Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 72 : ::โชคชะตาบทที่ 61 :: จุดเริ่มต้น (ภาคทาทารัส ปฐมบท)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

::โชคชะตาบทที่ 61 :: จุดเริ่มต้น (ภาค???ปฐมบท)

 

“สรุปแล้วตอนนี้พวกนายอยู่ที่กิลด์ไนท์วูฟ?” หลังจากที่ซุยเซ็นจัดการซัดเจ้าพวกขี้หลีตรงหน้าเสร็จก็พูดคุยอะไรเล็กน้อยพลางหรี่ตาลงสำรวจเจ้าพวกคนตรงหน้าหาสัญลักษณ์กิลด์ไนท์วูฟ และเมื่อเจอใบหน้าเจ้าหล่อนก็มืดครึ้มไปหลายส่วน

 

“จะ...เจ๊ ตั้งแต่ที่พวกเราโดนเจ๊ถีบ--โดนเจ๊ไล่ตะเพิดออกมาก็ไม่เคยทำอะไรไม่ดีเลยนะครับ!” อูลเรย์พยายามอธิบายด้วยเสียงสั่นๆ แต่เมื่อสบดวงตาสีดำสนิทก็เกิดอาการน้ำทั่วปาก “มันก็มีบ้าง...ที่จะไปละ...หลีสาว”

 

“อื้มๆ” ซุยเซ็นพยักหน้าเชิงรับรู้ก่อนที่เธอจะหมุนตัว “งั้นก็พาฉันไปที่กิลด์ของพวกนายหน่อยสิ”

 

“แต่!--- ครับ” กัสพยายามจะห้ามแต่ก็กลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไป จำยอมต้องพาซุยเซ็นกลับไปที่กิลด์ไนท์วูฟ... “ตะ...แต่เจ๊ระวังๆไว้หน่อยนะ”

 

“ระวังอะไร?” ซุยเซ็นถาม

 

“มาสเตอร์พึ่งโดนปลุกไปเมื่อกี้แล้วก็---” ยังไม่ทันที่เช็คจะอธิบายจบซุยเซ็นก็ส่งเสียง อ๋อ~~ ยาวๆออกมาเชิงบอกว่าเธอรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว เรื่องที่มาสเตอร์กิลด์ไนท์วูฟที่มักจะอารมณ์เสียเสมอตอนโดนรบกวนเวลานอน...

 

ใช้เวลาไม่นานทั้ง 4 คนก็เดินมาจนถึงหน้ากิลด์ไนท์วูฟ

 

โครม! คราม! มาสเตอร์!! อ๊ากกก หัวฉ้านนนนน

 

“เจ๊...เจ๊ไปเดินเที่ยวใกล้ๆรอจน เฮ้! เจ๊!” ยังไม่ทันที่กัสจะพูดจบสาวเจ้าก็เดินตรงดิ่งไปเปิดประตูทันทีโดยไม่กลัวว่าจะมีอะไรลอยใส่หัว เวลาพวกมาสเตอร์แล้วก็จอมเวทย์ระดับ S ของกิลด์ตีกันคนธรรมดาอย่างพวกเขาต้องรีบออกให้ห่างจากรัศมี 3 กิโลทันที

 

แอ๊ด ฟิ้ว!

 

ทันทีที่ซุยเซ็นเปิดประตูเข้าไปก็ต้องรีบเอามือคีบดาบปริศนาที่พุ่งมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาสีดำมองเข้าไปยังภายในกิลด์แล้วจู่ๆใบหน้าเธอก็แดงเถือก หญิงสาวเบือนหน้าหนีภาพตรงหน้าพลางกระแอมไอเล็กน้อย “อะแฮ่มๆ”

 

“!” ทันทีที่ได้ยินเสียงกระแอมไอสมาชิกกิลด์ไนท์วูฟทั้งหมดก็หันไปสนใจต้นเสียง โดยเฉพาะมาสเตอร์และจอมเวทย์ระดับ S ที่กำลังอยู่ในท่าส่อแง่ส่อง่ามที่ต้องรีบผละตัวออกจากกันทันที

 

“ฉันหาน้องเขยได้แล้วสินะ” ซุยเซ็นพึมพำเสียงแผ่วก่อนที่จะต้องรีบหันไปพูดกับน้องชายตนเอง “กลับมาแล้วริยะ”

 

“พี่!/คุณซุยเซ็น” หลายเสียงผสานกันเรียกบุคคลที่หายไปเกือบ 2 ปีได้ และสาวเจ้าต้องรีบยกมือเบรกน้องชายที่กำลังจะวิ่งพุ่งมากอดเธอเอาไว้เหมือนคราวก่อนทันที ซุยเซ็นเลือกเป็นฝ่ายที่จะเดินตรงไปหาน้องชายเธอแล้วเป็นฝ่ายกอดรัดฟัดเหวี่ยงซะเอง

 

“อ๊า! คิดถึงๆๆๆๆ คิดถึงสุดๆไปเลยริยะ!” กอดซะจนคนเป็นน้องแทบจะขาดอากาศหายใจตายกันไปข้างหนึ่ง “แก้มนิ่มๆ ตัวนิ่มๆแบบนี้...ฮรือ! ความโชตะนี้! ริยะเอ๋ย อย่าโตไปมากกว่านี้เลยน๊ะ!”

 

“เดี๋ยวสิ! ผมไม่ได้โชตะซะหน่อย!” ส่วนคนเป็นน้องที่โดนกอดรัดฟัดเหวี่ยงโวยวายเมื่อได้ยินเสียงพี่สาวที่วิจารณ์ตัวเขาออกมาก็เอามือฟาดกลางกะบาลอีกฝ่ายแล้วรีบถอยตัวหลบหลังคนใกล้ๆตัวทันที ถามว่าเขาดีใจจนอยากจะวิ่งไปกอดซุยเซ็นผู้เป็นพี่มั้ย? ก็อยาก...แต่ตอนนี้ความอยากมันหายไปเมื่อเจ้าหล่อนพุ่งตรงมากอดเขาแล้ว! “แล้ว...แล้วพี่หายไปไหนมาตั้งเกือบ 2 ปีน่ะ?”

 

“เดินเล่น” ซุยเซ็นตอบออกมาพลางมองน้องชายเธอที่หลบหลังคนอื่นด้วยสายตาเอ็นดู

 

“เดินเล่นอะไรล่ะ! พวกฉันนี่หากันให้ควั่กตั้ง 2 ปีเลยนะ!” ฟูหมินผู้ที่ลี้ภัยมาหลบหลังบาร์ยืดคอถาม

 

“ช่างมันเถอะน่า มาๆ มานั่งข้างๆพี่สาวมาริยะ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” ซุยเซ็นยิ้มแล้วยกมือโบกราวกับให้พวกเขาไม่ต้องใส่ใจเรื่องอะไรทั้งนั้น แล้วหันไปหาน้องชายของตนเองกวักมือเรียก “แล้วก็ยู...ฝากทำโทษไอ้เจ้า 3 ตัวนั้นด้วย มันไปหลีสาวมา”

 

“ครับ” ชายหนุ่มนามยูพยักหน้าให้ครั้งหนึ่งก่อนที่จะเดินออกไป ทิ้งริยะที่หลบหลังตนเองไว้กับพี่สาว และไม่นานน้องชายก็ต้องยอมเดินไปหาพี่สาวอย่างจำยอม

 

“ไปคุยชั้นสองแล้วกันนะครับ” ริยะพูดเชิญซึ่งซุยเซ็นก็พยักหน้า

 

เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องเล็กๆด้านบนชั้นสองก็พูดคุยเรื่องทั่วๆไปถึงความเปลี่ยนแปลงในช่วงเวลา 2 ปีที่ผ่านมา...

 

“ริยะ...เรื่องที่เจอพี่ไม่ต้องไปบอกใครนะ” จู่ๆระหว่างที่คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยๆซุยเซ็นก็พูดขัดน้องชายตนเองซะดื้อๆ เรียกหน้าตาที่สงสัยจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี “ให้พี่หายตัวไปแบบนี้ล่ะดีแล้ว...เพราะพี่จะออกเดินทางซะหน่อย”

 

“เดินทาง?” ชายหนุ่มทวนคำนั้นอย่างไม่เชื่อหู “แล้วแฟรี่เทลกับพวกคุณฮิบิคิล่ะครับ รายหลังน่ะทุกวันหยุดเนี่ยมาตามหาตัวพี่ให้ควั่กเลยนะ”

 

“...” ใบหน้าของซุยเซ็นเย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย “พี่ยังไม่อยากกลับ...ไม่รู้สิ แบบ...ขอเวลาเดินทางไปทำธุระแปปเดียวเดี๋ยวก็กลับล่ะมั้งนะ ฮะๆ”

 

“...” ใบหน้าของริยะหมองลงเล็กน้อยกับความเปลี่ยนแปลงของพี่สาวตนเอง “งั้นผมจะติดต่อพี่ได้ยังไงครับ?”

 

“นั่นสินะ...งั้นไอ้นี่แล้วกัน” หญิงสาวคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะให้ความสนใจกับกระถางต้นไม้เล็กๆที่ถูกตกแต่งในห้องตรงหน้าเธอ เจ้าหล่อนแตะไปที่โต๊ะที่ว่างเปล่าตรงหน้า ฉับพลันนกพิราบก็ถูกสร้างขึ้นมา “เจ้านี่จะหาตัวพี่เจอ...อยากจะติดต่ออะไรก็ให้เจ้านี่ไปส่งแล้วกันนะ”

 

“...แหะๆ นึกว่าต้องส่งข่าวผ่านต้นไม้ซะแล้ว” ริยะที่เห็นพี่สาวมองต้นไม้ที่วางประดับอยู่กลางโต๊ะพักหนึ่งถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะค่อยๆเอื้อมมือไปลูบหัวนกพิราบขาวตรงหน้าเล่น “แล้วบอกได้มั้ยครับ พี่จะออกเดินทางไปไหน”

 

“อื้ม...ก็หาของนิดหน่อย” ...แล้วก็แวะไปหาเจ้าเด็กแก่แดดคนหนึ่งด้วย  ซุยเซ็นตอบตามจริงพลางต่อประโยคที่พูดในใจตนเอง หญิงสาวยิ้มหวานครู่หนึ่งก่อนที่จะยืนขึ้นเป็นการบอกกลายๆว่าเธอจะไปแล้ว

 

“เดินทางดีๆนะครับ” ผู้เป็นน้องอวยพร

 

“วางใจได้เลย...เดี๋ยวพี่จะหาสินสอดดีๆมาสู่ขอยูให้เรานะ” ซุยเซ็นมองหน้าต่างพลางพูดประโยคหนึ่งออกมา ประโยคที่คิดจะพูดเมื่อนานมาแล้ว แหมๆ อยู่มานานขนาดนี้เธออยากเห็นน้องชายที่สุดแสนจะโชตะคนนี้ขายออกซะทีละนะ

 

“...” ริยะทวนคำพูดพี่สาวในใจพลันใบหน้าก็ขึ้นสีแดงจัด “เดี๋ยวสิพี่! ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมกับยูเป็นแค่เพื่อนกัน!”

 

แต่มันสายไปแล้วหลังจากที่ริยะโวยวายหญิงสาวก็เปิดหน้าต่างก่อนที่จะกลายร่างเป็นนกเพลิงบินรอดออกจากหน้าต่างขึ้นสู่ท้องฟ้าไป

 

แอ๊ด

 

“ไปแล้วงั้นเหรอ?” หลังจากที่ซุยเซ็นออกมาจากห้องพักใหญ่ๆ ชายหนุ่มนามยูก็เดินเข้ามาหาริยะ ซึ่งมาสเตอร์หนุ่มก็ถอนหายใจออกมาพลางพยักหน้าตอบเขา “แล้วจะกลับมาอีกหรือเปล่า?”

 

“นิสัยอย่างพี่น่ะ...คงจะอีกนานกว่าจะกลับมา”

 

“ก็เป็นราชินีจอมหนีเที่ยวนี่นะ”

 

.

.

.

.

 

ฮูก!

 

เสียงร้องอันเป็นเอกลักษณ์ของนกฮูกตัวโตนามบิสกิตที่ทำหน้าที่แทนนกพิราบสื่อสารร้องออกมา พลางค่อยๆบินลงต่ำลงมาสู้แขนของชายหนุ่ม ให้เขาเอาจดหมายที่ถูกใส่มาในกระเป๋าบนลำตัว

 

“ขอบใจ” เซเรฟพูดกับบิสกิตครั้งหนึ่งก่อนที่จะหยิบขนมชิ้นเล็กๆให้มันแทนคำขอบคุณ เขาเปิดกระเป๋าแล้วหยิบของข้างในออกมาเปิดดู “หื้อ?” น่าแปลกที่คราวนี้ซุยเซ็นไม่ได้เขียนตอบเขากลับด้วยกระดาษแต่กลับกลายเป็นใบไม้ที่ขนาดไม่ใหญ่มากนัก

 

ชายหนุ่มหยิบมันพลิกด้านหลังดูก่อนจะพลิกกลับมาด้านเดิมก็ไม่พบตัวอักษรที่ถูกเขียนไว้แม้แต่น้อย ใบหน้าก็ค่อยๆเปลี่ยนมาเป็นงงงัน ถึงเขาจะใช้พวกใบไม้ส่งไปให้อีกฝ่ายแต่ก็เขียนมันลงไปด้วยเวทย์...แต่นี่บนใบไม้ในมือเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดสักเส้นเลย

 

“บิสกิต” หลังจากที่พยายามกวาดตาหารอยเขียนอยู่นาน เซเรฟก็ยอมแพ้แล้วหันไปหานกฮูกสื่อสารของตนเองพร้อมๆกับเสียงที่ดูน่ากลัวขึ้นหลายเท่า

 

ฮู๊ก!

 

“จดหมายนั่นไม่ได้มีอะไรผิดหรอก” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้เค้นถามอะไรเจ้าบิสกิตที่น่าสงสารเสียงหวานก็ดังขึ้นพร้อมๆกับแสงสีฟ้าอ่อนๆที่ลอยลงมาจากฟ้าก่อนที่จะปรากกฎเป็นร่างบางของหญิงสาว

 

“ซุยเซ็น? ทำไม...” เซเรฟเรียกอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ซึ่งหญิงสาวก็ยกยิ้มหวานให้ครั้งหนึ่งพร้อมๆกับชี้ลงบนใบไม้ใบเดิมเป็นการใบ้ “ถ้ายังไม่รู้ล่ะก็...กลับล่ะ”

 

“เดี๋ยว!” เซเรฟเรียกรั้งอีกฝ่ายเอาไว้พลางก้มมองมันอีกครั้ง พลางค่อยๆเอามือไปจิ้มใบไม้เล็กๆนั่นครั้งหนึ่งอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก...

 

วิ้ง!

 

‘ถึงเซเรฟ

จะจีบข้ามันยังเร็วไปร้อยปี! เจ้าเด็กแก่แดดเอ้ย!!’

 

“!!” อ่านจบชายหนุ่มก็เงยหน้ามองคนตรงหน้าตนเองทันที

 

“ก็อย่างที่บอกไป...ถ้าคิดจะจีบกันจริงๆมันยังเร็วไปร้อยปีนะเจ้าเด็กแก่แดด” ซุยเซ็นยักคิ้วให้ข้างหนึ่ง ก่อนที่จะเดินไปหยิบจดหมายใบไม้ของตนเองขึ้นมาแล้วก็ฉีกทิ้งเรียกสีหน้าตื่นตกใจจากเซเรฟทันที เขาเก็บจดหมายทุกฉบับจากซุยเซ็นเอาไว้นะ!

 

“ทำไม...ก็ตอนนั้นมัน...” เซเรฟพยายามจะถามแต่รู้สึกว่าก้อนบางอย่างจุกในลำคอจนไม่สามารถพูดไปได้ เขารู้มาตั้งแต่เมื่อราวๆ 4 ปีก่อนแล้วว่าทั้งเซฟิเรียแล้วก็ซุยเซ็นเป็นคนๆเดียวกัน ไม่ใช่ร่างที่เกิดใหม่

 

“เรื่องมันยาว” ซุยเซ็นเดินตรงมานั่งข้างๆอีกฝ่าย “ขี้เกียจเล่า”

 

“...” เซเรฟนั่งมองอีกฝ่ายเงียบๆ กระทั่งเลื่อนสายตามาที่ตราสัญลักษณ์ของแฟรี่เทล “ไม่กลับไปงั้นเหรอ?”

 

“จะว่าไปเจ้าน่ะชอบข้าที่เป็นแบบเซฟิเรียอาจารย์ของเจ้าหรือว่า...แบบที่เป็นคนบ้าๆแบบซุยเซ็นล่ะ?” แต่สาวเจ้าไม่ตอบกลับเธอเลื่อนสายตาไปมองอีกฝ่ายพลางเอียงคอเล็กๆ

 

“จะเป็นแบบไหนคุณก็คือคุณ...ผม...ฉันชอบหมดนั่นแหละ” เซเรฟพูดออกมาตามจริง แต่ถ้าให้พูดความจริงอีกหน่อยคือเขาชอบซุยเซ็นมากกว่าตรงที่เธอยิ้มง่าย อายเป็น (?) แล้วก็แสดงท่าทีแบบที่เซฟิเรียไม่เคยแสดงมันออกมาให้เขาได้เห็น

 

“...” ซุยเซ็นทำหน้าตาหยี๋ๆออกมาพลางพึมพำเบาๆ “เด็กหลายใจ”

 

“อะไรกัน! คุณก็หลายใจ!” เขาสวนกลับทันทีมงกุฎดอกไม้นั้นแวบเข้ามาในหัว ทั้งๆที่พยายามไม่หงุดหงิดแท้เชียวนะ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาโดนซุยเซ็นพูดใส่แบบนี้ถึงพาลอารมณ์เสียทุกครั้งไป “...ช่างมันเถอะ”

 

“ว้ายๆ เด็กขี้หึงล่ะ” หญิงสาวที่รู้ว่าโดนเซเรฟเข้าไปในจิตใจแกล้งร้องแซวออกมา แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มเบือนหน้าหนีพร้อมใบหน้าแดงๆ เธอก็หัวเราะร่าแล้วค่อยๆกลับสู่ท่าทีสงบเช่นเดิมพลางเปลี่ยนเรื่อง

 

วู้ม!

 

“นายนี่นะ...ชอบอยู่ในที่ๆชวนให้ดูหดหู่ไม่เบาเลย” ซุยเซ็นบ่นหลังจากที่เธอหยุดหัวเราะได้ไม่นานไอแห่งความตายก็แผ่ขยายออกมาจนกลืนกินชีวิตรอบๆด้านจนหมดสิ้น จากที่เป็นป่าสวยๆกลายเป็นป่าแห่งความตายไปซะได้

 

“ช่วยไม่ได้...เพราะมีคุณอยู่ ถึงได้เป็นแบบนี้” เซเรฟพูดออกมาเสียงแผ่ว เมื่อครู่เขาไม่ได้ควบคุมคำสาปในตัวไว้เลยทำให้รอบๆตัวเป็นแบบนี้ ใช่...เพราะมีเธออยู่เขาเลยคิดถึงคุณค่าของชีวิตตนเอง ส่วนหญิงสาวที่โดนกล่าวหาก็เลิกคิ้วพร้อมชี้ตนเอง “แต่ฉันก็อยากให้เธอ...อยู่ด้วยกันตลอดไป

 

เมื่อได้ฟังคำพูดนั้นหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาพลางยกมือขึ้นวาดไปรอบๆกายตนเอง พลันอากาศรอบๆบริเวณก็เต็มไปด้วยอีเทอร์นาโน ต้นไม้ที่เคยแห้งตายค่อยๆกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งทำให้ชายหนุ่มหันไปมองเธออย่างรวดเร็วราวกับขอคำตอบ

 

“เธอ...จริงๆแล้วคุณเป็นใครกันแน่” ข้อสงสัยที่เคยเกิดขึ้นมาเมื่อครั้งนานมาแล้วได้ถูกถามขึ้นมาอีกครั้ง

 

หึๆ

 

“เรื่องนั้นเจ้าต้องหาคำตอบเอง...” ซุยเซ็นหัวเราะแล้วขยับตัวไปนั่งตรงหน้าของเซเรฟ

 

ว่าจบหญิงสาวก็ค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาเซเรฟเรื่อยๆกระทั่งริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน พลันหญิงสาวจึงทำตามที่เคยอ่านผ่านๆมา สิ่งที่เรียกว่าการจูบ ครู่หนึ่งซุยเซ็นก็ผละตัวออกมาพร้อมๆกับมองผลงานของตนเองด้วยความภาคภูมิใจที่ทำให้เด็กแก่แดดของเธอเป็นฝ่ายหน้าแดงก่อนได้

 

หญิงสาวค่อยๆเอาลิ้นเลียริมฝีปากตนเองพร้อมรอยยิ้มยี่ยวน “ถ้าอยากให้ข้าอยู่กับเจ้าตลอดไป ก็จีบให้ติดซะสิ...หึๆ เมื่อถึงวันนั้นล่ะก็...”

 

“ข้าก็จะอยู่ข้างๆเจ้าไปจนกว่าเจ้าจะรำคาญเลยล่ะ เจ้าเด็กแก่แดด

 

[27/03/2562]

 

อร๊ายยยย! พระเอกมาแล้ว! และก็...เจ๊รุก เจ๊ซุยรุก! เจ๊ซุยรุกกกกแล้ววววว//ลมแดรกกก

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #486 ไนท์ เบล (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:14

    อะ..อะ..นะ..นี่มัน..//หาเสียงไม่เจอเเล้ว???

    ตายละกรี้ดดดดด!!โอ้ยเขิลทั้งเขิลทั้งฟิน

    อยู่ด้วยกันตลอดปาย~~~~

    #486
    0
  2. #485 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:04

    ชอบคู่นี้อ่าาาาา ฟินมากๆเลย
    ขอบคุณน้าาาาาที่ลง

    ขอฉากหวานๆของสองคนนี้อีกนะ
    #485
    0
  3. #484 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 19:53

    อุ๊ยตายจริง
    #484
    0
  4. #483 N2612 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 18:03

    สนุกสุดโก้ยย~~~~
    #483
    0