Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 51 : ::โชคชะตาบทที่ 42 :: ผนึก (ภาคเกาะเทนโรว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

::โชคชะตาบทที่ 42 :: ผนึก (ภาคเกาะเทนโรว)

 

“ฉันจะไม่ให้อภัยแกที่ทำร้ายพวกพ้องของฉันแน่!!” คาน่าพูดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวพร้อมๆกับพุ่งเข้าใส่บลูโน้ตแล้วโจมตีใส่โดยใช้ไพ่ของเธอเป็นตัวหลอกล่อ ซึ่งแน่นอนว่าบลูโน้ตสามารถกันการโจมตีทั้งหมดนั้นได้ ทำให้เธอต้องใช้สิ่งที่ได้มาจากมาสเตอร์รุ่นแรกอย่างแฟรี่กลิทเทอร์ “แฟรี่...”

 

!!!

 

“แสงนั่นมันอะไรน่ะ” ชาร์ลเบิกตากว้างไม่ต่างอะไรกับคนบริเวณนั้น

 

“อย่ามาโกหกน่า...” บลูโน้ตพูดออกมาเสียงแผ่วอย่างตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่เขาต้องการมาอยู่ตรงหน้า...แฟรี่กลิตเตอร์!!

 

โครม!!

 

ร่างของคาน่าถูกบลูโน้ตใช้เวทย์ของเขากดจนเธอลงไปนอนกับพื้นก่อนที่เขาจะมองสำรวจที่แขนของคาน่าอย่างพิจารณาโดยที่ปากก็ยังคงถามไปด้วย “อย่าบอกนะว่าเวทย์ของเธอน่ะคือ...”

 

“หรือว่านั่นคือแฟรี่กลิตเตอร์!” ชาร์ลร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อพิจารณาดูแล้ว

 

“เอ๋?” เวนดี้อุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคาน่าจะมีแฟรี่กลิตเตอร์

 

“ลูซี่...ขอโทษนะที่ตอนนั้นฉันทิ้งเธอไว้ ฉันไม่มีข้อแก้ตัวใดๆทั้งนั้นแหละ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ” คาน่าค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมๆกับพูดขอโทษลูซี่ไปด้วยที่เธอทิ้งคู่หูของตัวเองไปในตอนที่พอจะรู้แล้วว่าสุสานของมาสเตอร์เมวิสอยู่ที่ไหน และตอนนี้เธอมั่นใจว่าแฟรี่กลิทเทอร์ที่ได้มาจากมาสเตอร์เมวิสจะสามารถช่วยพวกพ้องทุกคนได้ “แต่ตอนนี้ขอให้เธอเชื่อใจฉัน ด้วยเวทมนตร์นี้ฉันจะจัดการเจ้านั่นได้แน่”

 

“สุดยอด” ลูซี่พูดออกมาผิดกับซุยเซ็นที่มีสีหน้าที่ดูดีขึ้นแต่พริบตาเดียวก็หายไปเพราะอะไรบางอย่างในใจมันบอกเธอว่าบางทีอาจจะไม่เป็นไปอย่างที่คิด เด็กสาวค่อยๆยันตัวลุกขึ้นเมื่อแรงกดรอบๆตัวหายไป “เจอสุสานแล้วสินะ”

 

“เอ๋?!” นัตสึที่ลุกขึ้นมาได้เมื่อรู้สึกว่าบลูโน้ตจะคลายเวทย์แล้วหันไปหาลูซี่คอแทบเคล็ดเมื่อได้ยินประโยคนั้น “งะ...งั้นก็หมายความว่า...การสอบ...”

 

“ยังไงก็ช่างเถอะ...ตอนนี้มาช่วยกันหน่อยนัตสึ ซุยเซ็น...การที่จะใช้เวทย์นี่ได้มันค่อนข้างจะใช้เวลาน่ะ” คาน่าตอบปัดออกไปเพราะตอนนี้เรื่องที่สำคัญกว่าการสอบก็คือการที่จัดการพวกนี้ให้ได้ก่อน

 

“ได้เลย!” ทั้งนัตสึและซุยเซ็นพูดออกมาพร้อมๆกับตั้งท่าเตรียมโจมตีแต่ว่าบลูโน้ตไหวตัวทันเขาใช้เวทย์ของเขาผลักทั้งคาน่าและพวกนัตสึปลิวไปคนละทางก่อนที่จะใช้เวทย์เดิมกดทั้งหมดไว้ให้อยู่กับที่

 

“นึกไม่ถึงเลยว่าเวทย์ที่ฉันตามหาอยู่จะอยู่ที่เธอ...แฟรี่กลิตเตอร์” บลูโน้ตละความสนใจจากพวกนัตสึหันไปหาคาน่าที่ครอบครองแฟรี่กิตเตอร์ที่เขาตามหามานาน “ขอเวทย์นั่นให้ฉันเลยแล้วกัน”

 

“มีแต่คนในกิลด์เท่านั้นที่จะใช้เวทย์นี่ได้...อย่างแกอย่างหวังว่าจะได้ใช้มันเลย!” คาน่าที่พยายามลุกขึ้นมาพูดออกมา

 

“ถ้าเธอรู้ต้นกำเนิดของเวทมนตร์ก็จะรู้ว่ามันเป็นแบบเดียวกันทั้งหมด แสดงว่าเวทย์ทั้งหมดมีรูปแบบเดียวกัน” บลูโน้ตพูดถึงเรื่องกำเนิดของเวทมนตร์กับคาน่าบ่งบอกว่าไม่ว่าเวทย์แบบไหนเขาก็สามารถใช้ได้

 

“เวทย์รูปแบบเดียวกัน...” ลูซี่ทวนคำพูดนั้นในใจก่อนที่จะเบิกตากว้างขึ้นเมื่อรู้สึกคุ้นๆกับคำพูดประโยคนี้แปลกๆ “เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน...”

 

“เวทย์...รูปแบบเดียวกัน” ขณะที่ซุยเซ็นเองก็ทวนคำๆนั้นเช่นกันพลันดวงตาเธอก็เบิกกว้างเมื่อนึกถึงตอนที่เธอไปเจอกับพระเจ้าครั้งที่ 2 ระหว่างที่สติเธอกำลังจะหมดไปเธอได้ยินผู้หญิงคนนั้นพูดว่า...

 

เวทย์ทั้งหมดในโลกนี้ล้วนแต่มีรูปแบบและต้นกำเนิดเดียวกัน ถ้าเจ้าเข้าใจได้...ไม้ว่าเวทย์แบบใดเจ้าก็ไม่แพ้เพราะว่า...

 

“บ้าจริง...ตอนนั้นเราสลบไปก่อน...” ซุยเซ็นกัดฟันแน่นแต่พริบตาเดียวซุยเซ็นก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แวบเข้ามาในหัวและร่างกายเธอก็ค่อยๆจะเบาขึ้น ตามร่างกายเธอเริ่มปรากฏสิ่งที่คล้ายกับเส้นเลือดฝอยจำนวนมากแผ่ขยายตามร่างกายจนขึ้นมาถึงคาง เส้นผมที่เคยเป็นสีดำสนิทกำลับมีสีขาวฟ้าแซมไปทั่ว

 

เปรี๊ยะ!

 

“คะ...คุณซุยเซ็น” เวนดี้หันไปมองซุยเซ็นที่เธอรู้สึกเหมือนเห็นทางหางตาว่าอีกฝ่ายลุกขึ้นและเมื่อหันไปมองก็พบว่าเธอลุกขึ้นจริงๆ ยิ่งกว่านั้นสภาพของอีกฝ่ายยังแปลกไปจนเธอตกใจ ขณะที่ซุยเซ็นที่ดูเหมือนไม่ค่อยมีสติค่อยๆมองบลูโน้ต “ร่างกายนั่นมันอะไรน่ะ”

 

“คนที่อยู่ภายใต้เวทย์นี่ไม่ว่าเวทมนตร์แบบไหนก็สู้ไม่ได้” บลูโน้ตพูดกับคาน่าอย่างไม่สนใจซุยเซ็นที่อยู่ด้านหลังของเขาก่อนที่จะค่อยๆใช้เวทย์ดึงตัวคาน่าขึ้นมาและบดขยี้อย่างรุนแรง

 

วูบ! พลั่ก!!!

 

“นายประมาทไปหน่อยนะบลูโน้ต” หญิงสาวที่รออยู่ด้านบนเข้ามากันการโจมตีของซุยเซ็นเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เธอจะเหลือบตามองพิจารณาบุคคลตรงหน้าแล้ว เจ้าหล่อนก็แสยะรอยยิ้มน่าขนลุกออกมาพลางเลียริมฝีปากตนเอง

 

“ต้องขอบคุณมากครับที่เข้ามาช่วย” บลูโน้ตกล่าวขอบคุณแก่หญิงสาวซึ่งเธอไม่ได้มีท่าทีสนใจอะไรเลยตั้งแต่มาที่เกาะนี่ เพราะว่าเป้าหมายของเธอไม่ได้อยู่ที่เกาะนี่แต่ว่าจู่ๆเธอก็เข้ามาช่วยเขาซะแบบนั้น

 

“...ทีแรกนึกว่าจะเป็นคนละคนกันเพราะพลังเวทย์คนละระดับแต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเธอนะ...ซุย~เซ็น~ หญิงสาวเมินบลูโน้ตและหันมาสนใจคนที่เธอกันการโจมตีเอาไว้แทน ร่างของหญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าขาว

 

“เธอเป็นใคร” ซุยเซ็นถามอีกฝ่ายออกมาอย่างลำบาก พร้อมๆกับพยายามคุมพลังของดาบที่ได้มาจะเริ่มรุกคืบจะกลืนกินจิตใจเธอเข้าทุกขณะ

 

“ลืมไปว่าเธอคงจะไม่รู้จักฉันแต่...ถ้าพูดว่าฟุตะริ มายะล่ะรู้จักมั้ย?” จบคำพูดของหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีเงินยวงก็ทำให้ซุยเซ็นชะงักคพูดของพระเจ้ารีรันกลับมาอีกครั้ง

 

ยังไงก็ตามฟังที่ฉันพูดให้จบก่อนซุยเซ็น...หากวันหนึ่งเธอได้เจอกับผู้หญิงที่ชื่อฟุตะริ มายะ ให้หนีโดยเร็วที่สุด

 

“ฟุตะริ...มายะ!” ซุยเซ็นทวนชื่ออีกฝ่ายอย่างตกตะลึง

 

“อะๆ...อย่าคิดหนีเชียวนะ...ไม่งั้นพวกแฟรี่เทลไม่เหลือซากแน่” ก่อนที่ซุยเซ็นจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นมายะก็ดักทางเธอเอาไว้ก่อน ทำให้เด็กสาวกัดฟันแน่น...เหลือบตามองพวกนัตสึและคาน่าที่กำลังลำบาก และเธอไม่มีพลังพอที่จะพาพวกเขาหนีไปตอนนี้ทั้งหมดด้วย แบบนั้นทำให้ซุยเซ็นต้องเลือกที่จะเมินคำสั่งของพระเจ้าแล้วต้องเข้าสู้กับคนๆนี้ท่าเดียว!

 

“หนอย...” นัตสึมองภาพตรงกน้าด้วยอารมณ์โกรธจัดก่อนที่เขาจะใช้ท่ามังกรเพลิงคำรามโดยที่มุดหน้าลงไปในดินด้านล่างและใช้ท่ามังกระเพลิงคำรามเพื่อช่วยคาน่าและซุยเซ็น หลังจากที่ช่วยทั้ง 2 คนได้แล้วทำให้คาน่าสามารถใช้เวทย์ได้ทันที

 

เธอรวบรวมพลังที่จะใช้แฟรี่กลิตเตอร์เพื่อจัดการบลูโน้ต

 

“คู่ต่อสู้เธออยู่ทางนี้ต่างหาก!” มายะพูดออกมาขณะทีซุยเซ็นหันไปมองคาน่าทำให้เธอรีบหลบการโจมตีของอีกฝ่ายแล้วรีบสวนกลับโดยการต่อยด้วยหมัดหุ้มเปลวเพลิงสีฟ้า ทันทีที่หมัดของเธอโดนร่างของมายะ ร่างนั่นก็แตกกลายเป็นเศษกระจกไป

 

กริ้ง!

 

“มองไปทางไหนน่ะ...ฉันอยู่ตรงนี้ต่างหาก” มายะกระทุ้งไม้เท้าเก่าๆอันหนึ่งรากไม้ก็พุ่งขึ้นมาแทงทะลุร่างของเด็กสาวแต่ว่าพริบตาเดียวต้นไม้นั่นก็ถูกไฟสีฟ้าแผดเผาจนกลายเป็นขี้เถ้าไปในที่สุด

 

ซุยเซ็นกางปีกของเธอออกมาแล้วพุ่งไปหามายะโดยที่ในมือเธอปรากฏมีดสั้นจำนวนหนึ่งที่สร้างมาจากพลังของเธอเอง เด็กสาวขว้างมีดสั้นไปยังมายะซึ่งเธอใช้ไม้เท้าปัดได้ทุดอันก่อนที่ต้องชะงักเมื่อเห็นซุยเซ็นที่บินอยู่ตรงหน้าเธอ

 

พรึ่บๆ!

 

“พญาวิหค...สยายปีก!” ปีกที่สร้างมาจากเปลวเพลิงสีฟ้าขยายใหญ่ขึ้นก่อนทีจะกระพือปีกแรงขึ้นพร้อมๆกับเปลวไฟที่สอดประสานกับสายลมอย่างลงตัว โจมตีใส่มายะพริบตาเดียวที่หญิงสาวแสยะยิ้มก่อนที่จะโดนการโจมตีนั้นไปเต็มๆ

 

ตู้ม!!

 

“รู้เหตุผลมั้ยว่าทำไมมายูมิถึงบอกให้เธอหนีห่างจากฉัน” เสียงของมายะดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นควันที่ลอยฟุ้ง ทำให้เด็กสาวรีบระวังตัวทันที “ซุยเซ็น?”

 

“จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ?!” ซุยเซ็นตอบออกมาพลางกวาดตามองรอบๆก่อนที่จะเห็นประกายบางอย่างพุ่งมาทางเธอจึงรีบเบี่ยงตัวหลบทันทีแต่ก็ไม่พ้นวิถีของมัน

 

ฉึบ!!

 

“อึก...” เด็กสาวกลั้นเสียงตนเองเอาไว้เมื่อครู่เธอเห็นดาบของเธอโจมตีเธอ ทำให้ซุยเซ็นเรียกดาบเล่มนั้นออกมาแล้วทำการตวัดมันครั้งหนึ่งเพื่อปัดฝุ่นควันนั้นออกไปจากบริเวณนี้ทันที แล้วรีบใช้ดาบของเธอกันดาบของมายะเอาไว้

 

เคร้ง!!

 

“เพราะว่าฉัน...ก็เป็นพระเจ้าเหมือนมายูมิยังไงล่ะ” มายะพูดออกมาขณะที่เธอถูกซุยเซ็นกันดาบของเธอที่เธอเรียกมันออกมาอยู่ พลางเปลี่ยนวิถีเริ่มรุกไล่โจมตีอีกฝ่ายเรื่อยๆ ขณะที่ซุยเซ็นก็ได้แต่ตั้งรับไปเรื่อยๆ

 

“แฮ่กๆ...อึก...” ร่างบางเริ่มหอบและหายใจติดขัด ปกติแผลที่เคยเกิดขึ้นกับเธอมักจะหายไปอย่างรวดเร็วแต่รอบนี้กลับไม่...อีกทั้งการขยับตัวตั้งรับวิถีดาบของมายะไปมาทำให้บาดแผลที่ใหญ่แล้วยิ่งใหญ่กว่าเดิมจนเธอเข้าขั้นเสียเลือด “คุณมีเป้าหมายอะไรถึงทำแบบนี้!

 

“นั่นสินะ...ทำลายมิตินี้ล่ะมั้ง” มายะหยุดไล่ต้อนซุยเซ็นแล้วพูดออกมาซึ่งทำให้เด็กสาวชะงักไปครู่หนึ่งเธอเลยใช้จังหวะนั้นใช้ดาบในมือที่เคลือบด้วยเปลวไฟสีฟ้าลุกโชติช่วงหวดใส่ร่างบาง

 

ตู้ม!!!

 

“อ๊าก!!” ซุยเซ็นที่ตกใจกับคำพูดของมายะและคิดบางอย่างอยู่รีบตั้งรับแต่ไม่ทันการจนทำให้เธอรับการโจมตีนั้นไปเต็มๆ จนทำให้เธอเกือบหมดสติ ร่างบอบบางเต็มไปด้วยบาดแผลค่อยๆทรุดตัวล้มไปกับพื้นหายใจอย่างรวยริน

 

ตึกๆๆ

 

“เธอคงจะสงสัยว่าถ้าเป้าหมายฉันคือทำลายมิติ...ทำไมต้องมายุ่งกับเธอ” มายะพูดออกมากับซุยเซ็ยที่นอนใกล้หมดสติอยู่ เธอทิ้งดาบในมือลงกระทบกับพื้นพริบตาเดียวมันก็หายไป หญิงสาวค่อยๆเดินมาเด็กสาวพลางย่อกายลงเอามือเชยคางซุยเซ็นขึ้นมา “เพราะว่าฉันจะยืมมือเธอทำลายมิตินี้”

 

“ถึงตาย...ฉันก็ไม่ยอมทำ...ตามที่แก...พูด!!” ซุยเซ็นกัดฟันพูดออกมาทำให้ใบหน้าของมายะเย็นเยียบขึ้น เธอบีบคางของเด็กสาวหนักขึ้นจนซุยเซ็นครางออกมา

 

“พูดดีไปเถอะซุยเซ็น...ฉันจะคอยดูถ้าผนึกของเธอถูกทำลายแล้วจะยังกล้าพูดอย่างนี้อยู่มั้ย” มายะพูดออกมาเสียงเย็นพร้อมๆกับดวงตาสีม่วงสดเปล่งประกาย ที่นัยน์ตาของมายะปรากฏเป็นดอกไม้ 8 กลีบเฉกเช่นที่หน้าผากของเธอเอง

 

“อย่า...อย่า...หยุดนะ!” เด็กสาวร้องออกมาเมื่อเห็นว่ามายะจะทำอะไร เธออยากจะรู้ว่าผนึกอะไรที่เธอโดนผนึกไว้แต่ว่าตอนนี้เธอกลับไม่อยากรู้เสียแล้ว ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ฟังเสียงร้องของซุยเซ็นเธอทำลายผนึกนั่นอย่างไม่ยากเย็นนักและนั่นเป็นผลให้ร่างกายของเด็กสาวกระตุก “อึก...”

 

เพล้ง!! พรึ่บ!!

 

“อะ...อ้าก!!!” ซุยเซ็นรู้สึกว่าผนึกในร่างเธอถูกทำลายและพลังเวทย์มากมายไหลล้นออกมาจากตัวเธอเร็วราวกับเขื่อนแตก จนทำให้ร่างกายเธอทนรับไม่ไหว เปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชติช่วงทำลายทุกสรรพสิ่งรอบๆกายเธอเป็นบริเวณกว้างขณะที่มายะถูกพัดกระเด็นออกไปจากบริเวณนั้น

 

พลังเวทย์ที่ไหลล้นออกมานั้นสร้างความเจ็บปวดให้แก่ซุยเซ็นเป็นอย่างมาก รวมทั้งหัวที่ปวดจนแทบระเบิด และความรู้สึกต่างๆนาๆตีกันจนวุ่นไปหมด โดยที่ไม่รู้ตัวเด็กสาวเอามือจิกเส้นผมสีดำที่ตอนนี้มีสีเงินแทรกเป็นยวงๆจนแน่น ร่างกายของเธอเริ่มมีดเส้นใยสีฟ้าลุกคืบแทบจะทั่วร่าง น้ำตาของเธอไหลพรากจนมันกลายเป็นน้ำตาสีเลือดไปในที่สุด

 

“หยุด...หยุดได้แล้ว!!!!” ซุยเซ็นแผดเสียงร้องออกมาอย่างทรมานทำให้พวกนัตสึและคาน่าที่หนีออกมาจากบลูโน้ตชะงักกึก เพราะเสียงของเด็กสาวและเปลวเพลิงสีฟ้าที่ค่อยๆลามมายังพวกเขา

 

“ไฟนี่มัน...ของซุยเซ็น!” นัตสึพูดออกมาเมื่อเห็นเปลวไฟสีฟ้าที่หยุดลงก่อนมาถึงพวกเขาซ้ำมันยังลามไปเป็นบริเวณกว้าง อีกทั้งยังสภาพก่อนหน้านี้ของซุยเซ็นที่แค่ดูก็ยังรู้ว่าสภาพแบบนั้นมันไม่ดีต่อร่างกายของเธอ ทำให้เขาไม่รอช้ารีบฝากมาสเตอร์ไว้กับลูซี่และพุ่งตัวตรงไปยังใจกลางของเปลวเพลิงทันที

 

 

 

 

.

.

.

.

 

 

กริ้ง!!

 

“สัมผัสนี่มัน...” มายูมิที่กำลังเขียนเอกสารอยู่ทำปากกาหล่นกระทบพื้นทันที...ดวงตา และปากของเธอสั่นระริกเพราะสัมผัสที่เธอจับได้เมื่อครู่คือพลังเวทย์ของซุยเซ็นที่ระเบิดออกมาแบบไม่มียั้ง “ระ...หรือว่า...คุณมายะ...จะ...”

 

เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอรีบเปิดมิติเพื่อที่จะไปยังมิติของซุยเซ็นเพื่อที่จะช่วยอีกฝ่ายแต่ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปที่นั่นก้าวแรก

 

เปรี๊ยะ!! โครม!!

 

“อึก...” ร่างของมายูมิก็ถูกดีดกระเด็นออกมาอย่างแรงซ้ำร้ายยังมีคาออสโผล่มาจากช่องว่างที่เธอเปิดไว้อีก ทำให้เจ้าหล่อนต้องใช้พลังกักห้องนี้ไว้ให้อยู่อีกมิติส่วนตัวของเธอและจัดการคาออสที่โผล่ออกมาไม่หยุดนี่เสียก่อน “บ้าจริง! ทำไมคุณถึงอยู่ที่นั่น...คุณคิดจะทำอะไรกันแน่! คุณมายะ!!

 

[5/8/2561]

 

ตอนนี้ให้เจ๊ซุยบู้แล้วแต่ท่าทางเจ๊คงแพ้เพราะว่ามายะจังเป็นพระเจ้าที่มีสกิลโกงเวล 9999+ แหน่ะ! ไรท์อาจจะเขียนไม่ตรงตามเมะนะคะและมีความงงมากถึงมากที่สุด (?) เพราะว่าความขี้เกียจมาเต็ม 5555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #408 FuyunoNeko (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 23:53
    ค้างนะไรท์ T^T
    #408
    0
  2. #407 sa5sa5sa (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 22:42
    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #407
    0
  3. #406 0862380991 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 17:41
    อยากจะบอกว่า






    ขออีกตอนนะค่ะ
    #406
    1
    • #406-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 51)
      5 สิงหาคม 2561 / 18:41
      ไว้คราวหน้านะคะ ปั่นการบ้านที่ดองเอาไว้ก่อน 555+
      #406-1
  4. #405 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 06:36
    ต่ออีกนะๆค่ะ กำลังสนุกมากๆเลยค่าาาา ถ
    ค้างสุดๆเลย รออ่านต่อน้าาาาา
    #405
    1
    • #405-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 51)
      5 สิงหาคม 2561 / 18:42
      ไรท์ก็ค้างเช่นกัน เจ๊ซุยอย่างพึ่งเป็นอะไรไปนะ!
      ปล. รีบๆมาต่อเถอะค่ะ!! รออยู่! (เขาเร่งหล่อนนั่นแหละยัยไรท์!! // ซุยเซ็น)
      #405-1