Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 58 : ::โชคชะตาบทที่ 48 :: หลังการต่อสู้ 100% (ภาคเกาะเทนโรว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    31 ต.ค. 61

::โชคชะตาบทที่ 48 :: หลังการต่อสู้ (ภาคเกาะเทนโรว)

 

“ศัตรู!เมวิสสะดุ้งตัวอย่างรุนแรง ผลถอยห่างร่างของคนๆนั้นไปหลายก้าวเพียงแต่ว่าเมื่อมองดูดีๆแล้วคนที่คุยกับเธอเมื่อครู่นี้หายไปแล้ว กลายเป็นดวงตาใสแป๋วสีดำที่จ้องเธออยู่อย่างงงๆ

 

“เอ่อ...มะ...เมวิส?” ซุยเซ็นเรียกอีกฝ่ายที่กำลังมีท่าทีตกใจบางอย่างอยู่ ก่อนที่จะดิ้นเล็กน้อยหวังให้อีกฝ่ายรู้ตัว “ฮัลโหลวววว”

 

“อ้ะ?” เมวิสที่รู้สึกตัวจากภวังค์ความคิดของตนเองเพราะเสียงแหลมๆของซุยเซ็นดังแทรกเข้าหูตนเอง ทำให้เธอรีบคลายเวทย์ทันที “ขอโทษนะ...”

 

“ไม่เป็นไรหรอกๆ” ซุยเซ็นลุกขึ้นนั่งพร้อมๆกับพูดตอบด้วยรอยยิ้ม เธอตบๆไปตามตัวตรงที่น่าจะมีแผลอยู่เพื่อเช็คสภาพร่างกายของตนเอง ก่อนที่จะเริ่มลุกขึ้นมาขยับส่วนต่างๆดู “แผลหายไปแล้วแหะ...รักษาแผลให้ด้วยงั้นเหรอ?”

 

“อะ...อื้อ” เมวิสพยักหน้าตอบพร้อมๆกับเอามือปาดเหงื่อ เธอไม่ได้รักษาแผลให้อีกฝ่ายเลยสักนิด เพียงแต่ตอบออกไปไม่ได้คำพูดนั้นมันยังคงดังก้องในใจของเธอเอง

 

เมื่อถึงวันนั้นเราคงเป็นศัตรูกัน

 

น้ำเสียงเย็นชาที่ถูกพูดออกมาตอนนั้นเมื่อเมวิสเหลือบมองซุยเซ็นในตอนนี้มันช่างไม่เข้ากันจริงๆ แต่ก็อดกลัวว่าคำพูดนั้นจะเป็นความจริง หากวันนั้นเป็นจริงขึ้นมาสักวันหนึ่งพวกเธอคงได้แต่ยืนรอรับชะตากรรมของตนเองสินะ “ซุยเซ็นจัง...”

 

“จัง?” ซุยเซ็นทวนคำนั้นอย่างตกใจ

 

“เธอคิดยังไงกับแฟรี่เทล...คิดยังไงดับกิลด์ในตอนนี้งั้นเหรอ?” ตอนนี้สิ่งที่เมวิสพอจะสามารถทำได้คือสิ่งนี้เท่านั้น เธอเลือกที่จะถามคำถามนี้ออกไปทำเอาซุยเซ็นที่อยู่แฟรี่เทลมาสักพักหนึ่งมีสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง

 

“เอาจริงๆก็ชอบนะ” เธอพูดออกมาก่อนที่จะยิ้มเล็กๆเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นมา “ฮะๆ ถึงแม่ส่วนใหญ่ตัวฉันมันจะแอบอู้ไม่ยอมช่วยตอนสำคัญๆ...เหวอ!! ตอนนี้พวกนัตสึเป็นไงบ้างเนี่ย!!” ยังพูดไม่ทันจบภาพของเพื่อนๆที่สู้กันสุดใจก็กลับมาอีกครั้งทำเอาเธอร้องเสียงหลง

 

“น่าจะปลอดภัยแล้วล่ะ” เมวิสพูดออกมาหลังจากที่ลองนึกย้อนๆดู เสียงการต่อสู้ด้านบนเกาะเริ่มหายไปหมดแล้วคิดว่าคงจะไม่เป็นไรแล้วแน่ๆ ก่อนที่จะเดินไปตบไหล่ปลอบใจซุยเซ็นที่นั่งทรุดอยู่มุมห้อง “ไม่เป็นไรหรอกน่าซุยเซ็นจัง...รอบนี้มันช่วยไม่ได้นี่นา”

 

“ง่า...ก็ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลย...” เธอพูดออกมาเสียงแผ่วพร้อมน้ำตาที่นองหน้าอย่างเจ็บใจที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย “อุส่าอยู่ด้วยแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นวิญญาณตอนไหนไม่รู้...ฮือ...” ก่อนที่จะส่งเสียงร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด (ร้องแบบทีเล่นทีจริงอ่ะนะ)

 

“งั้น...งั้นก็ไปช่วยปฐมพยาบาลทุกคนกันก่อนดีมั้ยล่ะ!” เมวิสเสนอวิธีขึ้นมาทำให้ร่างบางเด้งตัวขึ้นมาแทบจะทันที

 

“ต่อให้ใช้เวทย์จนหมดตัวฉันจะรักษาให้หายให้หมดเลยคอยดู!” ก่อนที่เจ้าหล่อนจะวิ่งออกไปทันที ทิ้งให้มาสเตอร์รุ่นแรกมองตามไปอย่างเอ๋อๆกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไวราวคนบ้านี้ ก่อนที่จะหลุดขำออกมา

 

คิกๆ

 

“หวังว่าจะไม่หายไปนะ...ซุยเซ็นจัง” เมวิสพูดออกมาพร้อมมองตามแผ่นหลังอีกฝ่ายที่วิ่งออกไปก่อนที่เธอจะเดินตามไปบ้าง ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป เธอคงต้องไปเตือนมาคาลอฟเรื่องนี้ไว้บ้างก่อนที่จะสายเกินแก้

 

ตึกๆๆๆ

 

“...หือ?” ร่างบางที่เกิดแรงฮึดวิ่งตรงออกมากระพริบตาปริบๆ เธอรู้สึกเหมือนจะนึกบางอย่างออก ทำให้ซุยเซ็นยกยิ้มเล็กน้อยเธอหันมองรอบๆตัวเพื่อหาที่ๆเหมาะๆ เมื่อไปถึงที่เหมาะแล้วเธอจึงเดินไปแตะทั้งต้นไม้รอบๆเป็นวงกลม “เอาล่ะ...ถ้าจำไม่ผิด...รู้สึกว่าการทำงานของเวทย์รักษาคราวนั้นมันจะ...”

 

ซุยเซ็นที่ไม่รู้ว่ามีข้อมูลส่วนนี้อยู่ในหัวทึบๆของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่พูดออกมาเสียงแผ่วเบา เธอใช้นิ้วเขียนเป็นอักขระแปลกๆบนอากาศด้วยเวทย์ของตนเองด้วยรอยยิ้มน้อยๆ และเมื่อเธอเขียนจนจบประโยคสุดท้ายตัวอักษรมากมายที่ลอยอยู่ตรงหน้าเธอก็ค่อยๆรวมกลุ่มกันแล้วกระจายไปทั่วเกาะ

 

“เท่านี้ก็เรียบร้อย” เด็กสาวดีดนิ้วอย่างพอใจก่อนที่จะบิดขี้ตัวคลายอากาศปวดเมื่อย พลังเวทย์ในตัวลดลงไปเกือบ 80% ก่อนที่ซุยเซ็นจะค่อยๆเดินออกไปจากที่แห่งนั้นเพื่อมุ่งหน้ากลับไปหาเพื่อนๆของเธอ...แน่นอน...ว่าเดินสุ่ม...

 

คุณก็รู้สกิลหลงทิศของหล่อน

 

.

.

.

 

ผนึกดารานิรันดร์นับถอยหลังการปลดผนึก : 356 วัน

 

“ลูซี่! คาน่า! ซุยเซ็นที่เดินตามทางมามั่วๆร้องตะโกนลั่นเพื่อเรียกคนรู้จักของตนเองก่อนที่จะหลงไปมากกว่านี้ ไม่รอให้ทั้ง 2 คนนั้นหันมามองเธอเจ้าหล่อนก็สาวเท้าวิ่งมากระโจนใส่ทันที! “ฮรือ...นึกว่าจะเดินหลงเป็นอาทิตย์ซะแล้ว!!

 

“ซุยเซ็นจัง?” ลูซี่ร้องเหวอเมื่อโดนร่างของเด็กสาวกระโจนเข้าใส่ “ไปหลงอยู่ที่ไหนมาตั้งนานเนี่ย?!” ก่อนที่ลูซี่จะถามออกมา ตั้งแต่สู้เสร็จก็ไม่ยักกะเห็นซุยเซ็นเลยทั้งๆที่ลิซาน่าบอกว่าเจ้าหล่อนตามพวกเธอไปติดๆเลย

 

“ฮรือ...อย่าถามเลยมันเจ็บช้ำอ่ะ รู้ตัวอีกทีเรื่องก็จบแล้วอ่ะลูซี๊~~” ซุยเซ็นเบ้หน้าร้องเสียงหลงออกมา ทำเอาลูซี่ทำหน้าเอือมทันทีเธอไม่เข้าใจคนที่ชอบหลงทิศเสียเท่าไหร่นัก ไม่รู้ว่ามันจะหลงหนักขนาดนั้นเลยหรือยังไงแต่เธอก็พยายามจะไม่ใส่ใจ “แล้วแผลล่ะ?”

 

“อ้อ...จู่ๆก็หายขึ้นมาเองน่ะ” ลูซี่พูดออกมาทำเอาซุยเซ็นลอบยิ้มครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะเปลี่ยนเรื่อง

 

“แล้วตอนนี้จะไปไหนกันงั้นเหรอ?”

 

“พาคาน่าไปหากิลดาซน่ะ”

 

“งั้นไปด้วยนะ...ขืนฉันเดินกลับเองจะหลงอีกรอบ” ซุยเซ็นเสนอตัวก่อนที่จะเดินตามทั้งคู่กันไป เธอเลือกที่จะยืนรอระหว่างที่ลูซี่ดึงนัตสึและแฮปปี้ออกมาให้คาน่าและกิลดาซคุยกัน

 

“ไอ๊...ซุยเซ็นนี่นา...หายไปไหนมาน่ะไอ๊?” แฮปปี้ถามออกมาเมื่อเห็นสาวเจ้าเพื่อนร่วมทีมนัตสึยืนกอดอกมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น ซึ่งนั่นทพให้คนที่กำลังสอดรู้เรื่องชาวบ้านเขาหันมาตอบแฮปปี้ทันที

 

“หลง-ทิศ” แถมตอบด้วยน้ำตาไหลพรากอย่างปลงๆกับชีวิตตนเอง

 

“ฮะๆๆ เอาน่าๆ คนเรามันก็ต้องมีข้อเสียสักอย่างล่ะน่า” นัตสึหัวเราะร่าพร้อมๆกับเอามือตบบ่าเพื่อนสาวที่กำลังเศร้าใจกับเรื่องนี้อยู่

 

“เหมือนกับที่นายเมายานพาหนะอ่ะนะ” ซุยเซ็นถามกลับทำเอานัตสึชะงักกึกไปทันที ก่อนที่ชายผมชมพูจะเกิดอาการหน้าตึงขึ้นมากะทันหันเอามือทั้ง 2 ไปบีบกะโหลกของอีกฝ่ายเล่น เอาจริงๆเขาไม่ได้เคืองอะไรหรอกนะแต่ว่าอยากแกล้งเท่านั้นเอง “โอ้ยๆ มันเจ็บนะ!

 

ซึ่งคนโดนบีบกะโหลกดิ้นพล่านพร้อมๆกับร้องออกมาแฮปปี้ที่เห็นดีด้วยไปร่วมวงแกล้งจั๊กจี้อีกฝ่ายทำเอาซุยเซ็นดิ้นพล่านหนีแทบไม่ทัน “เงียบหน่อยสิ!

 

แต่เหตุการณ์ชุลมุนเมื่อกี้นี้ก็หยุดลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงลูซี่ที่เย็นยะเยือกดังขึ้นมา ทำเอาทั้ง 2 คนและ 1 ตัวสะดุ้งนั่งคุกเข่ากันอย่างพร้อมเพียง “ฮือ...ทำไมลูซี่น่ากลัวงี้อ่ะ”

 

 

..

.

 

 

“มีอะไรเหรอ?” หลังจากเสียงด้านหลังเงียบไปกิลดาซก็หันมาสนใจคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาหมายจะคุยเรื่องสำคัญกับเขา ซึ่งคาน่าก็มีท่าทีอึดอัดอย่างเห็นได้ชัดแต่ใช้เวลาได้ไม่นานเธอก็เริ่มเปิดปากพูด

 

“เอ่อ...เหตุผลที่ฉันมาที่กิลด์นี้เพื่อหาคุณพ่อ...” คาน่าพูดออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนักก่อนที่จะเหลือบตามองอีกฝ่าย “คุณรู้ใช่มั้ย?”

 

“ความจริงแล้ว...เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเลยนะ” กิลดาซตอบออกมาตามจริง (ไรท์ : ไรท์เอามาจากซับไทยนะคะขอโทษด้วยถ้าเข้าใจความหมายผิด TT) “จะบอกว่าพ่อของเธออยู่ในแฟรี่เทลงั้นเหรอ?”

 

“อะ...อื้อ” คาน่าส่งเสียงตอบออกมา และเมื่อถึงช่วงสำคัญลูซี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังทำท่าลุ้นตัวโก่งพร้อมๆกับเอ่ยปากให้กำลังใจคาน่าเบาๆ

 

“พยายามเข้าคาน่า” เธอพูดออกมาโดยที่ไม่ลืมหันไปหาทั้ง 2 คนและ 1 ตัวที่นั่งตาโตฟังอย่างไม่เข้าใจนัก “พวกนายกลับไปก่อนเถอะนะ”

 

“????” ซึ่งนั่นทำให้ทั้ง 2 คนและ 1 ตัวหันไปมองคนที่ไล่ตนเองด้วยใบหน้าที่มีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

 

คาน่าที่ตั้งใจไว้แล้วกำมือเพื่อเพิ่มความมั่นใจของตนเองพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และตัดสินใจที่จะพูดออกมา “นั่นก็คือคุณ...กิลดาซ”

 

“อื้อๆ” ลูซี่ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังพยักหน้าอย่างพอใจที่คาน่าสามารถพูดความในใจทีเก็บไว้ตลอดออกมาเสียที ทิ้งให้พวกนัตสึอ้าปากค้าง!

 

O[]O!!!

 

เอ้ะ!!!!

 

ซึ่งไม่ต่างอะไรกับใบหน้าของกิลดาซอีกหลายวินาทีต่อมา เขาร้องออกมาดังลั่นแล้วเริ่มนับชื่อหญิงสาวออกมาทีละคนซึ่งมันทำให้คาน่าที่กำลังเครียดต้องเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน เธอนึกว่าอีกฝ่ายจะรับไม่ได้แต่ว่าไหงคนที่เป็นพ่อของเธอมีกิ๊กเยอะขนาดนี้กัน!!

 

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่หลีหญิงไปทั่วนี่คือพ่อของฉัน!” เธอร้องออกมาด้วยความโกรธเมื่อเรื่องมันไม่เป็นไปอย่างที่เธอคิดเท่าไหร่นัก ไม่สิ...แหวกจากทุกความคิดที่ทำให้เธอเครียดและกดดันขาดลอยเลยทีเดียว “แต่ยังไงก็ช่างเถอะตอนนี้ก็รู้ความจริงแล้ว ดังนั้นลาก่อนล่ะ!

 

“ดะ-...เดี๋ยวก่อน!

 

“นั่นคือทั้งหมดที่ฉันต้องการพูด ไม่ได้จะให้อยู่เป็นครอบครัวหรืออะไรก็แล้วแต่ ฉันแค่รู้สึกดีกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้--...” ยังไม่ทันที่คาน่าซึ่งอารมณ์เสียจะพูดจบก็ถูกอ้อมกอดของบุคคลซึ่งเป็นพ่อของเธอรวบตัวเข้าไปกอด

 

“เธอคือลูกของคอร์เนเลีย...ทำไมถึงไม่ยอมบอกล่ะ” กิลดาซถามออกมาเสียงแผ่วลง

 

“ฉันไม่มีความกล้าที่จะบอกคุณ...รู้ตัวอีกทีเวลามันก็ผ่านไปเรื่อยๆ”

 

“คอร์เนเลียเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรักและแต่งงานด้วย...”

 

ฮรือ!!...

 

“...” ลูซี่ที่กำลังซึ้งกับภาพตรงหน้าต้องทำหน้าแหยงๆเมื่อเหลือไปเห็นซุยเซ็นที่ตอนนี้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นน้ำตกนั่งปาดน้ำมูกฟืดฟาดๆ อยู่ด้านหลังแค่เห็นสภาพนั้นอารมณ์ความซึ้งของเธอก็ปลิวหายไปหมด “ซุยเซ็นจัง...มีคนเคยบอกมั้ยว่าเธอเป็นตัวขัดอารมณ์ซึ้งสุดๆ”

 

“ฮรือ...ก็มีเยอะอ่ะนะลูซี่...” ซุยเซ็นตอบออกมาพร้อมๆกับดึงผ้าที่อยู่ข้างๆมาเช็ดน้ำมูกซึ่งก็คือชายเสื้อของนัตสึก่อนที่จะเกิดความชุลมุนเล็กๆจากนัตสึและซุยเซ็น ซึ่งลูซี่เลิกที่จะให้ความสนใจทางนั้นมองคาน่าต่อด้วยความปลื้มปิติ

 

เธอตั้งใจแล้วว่าถ้ากลับไปจะไปหาคุณพ่อซะหน่อย

 

แน่นอนว่าซุยเซ็นเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน พอมองภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอรู้สึกคิดถึงครอบครัวอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งแน่นอนว่าหลังจากที่โดนนัตสึจัดการดึงแก้มจนยืดย้วยเธอก็ได้มีโอกาสนั่งนิ่งๆทบทวนความคิดตนเองพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ความรู้สึกอุ่นวาบก่อเกิดขึ้นในใจ

 

เธอไม่สามารถพูดปฏิเสธได้เลยว่าก่อนหน้านี้นั้นจากการที่เธอรู้สึกเหมือนจู่ๆตัวเองไม่ใช่ตัวเองมันปลุกความทรงจำของร่างนี้ขึ้นมา ภาพของพ่อและแม่ของเธอที่มีใบหน้าอ่อนโยน ใบหน้าเดียวกับพ่อและแม่ของเธอในโลกก่อน

 

เธอรู้เรื่องที่ทั้งคู่ไม่อยู่ที่นี่แล้ว...เพียงแต่ว่า...ถ้าเป็นหลุมศพของทั้งคู่แม้เธอจะไม่รู้หลุมศพของคุณพ่อเธอแต่สำหรับสถานที่หลุมศพของแม่เธอก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นักหรอก... “ไว้หนูจะไปเยี่ยมนะคะ...คุณแม่”

 

เธอยกมือขึ้นมาแตะตรงตำแหน่งหัวใจของตนเองด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกเหมือนโดนจ้องเมื่อลืมตาขึ้นมาถึงกับสะดุ้งโหยง! “ทะ-...ทำบ้าอะไรของนายเนี่ยนัตสึ!” ใช่ จู่ๆก็ลืมตาขึ้นมาเจอหน้าเพื่อนร่วมทีมที่จ้องหน้าเธอระยะประชิดแบบนี้ก็ตกใจเป็นนะ

 

“แค่รู้สึกว่าสีตาเธอเปลี่ยนไปนิดหน่อย” นัตสึพูดออกมาพร้อมๆกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำเอาซุยเซ็นยกมือขึ้นมากันหน้าของตนเองกับอีกฝ่ายแทบไม่ทัน พร้อมๆกับดันหน้าอีกฝ่ายออกห่างๆจากใบหน้าของตนเอง

 

“คิดไปเองน่า” พร้อมๆกับตอบปัด

 

“บ้าขึ้นเยอะด้วยไอ๊” ตบท้ายด้วยแฮปปี้

 

“เรื่องแบบนั้นไม่ต้องพูดก็ได้ย่ะ...” เธอหันมาแยกเขี้ยวใส่แทบจะทันที ไม่ใช่ไม่ยอมรับว่าตัวเองบ้านะแต่พอโดนคนอื่นพูดว่าเธอบ้าก็รู้สึกไม่ชอบใจอย่างบอกไม่ถูก!

 

“ตบมุกแล้วไอ๊!

 

ซุยเซ็นเบือนหน้าหนีแมวสีฟ้าไปทันทีแล้วลุกขึ้น เธอรู้สึกว่าคาน่าและกิลดาซน่าจะคุยกันเสร็จแล้วจึงตั้งใจจะลากนัตสึให้พาเธอกลับไปหาพวกมาสเตอร์หน่อยเผื่อมีงานอะไรให้ช่วยบ้างแต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร

 

!!!

 

“...นัตสึเสียงนี้มัน” เธอสะดุ้งก่อนที่จะหันไปถามอีกฝ่ายเพื่อความแน่ใจ เธอคิดไปเองเมื่อได้ยินเสียงสะท้อนที่ฟังไม่ได้สรรพนี้มันเหมือนกับเสียงของ...มังกร

 

“อือ...สายลมเปลี่ยนไป...แถมยังได้กลิ่นไม่ค่อยดีด้วย” นัตสึพยักหน้าก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าไปทำให้เจ้าแมวฟ้านั้นเหมือนจะนึกอะไรได้ แฮปปี้จึงคว้าปลาที่เห็บไว้ยื่นให้หญิงสาวผมทองเพื่อนร่วมทีมนัตสึ

 

“ลูซี่...กินอะไรหน่อยสิ” แฮปปี้ยื่นปลาให้พร้อมๆกับคำพูดเชิญชวน

 

“หยา” ทั้งนัตสึและซุยเซ็นหันไปหาลูซี่ด้วยสีหน้าแหยงๆ

 

“อะไรเล่า! ฉันไม่รู้เรื่องนะ!!” ลูซี่หันมาโวยวายแต่ยังไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้นกิลดาซที่วิ่งมาหาพวกเขาด้วยสีหน้าที่เครียดขึ้นก็โผล่มา

 

“รีบกลับไปรวมกลุ่มเร็ว...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” เขาพุดเสียงเครียดขึ้นทำให้ทุกคนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เพราะถ้าอีกฝ่ายที่เป็นถึงจอมเวทย์ระดับ S ซึ่งเก่งสุดๆพูดว่าเรื่องใหญ่ แบบนี้มันคงไม่ธรรมดาแล้ว

 

...มังกร...จริงๆสินะ...

 

ผนึกดารานิรันดร์นับถอยหลังการปลดผนึก : 35--วัน

 

ผนึกดารานิรันดร์นับถอยหลังการปลดผนึก : 300 วัน

 

[31/10/2561]

 

วันนี้ไม่มีการบ้าน (สีหน้าเบิกบานใจ) แต่มีหนังสือให้อ่านสอบกับจำสอบ... (หันหน้าหนีไรท์ไม่จำค่ะ โยนมันทิ้งปาย!!) แล้วเจอกันค่ะ!

 

พี่แอคมาแล้ว! ใกล้จะจบภาคนี้แล้ว!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #447 Cartoonbigdjksgj (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 09:44
    😊😊😊
    #447
    1