Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 67 : ::โชคชะตาบทที่ 56 :: ไม่คู่ควร (ภาคฟินิเชี่ยน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

***เน้น! ลืมบทที่ไรท์ปูมาว่าริกกะจะทรยศไปก่อนนะคะ!***


::โชคชะตาบทที่ 56 :: ไม่คู่ควร (ภาคฟินิเชี่ยน)

 

[Rika’s Tell]

 

ตัวข้าเป็นมนุษย์ธรรมดาที่บังเอิญได้เจอกับเซเรน...ไม่สิ...ท่านเซฟิเรียในสมัยเด็กตอนที่ข้าคิดว่าตัวเองเสียจุดยืน เสียทุกสิ่งไปแล้ว ตอนนั้นข้าคิดที่จะทิ้งชีวิตนี้ไปซะ จะได้หมดสิ้นซึ่งความเจ็บปวดเสียที...แต่เซเรน...แต่ในวันนั้นข้าถูกใครบางคนฉุดขึ้นมาจากความสิ้นหวังนั้น

 

เซเรนเป็นคนช่วยข้าไว้ มอบชื่อให้แก่ข้า มอบชีวิตใหม่ให้แก่ข้า ข้ารู้สึกขอบคุณนางมากๆ เซเรนเป็นถึงราชินีของเหล่าวิหคเพลิง เผ่าพันธุ์อันทรงอำนาจที่สุดในโลกนี้...ตอนที่ข้ารู้ตัวตนของเซเรนข้ากลัวจนตัวสั่น...กลัวว่านางจะจับข้ากิน...กลัวว่านางอาจจะแค่จับข้ามาเลี้ยงแก้เบื่อ

 

แต่ก็ไม่...นางไม่ได้ทำแบบนั้น...

 

เซเรนทำสิ่งที่ข้าไม่คิดว่ามันจะสามารถมีอยู่ได้ให้มีอยู่ ณ อาณาจักรฟินิเชี่ยนแห่งนี้...เมืองมนุษย์ ถึงแม้เหล่าแม่ทัพจะคัดค้านแต่นางก็ดื้อดึงที่จะทำ...ข้านับถือนาง

 

เซเรนเป็นหญิงสาวที่มีความงดงามและจิตใจดีเป็นที่สุด...ข้าเชื่อว่าตัวข้าไม่ใช่เพียงคนเดียวที่คิดแบบนั้น ทุกๆวันที่ข้าถูกรับมาเป็นลูกบุญธรรมเซเรน...นางเลี้ยงดูข้าดีมาก...ถึงแม้จะไม่ค่อยมีเวลาว่างแต่ก่อนนอนทุกคืนเซเรนจะมาพร้อมๆกับหนังสือเล่มหนึ่งมาอ่านนิทานให้ข้าฟังทุกคืน

 

เรื่องราวในฝันของเจ้าหญิงและเจ้าชาย...ที่พบรักโดยบังเอิญ ฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย สุดท้ายก็ได้อยู่เคียงคู่กันจนวาระสุดท้าย

 

ข้าชอบเซเรนตั้งแต่แรกเห็น...สมัยที่ข้ายังเป็นเด็กไม่รู้ความ...ข้าเคยคิดมาโดยตลอดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนั้นหรือกระทั่งในเวลาต่อๆมาคือความนับถือ...ความเทิดทูน และรักเซเรนเหมือนแม่ของตนเองแต่ว่าเมื่อโตขึ้นข้าจึงได้รู้...

 

ความรู้สึกนั้น...มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นมา

 

ข้ารักเซเรน

 

ไม่ใช่ความรู้สึกผูกพันแบบแม่ลูกหรือเพื่อน...แต่เป็นความรักเหมือนกับบุรุษและสตรี ข้ารู้ว่ามันบ้า หากให้เทียบความต่างระหว่างข้ากับนาง เซเรนเป็นเหมือนนางฟ้าที่อยู่บนสวรรค์อันสูงส่งส่วนตัวข้าเป็นเพียงแค่ก้อนกรวดริมทาง...เผลอๆอาจจะจมอยู่ใต้พสุธาจนไม่อาจเห็นท้องฟ้าได้ด้วยซ้ำไป

 

แต่ถึงแบบนั้นข้าก็ยังแอบหวัง...ว่าการกระทำของเซเรนต่อข้า...ไม่ใช่การกระทำของแม่ต่อลูก...แต่สุดท้ายนั่นก็เป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น

 

ดังนั้นแล้ว...

 

“อย่างนี้ล่ะดีแล้วริกกะ” ข้าพูดให้กำลังใจตนเอง ตัดสินใจที่จะเก็บเอาความลับนี้ไปจนกว่าตัวข้าจะกลับคืนสู่ดิน “แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็เกินพอแล้ว...ตอนนี้เจ้าแค่มุ่งที่จะเรียนและช่วยงานเซ---...ท่านเซฟิเรียก็พอแล้ว”

 

ข้าพูดกับตนเองอย่างแผ่วเบาระหว่างที่ฝึกทำสมาธิอยู่ในห้องของตนเองที่เต็มไปด้วยหนังสือ ข้าหวังว่าตัวข้านั้นอาจจะสามารถใช้เวทย์ได้ ถึงจะไม่ได้หวังขนาดนั้นแต่ขอแค่เข้าใจการทำงานของอีเทอร์นาโนบางทีข้าอาจจะช่วยงานวิจัยของเซเรนได้

 

อา...ท่านเซฟิเรียสิ...ต่อไปเจ้าต้องเรียกเซเรนว่าท่านเซฟิเรียเข้าใจมั้ย?!

 

“เฮ้อ...ข้าคงจะบ้าไปแล้วแน่ๆ” ข้าบ่นพึมพำกับตนเองหลังจากที่เถียงกับตัวเองในใจ สายตามองสบไปที่หนังสือที่เปิดค้างไว้...หนังสือร่างงานวิจัยของเซเรนถึงข้าจะด้อยความรู้แต่ว่าก็พอจะเข้าใจและหวังว่าจะช่วยนางได้...

 

ข้าคงตอบแทนท่านไม่ได้มาก...แต่ชีวิตนี้ข้ายกให้ท่าน...

 

“ถึงแม้ท่านอาจจะมองข้าเหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง” ข้าไม่ได้อยากน้อยใจ...แต่เมื่อฟังคำพูดหรือข่าวลือในตอนที่ไปในเมืองมนุษย์เพื่อไปหาชาล็อตกับอเล็กซานด้าคำพูดพวกนี้มักกวนใจข้าอยู่เสมอจนอาจทำให้ข้าไขว้เขว...

 

เพี๊ยะ!

 

“ไม่ริกกะ...เจ้าไม่ควรน้อยใจ...เจ้าไม่มีสิทธิน้อยใจ” ข้าตบหน้าตนเองแล้วพูดเตือนสติในเมื่อตัดสินใจเช่นนั้นแล้วก็จงทำต่อไปให้สุดชีวิต ต้องทำตามที่ตัวเองตั้งใจไว้ให้ได้สินริกกะ!

 

เซเรนไม่เคยโกหกเจ้า! ไม่โกหกและจะไม่มีวันด้วย!!

 

“เอาล่ะ! ลุย!” หลังจากที่ข้าเรียกสติตัวเองได้แล้วก็เริ่มทำการบ้านที่ท่านเซฟิเรียสั่งไว้...ภาชนะ...ภาชนะ...ภาชนะ...

 

[Rika’s Tell End]

 

ในระหว่างที่เวลากำลังไหลผ่านไปเรื่อยๆ ทุกๆสิ่งย่อมมีการเปลี่ยนแปลงในครานี้ริกกะมีอายุ 22 ปีบริบูรณ์ เธอตั้งใจใฝ่เรียนและช่วยเรื่องงานวิจัยของเซเรนเป็นส่วนมาก อีกทั้งยังคิดเวทย์ลักษณะใหม่ๆซึ่งมีอานุภาพสูงให้เป็นความรู้แก่เหล่าแม่ทัพให้ทำศึกปกป้องดินแดน...

 

“มหาเวทย์” โฟราเซี่ยนทวนคำออกมาอย่างไม่เชื่อหู “เด็กมนุษย์นั่นคิด?”

 

“ใช่...ริกกะเก่งใช่มั้ยล่ะ! เนอะๆ” เซเรนยิ้มกว้างทำใหน้าเพ้อฝันเมื่อเห็นว่าริกกะใช้ความรู้ที่เธอสอนไปได้เป็นอย่างดี ทั้งยังสามารถแบ่งเบาภาระเรื่องเทคโนโลยีของอาณาจักรไปอย่างก้าวกระโดด “เห็นมั้ยๆ อุปกรณ์เวทย์ที่ใช้กันเกือบครึ่งของอาณาจักรเป็นฝีมืองานวิจัยแก้ไขของริกกะทั้งนั้น! ข้าบอกแล้วว่านางไม่ได้เลวร้าย!

 

“แต่ข้าก็ยังไม่เชื่อสนิทใจ” โฟราเซี่ยนมองไปรอบๆปราสาท อคติต่อตัวริกกะเริ่มลดน้อยลงเมื่ออีกฝ่ายพิสูจน์ตัวเองด้วยการช่วยงานในด้านต่างๆมากมาย “ระวังตัวไว้ด้วย”

 

“ง่า” เซเรนทำหน้าผิดหวังเมื่อเห็นว่าโฟราเซี่ยนยังคงไม่ไว้ใจและยอมรับริกกะกับมนุษย์เสียที แต่อย่างน้อบยท่าทีของโฟราเซี่ยนเองก็ดีกว่าตอนแรกจมล่ะนะ “งั้น...ที่มาวันนี้ไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับลูกข้าแล้วเหรอ?!

 

“ลูกบุญธรรม” โฟราเซี่ยนแก้ให้ก่อนที่หญิงสาวร่างโปร่งบางจะถอนหายใจ “อีก 3 วันจะถึงกำหนดงานเทศกาลใหญ่ในรอบร้อยปีแล้ว”

 

“อ๋อ...” เซเรนส่งเสียงออกมาเพราะปีนี้เวียนมาถึงมือของโฟราเซี่ยนต้องรับผิดชอบนี่เอง มิน่าล่ะอีกฝ่ายถึงเดินทางมาที่ปราสาทบ่อยๆ “แล้ว?”

 

“...” หญิงสาวในชุดดำเงียบไปก่อนที่จะพูดออกมา “ข้าคิดว่าควรจะจัดให้...พวกมนุษย์ร่วมด้วย”

 

“เห~~~~” เซเรนส่งเสียงเชิงหยอกล้อใส่คนที่เสนอความคิด เห็นแก้มของแม่ทัพหญิงผู้เก่งกาจและเย็นชาแดงแจ๋ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย “เจ้าแมวดื้อตัวนี้ไปตกหลุมรักมนุษย์หน้าไหนเข้าล่ะเนี่ย?”

 

“ยุ่งน่า!” โฟราเซี่ยนตวาดใส่เพื่อปิดกั้นความเขินอาย “ข้าไม่ได้รักมนุษย์หรือชอบมนุษย์อะไรทั้งนั้นแหละ! เอา...เอาเป็นว่า! ยังไงท่านก็ยอมสินะข้าจะได้ทำตามกำหนดการ”

 

“อื้อๆ” เซฌรนพยักหน้าก่อนที่โฟราเซี่ยนจะขอตัวเดินออกไป ร่างบางรอจนสัมผัสไอเวทย์ของอีกฝ่ายไปจากปราสาทแล้วก็กระโจนออกจากห้องเพื่อไปที่ห้องสวดภาวนาของโครอฟทันที “โครอฟๆ!

 

ปึ่ง!

 

“ทะ...ท่านเซฟิเรีย?” ชายหนุ่มสะดุ้งหันกลับมามองคนที่เข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจก่อนที่จะขยับตัวบังคนข้างตัว ที่เซเรนคิดว่าเป็นผู้หญิงชาวมนุษย์คนหนึ่ง “เอ่อ...คิดว่า...”

 

“เห...อะไรล่ะเนี่ย...” เซเรนที่กำลังจะให้โครอฟสืบข่าวของโฟราเซี่ยนต้องทำหน้าตาย “วันนี้มันวันอะไรกัน...คราวก่อนก็โฟล์ค...แล้วก็เจ้า...”

 

“คะ...คือไม่ใช่...ขออภัยด้วยครับ...แต่กระหม่อม” ยังไม่ทันที่โครอฟจะพูดจบเซเรนก็ยกมือห้าม ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เข้าใจพวกเขานะ แต่สิ่งที่มั่นใจอย่างหนึ่งที่เธอเข้าใจคือที่เหล่าแม่ทัพบางคนที่ครองโสดมานานนมอาจเพราะไม่มีคนที่ถูกชะตาที่จะใช้ชีวิตร่วมกันด้วย

 

“ข้าไม่ว่าหรอก...ความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนกันล่ะ...จริงสิ...ข้าวานเจ้าหน่อยนะเรื่องงานเทศกาลที่จะถึงในอีก 3 วันน่ะ...ส่งสาสน์เชิญเมืองข้างๆมาด้วยล่ะ” เซเรนพูดออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ ก่อนที่จะถือโอกาสสั่งงานโครอฟเลยทันที “ส่วนวันเทศกาลข้าให้เจ้าหยุด...ขอให้มีความสุขนะโครอฟ”

 

“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ!” โครอฟนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งพูดออกมาพร้อมๆกับก้มหัวให้อีกฝ่ายที่ยิ้มให้ เซเรนมองภาพของมือของโครอฟและหญิงสาวแปลกหน้าจับมือกันแน่นก็อดที่จะยิ้มยินดีไม่ได้ เธอมองภาพนั้นก่อนที่จะเดินออกไป

 

.

.

 

“เวลานี่น่ากลัวจังนะครับ” เสียงของริยะดังขึ้นหลังจากที่เซเรนเดินออกมาจากห้องสวดภาวนาของโครอฟแล้วทำเอาผู้เป็นพี่สะดุ้งตกใจทันที “เฮ้อ...แต่ที่น่าช็อคกว่าคือโฟราเซี่ยน...ผมล่ะอยากรู้จริงๆว่าผู้ชายโชคร้ายคนนั้นเป็นใคร”

 

“จริงด้วยสินะ...” เซเรนพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องชายตนเอง แอบสงสารผู้ชายคนนั้นหน่อยๆ แต่ก็แอบทึ่งที่สามารถจีบคนอย่างโฟราเซี่ยนได้! “พี่ควรออกกฎหมายแต่งงานระหว่างมนุษย์กับวิหคเพลิงด้วยสินะ”

 

“มีก็ดีครับ” ริยะพูดออกมา “จริงสิ...พี่ครับ...วันงานเทศกาลไปเที่ยวกันนะ”

 

“มันก็ดีนะ...แต่พี่ไปไม่ได้น่ะจ๊ะ” เซเรนตอบรับความคิดนั้นก่อนที่หน้าของเหล่าเจ้าเมืองต่างๆที่มักจะมางานเลี้ยงที่ปราสาทตลอดก็ปัดเรื่องเที่ยวทิ้งไปได้เลย “ขอโทษนะริย๊ะ!

 

“ไม่เป็นไรครับ...งั้นผมไปกับยูและฟูหมินก็ได้...ไปนะครับ” ริยะพูดตอบออกมาก่อนที่จะขอตัวลาเพื่อไปฝึกวิชาดาบต่อ

 

“เทศกาล...” เมื่อเหลือเซเรนอยู่คนเดียวเธอก็คิดถึงงานเทศกาลฝีมือของโฟราเซี่ยน ว่ามันจะอลังกาลแค่ไหนก่อนที่ภาพของริกกะจะแวบเข้ามาในหัว “อยากไปเที่ยวด้วยกันจัง...แต่ถ้แค่แปปเดียว...ก็ไม่น่าจะเป็นไรล่ะมั้งนะ...”

 

.

.

 

“ไปเที่ยวงานเทศกาล?” ริกกะที่ถูกเซเรนชวนเลิกคิ้วสูง เธอเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารด้วยตาปรือๆ ขอบตาดำคล้ำราวกับอดนอนมานานมาก...หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเพื่อทบทวนความจำ... “ไม่ได้ค่ะ!

 

“ทะ...ทำไมล่ะ?!

 

“ท่านเซฟิเรียวันนั้นท่านต้องอยู่ร่วมงานเลี้ยงที่ปราสาท...ถึงจะเป็นตอนเย็นแต่ช่วงเช้าท่านก็มีนัดกับท่านสกาเล็ตนะคะ” ริกกะที่เคยเห็นและได้ยินตารางในวันนั้นผ่านๆมาจากทั้งหลายๆด้าน (ทางโครอฟและโฟราเซี่ยน) พูดดักเอาไว้ “ดังนั้นไม่ได้ค่ะ!

 

“...อ๋า! ริกกะใจร้าย!

 

“เฮ้อ...” ริกกะถอนหายใจออกมาเมื่อมองอีกฝ่ายที่ดูไม่เปลี่ยนไปสักนิดร้องไห้งอแงราวกับเด็กๆ ทั้งๆที่เมื่อก่อนหน้านี้เซเรนไม่เคยมีท่าทางแบบนี้หลุดออกมาเลยแท้ๆ แต่แบบนั้นก็ทำให้เจ้าหล่อนอดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า...เซเรนจะทำท่าทีแบบนี้กับเธอแค่คนเดียว “อย่าทำตัวเป็นเด็กเลยค่ะท่านเซฟิเรีย...ข้าไม่ไปค่ะ...และท่านก็ต้องไม่โดดนัดท่านสกาเล็ตด้วยค่ะ”

 

“ง่า” เซเรนทำหน้าง้ำงออย่างขัดใจแต่ก็ยอมอีกฝ่ายแต่โดยดี “ริกกะเนี่ย...ชักจะเหมือนโครอฟตอนเข้มงวดคนที่ 2 แล้วนะ”

 

.

.

.

 

ณ เมืองอุลทราส

 

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันภายในห้องโทนสีแดงดำที่ดูอึมครึมมีร่างของชายหนุ่มเรือนผมสีแดงเพลิงกำลังแกว่งแก้วไวน์เล่น...ก่อนที่จะเลียริมฝีปากของตนเองเมื่อนึกถึงเรื่องบางอย่างที่ได้วางแผนมานานหลายปี

 

ก๊อกๆ

 

“ท่านรีเดน...กระผมพามนุษย์นามชาล็อตมาแล้วครับ” เสียงทุ้มของพ่อบ้านดังขึ้นไม่กี่วินาทีต่อมาประตูไม้โอ๊คก็เปิดออกปรากฏร่างของหญิงสาวเรือนผมสีส้มสวย ใบหน้าครึ่งหนึ่งเป็นแผลจากกรงเล็บของอะไรสักอย่าง

 

“เจ้าคงแปลกใจที่ข้าส่งคนให้ไปจับตัวเจ้ามาสินะ” รีเดนพูดออกมาในสิ่งที่ชาล็อตสงสัย “ไม่ต้องห่วงข้าแค่อยากจะยื่นข้อเสนอกับเจ้า”

 

“อะไร?” ชาล็อตถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “ท่านจับข้ามาแบบนี้ไปมันจะได้ประโยชน์อะไร”

 

“มีแน่...ข้าอยากให้เจ้าช่วยเรื่องหนึ่ง” รีเดนกล่าวออกมา เขาวางแก้วไวน์ลงกับโต๊ะเดินตรงมาจับเส้นผมสีส้มของชาล็อตขึ้นมาสูดกลิ่น ริมฝีปากเริ่มแสยะยิ้มร้ายออกมา “เรื่องที่ทั้งเจ้าและข้าต่างได้ประโยชน์ร่วมกัน...เรื่องที่เจ้าปรารถนามาตั้งนานมาแล้ว

 

“...” ชาล็อตเงียบไปนานมากเพื่อคิดเรื่องนั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายสีเลือดชัดเจน มือของเธอค่อยๆแตะที่บาดแผลขนาดใหญ่นั้น ริมฝีปากเรียบตรงค่อยๆขยับพูดบางสิ่งออกมา

 

“เอาสิ”

 

[08/11/2561]

 

มุมพูดคุยของไรท์กับคุณออ

 

คุณออ: ไรท์คะ...ตอนที่แล้วมีคนเข้าใจริกกะผิดด้วยค่ะ

 

ไรท์ : ไรท์ผิดไปแล้ว! ฮรือ...อย่าพึ่งเกลียดน้องริกกะนะ! น้องนางรักเซเรนจริงๆนะ! แต่เพราะไรท์ปูเรื่องมาว่าน้องทรยศแต่นั่นมัน...มัน!//โดนคุณอออุดปาก

 

คุณออ : พูดมากกว่านี้มันติดสปอยแล้วค่ะ...เอาเป็นว่าใจเย็นๆ ค่อยๆดูความเปลี่ยนแปลงของริกกะไปก่อนนะคะ...

 

ไรท์ : กราบขอโทษรีดด้วยนะคะ! ที่ไรท์ไม่ค่อยได้ใส่ใจบรรยายความรู้สึกของตัวละครจนทำให้เข้าใจผิด! ว่างเมื่อไหร่จะไปรีไรท์เพิ่มให้แน่ค่ะ!

 

ปล. ส่วนเรื่องของโฟราเซี่ยนกับโครอฟไปรักกับมนุษย์ได้ยังไงไรท์ไม่บอกค่ะ...แต่บอกว่าสำหรับแม่สาวห้าวหัวแข็งของเรานั้นแพ้ทางผู้ชายที่จีบมากๆค่ะ ส่วนโครอฟก็รักแรกพบแต่ไม่บอกนะคะว่าไปรักกันได้ยังไง! (ขี้เกียจเขียนค่ะ 555+)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #468 tas42768 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:55

    โอ้ยยยเพื่อนริกกะดู๊จิตไม่ปกติเราว่าเรื่องราวน่าจะเริ่มจากเพื่อนนางเป่าหู#อิอิ
    #468
    0
  2. #467 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:40

    *ภาชนะ ค่ะขุ่นไรท์

    #467
    0
  3. #466 mikazu (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:03
    หวังว่าสุดท้ายแล้วริกกะจะไม่ได้รักเซฟิเรียถึงขั้นว่าถ้าไม่รับรักข้าก็ตายซะหรือแนวๆถ้าตัวเองไม่ได้คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์​ได้นะ(=_=^^)​(แอบหวั่นใจอยู่ลึกๆ)​
    #466
    1
    • #466-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 67)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 22:12

      อ้ะ? น้องดูเป็นคนอย่างนั้นเหรอคะ?
      (รักกว่านางเอกก็ริกกะเนี่ยแหละ)
      #466-1