Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 73 : ::โชคชะตาบทที่ 62 :: คำแนะนำจากลุงขายหนังสือ (ภาคทาทารัส ปฐมบท)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

::โชคชะตาบทที่ 62 :: คำแนะนำจากลุงขายหนังสือ (ภาค???ปฐมบท)

 

ข้ามีชื่อว่าราดิส เป็นตาลุงแก่ๆที่มีหน้าที่ขายหนังสือและเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก คราวนี้เป็นครั้งแรกที่ข้าหอบหนังสือทั้งหมดมาวางแผงขายที่เมืองนี้...ถ้าให้นับวันที่ข้ามายังประเทศนี้ก็ผ่านมาได้สัก 1 เดือนแล้วหนังสือข้าก็ยังคงขายไม่ออกเหมือนเดิม

 

ฟิ้ว...

 

ข้านั่งรอลูกค้าที่คิดว่าวันนี้น่าจะมีไปพลางหยิบยาสูบขึ้นมาสูบอย่างเคยชิน นี่ถ้าหนังสือยังขายไม่ออกสักเล่มข้าว่าข้าคงต้องย้ายกลับไปขายที่เมืองเก่าก่อนหน้าที่ข้าจะมาอยู่ที่นี่ อย่างน้อยๆที่นั่นก็มีเจ้าหนูที่แดงไปทั้งตัว...ตั้งแต่สีผม สีตาแล้วยังการแต่งตัวที่แดงแจ๋...มาเป็นลูกค้าประจำอยู่

 

กึกๆ

 

“หื้ม?” ข้าเงยหน้ามองลูกค้ารายแรกที่ดูจากหน้าตาน่าจะอายุยังไม่เยอะเท่าไหร่ วัยรุ่นสมัยนี้อย่างน้อยก็มีพวกที่ชอบอ่านหนังสืออยู่บ้างสินะ...ถ้านับคนที่ข้ารู้จัก ลูกค้ารายแรกของวันนี้เป็นคนที่ 2 (คนแรกก็เจ้าแดงแจ๊ดนั่นไง) “มีเรื่องอะไรที่สนใจเป็นพิเศษไหม? เพื่อข้าจะแนะนำได้ถูก”

 

“...” ลูกค้ารายแรกของข้าเงียบแต่ก็ยังไม่ละสายตาที่กวาดไล่หนังสือบนแผงของข้าพักใหญ่ๆ สุดท้ายก็ยอมเงยหน้าขึ้นมาพร้อมถามข้า “พอจะมี...หนังสือที่สอนเรื่องการ...จีบคนบ้างไหม”

 

“...” ข้าเงียบ ลูกค้ารายแรกข้าก็เงียบพร้อมๆกับทำใบหน้าที่อ้ำๆอึ้งๆ โอเค...ข้ามองหนังสือบนแผงก่อนถอนหายใจออกมาน่าเสียดายนะที่ร้านข้า--แผงลอยขายหนังสือของข้านั้นไม่มีหนังสือจำพวกนั้นสักนิด...

 

“ไม่มีงั้นเหรอ?” แต่ไหนๆก็เป็นลูกค้ารายแรกทั้งที...ปล่อยไปง่ายๆข้าก็ไม่มีเงินกินข้าวเย็นนี้น่ะสิ!

 

“เฮ้อ...เจ้าหนุ่มของแบบนั้นใครมันจะเอาไปเขียนเป็นหนังสือกัน” ข้าพูด...อันที่จริงอาจจะมีคนเอาเรื่องแบบนี้ไปเขียนเป็นหนังสือกันเยอะแยะ แต่เมื่อเห็นว่าลูกค้ารายแรกกำลังจะเดินหนีไปข้าก็รีบพูดหยุดเอาไว้ทันที “เรื่องจีบคนน่ะต้องไว้ใจข้าสิ...ฉายาอดีตเสือผู้หญิงอย่างข้า ไม่มีใครเคยรอดมือไปสักคน” ...ยกเว้นคนที่ข้าหมายไว้ว่าจะเอาเป็นเมีย

 

“...” ลูกค้ารายแรกของข้ายังคงเงียบ

 

“อยากจะจีบผู้หญิงแบบไหนล่ะ เจ้าหนุ่ม?” ข้าถามออกมาถ้าให้สังเกตดูเจ้าหนุ่มตรงหน้าแล้ว หน้าตาก็ดีไม่เบาบางทีแค่ยิ้มให้นิดหน่อยกับพาไปเลี้ยงข้าวสักมื้อฝ่ายหญิงก็น่าจะไม่อิดออด บางที...อาจจะยอมเป็นแฟนเลยก็ได้ “จากสีหน้าเจ้าแล้วคงจะไม่ใช่ผู้หญิงทั่วๆไปสินะ...อายุเยอะกว่าหรือยังไงหญิงในดวงใจเจ้าน่ะ?”

 

“...ก็ใช่” เจ้าหนุ่มนั่นพูดออกมาทำให้ข้าพยักหน้าน้อยๆอย่างเข้าใจ ผู้หญิงน่ะยิ่งอายุมาก...ยิ่งจีบยาก (บางคน) ยกตัวอย่างก็แม่หญิงในใจข้าที่หมายจะเอาไปเป็นเมีย ปัจจุบันนางสะบัดก้นใส่ข้าแต่งงานมีลูกจนมีหลานไปแล้ว

 

“อื้มๆ” ข้าพยักหน้า อย่างผู้หญิงวัยที่โตกว่านี้...ถ้าเทียบจากอายุเจ้าหนุ่มตรงหน้าแล้วน่าจะไม่ใช่ผู้หญิงที่อายุห่างกันแค่ 2 – 3 ปีแน่นอน ไม่แน่...ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นหญิงวัยทองอายุ 30 กว่าปีแล้วก็ได้ “ถ้าอย่างนั้นขั้นแรกเจ้าต้องจริงใจกับเธอ”

 

“ฉันจริงใจเสมอ” บ๊ะ!

 

“อย่าดราม่า...อย่าทำตัวน่าเบื่อ ที่สำคัญเจ้าต้องพยายามไม่เรียกเธอว่าพี่หรือไม่ก็คุณ...” ข้าพูดออกไปตามประสบการณ์ที่เคยจีบผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ซึ่งเจ้าหนุ่มนั่นก็ฟังอย่างสงบดูจากหน้าตาแล้วคิดว่าคงจะกำลังเก็บเกี่ยวความรู้ “อีกอย่างหน้าตาเจ้าก็ไม่ได้แย่ หัดยิ้ม...แล้วพูดคำหวานๆ ชมเธอบ่อยๆซะสิ เดี๋ยวก็ได้...เชื่อลุง”

 

“...คำหวานๆ?” ข้าเบ้หน้าเอามือตบหน้าผากตนเอง เฮ้! บอกทีเถอะว่านี่เป็นการจีบคนครั้งแรกของเจ้า! “แบบไหน?”

 

“น่ารักดี...ตาคุณสวยนะ...หรือไม่ก็ตัวนิ่มดี อะไรเทือกๆนั้นนั่นแหละ” ข้าเหนื่อยใจกับลูกค้าตรงหน้าพลางหันไปหยิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่งให้เจ้าหนุ่มนั่น ไม่ใช่อะไร นิยายที่ข้าแต่งเล่นๆ...เป็นแนวหวือหวาไปซะหน่อย เพราะมันเป็นประสบการณ์ชีวิตข้าเอง “เอานี่ไป”

 

“มันคืออะไร?” ลูกค้าตรงหน้าข้าก้มมองหนังสือที่ถูกยัดให้อย่างสงสัย

 

“นิยายที่ข้าเขียนเองโดยใช้ประสบการณ์ส่วนตัว เอาไปลองอ่านแล้วทำตามดูก็ได้ข้าไม่หวง...อีกอย่างข้าให้ฟรีไม่คิดเงิน” ข้าพูดออกไป เห็นข้างกข้าวเย็นแบบนี้ ข้าก็มีคติประจำใจว่าจะไม่ขายหนังสือที่ตัวเองเขียนนอกจากข้าจะให้มันฟรีๆ “จะว่าไปคุยมาตั้งนานสองนาเจ้าหนุ่ม...มีชื่อมั้ย?”

 

“...เซเรฟ” ข้าเห็นเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดออกมา เซเรฟสินะ...เป็นชื่อฟังดูคุ้นหูไม่เบาเลยนี่นา

 

“ข้าราดิส...ถ้าจีบแล้วผลเป็นยังไงก็บอกข้าด้วยล่ะ” ข้าพูดแนะนำตัว อันที่จริงก็ไม่ได้อยากจะรู้เรื่องชาวบ้านเขานัก...แต่ในเมื่อเป็นเรื่องของลูกศิษย์ (ที่ข้าโมเมเอาเอง) ข้าก็อยากรู้นะว่าสุดท้ายจะจีบกันติดไหม? “ข้าคงจะอยู่เมืองนี้อีกสักอาทิตย์นึงก่อนกลับไปเมืองเดิมที่เคยขาย”

 

“ขอบคุณ” ข้ายิ้มรับพลางโบกมือส่งเจ้าหนุ่มที่ชื่อเซเรฟ

 

“จีบให้ติดล่ะ!” ก่อนที่จะตะโกนอวยพร...ส่วนเงินค่าข้าวเย็นนี้ ข้าก็อดตามเคย...

 

.

.

.

.

 

2 ชั่วโมงต่อมา

 

ระหว่างที่ข้านั่งสูบยาสูบม้วนที่ 5 ของวันอยู่ ลูกค้ารายที่ 2 ของข้าก็เข้ามาหยุดดูหนังสือบนแผงข้าด้วยแววตาพราวระยับ...อา...อย่างน้อยๆวันนี้ข้าก็ยังพอมีหวังกับข้าวเย็นอยู่ล่ะนะ “แม่หนู...สนใจเล่มไหนล่ะ?”

 

“หนังสือพวกนี้ลุงเขียนเองเหรอ?” แม่หนูลูกค้ารายที่ 2 ของวันถามข้าด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ว่านะแม่หนู...ถ้าข้าเขียนมันขึ้นมาเองทั้งหมด ข้าคงไม่มีเงินเข้ากระเป๋าสักแดงเดียวล่ะ

 

“ข้าแค่รับมาจากหลายๆที่” ข้าตอบตามจริง ซึ่งแม่หนูนั่นก็หยิบเล่มนั้นที เล่มนี้ที เปิดๆปิดๆอยู่หลายหน ดูจากท่าทางที่คล้ายกับลอกเจ้าแดงแจ๊ดนั่นมาข้าก็เพิ่มเปอร์เซ็นข้าวเย็นๆนี้ไปเป็น 70% ได้ “สนใจเล่มไหนเหรอแม่หนู”

 

“หมดเลยอ่ะลุง...เหมาเลยได้มั้ย” นี่มันเจ้าแดงแจ๊ด 2

 

“ได้ๆ แต่ข้าคิดไม่ถูกนา” เมื่อจบคำพูดข้าหน้าตาของแม่หนูตรงหน้าก็เหยเก พลางหยิบถุงเงินขึ้นมานับๆดูพร้อมๆกับบ่นไปด้วย อะไรจำพวกที่ว่า เงินค่าจ้างงานระดับ S คราวก่อนก็เหลือแค่นี้เอง อะไรเทือกๆนั้น...แต่ใช่เรื่องสิ เงินก้อนใหญ่วางตรงหน้าข้าจะไม่คว้าไว้ได้อย่างไร “เท่านี้เป็นไงแม่หนู”

 

“แพงอ่ะลุง!” ข้าย่นหน้า...แม่หนูนี่รู้ด้วยแหะว่าข้าแอบโก่งราคานิดๆหน่อยๆ นี่มันเจ้าแดงแจ๊ด 2 แน่นอน! ข้ารับประกัน!! “ขอแค่ 3 ล้านได้มั้ย?”

 

“3 ล้าน 5 ขาดตัวแม่หนู!” ข้ายื่นคำขาดทำให้แม่หนูนั่นยอมควักเงินออกมาทั้งน้ำตา เฮ้ๆ ทำแบบนั้นเหมือนกับข้ารีดไถเงินเลยน่ะสิ! แต่ใครสนกัน ข้ารับเงินมานั่งนับดูขณะที่แม่หนูนั่นก็ยืนรอข้านับเงินจนเสร็จพร้อมเปิดเนื้อหาด้านในดูไปเรื่อยๆ

 

“หนังสือ 10 กว่าเล่มๆละเกือบ 3 แสน...ลุงนี่เค็มชะมัด” ข้าได้ยินนะที่เจ้าบ่นน่ะแม่หนู

 

“ไม่พอใจข้าก็ยินดีคืนเงิน รับประกันได้เลยว่าไม่มีหนังสือพวกนี้วางขายที่ไหนแน่นอน ไม่เชื่อเจ้าก็ลองไปเดินหาดู” ข้าจีบปากจีบคอบอกแม่หนูนั่นด้วยน้ำเสียงที่ปลื้มปิติกับเงินก้อนใหญ่ วางใจเรื่องข้าวไปได้อีกหลายเดือน

 

“เอ้อ...นี่ลุง” แม่หนูนั่นเรียกข้า

 

“อะไรล่ะ? ถ้าขอลดล่ะก็ข้าไม่ให้” ข้าพูดดักตามวิถีเค็มไว้ก่อนจะได้มีเงินกินไปอีกนาน

 

“เปล่าๆ” แม่หนูนั่นตอบปฏิเสธ “ลุงฉันอยากจะจีบคนน่ะ...ลุงคิดว่าควรทำไงดี?”

 

คิ้วข้ากระตุกเล็กน้อย วันนี้มันวันอะไรเรอะ? ทำไมจู่ๆมีคนมาถามเรื่องวิธีการจีบคนเยอะจัง (แค่ 2 คนเอง) แต่ไหนๆก็ไหนแล้ว

 

“จีบคนอายุมากกว่า?” ข้าถาม

 

“เปล่าอายุน้อยกว่าต่างหากล่ะลุง” แม่หนูนั่นถือวิสาสะเดินมาหยิบเก้าอี้นั่งเอาแขนเท้าโต๊ะแผงลอยของข้าตอบออกมา ท่าทางคงได้คุยอีกนาน...

 

“น้อยกว่า...น้อยกว่าแค่ไหนล่ะนั่น” ข้าถามเพราะจากอายุแล้วแม่หนูนี่พึ่งจะ 20 ต้นๆเอง

 

“เฮ้อ...ก็เยอะอยู่” ข้าเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มพลางพยักหน้ารับรู้ เยอะอยู่...สินะ

 

“แม่หนู...ที่นี่มีกฎห้ามกินเด็กนะ” ข้าเตือนด้วยความหวังดีนะ แต่แม่หนูนั่นกลับทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ซะแบบนั้น

 

“หนูอายุมากกว่าลุงแล้วกัน” อ่าว...แม่หนู...พูดอย่างนี้รู้อายุข้ารึ?

 

“เฮ้อ...จีบเด็กล่ะก็ง่ายๆ แค่ตามเด็กให้ทัน ทำตัวน่ารักๆบ้าง เอาใจใส่นิดๆหน่อยก็น่าจะได้ไม่ยาก แม่หนูก็ออกจะสวย” ข้าพูดออกไปพลางสนใจเงินตรงหน้าต่อ ขณะที่แม่หนูลูกค้ารายที่ 2 ของข้าก็ส่งเสียงอื้อๆออกมาราวกับเก็บเกี่ยวความรู้ทั้งหมดนั้นเอาไว้

 

“จะว่าไปลุงชื่ออะไร?”

 

“ราดิส” ข้าตอบ “เจ้าล่ะ?”

 

“ซุยเซ็น” ข้าบันทึกชื่อบุคคลที่เหมือนเจ้าแดงแจ๊ด 2 ลงสมองไป ใช้เวลาไม่นานในการนับเงิน ทุกๆอย่างครบ หนังสือแม่หนูนั่นก็ครบและข้าเองก็คงจะได้เวลากลับไปเอาหนังสือมาขายต่อเสียแล้ว ที่เมืองต่อไป... “ลุง...นับเสร็จแล้วใช่มั้ย?”

 

“เสร็จแล้วเงินครบ” ข้าตอบแม่หนูซุยเซ็นไปพร้อมโบกมือไล่ “ขอบใจที่เหมา...แล้วก็ขอให้จีบเด็กติดโดยไม่โดนจับเข้าคุกก่อนล่ะ”

 

“ไม่โดนหรอกน่าลุง” แม่หนูซุยเซ็นพึมพำก่อนที่จะโยนหนังสือของข้าเข้าช่องมิติไป เวทย์น่าสนใจไม่เบานี่นา...หึๆ ข้าไล่สายตามองสำรวจลูกค้ารายที่ 2 ก่อนจะสะดุดตากับสัญลักษณ์กิลด์...แฟรี่เทล

 

อ่อ...กิลด์ของแม่หนูเวอร์มิลเลี่ยนลูกค้ารายย่อยของข้านี่เอง

 

.

.

.

.

 

วันถัดมา

 

หลังจากที่ซุยเซ็นได้จัดการลากพาเซเรฟมาที่เมืองใกล้ๆเพื่อหาอะไรกิน แต่สุดท้ายก็ต้องแยกย้ายกันไปคนละทางเพราะเจ้าหล่อนอยากจะหาคนที่เก่งๆเรื่องการจีบคนสักคนมาถาม โดยที่หารู้ไม่ว่าเซเรฟก็ทำเช่นเดียวกันกับเธอ

 

สุดท้ายทั้งคู่ก็มานั่งมองหน้ากันที่ห้องดินเนอร์ส่วนตัวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง...

 

“...” หญิงสาวจ้องมองหน้าเซเรฟครู่ใหญ่ก่อนที่จะเบนหน้าหลบสายตา มือก็ค่อยๆเริ่มทำการจัดการอาหารตรงหน้าไปหลายนาที ก็ยังไม่มีใครเริ่มพูด...ซุยเซ็นแอบเบ้หน้าน้อยๆเมื่อคิดถึงคำพูดที่ลุงราดิสแนะนำ ...ทำตัวน่ารักๆ ยังไงล่ะ? “ไม่กินงั้นเหรอ?”

 

“อะ...อื้ม” ชายหนุ่มตอบรับก่อนที่จะเริ่มจัดการอาหารตรงหน้า เขาคิดครู่ใหญ่ก่อนที่จะลองทำตามสิ่งที่เขียนในหนังสือที่ลุงราดิสให้มา เขาลิสไว้แล้วว่าข้อไหนควรทำก่อน ทำหลัง รวมถึงแผนสำรองด้วย “เมื่อวานนี้เสียเวลานานพอดูเลยนะ”

 

“ก็นะ...อยู่ในป่าลึกขนาดนั้น” ซุยเซ็นตอบออกไป

 

“...” เซเรฟเงียบก่อนที่จะเปลี่ยนไปใช้แผนต่อไป “ฉันถามเรื่องกฎหมายได้มั้ย?”

 

“ได้สิ...แต่ของสมัยนี้ไม่ค่อยรู้นะ”...รู้อยู่แค่ว่าห้ามกินเด็ก ซุยเซ็นตอบออกมาพลางต่อประโยคในใจ

 

“แอบชอบผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต ผิดกฎหมายข้อไหนงั้นเหรอ?” สิ้นคำพูดของเซเรฟสีหน้าของซุยเซ็นก็อึ้งไปครู่หนึ่ง...เมื่อเห็นท่าทีแบบนี้เซเรฟจึงหัวเราะน้อยๆ อย่างน้อยก็ยอมรับว่าหนังสือของลุงนี่ใช้ได้ดีเลยทีเดียว

 

“ฮะๆ...ไม่รู้สิ” หญิงสาวหัวเราะแห้งๆตอบกลับ ไม่รู้จะตอบอย่างไรจึงได้แต่ตอบข้างๆคูๆไป เจ้าหล่อนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแก่เกินไปหรือว่าวิธีการจีบของเซเรฟมันเหนือความคาดหมายของเธอไปกันแน่

 

และทั้งห้องก็เงียบไปอีกครู่หนึ่ง...

 

“ขอ 1 คำได้มั้ย?” เซเรฟเป็นฝ่ายเริ่มพูดอีกครั้งพร้อมๆกับมองอาหารในจานของซุยเซ็น ซึ่งสาวเจ้าก็เงยหน้ามองพร้อมพยักหน้าตอบ เจ้าหล่อนตักอาหารของตนเองยื่นจ่อปากของชายหนุ่มทันที แต่เซเรฟกลับยิ้ม “คำว่ารักน่ะ”

 

ปุบ!

 

จบคำพูดซุยเซ็นก็ยัดช้อนเข้าปากเซเรฟทันที เริ่มรู้สึกขนลุกแปลกๆกับวิธีการจีบของอีกฝ่าย ถึงเธอเป็นฝ่ายบอกว่าให้ลองจีบให้ติด แต่แบบนี้มันน่ากลัวเกินไป!

 

“เซเรฟ...ถ้านายจะจีบฉันด้วยวิธีนี้อีก สาบานได้เลยว่านายไม่มีทางจีบฉันติดเข้าใจมั้ย!” ซุยเซ็นพูดบอกกับอีกฝ่ายแต่ใบหน้าเธอกลับแดงจัดกับการโดนรุกแบบไม่ทันตั้งตัวเร็วขนาดนี้ เฮ้ๆ สมัยเธอน่ะ...แบบสมัยเธอจริงๆน่ะเวลาเขาจีบกันมันไม่ขนาดนี้นะ! แค่ดอกไม้สักดอกก็พอแล้ว แต่นี่อะไร๊!

 

“คนยุคนี้มันจีบกันหวือหวาขนาดนี้เชียว!!”

 

[28/03/2562]

 

เซเรฟ : สงสัยต้องเอาไปใช้บ่อยๆแล้วล่ะ


 

ซุยเซ็น : อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ!
 

 

ถ้าเจ๊รู้ว่านี่เป็นฝีมือเดียวกันกับลุงที่แนะนำเจ๊จีบล่ะก็คงอกแตกตาย 555+ ตอนนี้ขอให้ 2 คนนี้หวานกันสักเล็กน้อยก่อนที่จะกลับสู่เนื้อเรื่องหลัก (ตอนเบาๆสมอง)

 

ปล.มุขเสี่ยวจีบสาวที่ลุงราดิสใช้มันเป็นสมัยที่ลุงแกยังหนุ่มๆอยู่ คิดดูเอา...เจ๊จะรู้สึกกลัวก็ไม่แปลก ฮะๆ (เพราะสมัยที่ลุงราดิสแกจีบคนอื่นด้วยวิธีนี้ก็มีสาวๆจำนวนไม่น้อยที่วิ่งเตลิดหนีไป 555+)


 

***ส่วนลุงราดิสกับเจ้าแดงแจ๊ดนั้นมาจากเรื่อง เพราะผม...คือจอมมาร นิยายอีกเรื่องที่ไรท์เก็บเข้าไหดองไปแล้วจร้า ฮะๆ***
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #491 KimJungMin34 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 17:24

    เขินนนน ฟินมากกกกกกกก
    #491
    0
  2. #490 ford042 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 02:59
    ขอแบบนี้สักร้อยตอนเอาให้เลี่ยนไปเลย ชอบคู่นี้มาก
    #490
    0
  3. #489 KuThanarak2003 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:13

    wowเขินโว๊ยย
    #489
    0
  4. #488 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 22:42
    รีไซเคิลตัวละครสินะคะ
    #488
    1
    • #488-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 73)
      28 มีนาคม 2562 / 22:45
      ใช่แล้วค่ะ การรีไซเคิ้ลตัวละครคือดีมากค่ะ ไม่ต้องจำชื่อเยอะ แต่ลุงราดิสพึ่งผ่านการรีครั้งแรกค่ะ55
      (รีจนมีตัวละครชื่อเดียวกันเป็นนางเอกเกือบ 10+ เรือง)
      #488-1
  5. #487 N2612 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 22:25

    เขินเเทน~~
    #487
    0