมีอักขระประหลาดล้อมรอบตัวกลายเป็นดาบเล่มยาวสีดำสนิททั้ง 2 เล่ม

 

เคร้ง!! เคร้ง!!

 

“ยังพอมีหวัง...อย่างซุยเซ็น...ต้องช่วยจัดการเรื่องนี้แน่ๆ” ฟูหมินยิ้มน้อยๆกับความเทิดทูนของบรูคที่มีต่อซุยเซ็นไม่ว่าจะเจ้าหล่อนจะเปลี่ยนไปเป็นยังไงก็ยังคงยึดมั่นในความเชื่อต่อซุยเซ็นเช่นเดิม

 

ฟูหมินเหลือบตาไปมองบนหลังคาทั่วบริเวณก่อนที่จะหยุดอยู่ที่ร่างใต้ชุดคลุมสีดำที่ยืนอยู่ด้านบนนั้นพลางยิ้มน้อยๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม...แต่เขาก็เชื่อว่าคนอย่างซุยเซ็นต้องลงมาช่วยแน่ๆ...เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกแต่เขา ไม่สิ...อาจจะรวมถึงพวกเขาแน่ๆที่คิดแบบนั้น

 

“งั้นระหว่างนั้น...ก็ระวังอย่างให้โดนเหยียบหัวแบะล่ะ”

 

“โดนไปคนเดียวเถอะฟูหมิน!”

 

ระหว่างที่เหล่าจอมเวทย์พยายามกันรุมยำวิหคเพลิงเทียมนั้นเอง...วิหคเพลิงก็ได้ทำการรวบรวมพลังเวทย์จากสิ่งมีชีวิตรอบๆตัวกลายเป็นบอลไฟที่ค่อยๆขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เอลซ่าได้รับคำสั่งจากมาสเตอร์ให้แผลงศรนั้นเอง

 

วิ้ง!

 

ฟูหมิน เอลลี่ บรูคที่อยู่กระจายกันช่วยชาวเมืองนั้นจับสัมผัสบางอย่างได้...ความรู้สึกอันแรงกล้าที่รุนแรงพุ่งไปที่วิหคเพลิงพร้อมๆกับลูกศรที่เอลซ่าแผลงออกไป...ราวกับสัญญาณอันตรายที่กรีดร้องในหัว

 

“เอลลี่!!! หยุดศรนั่น!”

 

“ว่าไงนะ?!!!” หลังจากที่เกรย์ได้ยินบรูคตะโกนบอกเอลลี่สุดเสียงก็โวยวายขึ้นมา เพราะอีกฝ่ายทำราวกับว่ากำลังขัดขวางแผนการจัดการเรื่องตรงหน้านี้ แต่บรูคไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องตะโกนแบบนั้น แต่สัญชาตญาณในกายมันร้องบอกถึงอันตรายที่หาใดเปรียบไม่ได้

 

ปัก!!

 

แต่เอลลี่ที่ตอบสนองทันทีกับเสียงบรูคนั้นพยายามหยุดศรนั้น ซึ่งมันสายเกินไป ลูกศรปักเข้าที่ตรงดวงตาสีแดงของวิหคเพลิงแล้ว...ร่างอันใหญ่โตของมันหยุดชะงักพร้อมๆกับบอลสังหารลูกยักษ์...

 

กึกๆๆ

 

“ไอหยา...ไม่รู้ว่าทำไมแต่...ชิบหายกันหมดแล้วงานนี้” ฟูหมินที่มองภาพตรงหน้าร่างกายก็อดที่จะสั่นไม่ได้ ขณะที่เหล่าสมาชิกแฟรี่เทลต่างพากันดีใจนั้นเองพวกเขาไนท์วูฟกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเกินกำลังของมนุษย์ที่จะรับมือไปแล้ว... “เกินรับไหวแล้วงานนี้”

 

“ไม่ไหวก็ต้องไหว” บรูคกัดฟันพูดออกมา หูของเขาคล้ายจะได้ยินเสียงกรีดร้องอันแสบแก้วหูดังขึ้นหลายร้อยเสียง

 

วูบ!!!

 

“อะไรน่ะ!!” เกรย์ร้องถามเมื่อเห็นว่าวิหคเพลิงที่ควรจะถูกจัดการไปแล้วกับมีเส้นแสงสีขาวหลายร้อยหลายพันเส้นที่พุ่งเข้าสู่ตัวของมัน...ทั้งยังพลังเวทย์อันรุนแรงที่แผ่ออกจากร่างไร้ชีวิตนั่นสร้างความพรั่นพรึงให้แก่พวกเขาเป็นอย่างมาก

 

ร่างกายที่ดูคล้ายหุ่นยนต์ค่อยๆเปลี่ยนไปจากแสงเหล่านั้น ปีกที่เคยเป็นแค่แท่งเหล็กติดผ้าโง่ๆกลายเป็นขนนกสีแดงเพลิง ร่างกายของมันค่อยๆกลายเป็นวิหคเพลิงจริงๆ...ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องมายังผู้คนบนพื้นก่อนที่จะชูคอขึ้นกู่ร้องออกมา

 

กรีสสสสสสส!!!

 

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนแผ่นดินสั่นสะเทือนไปไกลหลายร้อยกิโลเมตร ราวกับกับวิหคเพลิงกำลังประกาศก้องถึงการกลับมาของมัน...

 

“...อึก!” เวนดี้ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อมองสบดวงตาของวิหคเพลิงตรงหน้าที่ราวกับมันมีชีวิตจริงๆ แตกต่างจากตัวที่พวกเธอช่วยกันจัดการตัวก่อนหน้านี้มากนัก...

 

“ไม่ไหว...แบบนี้สู้ไม่ไหวแน่” ชาร์ลพูดออกมาเสียงสิ้นหวังภาพที่เคยนิมิตเห็นก่อนหน้านี้ไม่นานกลับมาเด่นชัด...วิหคเพลิงที่กำลังทำลายล้างบ้านเมือง และเพลิงสีฟ้าที่ลุกไหม้บนท้องฟ้า ทรงอำนาจเสียจนพวกเธอไร้ซึ่งหนทางสู้กลับ...

 

“ยังไงก็ต้องหยุดมันให้ได้!!” เอลซ่ากระโดดมารวมกลุ่มกับสมาชิกกิลด์ประกาศก้องเมื่อเห็นพรรคพวกหมดสิ้นกำลังใจ และยำเกรงอำนาจของสัตว์ในตำนานตรงหน้า “ถึงตายก็ต้องหยุดมันให้ได้!!”

 

“นั่นสิ” เกรย์ก้าวออกมาข้างหน้าก้าวหนึ่งพูดออกมา ก่อนที่จะเริ่มเปิดฉากโจมตีก่อน เพราะถ้าพวกเขาไม่หยุดแล้วใครจะหยุดสัตว์ประหลาดตรงหน้าเล่า?

 

ตู้ม!! ตู้ม!!

 

พลังเวทย์หลากหลายชนิดถูกซัดใส่วิหคเพลิงอีกครั้งแม้มันจะดูไร้ซึ่งความหมายก็ตาม ซุยเซ็นกัดฟันมองภาพตรงหน้า...ภาพประชาชนมากหน้าหลายตาที่อยู่ในความทรงจำ พวกเขาเหล่านั้นมีรอยยิ้มให้กับเธอ และภาพเหล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้

 

อย่างกับภาพวันวานย้อนกลับมาหลอกหลอน...ภาพคนสำคัญคนแล้วคนเล่าที่ตายจากไป ทั้งน้องชายเธอ เอลลี่ และประชาชนของเธอ...ตายไปโดยที่มีตะกอนความแค้นหลงเหลืออยู่ รอคอยวันที่จะได้ล้างแค้น...

 

และมันไม่มีภาชนะไหนที่จะรองรับความแค้นของวิหคเพลิงได้ดีเท่าวิหคเพลิง...แม้จะเป็นของเทียมแต่ครั้งหนึ่งหินวิหคเพลิงถูกสร้างมาพร้อมกับความปรารถนาอันแรงกล้าของชายชาวเผ่าวิหคเพลิงที่จะช่วยคนรักจากพลังที่เป็นดั่งคำสาปและพรจากสวรรค์

 

ภาชนะที่ใช้บรรจุพลังของวิหคเพลิงนั่นคือสิ่งที่หินวิหคเพลิงเป็นและเป็นมาตลอด...มีหน้าที่เพื่อเติมเต็มคำปรารถนาของผู้ถือครอง...

 

ซุยเซ็นมองบรูคและสมาชิกกิลด์แฟรี่เทลที่ไม่ยอมแพ้พยายามหาวิธีกำจัดวิหคเพลิงให้ได้แม้จะโดนซัดกลับมาแค่ไหนก็ไม่ยอมแพ้ ก่อนที่จะขยับมือไปแตะที่สัญลักษณ์กิลด์บนหลังมือตนเอง...

 

ฟึ่บ!!!

 

“นะ...นี่มัน...” ลูซี่ที่กำลังสิ้นหวังอยู่นั้นพึมพำออกมาเสียงแผ่วเมื่อเห็นเส้นแสงสีฟ้าที่เปล่งประกายบนพื้นดิน และน่าจะครอบไปทั่วเมือง เธอรู้สึกเหมือนจะเคยเห็นพวกมันมาก่อนที่ไหนสักที่บนเกาะเทนโรว...

 

เอแคร์มองพวกมันก่อนที่จะยิ้มออกมาน้อยๆ ความจำเธอกลับมาแล้วและจำทุกสิ่งทุกอย่างที่ทั้งคุณปู่และคุณพ่อได้เล่าให้เธอฟังถึงวีรกรรมของราชินีวิหคเพลิง...ผู้ที่เคยได้รับการขนานนามว่าเป็น “ราชินีแห่งป่า” คนนั้น

 

“ช่างเป็นราชินีที่ปากไม่ตรงกับใจซะจริง”

 

[23/06/2562]

 

แวะมาแปะสั้นๆ แล้วก็ย่องจากไป ไรท์ล่ะเบื่อนิสัยเสียๆที่ชอบขุดหลุมแล้วเดินผ่านไปจริงๆเลย แถมไม่กลบด้วย...คือถ้าจบเรื่องนี้เมื่อไหร่ (เรื่องของหินวิหคเพลิง) ไรท์มั่นใจเลยว่าไม่ได้อธิบายความเป็นมาแน่ๆ จะมีลงแค่อธิบายสั้นๆไว้สักย่อหน้าในเรื่อง และน่าจะมีตอนพิเศษงอกออกมาอธิบายแน่ๆ (เซ็งใจ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #534 katiana (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 20:51
    มาต่อเดี่ยวนี้เลยปี1แล้วนะ!!
    #534
    0
  2. #533 GNeyy (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 14:35
    ค้างสุดๆไปเลยค่ะขุ่นพรี่TT
    #533
    0
  3. #528 khemaoppson (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 09:24

    มาต่อเร็วนะ
    #528
    0
  4. #526 AilnAiln (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:02

    รออยู่นะค่าาา😊
    #526
    0
  5. #525 ต็อกบ็อกกี (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:12

    รออยู่นะคะ น้องรออยู่น้าาาา

    #525
    0
  6. #516 Azukabetsu_Atata (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 22:34
    รอขาาาาา นุ้งรออยู่นะคะะะ มาอัพเถอะน่าาา ฮรึก
    #516
    0
  7. #514 Kodchakon_1 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 12:36

    รอออออ
    #514
    0
  8. #513 -Deen-03 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 19:52
    ไรท์จ้าาาคิดถึงจัง555
    #513
    0
  9. #508 rngeinkhakhng (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 17:40
    รอเธออยู่นะ
    #508
    0
  10. #503 ratnphrnwra (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 10:34

    โอยค้างมาอัพเร็วๆนะค่า
    #503
    0
  11. #502 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:05

    ซุยเซ็นจัดการซะ!!

    #502
    0
  12. #501 guzzniracha (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:39
    จะติดตามตลอดนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #501
    0