Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 52 : ::โชคชะตาบทที่ 43 :: จิตวิญญาณ (ภาคเกาะเทนโรว) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    25 ก.ย. 61

::โชคชะตาบทที่ 43 :: จิตวิญญาณ (ภาคเกาะเทนโรว)

 

“…ไม่นะไม่หยุดได้โปรดหยุดสักที!!!!เสียงของเด็กสาวกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วเกาะเทนโรว เสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น

 

ตู้ม!!

 

บ้าจริง!นัตสึสบถออกมาเมื่อพยายามกินเพลิงสีฟ้าที่ขวางทางเขาไว้จนเกือบถึงตัวซุยเซ็นแล้วแต่เพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น เสียงกรีดร้องของเด็กสาวก็ดังขึ้นพร้อมๆกับเปลวเพลิงที่รุนแรงขึ้นเหมือนตอบสนองกับความรู้สึกของซุยเซ็นจนเกิดแรงระเบิดและเสาไฟสีฟ้าสูงเสียดฟ้า ผลักนัตสึจนกระเด็นออกมา

 

บ้าเอ้ย! อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นแท้ๆนัตสึสบถออกมา ตอนนี้เขาแทบไม่สามารถเข้าใกล้เพลิงสีฟ้าได้เลย แม้เขาจะชินกับเพลิงมาแค่ไหน แต่ตอนนี่ต่างกัน เขาจับไฟหรือกินไฟของซุยเซ็นไม่ได้เลยสักนิดเดียว ซุยเซ็นอย่าเป็นอะไรไปนะ

 

จนตอนนี้เขาทำได้เพียงแต่ภาวนาและเชื่อใจเท่านั้น ไม่ให้เด็กสาวเป็นอะไรไป

 

ณ ใจกลางเปลวเพลิง

 

ร่างบางทรุดนั่งอยู่กับพื้นที่รอบๆด้านของเธอถูกเพลิงเผาไหม้จนไร้สิ่งมีชีวิตใดเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอกรีดร้องและพึมพัมซ้ำไปซ้ำมาอยู่คำเดียวอย่างทรมาณและเอามือกอดและจิกตนเองเพื่อให้ความเจ็บแวดที่เกิดขึ้นมานั้นลดลงบ้างสักนิดก็ยังดี

 

อย่าขอร้องล่ะริกกะ อย่า…” เธอได้แต่พึมพัมออกมาแบบนั้น น้ำตาที่ไหลพรากนั้นกลายเป็นเลือด ร่างกายบอบบางเกินครึ่งนั้นมีเปลวเพลิงสีฟ้าลุกไหม้อยู่ และยังลามขึ้นมาเรื่อยๆ ปีกเพลิงสีฟ้าสวยในกาลก่อนบัดนี้กลับมีบาดแผลขนาดใหญ่เกิดขึ้นปีกข้างหนึ่งถูกกระชากจนขาดวิ้นจนเลือดไหลอาบ

 

วิ้ง

 

เพราะเจ้าเพราะเจ้า…” เมื่อเปลวเพลิงสีฟ้าลุกไหม้อยู่ตามตัวของเด็กสาวได้ลามไปทุกส่วนบนร่างของเธอแล้วพลันดวงตาสีดำสนิทก็แปรเปลี่ยนไปเป็นดวงตาสีฟ้าสวยและมีประกายแดงก่ำชัดเจน

 

ข้า...ข้าจะ...ฆ่าพวกเจ้า...” แววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น พร้อมๆกับเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำรุนแรงมากยิ่งขึ้น

 

ร่างบางยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ดวงหน้าหวานเรียบเฉยจนดูเหมือนกับว่าเป็นคนละคนกับซุยเซ็นคนก่อน เธอมองทะลุภาพตรงหน้าที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง ก่อนที่จะแสยะยิ้มเย็นยะเยือกออกมา ถึงเวลาตอบแทนพวกมันแล้วสินะ

 

พรึ่บ!

 

ร่างบางสะบัดมือวูบเดียวเปลวเพลิงตรงหน้าตนเองก็ถูกแรงลมจากการตวัดมือนั้นพัดจนหายไปกลายเป็นทางเดินที่มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายแรกที่เธอมองเห็น...สิ่งมีชีวิตที่ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ ดวงตาสีฟ้าสวยจับจ้องไปยังทิศทางตรงหน้า...ริมฝีปากบางแสยะยิ้มออกมา

 

ตึก...ตึก...ตึก...

 

“อะไรน่ะ” นัตสึที่กำลังจะตัดใจที่จะเข้าไปพูดออกมาเมื่อจู่ๆเปลวเพลิงตรงหน้าเขานั้นจู่ๆก็หายไป ยิ่งกว่านั้นเขายังรับรู้ถึงใครบางคนที่กำลังเดินออกมาใจหนึ่งก็คิดว่าเป็นซุยเซ็นแต่ร่างกายเขากับทำในสิ่งที่ไม่คิดจะทำก็คือ...ตัวเขารีบตั้งท่าโจมตีทันที “!!

 

มังกรเพลิง...คำราม!!!

 

ราวกับสัญชาตญาณในร่างกายสั่งให้โจมตีคนตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มใช้ท่าโจมตีของตนเองใส่อีกฝ่ายทันที นัตสึไม่เข้าใจว่าทำไมในตอนแรกตอนนี้เขาเริ่มที่จะเข้าใจแล้ว เพราะพลังเวทย์และกลิ่นไออันตรายที่สัมผัสได้... “แกเป็นใคร!!

 

ฟู่...

 

“แล้วคิดว่าข้าเป็นใครกันล่ะ...” ร่างบางปัดฝุ่นควันที่เกิดจากการโจมตีเมื่อครู่ทิ้งไปพร้อมเอ่ยถาม ซึ่งเสียงนั้นทำให้นัตสึชะงักกึก...เขาจำได้เสียงนี้เป็นของซุยเซ็นเพื่อนร่วมกิลด์และทีมเดียวกันกับเขา

 

“ซุยเซ็นงั้นระ...อึก!!” ยังไม่ทันที่เขาจะถามจบ

 

ฉั๊วะ!

 

“ซุยเซ็น?” ร่างบางทวนชื่อนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยพร้อมๆกับเหลือบสายตาไปมองชายหนุ่มที่ตนเองพึ่งโจมตีใส่ เธอสะบัดดาบเล่มยาวของตนเองเพื่อที่จะสะบัดเลือดที่ติดอยู่ออกด้วยท่าทีไม่รีบร้อนนัก “มันเป็นใครงั้นเหรอ?”

 

“อั่ก!” นัตสึเบิกตากว้างก่อนที่จะทรุดลงกับพื้น...บาดแผลจากดาบเล่มนั้นปรากฏบนร่างกายพร้อมๆกับเลือดที่สาดกระเซ็นออกมา เขามองบาดแผลของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา...แต่ที่ไม่อยากจะเชื่อมากกว่านั้นคือ...ร่างของเด็กสาวตรงหน้ามากกว่าแม้หน้าตาจะเหมือนเดิมแต่ดวงตานั่น การกระทำ คำพูดและไอสังหารที่แผ่ออกมามันไม่ใช่ “กะ...แกเป็นใคร! ซุยเซ็นอยู่ที่ไหน!!

 

อีกฝ่ายหันมามองเขา “ไม่มีเหตุจำเป็นที่ข้าต้องตอบคำถามกับคนใกล้ตายเช่นเจ้า”

 

“หมาย...!!!” ไม่ทันที่จะจบคำพูดขนนกเส้นหนึ่งก็ร่วงลงมาอยู่ตรงหน้าของนัตสึ ขนนกสีฟ้าที่เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ทันทีที่มันหล่นกระทบพื้นก็เกิดวงเวทย์ขนาดใหญ่ที่ผืนดิน พริบตาต่อมาเปลวเพลิงสีฟ้าก็พวยพุ่งออกมาจากพสุธา

 

ตู้ม!!!

 

“หึ” ร่างบางหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จมูกของเธอจะได้กลิ่นชวนอ้วกที่ลอยมาตามลม เธอเอามือยกขึ้นมาถูจมูกของตนเอง “เหม็นชะมัด...” เธอพูดออกมาพร้อมย่างเท้าเดินไปยังต้นกลิ่นเพื่อที่จะกำจัดให้สิ้นซากไปซะตรงนี้

 

ฟุ่บ!

 

ร่างของหญิงสาวผู้มีนามว่ามายะนั้นกระโดดมาที่ต้นไม้ต้นหนึ่งเพื่อที่จะดูผลงานของตนเอง พลางยกยิ้มอย่างพอใจ ไม่นึกว่าเพียงแค่ปลดผนึกนั่นออกมาเพียงครึ่งเดียวก็ทำให้เธอคนนั้นเป็นได้ถึงขนาดนี้ “หึๆ...แค่นี้ก็จบแล้วล่ะมิตินี้...ฮะๆๆ”

 

เอาล่ะ...คราวนี้เธอ...ไม่สิพวกแฟรี่เทลจะหยุดปิศาจตนนี้ยังไงดีล่ะ

 

“...” ร่างบางหันไปมองมายะที่หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนที่เธอจะเลิกสนใจแล้วมุ่งหน้าเดินต่อไป...ไปยังต้นกลิ่นที่น่ารังเกียจต่อไป

 

.

.

.

.

 

กึก...

 

“มีอะไรเหรอคะคุณลูซี่” เวนดี้หันไปถามลูซี่ที่จู่ๆก็หยุดเดินกะทันหันซึ่งหญิงสาวก็หันมาส่ายหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นเชิงปฏิเสธว่าไม่มีอะไร

 

“ปะ...เปล่าๆ ไม่มีอะไร...เรารีบไปเถอะเวนดี้” ลูซี่พูดออกมาแม้ในใจเธอจะรู้สึกบางอย่างก็ตามที...ความรู้สึกที่เธอไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร จะเรียกว่าความกลัวที่ไม่รู้ที่มาหรือความเป็นห่วงนัตสึและซุยเซ็นก็ไม่รู้ เพราะเมื่อครู่ก็รู้สึกได้ถึงแรงระเบิดที่มาจากทิศที่ซุยเซ็นและนัตสึน่าจะอยู่

 

“ค่ะ” เวนดี้ตอบรับก่อนที่จะพยุงมาสเตอร์เดินให้เร็วขึ้นเพื่อไปสมทบกับคนอื่นๆ เฉกเช่นลูซี่ที่พยุงคาน่าอยู่

 

ใช้เวลาไม่นานมากพวกเธอก็มาถึงเต็นท์ที่สมาชิกแฟรี่เทลส่วนใหญอยู่ แต่ก็ต้องพบกับเรื่องน่าตกใจที่ทั้งเอเวอร์กรีน มิร่า เอลฟ์แมนและกาซิลบาดเจ็บไม่ได้สติอยู่

 

“นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นน่ะ” ลูซี่ถามออกมาอย่างตกใจ

 

“พวกเราโดนชายคนนั้นเข้าโจมตีน่ะ” ลิซาน่าเดินออกมาอธิบายให้ลูซี่ฟังก่อนที่จะเหลือบสายตาไปมองชายคนหนึ่งที่นอนหมดสติอยู่ไม่ไกลนัก “แต่ยังดีที่ฟรีดกับบิ๊กซ์สโลว์มีช่วยทัน...แต่ก่อนหน้านั้นทุกคนก็บาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว...มันเป็นเรื่องที่ฉัน...ไม่อยากพูดถึงมันอีกแล้ว” เธออธิบายโดยที่ประโยคสุดท้ายเสียงเธอก็เริ่มสั่นพร้อมๆกับน้ำตาที่เริ่มคลอ

 

“ลิซาน่า...ไม่ต้องร้องไห้ เข้มแข็งเอาไว้! ทำตัวเหมือนเราไม่ได้ร้องไห้” แฮปปี้พูดปลอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

“นั่นสินะ” ลิซาน่าเอามือยกขึ้นมาปาดน้ำตาทิ้งไปก่อนที่จะมองไปยังลูซี่ที่พากันกลับมา “แล้ว...นัตสึกับซุยเซ็นจังล่ะ”

 

“นัตสึย้อนกลับไปช่วยซุยเซ็นที่รู้สึกว่าจะคุมพลังตัวเองไม่ค่อยอยู่น่ะ...” แฮปปี้พูดออกมาพร้อมมองไปยังท้องฟ้าที่มีแสงของเปลวไฟสีฟ้าที่ยังพอมองเห็นอยู่แม้เปลไฟมันจะค่อยๆมอดไปแล้วก็ตาม แต่เมื่อเห็นสีหน้ากังวลใจของลิซาน่าก็รีบพูดต่อ “แต่ไม่เป็นไร...ระดับนัตสึแปปเดียวเดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ!

 

“นั่นสินะคะ” เวนดี้พูดสมทบทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายดูดีขึ้นมาเล็กน้อย

 

“แต่ยังไงก็เถอะ...มาสเตอร์และคาน่าก็บาดเจ็บ” ฟรีดพูดออกมาเบาๆอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

“มันเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่กันแน่?” ต่อด้วยบิ๊กซ์สโลว์ที่ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาออกจากการสอบคัดเลือกระดับ S ออกมากลางคันเลยไม่ค่อยรู้เรื่องเสียเท่าไหร่

 

“ตอนนี้เรือรบของกริมมัวร์ฮาร์ทในตอนนี้อยู่ที่ทิศตะวันออกของพวกเรา...” ลิลลี่พูดขึ้นมาก่อนที่จะเริ่มเสนอความคิดของตนเอง “และพวกเรายังคงต้องปกป้องที่พักนี่...คิดยังไงถ้าจะแบ่งกันเป็น 2 ทีม?”

 

“ทีมนึงโจมตี...อีกทีมป้องกันสินะ” เรวี่พูดออกมาทำให้แมวดำพยักหน้าบอกว่าอย่างที่เธอคิดนั่นแหละแต่ยังไม่ทันที่จะได้คุยกันมากกว่านี้

 

เฮือก!!

 

ฟรีดรีบจับดาบ (ใช่มั้ย?) ของตนเองเตรียมรับมือทันทีเฉกเช่นคนอื่นๆ เพราะจู่ๆพลังเวทย์ที่น่ากลัวกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย...ทั้งพลังเวทย์ที่แผ่ออกมารวมถึงกลิ่นไออันตรายอย่างถึงที่สุดทำเอาร่างกายของพวกเขาเกร็งขึ้นมากะทันหัน...

 

“...มีอะไรกำลังมา” ฟรีดพึมพำออกมาเบาๆแล้วเริ่มเดินไปอยู่ด้านหน้าพวกผู้หญิงเพื่อปกป้อง เพราะอย่างไรในตอนนี้คนที่พอจะสู้ได้ก็มีแค่เขากับอีกไม่กี่คนเท่านั้น...และยิ่งพลังระดับนี้เขาเองก็คิดว่าบางที...

 

แซ่ก...แซ่ก...ฟุ่บ...

 

ชายหนุ่มชักดาบของตนเองออกมาเพื่อที่จะเตรียมเขียนอักขระของตนเองทันทีที่อีกฝ่ายออกมาจากพุ่มไม้ตรงหน้าแต่เมื่อฟรีดและคนอื่นๆได้เห็นคนที่ออกมาชัดเจนก็คลายความกังวลลงระดับหนึ่ง แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น

 

“ธะ...เธอ...ซุยเซ็น?” บิ๊กซ์สโลว์ถามออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขามั่นใจว่าพลังเวทย์ที่จับได้นั้นไม่ใช่ของซุยเซ็นแน่นอนแต่...คนตรงหน้าดูยังไงๆก็อดีตวิญญาณประจำแฟรี่เทลแน่นอน! ถ้าไม่นับสีตาและดวงตานั่นน่ะนะ

 

“ซุยจัง! ปลอดภัยใช่มั้ย?!” เรวี่ร้องถามอีกฝ่ายแล้วทำท่าจะเดินไปหาเฉกเช่นเวนดี้และลิซาน่าแต่ก็โดนลิลลี่และฟรีดกับบิ๊กซ์สโลว์ห้ามเอาไว้ก่อน เพราะท่าทางของเด็กสาวดูแปลกไป

 

“แล้วนัตสึล่ะไอ๊?” แฮปปี้ถามถึงคนที่น่าจะอยู่กับซุยเซ็นตอนกลับมาแต่ร่างบางกลับนิ่งเงียบ

 

“นัตสึ?” เธอทวนชื่อออกมา...พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย “ถ้าหมายถึงผู้ชายที่มีผมสีชมพูนั่น...ล่ะก็...”

 

“...” ทุกคนเงียบเพื่อรอฟังคำตอบของอีกฝ่ายที่ดูแปลกไป

 

“ฆ่าทิ้งไปแล้ว” เมื่อพูดจบประโยคบิ๊กซ์สโลว์ไม่รีรอที่จะโจมตีอีกฝ่ายทันทีเพราะเขามั่นใจแล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ซุยเซ็นคนที่พวกเขารู้จักแน่นอน! และการโจมตีนั้นทำให้ร่างบางเสียการทรงตัว ฟรีดไม่รอช้ารีบพุ่งตัวเข้าโจมตีทันทีโดยร่ายอักขระใส่ร่างบางจนกระเด็นไปไกล

 

“เธอเป็นใคร!” เขาถามเสียงเครียดขึ้นเล็กน้อยพร้อมๆกับอักขระที่เตรียมร่ายใส่อีกฝ่ายทันทีที่ลุกขึ้นได้

 

“ข้าเป็นใคร...คิก...ฮะ...ฮะๆๆๆ” ร่างบางทวนคำพูดของอีกฝ่ายก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เธอค่อยๆลุกขึ้นมาและถูกเวทย์ของบิ๊กซ์สโลว์และฟรีดพุ่งใส่

 

ตู้ม!!

 

“ถามว่าข้าเป็นใครงั้นรึ?” ทันทีที่เวทย์ทั้ง 2 พุ่งเข้าปะทะร่างบางมันก็ระเบิดทันทีก่อให้เกิดฝุ่นควันจำนวนมาก แต่ภายใต้ฝุ่นและควันพวกนั้นพวกเขาเห็นแสงสีฟ้าที่ส่องแสงสว่างทะลุฝุ่นควันพวกนั้นออกมา

 

กริ้ง...

 

สิ้นเสียงกระทบของอะไรบางอย่างที่ใสกังวานฝุ่นและควันเบื้องหน้าก็มลายหายไปเหลือแต่เพียงร่างของเด็กสาวที่ถือดาบเล่มยาวเล่มหนึ่งอยู่ โดยที่มีเปลวไฟสีฟ้าลุกอยู่ที่ดาบเล่มนั้น “ลืมข้าไปแล้วหรืออย่างไรเจ้ามนุษย์โสโครก!!

 

!!!!

 

.

.

.

.

.

 

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นเล็กน้อย

 

เฮือก!

 

ร่างของชายหนุ่มที่เผลอตัวจัดการก็อตสเลเยอร์ที่มายุ่งย่ามกับตนเองไป สะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ถึงพลังเวทย์มหาศาลที่แผ่กว้างออกมาจนถึงตัวเขา...พลังเวทย์ที่เขารู้จักดี

 

ไม่ต้องรอให้สมองสั่งการเขาหันหน้าไปยังทิศทางนั้นทันที และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเขาคือเสาเพลิงสีฟ้าที่ลุกโชติช่วงอยู่

 

“ไฟนั่น” เซเรฟพึมพำออกมาเสียงแผ่ว...ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนเสเพลิงที่อยู่ไม่ไกลและเปลวเพลิงสีฟ้าที่กำลังลุกโชติช่วงทำลายป่านั่นอีก...เขาเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนมาก่อน...ใช่เขารู้สึกเหมืนเคยเห็นภาพนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง...ในอดีตอันแสนไกล “โกหก...ทำไมซุยเซ็นถึงมี...พลังเวทย์เดียวกับเซฟิเรีย”

 

ร่างของชายหนุ่มรีบเปลี่ยนทิศทางการเดินของเขากลับไปที่จุดศูนย์กลางของเปลวเพลิงแทบจะทันที

 

ตึก ตึก ตึก....ตึกๆๆ

 

จากที่ค่อยๆเดินเร็วๆเริ่มกลายเป็นวิ่งไปที่นั่น ด้วยหัวที่คิดฟุ้งซ่านไปต่างๆนาๆ ทั้งเรื่องดีและร้าย...ตอนนี้ในหัวของเซเรฟมีแต่คำว่าทำไมและเป็นไปไม่ได้อยู่เต็มไปหมด...ทั้งๆที่รู้ดีแก่ใจแต่ก็ยังหวังว่าสิ่งที่เห็นนั่นจะเป็นความจริง “โกหก...โกหกใช่มั้ย...ซุยเซ็น...”

 

โกหก โกหก! ทำไมเซฟีเรียถึงยังมีชีวิตอยู่ในยุคนี้!!

 

[25/09/2561]


เจ๊ซุย - เดี๋ยวๆ!! ยัยไรท์!! ทำไมตอนนี้ฉันกลายเป็นตัวร้ายเฉย!! เฮ้ย!! ออกมาคุยกันเดี๋ยวเน้! บทนี้ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า!! // (ไรท์เผ่นออกจากเรื่องทันใด)


อุต๊ะ!! ปมใกล้เฉลยแล้วเจ้าค่า...555+ คนที่เดาออกแล้วอย่าพึ่งเม้นอะไรนะ...รอให้ไรท์ตาดำๆคนนี้เขียนจบก่อนน๊า ( *-*)++ สารภาพเลยนะว่าเรื่องนี้ปมไม่เยอะจ้า! แต่เราบอกไม่ได้จริงๆนะจนกว่าจะถึงเวลา ซึ่งแต่งไม่เคยจะถึงทุกทีเลย...

 

ตอนหน้ามีบู๊ค่ะ! แต่ใครจะบู๊กันเดาเอาเองนะ...

 

ปล. ถ้าเราแต่งมั่วๆตอนบู๊ขอโทษด้วยนะคะ...ไม่เก่งจริงๆ แถมเป็นการด้นสดที่บางทีท่าของ...(หลุดพิมพ์สปอยไปอีกแล้ว!...แต่ไม่เป็นไรลบทัน!) ตัวละคร X จะไม่มีในเรื่อง 555+ ข้าพเจ้าเป็นนักเขียนสายขี้เกียจเจ้าค่า...กลัวหาข้อมูลเพลินจนกลายเป็นว่าไม่แต่งแล้วนั่งดูแฟรี่เทลต่อดีกว่าแทน (55555+ // โดนรีดเดอร์ตบคว่ำ)


****ดังนั้นตอนหน้าจะเป็นการมโนของเราทั้งสิ้นคร่า...5555555+****

 

ตั้งแต่ตรงนี้ไปไรท์อยากขอความช่วยเหลือรีดที่น่ารักทั้งหลายหน่อยนะคะ

 

เอ่อ...เนื่องจากหลังจากที่หายหัวไปหลายเดือน...ประมาณเดือนก่อนไรท์เจอเรือที่ไรท์จะลง (ซึ่งตอนนี้ลงเรือเรียบร้อยแล้ว!!!) แต่บังเอิญนิยายของเรือนี้น้อย...น้อยซะจนไรท์หาไม่เจอแล้ว

เลยจะขอความกรุณารีดที่น่ารักทุกคนที่รู้จักเรือลำนี้ แนะนำนิยายไรท์ทีนะพรีสสสส จะภาษาไทย อังกฤษ เว็บไหนก็ได้ไรท์ไม่เกี่ยง (แต่ขอนิดนึงนะคะถ้าเรทช่วยพิมพ์บอกไรท์หน่อย...เดี๋ยวข้าพเจ้าจะหัวใจวายซะก่อนเมื่ออ่านเจอ ไม่ค่อยถูกกับอะไรเรทๆ 555+)

 

ซึ่งเรือลำนั้นก็คือ... -///0///-

 

อากาอิ กับ อามุโร่นั่นเอง!!!

 

คุ้นๆ ใช่จากเรื่องโคนันนั่นแหละค่ะ...อ่านเจอแล้วแบบว่ากรี๊ดค่ะ! กรี๊ดเลย! แต่ก็ตามไปขุดๆนิยายเรือนี้มาอ่านแล้วก็ไม่พออ่ะ...จะแต่งเองก็...(ตัวละลายเรียบร้อยพิมคำเดียวกรี๊ดไป 30 นาที (เว่อร์ละ)) ไรท์แต่งม่ายได้ค่ะ... TT^TT

 

ขอความกรุณาด้วยนะคะ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #427 817467823 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 12:31

    ใครก็ได้ช่วยซุยเซ็นด้วย ฮือออออ สงสารอะ

    #427
    1
    • #427-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 52)
      26 กันยายน 2561 / 23:53
      พระเอกทะยานมาแล้วเจ้าค่าาาา >w<
      #427-1
  2. #426 QTITAN (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 12:09
    อย่าทิ้งพวกเราไปนะ
    #426
    1
    • #426-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 52)
      26 กันยายน 2561 / 23:54
      ไม่ทิ้งค่า...ตราบใดที่ไรท์นั้นปิดเทอมไม่มีอะไรทำ (ว่างนั่นแหละ) 55+
      #426-1
  3. #424 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 18:07

    กำลังสนุกเลย ต่ออีกนะๆ อย่าหายไปนานเลย พลีส~
    #424
    1
    • #424-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 52)
      25 กันยายน 2561 / 18:11

      ขึ้นอยู่กับว่าไรท์จะติดเกมขนาดไหนค่า 555+ ช่วงนี้ติดจัดมาก...
      จะพยายามมาต่อนะคะ
      #424-1
  4. #423 sa5sa5sa (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 17:51

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #423
    1
    • #423-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 52)
      25 กันยายน 2561 / 17:55

      ขอบพระคุณเจ้าค่าาาาาาา
      #423-1
  5. #420 lastpepos (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 19:56
    เอ๊ะ พึ่งมาเจอเรื่องนี้เรื่องแรก ใครมายะกันน่ะ(ขี้เกียจกลับไปอ่าน)
    #420
    1
    • #420-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 52)
      6 กันยายน 2561 / 20:46

      เป็นออริคนที่มาเป็นตัวร้ายค่าาา
      แถมเป็นพระเจ้าคนก่อนมายูมิจัง (พระเจ้าที่ส่งเจ๊ซุยมาจ้า) แต่ she ยังมีพลังพระเจ้าเต็มเปี่ยมแถมสกิลตัวร้ายอีกอื้อเลย...
      #420-1
  6. #419 fugia (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 21:24

    รออยู่เสมอค่ะ
    #419
    0
  7. #418 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 19:31

    นี่ไม่ได้กดดันแล้วนะคะ555
    #418
    0
  8. #417 QTITAN (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 17:43

    ขอร้องงงงง
    #417
    0
  9. #416 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 17:37

    ง่าาาาา ไรท์อ่าาาา ค้างสุดๆเลยยย มาต่อทีน้าาา อย่าหายไปนานเลยนะ
    #416
    0