Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 49 : ::โชคชะตาบทที่ 41:: ปรากฏ (ภาคเกาะเทนโรว) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

::โชคชะตาบทที่ 41:: ปรากฏ (ภาคเกาะเทนโรว)

 

“อีกแล้ว” เด็กสาวพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกแล่นเข้ามา เหมือนกับว่าตัวเธอไม่ใช่ตัวเธอยังไงก็ไม่รู้พลันคำพูดของใครคนหนึ่งที่พระเจ้าพามาฝึกให้เธอก็แล่นเข้าหัวของเจ้าหล่อน

 

กลับไปตอนที่ซุยเซ็นเจอกับพระเจ้าครั้งที่ 2

 

“พลังของเจ้ามีแค่นี้เองรึ?” หญิงปริศนาคนนั้นถามออกมาพร้อมๆกับเหวี่ยงขอของซุยเซ็นที่พุ่งเข้ามาเหวี่ยงขาเตะเธอทิ้งไปจนร่างของเด็กสาวกระเด็นพื้นดินไถลไปไกลพอสมควร “เจ้าทำข้าผิดหวังจริงๆ”

 

“อะ...อะไรเล่า! ฉันยังไม่เคยเรียนเวทย์มาเลยเถอะแถมยังใช้พลังของพระเจ้าไม่เป็นด้วย” ซุยเซ็นลุกขึ้นมาแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายทำให้หญิงสาวปริศนาคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง พร้อมๆกับที่เธอจะยกนิ้วชี้ไปที่อีกฝ่ายปลายนิ้วเรียวปรากฏประกายไฟสีฟ้า

 

“เจ้าคิดว่าพลังแค่ 1 เส้นผมของพระเจ้ามันจะเป็นพลังของเจ้างั้นเหรอ?” หญิงสาวปริศนาถามออกมาพร้อมๆกับปรากฏเปลวไฟสีฟ้าที่มีลักษณะเหมือนกับโซ่รัดร่างของซุยเซ็นเอาไว้ทันทีที่เด็กสาวดิ้นจะเกิดเปลวไฟรอบโซ่จนลวกผิวเธอ

 

“ถ้าไม่ใช่แล้วพลังไฟที่ฉันใช้ล่ะ?” ซุยเซ็นตวัดเสียงถามออกมาพร้อมๆกับพยายามทำให้ตัวเธออยู่นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดบาดแผลไปมากกว่านี้ “แล้วพระเจ้าจะให้พลังแบบนั้นมาทำไมถ้าไม่ให้ฉันใช้?”

 

“จำไม่ได้สินะ” หญิงสาวปริศนาพูดออกมาพร้อมๆกับขยับมือที่นิ่งค้างอยู่ท่าเดิมเป็นกำมือในแนวตั้งพลันโซ่ที่พันรอบตัวเด็กสาวก็เกิดเส้นสายใยสีฟ้าจำนวนมากค่อยๆลุกคืบขึ้นมาคลุมตัวของซุยเซ็น “...ที่เธอคนนั้นให้พลังของตนเองเสี้ยวหนึ่งมาเพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์เดิมของเธอที่แทบจะไม่เหลือแล้วต่างหากล่ะ...”

 

“ฉันไม่มีพลังเวทย์สักหน่อย” ซุยเซ็นตอบกลับทันควันพร้อมใบหน้าที่บูดเบี้ยวเนื่องจากความเจ็บปวดจี๊ดๆที่ทุกๆส่วนที่เส้นใยสีฟ้าสัมผัส

 

“...” หญิงสาวที่ได้รับหน้าที่ฝึกเด็กสาวยกยิ้มมุมปาก “ถ้างั้นเธอก็ไปดูเอง”

 

“หมายความว่ายังไงน่ะ?!” ซุยเซ็นถามออกมาก่อนที่จะรู้สึกเหมือนขาของเธอแทบจะไม่มีแรงยืนอยู่แล้วจึงล้มพับไปที่พื้นหญ้า เธอพยายามดิ้นระหว่างนั้นเธอก็ได้ยินที่ฮิบิคิติดต่อคุยกับคนอื่นๆ ยังดีที่เธอคุยสื่อสารกับอีกฝ่ายได้แต่ว่าหลังจากนั้น

 

ซุยเซ็นก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างรู้ตัวอีกทีเธอก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

 

“ไปดูเองงั้นเหรอ?” ซุยเซ็นพึมพำออกมาเธอเริ่มที่จะจับเอาคำพูดของคนต่างๆที่พูดเกี่ยวกับตัวเธอและมีแนวโน้มว่าจะรู้จักเธออย่างดีมารวมกัน และรวมถึงผนึกความทรงจำเธอที่เซเรฟพูดถึงนี่อีกด้วย พลันคิ้วเรียวก็ขมวดจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์

 

ซ่า ซ่า...ซ่า...หือ?

 

“เฮ้...ซุยเซ็นไปยืนตากฝนทำไมน่ะ?” นัตสึที่นั่งเอ๋ออยู่ครู่หนึ่งเพราะผลของคาถาร้องทักซุยเซ็นที่กำลังยืนค้างเพื่อทบทวนเรื่องเมื่อครู่กับตนเองซึ่งทำให้เด็กสาวชะงักกึกหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด

 

“ก็มายืนส่ง...” ซุยเซ็นพูดออกมาแต่ยังพูดไม่ทันจำก็เห็นหน้านัตสึแปลกใจเลยเงียบไปทั้งๆที่ยังพูดไม่จบเพื่อทดสอบทฤษฏีบางอย่าง...

 

“ยืนส่งใครน่ะ? ถ้าชาร์ลล่ะก็ออกไปตั้งนานแล้วนี่” เมื่อนัตสึพูดออกมาแบบนั้นทำให้เด็กสาวเบือนหน้าหนีไปอีกทางพลางพูดในลำคอว่า ว่าแล้วเชียว เธอถึงว่าเถอะว่าทำไมสัมผัสเมื่อครู่ถึงคุ้นๆ ทีแท้ก็เวทย์ลบความทรงจำอาจจะเอียงไปทางผนึกความทรงจำมากกว่าล่ะนะ

 

“ไม่มีอะไรหรอก...แค่คิดว่าบางทีชาร์ลอาจจะมาแล้วเลยมายืนรอน่ะ” ซุยเซ็นรีบเปลี่ยนเรื่องเนื่องจากที่เธอนึกบางเรื่องออกและรู้สึกว่าเธอไม่ควรพูดเรื่องนี้ออกไปเพราะคำพูดของเซเรฟที่ดังขึ้นมาในหัวขณะที่เธอกำลังอ้าปากตอบ

 

“เพราะผมคือจอมเวทย์ดำเซเรฟ...จอมเวทย์ผู้ชั่วร้ายที่ทุกคนต่างหวาดกลัว”

 

ฟิ้ว...

 

“นั่นไง...พูดถึงก็มาพอดี” ซุยเซ็นที่เห็นบางอย่างเล็กๆที่หางตาก็มองไปแล้วพูดออกมาเมื่อเห็นแมวสีขาวบินกลับมาที่ถ้ำเรียบร้อยแล้ว

 

“ชาร์ล! ลิลลี่เป็นยังไงบ้าง?” นัตสึที่เห็นชาร์ลในระยะสายตาตะโกนถามขณะที่แมวเหมียวสีขาวกำลังบินลงมา

 

“ตอนนี้อยู่ที่แคมป์ของพวกเราน่ะ...มิร่าและกาซิลตอนนี้บาดเจ็บสาหัสด้วย” ชาร์ลพูดชี้แจงรานละเอียดออกมาพร้อมๆกับลงสู่พื้น “ลิลลี่บอกว่าพวกนั้นอาจจะหยุดอยู่ที่ไหนสักที่หนึ่ง”

 

“พวกเขาไม่เป็นไรใช่มั้ย?” แฮปปี้เดินเข้ามาถามถึงอาการพรรคพวกที่บาดเจ็บอย่างเป็นห่วงพร้อมๆกับที่ชาร์ลบอกตำแหน่งเรืองของกริมมัวร์ฮาร์ทซึ่งทุกคนลงความเห็นกันว่าตอนนี้พวกเธอควรจะต้องไปรวมกลุ่มกับทุกคนให้โดรัลโบลท (ชื่ออะไรนะคนๆนี้น่ะ) เป็นคนหยุดสภาเวทย์ไม่ให้โจมตีเกาะนี้

 

“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า!” โดรัลโบลทพูดออกมาการที่ให้เขาไปหยุดสภาเวทย์มันไม่ได้ง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากขนาดนั้น แค่ถ่วงเวลาให้สักสิบนาทียังยากเลย

 

“ถ้างั้นแค่ถ่วงเวลาไว้ก็พอ” ซุยเซ็นหันมาบอกโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าดวงตาของเธอเรียบเย็นแค่ไหน “ที่เหลือพวกเราแฟรี่เทลจะจัดการเอง”

 

“เท่านั้นล่ะ” นัตสึพูดต่อออกมาพร้อมๆกับแบกมาสเตอร์เดินไปยังแคมป์ของพรรคพวกเขา

 

ตึกๆๆๆๆ

 

“คิดไปเองคนเดียวหรือเปล่า...ทำไมถึงสังหรณ์ไม่ดียังไงไม่รู้แหะ” ซุยเซ็นพูดออกมาระหว่างที่วิ่งตามนัตสึมาตลอดทางด้วยความเร็วที่มีท่าทีว่าจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ

 

“ไม่หรอก...ฉันด้วยแหละ” นัตสึพูดออกมาเพราะระหว่างทางที่วิ่งมาเรื่อยๆนั้นก็รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีตะหงิดๆ พร้อมๆกับรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกระดับแต่ก็พยายามไม่ให้เร็วจนกระทบกระเทือนบาดแผลของชายชราที่เขาแบกอยู่เช่นกัน

 

“คุณโดรัลโบลทจะไม่เป็นไรแน่นะ” เวนดี้ถามชาร์ลออกมาอย่างเป็นห่วงอีกฝ่ายที่ต้องไปถ่วงเวลาสภาเวทย์

 

“ไม่ต้องไปห่วงหมอนั่นหรอกน่าเวนดี้” ชาร์ลตอบออกมาอย่างไม่ค่อยใส่ใจ แต่ก็แอบกังวลอยู่เหมือนกัน

 

“ฉันก็เป็นห่วงคาน่าเหมือนกัน” ลูซี่ที่วิ่งตรงไปข้างหน้าพร้อมๆกับหอบหายใจเข้าออกอย่างเหนื่อยหอบ “หายไปไหนของเขากันนะ”

 

“เธอคงหาทางกลับแคมป์ถูกล่ะนะ” แฮปปี้พูดออกมาในแง่ดี อย่างน้อยเขาก็เชื่อใจคาน่าว่าสามารถเดินทางไปที่แคมป์ได้ถูกต้องและปลอดภัยซึ่งขณะที่ซุยเซ้นก็แอบห่วงคนที่เป็นเป้าหมายในครั้งนี้ไม่ได้

 

“หวังว่านายจะทำตามที่บอกนะเซเรฟ” เด็กสาวคิดออกมาเมื่อตนเลือกที่จะเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายก็ควรที่จะเชื่อจนถึงที่สุด ก่อนที่เธอจะชะลอฝีเท้าเมื่อนัตสึนั้นหยุดลงเพราะเห็นใครบางคนที่ยืนดักรออยู่

 

“ใครน่ะ” นัตสึพูดออกมาก่อนที่พลังเวทย์ของอีกฝ่ายที่พวกเขาสัมผัสได้ก็ทำให้ทั้งร่างกายเกร็งไปหมด รอบตัวของคนๆนั้นที่มองแทบไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงมีฝนที่ตกลงมาอย่างแรงล้อมรอบ

 

“อะไรกันพลังเวทย์แบบนี้” เวนดี้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

“ฉันคิดว่าเธอจะบินได้นะ...” น้ำเสียงทุ้มของอีกฝ่ายที่ซุยเซ็นมั่นใจเลยว่า หมอนี่ผู้ชายชัวร์ๆ 100% หมอซุยฟันธง! (ไม่ใช่แระ) และคำพูดนั้นยิ่งทำให้พวกนัตสึยิ่งระวังตัวมากยิ่งขึ้น เพราะฝนที่ตกมาบริเวณนั้นแรงกว่าบริเวณอื่นจนเหมือนมีน้ำตกล้อมรอบบดบังทัศนวิสัยของพวกนัตสึต่อคนที่อยู่ภายใน “ไม่สิ...”

 

ซ่า...วิ้ง...

 

!!” ซุยเซ็นเบิกตากว้างเมื่อเห็นน้ำฝนที่ตกลงมาหยุดค้างอยู่กลางอากาศและพริบตาเดียวที่ชายคนนั้นพูดออกมา

 

“ร่วงหล่นต่างหาก”

 

ซ่า!!!

 

สิ้นคำพูดของอีกฝ่ายสายฝนที่อยู่รอบตัวชายปริศนาก็เทกระหน่ำตกลงมาแรงยิ่งกว่าเดิมพร้อมๆกับบริเวณด้านนอกที่มีแรงบางอย่างมากดทับร่างของพวกนัตสึ หนักเสียจนพื้นดินบริเวณโดยรอบยุบลงเป็นวงกว้าง

 

“แรง...โน้ม...ถ่วง” ซุยเซ็นพยายามฝืนลุกขึ้นก่อนที่จะลงไปกองกับพื้นเพราะแรงกดของเวทย์แรงโน้มถ่วง

 

ตู้ม!!!

 

“อึก...” ร่างของเด็กสาวกัดฟันแน่นเมื่อแรงกดปริศนาที่กดบริเวณรอบๆพวกเธอจนจมดินนั้นเริ่มหนักขึ้นจนได้ยินเสียงสะท้อนเป็นวงกว้างก่อนที่มันจะหายไปเหลือแต่แรงกดเบาๆที่พอกดไม่ให้พวกเธอลุกขึ้นได้

 

“ขยับ...ไม่ได้” แฮปปี้ว่าออกมาพร้อมๆกับพยายามลุกขึ้นไม่ต่างอะไรกับซุยเซ็นและคนอื่นๆที่พอจะยันตัวมาได้เพียงเล็กน้อย

 

“บอกไว้ก่อน...ฉันไม่สนใจแฟรี่เทล...หรือแม้แต่เซเรฟหรอก” ชายปริศนาที่ควบคุมแรงโน้มถ่วง (ตามที่ซุยเซ็นมโนไปเอง) พูดออกมาทำให้นัตสึเงยหน้ามองอีกฝ่ายพร้อมพยายามลุกขึ้น “แต่มีแค่อย่างเดียวที่ฉันต้องการคือ...สุสานของผู้ก่อตั้งแฟรี่เทล...สุสานของเมวิส เวอร์ทมิลเลี่ยนตั้งอยู่ที่ไหน”

 

“อึก...บ้าหรือเปล่าใครเขาจะไปบอกแก” ซุยเซ็นกัดฟันพูดออกมาพร้อมๆกับเอามือยันตัวเองให้ยืนขึ้นแต่ก็ได้มากสุดแค่ทรุดเข่าลงกับพื้นเท่านั้น

 

“พวกเราไม่รู้หรอก” ลูซี่ว่าออกมาอย่างยากลำบาก

 

“แต่ถึงรู้ก็ไม่บอกแกหรอก!” ด้วยความปากกล้าของซุยเซ็นที่ไม่รู้ว่าได้แต่ใดมาพูดขึ้นจึงทำให้ชายคนนั้นโมโหมากยิ่งขึ้นพร้อมๆกับวงเวทย์สีม่วงเข้มจนไปถึงดำปรากฏอยู่เหนือหัวของซุยเซ็นและแรงกดที่เพิ่มมากขึ้นอีกเท่าตัวฉุดร่างเธอลงไปกระแทกพื้นจนยุบเป็นวงรอบตัวเด็กสาว “อึก!

 

“ซุยเซ็น!” นัตสึเรียกอีกฝ่ายทันทีก่อนจะหันไปมองเจ้าของเวทย์ด้วยแววตาอาฆาตก่อนที่เขาจะกัดฟันลุกขึ้นมาทั้งๆที่ตัวเองก็โดนเวทย์แรงโน้มถ่วงกดจนแทบจะขยับไม่ได้แท้ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะวิ่งตรงไปทางอีกฝ่ายแทบจะทันที

 

“สะ...สุดยอด” ซี่ตาเป็นประกายเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมของเธอกำลังวิ่งตรงไปหาอีกฝ่ายแบบที่ว่าเหมือนไม่ได้โดนเวทย์อะไรเลย

 

ตึกๆๆๆ ฟุ่บ!

 

“กระโดด” เวนดี้ร้องออกมาพร้อมๆกับหน้าเหวอกับความแรงช้างสารของนัตสึ

 

“หมอนี่...ไม่ชอบความพ่ายแพ้ขนาดนั้นเลยเรอะ?!” ลูซี่ที่กำลังตาเป็นประกายชื่นชมแต่ว่าใบหน้าของเจ้าหล่อนนั้นเริ่มที่จะอึ้ง

 

“มังกรเพลิง...สะ...” นัตสึตั้งท่าจะโจมตีฝ่ายตรงข้ามแต่ยังไม่ทันที่จะถึงตัวก็เหมือนโดนกำแพงที่มองไม่เห็นกระแทกออกไปในขณะที่อีกฝ่ายกำลังพูดถึงสุสานของเมวิสและเวทย์ที่เขาหมายตาอย่างแฟรี่กลิทเทอร์

 

โครม!!

 

“นัตสึ!!” ลูซี่เรียกอีกฝ่ายที่ถูกดีดกระเด็นไปไกลอย่างตกใจและเป็นห่วง

 

“ฟังฉันอยู่รึเปล่าน่ะ?” บลูโน้ตถามออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะฟังเขาเลยแม้แต่น้อย

 

หึๆ

 

“คงไม่ได้ฟังล่ะนะ...อีกอย่างพวกนี้คงไม่ยอมบอกที่อยู่ของแฟรี่กลิทเทอร์ง่ายๆหรอก...บางทีอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำไป ก็เป็นพวกปลายแถวนี่นะ” หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีเงินยวงกล่าวออกมา ดวงตาสีม่วงเป็นประกายเหลือบตามองพวกนัตสึที่นอนกองอยู่ด้านล่างด้วยสายตาที่เหยียดหยามชัดเจน “ถ้าจะให้พูดคงมีแต่ตาแก่ที่นอนอยู่นั่นล่ะมั้งที่รู้ เป็นมาสเตอร์นิ รีบจัดการให้จบๆไปซะทีเถอะฉันขี้เกลียจจะรอนายแล้วนะ”

 

“ได้...” บลูโน้ตเหลือบสายตามองหญิงสาวข้างกายก่อนที่จะตอบออกมา พลันเขาก็ไม่ลังเลที่จะใช้เวทย์มนตร์ของเขาจัดการพวกนัตสึ

 

วิ้ง!! ตึง!!

 

“อึก!!” ร่างของทุกคนถูกบีบกระแทกกับพื้นดินอย่างแรงจนเรียกได้ว่าเหมือนตัวของพวกเขากำลังจะถูกขยี้โดยฝีมือของชายที่อยู่ด้านบนซึ่งตอนนี้กระโดดลงมาด้านล่างและตรงดิ่งไปยังมาคาลอฟที่ยังไม่ได้สติ

 

“อย่าคิดจะแตะมาสเตอร์เชียวนะ” ซุยเซ็นค่อยๆกัดฟันคลานมาดักหน้าของบลูโน้ตเอาไว้ไม่ต่างอะไรกับลูซี่และเวนดี้ แต่บลูโน้ตไม่ได้มีท่าทีใดๆ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยและเตรียมพร้อมที่จะจัดการทั้ง 3 คนนั้นอย่างไม่รีบร้อนนัก

 

ตึกๆๆๆ

 

“หือ?” หญิงสาวที่ยืนรออยู่ด้านบนมองซุยเซ็นตาไม่กระพริบก่อนที่เจ้าหล่อนจะหันไปมองทางต้นเสียงวิ่งที่ได้ยินมาแต่ไกลๆ

 

“ แกเองสินะ!!!” คาน่าที่รีบวิ่งมาเพื่อช่วยลูซี่ตะโกนออกมาทำให้บลูโน้ตชะงักหันไปมองเธอไม่ต่างอะไรกับคนอื่นๆ คาน่ามองสภาพของเพื่อนร่วมกิลด์เธอแต่ละคนพลางกัดฟันและกำหมัดแน่นเมื่อเห็นว่าแต่ละคนและมาคาลอฟต่างบาดเจ็บกันทั้งนั้น แต่เธอกลับ...

 

“คาน่า!/คุณคาน่า!” พวกนัตสึเรียกอีกฝ่ายที่หายไปตั้งนานอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าเธอยังปลอดภัยดี “ปลอดภัยสินะ!

 

“ฉันจะไม่ให้อภัยแกที่ทำร้ายพวกพ้องของฉันแน่!!” คาน่าพูดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวพร้อมๆกับพุ่งเข้าใส่บลูโน้ตแล้วโจมตีใส่โดยใช้ไพ่ของเธอเป็นตัวหลอกล่อ ซึ่งแน่นอนว่าบลูโน้ตสามารถกันการโจมตีทั้งหมดนั้นได้ ทำให้เธอต้องใช้สิ่งที่ได้มาจากมาสเตอร์รุ่นแรกอย่างแฟรี่กลิทเทอร์ “แฟรี่...”

 

!!!

 

“แสงนั่นมันอะไรน่ะ” ชาร์ลเบิกตากว้างไม่ต่างอะไรกับคนบริเวณนั้น

 

“อย่ามาโกหกน่า...” บลูโน้ตพูดออกมาเสียงแผ่วอย่างตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่เขาต้องการมาอยู่ตรงหน้า...แฟรี่กลิทเทอร์!!

 

โครม!!

 

[5/8/2561]

 

กว่าจะจบ 100% ได้เนี่ยน้านนานเนอะ ปาดเหงื่อ...อีกนิดเดียวเท่านั้นจะจบแล้ว!! จบจบภาคนี้แล้ว! แล้วเจ๊ซุยก็จะได้เจอกับเซเรฟอีกครั้งๆ (แอคโค่) แต่น่าจะอีกนานกว่าคู่นี้จะได้อยู่ด้วยกันและมีโมเม้นฟินๆไรกัน (ฮา)

 

ก็แหม...เจ๊ซุยยังอยู่กับแฟรี่เทลส่วนเซเรฟเองก็ไม่ได้อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งซะด้วย //บิดตัวไปมา (เพื่อ?!) ดังนั้นบอกไว้ก่อนนะคะพระเอกเรื่องนี้ค่าตัวแพง! ออกน้อยมากค่ะ! แต่หลังๆรับประกันว่าบทพระเอกมาแน่นอน! (หลังๆเนี่ยหลังๆไหนว้า?)

 

ตอนนี้เอาให้เต็มที่กับปมของเจ๊ซุยก่อนนะคะ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #398 sa5sa5sa (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 00:50
    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #398
    0
  2. #394 TaikiTaik (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:35
    คิดถึงมากเลยรู้มั้ยไรท์คิดถึงไรท์กะหนูซุยเซ็น
    #394
    0
  3. #393 Mumay- - (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 06:59
    ไรท์ไม่ได้อัพจนเราลืมเนื้อเรื่องหมดเเล้ว@-@
    #393
    0
  4. #392 คนที่เงียบๆ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 22:02
    ไปทำการย้านก่อนเถอะค่ะ
    #392
    1
    • #392-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 49)
      17 กรกฎาคม 2561 / 22:04
      วันนี้ไม่มีการบ้านค่ะ 555 นานๆทีมีครั้งแต่วันพรุ่งนี้ก็มีแล้วล่ะ // เหนื่อยใจ
      #392-1
  5. #391 tas42768 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:34
    ไรต์ทิ้งนานนลืมมม555
    #391
    1
    • #391-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 49)
      17 กรกฎาคม 2561 / 21:47
      555+ บางทีไรท์ก็ลืมว่ามีเรื่องนี้อยู่//โดนโบก
      #391-1
  6. #390 pumakbawkaew326 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:32
    ลืมเนื้อเรื่องหมดแล้วTOTไปอ่านใหม่แปป
    #390
    1
    • #390-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 49)
      17 กรกฎาคม 2561 / 21:46
      ไม่ต้องห่วง! ไรท์ก็ลืม!!//โดนโบก
      #390-1
  7. #389 praew0009 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:23
    ขอบคุณที่ยังไม่ลืมเรื่องนี้นะคะ ฮรือออออ TOT
    นึกว่าไรต์จะไม่มาต่อซะแล้วอ่าาา
    #389
    2
    • #389-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 49)
      17 กรกฎาคม 2561 / 21:25
      ต่อสิคะ! เดี๋ยวเจ๊ซุย (นางเอกเรื่อง) โดดถีบไรท์พอดี!...แอ้ก!//โดนถีบกระเด็น

      ยังไงก็จะพยายามมาต่อจนจบแน่นอนค่ะ //ไฟลุก//
      #389-1