Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 55 : ::โชคชะตาบทที่ 46 :: วิญญาณ (ภาคเกาะเทนโรว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

::โชคชะตาบทที่ 46 :: วิญญาณ (ภาคเกาะเทนโรว)

 

“...อ้ะ...หายเจ็บแล้ว” เวนดี้พึมพำออกมาหลังจากที่โดนเศษมหาเวทย์ไปสำรวจบาดแผลบนร่างตนเองพบว่ามันหายสนิทไปแล้ว ทำให้เธอหันไปมองลูซี่ที่เป็นเช่นเดียวกัน “ละอองพวกนี้...เป็นเหมือนเวทย์รักษางั้นเหรอ?!

 

“รักษา?!” ลิซาน่าที่ได้ยินดังนั้นรีบทดลองดู เมื่อเห็นแบบนั้นเธอแทบจะลากพี่ๆของตนเองไปโดนละอองนั่นเพื่อรักษาทันที ส่วนตัวต้นเหตุที่เป็นคนร่ายเวทย์นั่งเอ๋อๆครู่หนึ่ง ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นไปลากคนเจ็บออกมาจากเต็นท์เพื่อรักษาบาดแผลทันที

 

“เดี๋ยวสิ...ถ้าละอองนี่กระจายไปทั่ว...” เรวี่เอามือจับคางครุ่นคิด

 

“แหงะ...” ลูซี่นึกบางอย่างออกเบะปากเล็กน้อยเมื่อนึกบางเรื่องได้

 

“ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอกน่า...ดูนั่นสิ” นัตสึที่ลุกขึ้นมาจากพื้นพูดปลอบแล้วชี้ไปยังคนที่น่าจะเป็นศัตรูโดนรากไม้รัดแน่นทั้งตัวจนเหลือแค่หัว “บางที...”

 

“ไม่ต้องมามองเลย...ไม่รู้เรื่องใดๆทั้งสิ้น” ซุยเซ็นเบรกสายตาทุกคู่ที่มองมาทางเธอก่อนที่เจ้าหล่อนจะยกมือโบกไปมาปฏิเสธ หลังจากที่จัดการพาทุกคนกลับเข้าที่เรียบร้อยพวกเขาก็เริ่มพูดคุยแบ่งทีมกันแน่นอนว่าทีมนัตสึต้องอยู่แนวหน้าหรือ...ทีมบุก

 

“งั้นก็แปลว่ารวมฉันด้วยสินะ...” ซุยเซ็นพูดออกมาเมื่อเห็นพวกนัตสึเริ่มที่จะเดินออกไปแล้ว แต่ยังไม่ทันที่เจ้าหล่อนจะเดินออกไปด้วยไกลนัก

 

[Suisen’s Tell]

 

“ไม่ได้...” อ่าว...ไหนบอกว่าลูซี่ทีมเดียวกันแล้วฉันไม่ใช่เร้อะ! “เธออยู่ที่นี่ดีกว่า”

 

“ทำไมล่ะ? ให้ฉันไปช่วยยำไอ้พวกนั้นด้วยไม่ดีกว่าเรอะ?” ฉันถามออกมาหลังจากที่โดนนัตสึพูดบอกว่าไม่ให้เธอไปด้วยกัน เอาตรงๆแม้จะไม่ค่อยมีประโยชน์ก็เถอะ...แต่ยังไงก็พอจะช่วยเป็นแรงเสริมได้นะ!

 

“นั่นสิ...ทางนี้มีพวกเราน่าจะพอ” ขอบคุณมากค่ะคนหล่อที่ช่วยพูด! (ฟรีดสินะ-ไรท์)

 

“อย่ามาทำเนียนเลยซุยเซ็น” เนียน? เนียนอะไร๊! “แผลเธอ...ยังไม่หาย”

 

หือ?

 

ฉันก้มลงมองร่างกายตนเอง และก็เป็นอย่างที่นัตสึบอกนั่นแหละแผลฉันไม่ถูกรักษาไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร แต่มันไม่เป็นอะไรนี่นา! คราวก่อนที่เอดราสแผลฉันก็หายทันทีที่กลับมานะ! “จริงงั้นเหรอซุยจัง!

 

“คุณซุยเซ็นไม่ต้องห่วงนะคะ” เวนดี้หันมาบอกฉันก่อนที่จะวิ่งตามนัตสึไป รู้สึกเหตุการณ์แบบนี้มันคุ้นๆนะ...รู้สึกเหมือนโดนกันออกมายังไงไม่รู้ ทีมเดียวกันไมใช่เรอะนัตสึ?!

 

“ซุยจังรีบ...” เรวี่ที่เดินเข้ามาหาทำท่าจะดึงฉันไปรักษาแผล แต่ฉันส่ายหน้าน้อยๆ

 

“ไม่เป็นไรหรอกแผลแค่นี้เอง...” ฉันพูดตอบปฏิเสธเธอก่อนที่จะจะรีบวิ่งตามพวกนัตสึไป อนึ่งที่ตามไปนี่เพราะไม่อยากไร้ประโยชน์น่ะนะ สอง...ฉันอยากจะช่วยเรื่องนี้มากๆ สาม...ฉันอยู่ทีมนัตสึนะ! ถึงจะโดนดึงไปอยู่แบบงงๆแต่อย่าตัดฉันทิ้งสิเฮ้ย!

 

ฉันวิ่งตามพวกนัตสึที่วิ่งหายไป...สาบานได้ว่าฉันไม่ได้หลงทิศ! ไม่ได้หลงนะแต่ทำไมพวกนัตสึถึงวิ่งเร็วปานจรวดขนาดนี้ฟร๊ะ! ฉันวิ่งตามพวกเขาไปกระทั่งเห็นเรืออยู่ที่หนึ่งที่ถูกจอดอยู่ริมทะเล

 

เดี๋ยวนะ!...วิ่ง?...วิ่งทำหอกอะไรว้ะเนี่ย! ลืมไปได้ยังไงว่าฉันบินได้!

 

“บ้าจริง...” ฉันสบถออกมาพร้อมๆกับกางปีกออกเพื่อที่จะบินตรงไปยังเรือนั่น หลังจากที่สมองเสื่อมไปว่า (?) ตัวเองบินได้ ฉันบินตรงไปยังบันไดน้ำแข็งที่น่าจะเป็นของเกรย์

 

ฟุ่บๆ

 

“...เอิ่ม...” ฉันที่บินอยู่ตรงบันไดน้ำแข็งเห็นพวกทีมนัตสึกำลังรุมกระทืบคนแก่เล่นแบบไม่ให้ฉันแทรกได้...ทำคอมโบฮิตสุดยอดมากเพียงแต่ว่า...ไอ้ท่าคอมโบฮิตนั่นจบแต่คนโดนรุมอ่ะนะ...ไม่ตายแถมไม่มีแผลเลยสักนิด! ลุง! หนังลุงทำด้วยเพชรเรอะ!!

 

ครืด...

 

พลังเวทย์ของตาลุงหนังเพชรนั่นพุ่งตรงมาที่เวนดี้ทำเอาฉันสะดุ้งที่เผลอดูเพลินตารีบเข้าไปช่วยแต่ไม่ทัน ยังไม่ทันที่ฉันจะขยับร่างกายของเวนดี้ก็หายไป...แต่ทำไมถึงยังจับพลังของเวนดี้ได้ล่ะ...เอ๋?

 

โฮโลโลเกียมช่วยไว้...สรุป...จนจะมีบทแทรกมั้ยเนี่ย

 

ฉันหุบปีกยืนบนบันไดน้ำแข็งมองพวกเขาที่เริ่มคุยกันอีกรอบ...ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่รู้เรื่องใดๆทั้งสิ้น “เฮ้ย! แกเป็นใคร?!

 

“โจมตีมัน!” ฉันหันไปมองคนที่ตะโกนถามฉัน แน่นอนว่าพวกนั้นน่าจะเป็นลูกกระจ๊อกในเรือนี่แหละ และไม่อยากให้ไอ้พวกนี้วิ่งไปช่วยรุมพวกนัตสึเลยกระโดดลงไปกลางวงพวกนั้น...ช่วยกระทืบพวกนี้ก่อนก็ไม่เสียหายนะ

 

(ใช่มั้ยเจ๊! ข้างบนเขาจะตายกันแล้วนะเฮ้ย! ได้โปรดอย่าชิว!!-ไรท์)

 

เปรี้ยง!! ผลั๊ก! ผั๊วะ! ตุ้บ! ตู้ม!

 

“มีใครจะเข้ามาอีกมั้ย?” ฉันถามอกมาหลังจากที่จัดการเจ้าพวกนั้นไปเรียบร้อยราวๆ 50คนได้ในเวลาราวๆสิบนาทีได้ก็หันไปหาคนอื่นๆ ซึ่งพวกนั้นรีบถอยกรูไปทันที เมื่อพวกนั้นไปหมดแล้วฉันก็วิ่งขึ้นบันไดไปเพื่อช่วยด้านบนต่อ...

 

เปรี๊ยะๆ

 

“เอาอีกล้ะ...คอมโบฮิตรอบสอง” ฉันเบะปากพูดออกมาเมื่อเห็นสายฟ้าสีเหลืองๆนั่น! ไม่ต้องให้เห็นหน้าก็รู้ว่าคนที่ใช้พลังนี่เป็นใคร! ไอ้บ้าสายฟ้า!! ฉันกอดอกมองท่าทีตรงหน้าเหมือนกับดูหนังบู๊อยู่...มันส์อย่างกับอะเวนเ*อร์!

 

(มันใช่ม้าย!! เข้าไปสิเจ๊! เข้าปายยยยยยช่วยยยยยยย-ไรท์)

 

มีป๊อปคอนสักนิดคงเพลินน่าดู “วิ้ว”

 

ฉันยังคงยืนชิวมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่งๆ กระทั่งลัคซัสพลาดท่าทรุดพูดออกมาขณะที่กำลังจะโดนศัตรูโจมตีใส่ “สิ่งที่ตาแก่ทำ...ถูกต้องแล้ว”

 

ตู้ม!!

 

สาบานเลยนะว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะเท่...แค่ไม่รู้ว่าจะแทรกไปยังไงดี เลยวิ่งเข้ามากันระหว่างการโจมตีกับลัคซัสซะอย่างนั้น ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่าเกราะไฟที่คลุมรอบตัวฉันนี่แข็งนะจะบอกให้! “ไปนั่งเท่ไกลๆไป...หมั่นไส้!

 

“ฝากความโกรธของฉันด้วยล่ะ...นัตสึ” ไอ้บ้าสายฟ้าพูดออกมาก่อนที่จะหมดสติไป

 

“อ้ะ...”

 

“คุณนัตสึ?”

 

อ่าว...ไม่เห็นตรูซะงั้น?! ว่าแต่นัตสึนายกินสายฟ้าได้ยังไงน่ะ! ปกติดราก้อนสเลเยอร์จะกินได้เฉพาะ...เดี๋ยวนะ...ฉันชะงักเมื่อคิดบางเรื่องออกมาจนทำให้ขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นโบว์

 

“ขอบคุณ...สำหรับอาหาร” นัตสึพูดขอบคุณไอ้บ้าสายฟ้านั่น ส่วนฉันน่ะเหรอ? กำลังอ้าปากค้างเพราะไม่มีใครเห็นฉันเลย! What?!

 

“เฮ้...นัตสึ!”ฉันลองตะโกนเรียกเขาดูๆเหมือนเขาจะมีสมาธิเกินไปกับการต่อสู้ตรงหน้า ซึ่งฉันก็หันไปมองคนอื่นๆแล้วเรียกดู “เกรย์ ลูซี่ เอลซ่า! เวนดี้...ฮัลโหลๆ สนใจฉันหน่อย!” ทุกคน! อย่าเมินหนู!!

 

หลังจากที่ฉันพยายามเต้นแล้งเต้นกาเรียกร้องความสนใจจากพวกเขาก็หันมาสนใจตาแก่ด้านหลังตนเอง ฉันลองเดินไปโบกมือตรงหน้าเขาแน่นอน! ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิด!!

 

“จะเอาคืนเป็น 100 เท่าเลย!” ฉันหันกลับไปมองนัตสึที่โกรธจัดและพลังของเขาพุ่งสูงมาก! แต่เดี๋ยวนะ! ฉันอยู่หน้าตาแก่นี่นะไม่สนใจหน่อยเรอะ! นัตสึ!

 

“เพลิงกับสายฟ้าผสานกัน?” เกรย์พูดออกมาเมื่อเห็นสภาพนัตสึ แต่เดี๋ยว! พวกนายมองไม่เห็นฉันจริงๆหรือว่าแกล้งกันเนี่ย!

 

“มังกรเพลิงอัศนี...” เวนดี้ที่พูดออกมาเหมือนตั้งชื่อเรียกให้แต่ตรงตัวดีๆ ฉันกอดอกพยักหน้าอย่าพอใจกับชื่อที่เวนดี้พูดออกมาแต่...

 

“มันใช่ที่ไหนเล่า! อย่ามาเมินฉันนะ!!” ฉันร้องออกมาลั่นแต่ไม่ยักกะมีคนสนใจ “ฮัลโหลวววววว”

 

“มันเหมือนตอนที่หมอนั่นกินเอเทเรี่ยน” เอเทเรี่ยนอะไรอ่ะเอลซ่า? ไม่เห็นจะรู้จัก...

 

กรีสสส!

 

ฉันรีบยกมือขึ้นปิดหูเมื่อเสียงที่นัตสึคำรามออกมานั้นช่างเหมือนกับเสียงคำรามของมังกร แล้วเบิกตากว้างเมื่อเห็นเข้าพุ่งมาหาฉัน หมัดที่เคลือบไฟตรงมาที่หน้าฉัน! “เฮ้ย! นัตสึจะทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!!

 

ตู้ม!!

 

ฉันตั้งการ์ดขึ้นมากันหน้าตนเองแล้วหลับตาปี๋เพื่อที่จะรอรับความเจ็บปวดแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บอะไรทั้งนั้น...ฉันลืมตาขึ้นมาหันไปมองด้านหลังของตนเองซึ่งเป็นต้นเสียงก็พบกับนัตสึที่กำลังสู้กับตาแก่นั่นอยู่...เขาผ่านฉันไม่...ไม่น่าใช่...เอี้ยวตัวหลบเหรอ?

 

เคร้ง!

 

ฉันมองการต่อสู้ตรงหน้าด้วยท่าทีที่ไม่เข้าใจนัก บางทีหน้าฉันคงกำลังเอ๋อมาก! “พวกนัตสึมองไม่เห็นฉัน...เหรอ?”

 

ฉันมองไปรอบๆที่ไม่มีใครสนใจตัวฉันเลย ก่อนที่หันไปมองนัตสึที่กำลังใช้ค่าคำรามใส่ ฉันตัดสินใจที่จะพิสูจบางอย่างเพราะถ้าฉันทำแบบนั้นพวกเขาต้องตกใจถ้าหยุดไม่ทันก้เจ็บหนัก...แต่ถ้าไม่...เธอก็ได้ข้อสรุป

 

“มังกรเพลิงอัศนี...คำราม!!!” สิ้นเสียงของนัตสึฉันวิ่งเข้าไปขวางหน้าเขาเอาไว้ทันทีแต่เขาและคนอื่นๆไม่มีท่าทีตกใจใดๆทั้งสิ้น อีกอย่างนัตสึไม่หยุดท่าโจมตีของตนเอง...และถ้าไม่เจ็บ...ก็ชัดเจน...

 

ตู้ม!!! ตุ้บ!

 

ฉันไม่มีร่างกาย

 

 

.

.

.

.

 

 

ซ่า...ซ่า...

 

ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำตกลงมากระทบร่างของเด็กสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่กลางป่า ใบหน้าของเธอซีดเซียวไร้เลือด เลือดสีข้นที่ไหลออกมาจากบาดแผลเป็นจำนวนมากชะโลมพื้นดินบริเวณนั้นเป็นวงกว้าง...เหมือนคนตาย...

 

แซ่กๆ

 

พุ่มไม้แถวๆนั้นเริ่มขยับก่อนที่จะมีขาเรียวเล็กที่เดินเข้ามาใกล้ร่างของเด็กสาวที่นอนอยู่ บุคคลปริศนานั่นก้มมองร่างของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย...ก่อนที่บุคคลปริศนาคนนั้นจะยกมือขึ้นประกายเวทย์เริ่มปรากฏที่ปลายนิ้วชี้ของอีกฝ่ายที่ชี้ไปยังร่างของเด็กสาว

 

เฮือก!!

 

ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินสะดุ้งขึ้นมาจากเตียงอย่างแรงจนคนที่คอยดูแลอยู่ข้างๆนั้นพลอยสะดุ้งไปด้วย “...ไม่จริง...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจ ทั่วร่างเขานั้นมีเหงื่อเกาะพราวทั่วตัว “โกหก...”

 

“เอ่อ...ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” คนที่คอยดูแลอยู่ข้างๆถามออกมาเมื่อเห็นคนที่บังเอิญเจอริมทะเลมีท่าทีน่าเป็นห่วง “คุณ...คุณจำชื่อตัวเองได้มั้ย?”

 

“...บรูค...ฉันชื่อบรูค ลูเซียนโน่” ชายหนุ่มหอบหายใจครู่หนึ่งก่อนที่จะยอมตอบเมื่อพอจะมีสติแล้ว เมื่อพูดจบเขาก็เริ่มที่จะมองรอบๆตัวตนเอง

 

“บรูค...บรูค” คนที่ช่วยเขาพึมพำออกมาราวกับพยายามทำความเข้าใจและพูดชื่อเขา “บรูล ลูเซียนโน่สินะครับ”

 

“ใช่...ที่นี่ที่ไหน” บรูคพูดออกมาก่อนที่จะหันไปมองหน้าคนที่ถามเขาอยู่ พลันเมื่อเห็นใบหน้านั่นเขาก็ชะงักกึก

 

“...ที่นี่คือไนท์วูฟครับ...กิลด์ที่พึ่งก่อตั้งได้ไม่นาน” คนที่ช่วยเขาเอ่ยออกมาพร้อมๆกับลุกขึ้นไปหยิบกะละมังด้านข้างเตียง กำลังจะเดินออกไปเขาก็นึกได้หันมายิ้มให้คนที่นอนอยู่บนเตียง “ส่วนผมมีชื่อว่าริยะ...เป็นมาสเตอร์ของกิลด์นี้ครับ”

 

“ว่าไงนะ!!

 

[30/09/2561]

 

เขียนติดลม...เพลินจัด! กำลังจะจบภาคเกาะเทนโรวแล้ว! ฮูเร่! ฮูเร่! อีกประมาณ 5 ตอนได้มั้งโดยประมาณไม่แน่ใจ 555+ แต่ว่า...ใครลืมตัวอดีตโจ๊กของเรื่องแล้วบ้าง บ้าง บ้าง (แอคโค่)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #441 sa5sa5sa (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 16:01

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    อัพช้าบุกบ้านค่าาาาาา^~^
    #441
    0
  2. #440 QTITAN (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 23:31
    เป็นกำลังใจให้
    #440
    0
  3. #439 Chihay (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 18:43
    สนุกคร้าขอบคุณที่ลงให้อ่านคร้าาาา
    #439
    0