Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 47 : ::โชคชะตาบทที่ 39:: ของของใครใครก็หวง (ภาคเกาะเทนโรว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    29 ม.ค. 61

::โชคชะตาบทที่ 39:: ของของใครใครก็หวง (ภาคเกาะเทนโรว)


***ตอนนี้จะมีความงงสูงต้องขออภัยนะคะแต่งฉากสู้ครั้งแรก***

 

“อย่าปากดีหน่อยเลย” อุลเทียร์ว่าออกมาพร้อมกับต้นไม้ที่งอกพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินซึ่งหญิงสาวกระโดดหลบอย่างรวดเร็วพร้อมกับเงยหน้ามองอุลเทียร์ที่นั่งอยู่บนต้นไม้ “ฉันไม่มีทางให้พาเขาไปหรอก...เขาเป็นของฉัน”

 

“ของหล่อน?” เด็กสาวทวนคำพร้อมเส้นเลือดปูด

 

พรึ่บ!!

 

ไฟสีฟ้าลุกท่วมต้นไม้ที่พึ่งงอกขึ้นมาเมื่อครู่นี้แต่ไม่โดนอุลเทียร์ ซุยเซ็นรีบพุ่งไปโจมตีอีกฝ่ายทันทีที่เห็นเจ้าหล่อนลงมาที่พื้น “จะพูดจะจาให้มันสำรวมหน่อยเถอะน่าเจ๊! เซเรฟไปเป็นของหล่อนตอนไหนมิทราบ!

 

วูบ!

 

“ตั้งแต่ตอนนี้ไงล่ะ!” อุลเทียร์สร้างบางสิ่งที่คล้ายๆลูกแก้วแล้วเขวี้ยงใส่เด็กสาวซึ่งซุยเซ็นหลบมันได้แต่ต้องเบิกตาเล็กน้อยเมื่อลูกบอลนั่นเริ่มที่จะแยกร่างออกจากกันมาลอยคว้างอยู่ในอากาศรอบๆบริเวณ “ถ้าเธอชนะฉันได้ค่อยมาว่ากัน...สาวน้อย”

 

“ลูกแก้ว...!!” ซุยเซ็นเหลือบตามองฟองอากาศที่อยู่รอบบริเวณด้วยสายตาวิเคราะห์และระมัดระวังตัว

 

วู้ม!

 

“ขยับได้?” ซุยเซ็นกระโจนหลบฟองอากาศพวกนั้นทั้งหมดทันทีที่พวกมันพุ่งเข้ามาหาเธอก่อนที่จะตัดสินใจบินขึ้นไปเพื่อสร้างระยะห่างแล้วพยายามใช้ดาบหวดทำลายพวกมัน “บ้าจริง!!

 

พลั่ก!ๆ โครม!!

 

“สุดท้ายก็มีดีแค่ปากสินะ” อุลเทียร์ว่าออกมาแล้วเดินไปประคองเซเรฟที่หมดสติอยู่เพื่อที่จะเตรียมตัวพาเขากลับไปหามาสเตอร์ของกรีมัวร์ฮาร์ท

 

วิ้ง! ฉึก!

 

“อย่าประมาทคู่ต่อสู้สิเจ๊...เขาว่ากันว่าฉลามแม้มันจะตายไปแล้วก็ยังฆ่าคนได้นะ” ซุยเซ็นที่อุลเทียร์คิดว่าเสียท่าเธอจนไม่น่าจะสู้ไหวจู่ๆก็ปาดาบในมือเพื่อสะกัดการเคลื่อนไหวของเจ้าหล่อนเอาไว้

 

“ตายยากซะจริง” อุลเทียร์สบถออกมาพร้อมฟองอากาศที่เริ่มปรากฏอีกครั้ง

 

“ขอบคุณที่ชม” ซุยเซ็นยกยิ้มขึ้นพร้อมยักคิ้วให้อย่างกวนๆ

 

“ฉันไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะเล่นกับเธอได้หรอกนะ” อุลเทียร์ว่าออกมาพร้อมกับลูกแก้วที่เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งมายังซุยเซ็นซึ่งเจ้าหล่อนนั้นไม่ได้คิดจะหลบแถมยังพุ่งตรงมาหาอุลเทียร์อีก “บ้าไปแล้วหรือยังไง”

 

“ถ้าคิดว่าไอ้ลูกแก้วนั่นทำฉันบาดเจ็บได้ก็เอาสิ” ซุยเซ็นว่าออกมาก่อนที่ลูกแก้วจำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้าหาเธอก็แตกละเอียดไปในที่สุด “ว่าไงล่ะเจ๊...จะช่วยเลิกสนใจผู้ชายหันมาสู้กับฉันได้ยัง??” โดยที่ไม่ลืมจิกกัดเล็กๆ

 

“ชิ...ใช้ไฟคลุมร่างเหมือนเกราะงั้นเหรอ?” อุลเทียร์สบถออกมาเมื่อเห็นออร่าสีฟ้าที่แผ่ออกมาจากซุยเซ็นเสมือนเกราะไฟโปร่งใสที่คลุมร่างเด็กสาวเอาไว้ ก่อนที่เธอจะค่อยๆวางเซเรฟลงกับต้นไม้ไม่ไกล “ท่าทางฉันคงต้องเอาจริงซะที”

 

“รอจนรากจะงอกแล้วย่ะ!” ซุยเซ็นแยกเขี้ยวใส่พร้อมชูมือขึ้นดาบที่เคยปาไปก็กลับมาสู่มือของเธออย่างรวดเร็ว

 

“ฉันพึ่งเคยเห็นเวทย์มนแปลกๆแบบนี้ครั้งแรก...เธอมีเวทย์มนมากกว่า 1 อย่างงั้นสินะ” อุลเทียร์ถามออกมาเพราะนอกจากที่ซุยเซ็นจะใช้ไฟได้ยังสามารถเรียกอาวุธได้อีก

 

“แล้วเรื่องอะไรต้องบอกหล่อนล่ะยะ...แค่ร่างกายตัวเองยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย!” หญิงสาวตอบออกมาพร้อมพุ่งเข้าไปโจมตีอีกฝ่ายแต่เธอคงลืมไปว่าตนเองห่วยเรื่องการคุมเจ้าดาบในมือนี่แค่ไหนจนเผลอทำไฟไหม้เป็นบริเวณกว้าง “เย้ย!

 

“ห่วยซะไม่มี” อุลเทียร์อดที่จะบ่นไม่ได้

 

“ไม่ต้องมาแขวะหรอกย่ะ! รู้ตัวดีเลยล่ะ!” ซุยเซ็นสบถออกมาแล้วเก็บดาบนั่นเข้าที่เดิมของมันไปขืนใช้ตอนอารมณ์กำลังร้อนแบบนี้มีหวังซัดเกาะนี้พังเละแน่นอน...อุลเทียร์ที่ไม่ได้สนใจเด็กสาวรอจังหวะที่เจ้าหล่อนเผลอซัดแฟลชฟราวเวอร์พร้อมใช้อาร์คแห่งกาลเวลาเคลื่อนเวลาที่ไฟจะมอดดับให้หายไป

 

ผลั่ก!

 

“อึก!” ซุยเซ็นสะอึกเมื่อรู้สึกถึงแรงกระแทกจำนวนมากที่พุ่งเข้ามาใส่ตัวเธอ “อย่าเล่นทีเผลอสิยะ”

 

“นี่เป็นการสู้เอาชีวิตไม่จำเป็นต้องมีกฎ” อุลเทียร์กล่าวออกมาโดยที่ยังใช้วิธีนี้ซ้ำไปจนเด็กสาวเส้นเลือดปูดเมื่อตนเองไม่มีเวลาพอที่จะตั้งสมาธิเพื่อสร้างอาวุธ

 

พรึ่บ!! ตู้ม!!

 

“รำคาญเว้ย!” เด็กสาวยอมแพ้ที่จะสร้างอาวุธวิ่งมาพร้อมเปลวเพลิงที่เคลือบหมัดเอาไว้ก่อนที่จะซัดใส่ร่างของอุลเทียร์เข้าไปเต็มๆแล้วมองผลงานตนเองอย่างพอใจที่สามารถใช้ไฟคล้ายๆนัตสึได้ “อืม...ดูๆแล้วเจ๊เนี่ยมีพลังคุมเวลาสินะ...”

 

“อึก” อุลเทียร์ที่โดนหมัดเด็กสาวเข้าไปพยายามลุกขึ้น

 

“แต่เจ๊มาเจอคู่ต่อสู้ผิดคนแล้วล่ะ...ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย...ไฟฉันก็ไม่มอดหรอกย่ะ! ก่อนที่เจ้าหล่อนจะตรงเข้าไปหมายจะซัดอุลเทียร์ให้สลบไปอีกหลายนาทีเพื่อจะได้จัดการเรื่องนี้ให้จบๆไปสักทีแต่ว่า...

 

พึ่บ!

 

“ท่านั่น” ระหว่างที่กำลังเข้าไปซัดอุลเทียร์อีกรอบก็เห็นเจ้าหล่อนผสานมือคล้ายๆกับที่เกรย์เคยทำเวลาจะใช้เวทย์ของเขา

 

“ไอซ์เมก Resen Corone!” สิ้นคำของอุลเทียร์กุหลาบน้ำแข็งพร้อมกับหนามกุหลาบก็พุ่งเข้ามาหาซุยเซ็นจนเจ้าหล่อนต้องหักเลี้ยวตัวหลบแต่ก็ไม่พ้นต้องถูกทำร้ายจนเกราะไฟนั้นเริ่มปริร้าว

 

“เวทย์นั่น...เหมือนของเกรย์เลย” เธอพูดออกมา

 

“หุบปาก!” อุลเทียร์ที่รู้จักเกรย์ตวาดออกมาพร้อมกับน้ำแข็งที่พุ่งไปหาซุยเซ็นซึ่งเด็กสาวก็ใช้ไฟของเธอหลอมน้ำแข็งจนระเหยหายไปกลายเป็นไอระเหยขึ้นไปเป็นอากาศก่อนที่จะพบว่าตรงหน้านั้น...ว่างเปล่า!

 

“ยัยเจ๊นั่นหายไปไหนแล้วเนี่ย!!!” เจ้าหล่อนสบถออกมาอย่างหัวเสียถ้าอุลเทียร์หายไปคนเดียวจะไม่ว่าเลยนี่เล่นพาเซเรฟหนีไปด้วย “อย่าให้เจออีกนะแม่จะซัดให้ร่วงเลย!

 

ก่อนที่จะหันซ้ายหันขวาแล้ววิ่งออกตามหาทันที

 

ทางด้านนัตสึ

 

“ทางนี้ฉันได้กลิ่นเจ้านั่น!” นัตสึที่สภาพโทรมวิ่งตรงมาทางๆหนึ่งในป่าเพราะว่าหลังจากที่เวนดี้รักษาแผลบางส่วนให้ก็รีบวิ่งออกมาเพราะได้กลิ่นของเจ้าคนที่เคยเจอบนเกาะคารุน่า

 

“เดี๋ยวสินัตสึ...เดี๋ยวก็ลื่นล้มหรอกไอ๊!!” แฮปปี้ร้องเตือนนัตสึให้ลดความเร็วลงกว่านี้หน่อยเพราะอาจจะเผลอลื่น

 

พรืด!!

 

“แว้ก!!!” ยังไม่ทันจบประโยคดีนัตสึที่วิ่งเต็มสปีดนั้นก็ลื่นพรืดเข้ากับใบไม้ใบใหญ่ไถลตามแนวลาดลงมากระแทกชายร่างอ้วนกระเด็นไปไกลก่อนที่จะสังเกตเห็นใครบางคนที่อยู่ไม่ไกลนัก “เจ็บๆ...อ้ะ? ลูซี่???”

 

“นัตสึ?” ลูซี่ที่กำลังจะถูกเจ้าอ้วนคาอินทำร้ายเรียกชื่อคนที่จู่ๆก็ช่วยเธอได้อย่างฉิวเฉียด

 

“ลูซี่มาทำอะไรที่นี่เนี่ย!!” นัตสึลุกขึ้นโวยวายทันที

 

“ฉันต่างหากล่ะยะที่ต้องถามน่ะ!” ลูซี่สวนกลับทันทีก่อนที่จะมีท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย “แต่ก็ขอบใจที่ช่วยนะไม่งั้นฉัน...คงแย่แน่ๆ”

 

ตึก ตึก ตึกๆๆๆๆ ผลั่ก!!

 

“เจอตัวแล้วยัยป้า!” เมื่อลูซี่พูดจบพวกเขาก็รู้สึกถึงเสียงวิ่งที่เรียกว่าติดสปีดตรงดิ่งมาทางนี้ทำเอานัตสึและลูซี่หันไปมองต้นเสียงก็พบกับซุยเซ็นที่วิ่งมาด้วยเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่เจ้าหล่อนจะซัดอุลเทียร์จนกระเด็น “คราวหลังอย่าหนีอีกเชียวนะ! เดี๋ยวแม่เชือดซะ!

 

“ซะ...ซุยเซ็น!/จัง!” ซุยเซ็นที่หลังจากซัดอุลเทียร์จนมั่นใจแล้วว่าเจ้าหล่อนน่าจะจุกไปนานหันกลับมามองต้นเสียงที่เรียกเธอ

 

“นัตสึ ลูซี่...แฮปปี้?? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน่ะ” ซุยเซ็นถามทั้ง 3 คนด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กๆ

 

“ฉันต่างหากที่ต้องถาม!” ทั้ง 3 คนผสานเสียงออกมา

 

“ตามยัยป้านั่นมา” ซึ่งซุยเซ็นก็ยอมตอบแต่โดยดีแล้วชี้ไปยังอุลเทียร์ที่โดนซัดกระเด็นไปไกลโดยที่เซเรฟที่ถูกพยุงอยู่นั้นถูกอุลเทียร์เผลอปล่อยจนนอนอยู่ใกล้ๆเด็กสาว และเมื่อเห็นแบบนั้นซุยเซ็นเลยจัดการพยุงอีกฝ่ายแทน

 

“นั่นมัน...เซเรฟใช่มั้ย?” ลูซี่ถามออกมาอย่างไม่มั่นใจแม้ว่าจะเคยเห็นศัตรูเอารูปให้ดูก็เถอะ

 

“อึก...” อุลเทียร์ที่จุกอยู่พยายามยันตัวลุกขึ้นมาก่อนที่จะเห็นว่าเธอพลาดไปแล้ว “คืนมาซะ!

 

“แหม...ป้า...พูดอย่างกับเซเรฟเป็นสิ่งของงั้นแหละ” ซุยเซ็นเอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงกวนโมโหทำให้หญิงสาวโกรธขึ้นมาซึ่งดูจากสีหน้าตรงๆก็พอจะรู้แล้วโดยที่เด็กสาวก็ยังคงไม่หยุด เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ต่างโทนกันออกไป “แต่เสียใจด้วยฉันคงยกเด็กนี่ให้เธอไม่ได้หรอก”

 

“ว่าไงนะ!” อุลเทียร์อุทานออกมา

 

“เด็กนี่จะอยู่กับใครมันไม่ใช่การตัดสินใจของเธอซะหน่อย...คนที่ตัดสินใจได้มีแต่ตัวของเด็กนี่เท่านั้น” ซุยเซ็นว่าออกมาพร้อมยิ้มเล็กน้อยเมื่ออุลเทียร์เข้ามาโจมตีเธอด้วยเวทย์หลอมน้ำแข็งแต่ยังไม่ทันที่จะเข้าไปใกล้ตัวของซุยเซ็นก็ถูกเปลวไฟสีน้ำเงินลุกท่วมรอบตัวของซุยเซ็นละลายมันไปซะก่อนที่เด็กสาวจะตวัดตัวหวดร่างของอุลเทียร์กระเด็นไปไกล

 

โครม!!!

 

“เอาล่ะ...งั้นก็เหลือทางนี้...” หลังจากทำการหวดอุลเทียร์กระเด็นไปไกลแล้วก็หันกลับมามองนัตสึกับลูซี่ที่จัดการเจ้าอ้วนนั่นได้พอดีแถมลูซี่ยังทำท่าแปลกๆอีก “ทำอะไรกันอยู่เนี่ยพวกนาย - -”

 

หลังจากนั้น

 

ซุยเซ็นได้ทำการทำลายหินที่ทับนัตสึและช่วยเขาออกมาได้ก็เริ่มที่จะพูดคุยกันว่าจะเอายังไงต่อ

 

“แล้วจะเอายังไงล่ะ...ได้ตัวเซเรฟมาแล้วด้วยยัยป้านั่นไม่ลามือง่ายๆแน่” ซุยเซ็นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อๆหลังจากได้ฟังลูซี่พูดถึงเรื่องที่เหล่ากรีมัวร์ฮาร์ทคิดจะทำโดยไม่ลืมที่จะมองเซเรฟที่เจ้าหล่อนเอาหัวให้หนุนไว้บนตักเล็กน้อย

 

“นั่นสินะ...” ลูซี่ว่าออกมา

 

“ยังไงตอนนี้พวกเราน่าจะกลับไปหาปู่กับพวกเวนดี้ก่อนดีกว่า...” นัตสึว่าออกมาเพราะอย่างไรพวกเขาก็ต้องดูแลลิลลี่กับชาร์ลด้วย “แล้วถ้าเจ้าพวกนั้นบุกมาชิงตัวเซเรฟก็ค่อยให้เธอจัดการ”

 

“ฉันเนี่ยนะ!” ซุยเซ็นร้องออกมาอย่างตกใจ

 

“ช่วยไม่ได้นี่ไอ๊...ตอนนี้คนที่สมบูรณ์พร้อมที่สุดก็มีแค่ซุยเซ็นนี่ไอ๊” แฮปปี้เฉลยออกมาถึงเสื้อผ้าเจ้าหล่อนจะดูมอมแมมเหมือนลุยหนักไม่แพ้กันแต่ร่างกายดันไม่มีบาดแผลเลยสักนิดเดียว

 

“เฮ้อ...ก็คงต้องเป็นงั้นสินะ” ซุยเซ็นถอนหายใจออกมาแล้วจำยอมตามคำแนะนำของนัตสึไปพยุงเซเรฟไปหาพวกเวนดี้ทันทีไม่นานพวกเธอก็มาถึงจุดที่พวกเวนดี้อยู่

 

“เวนดี้!” นัตสึวิ่งมาพร้อมเรียกเด็กสาวที่นั่งดูอาการของมาสเตอร์อยู่

 

“คุณนัตสึ คุณลูซี่ คุณซุยเซ็นด้วย!” เวนดี้พูดออกมาอยางดีใจที่ทั้ง 3 คนยังปลอดภัยดีก่อนที่จะสังเกตเห็นใครบางคนที่ซุยเซ็นพยุงอยู่

 

“มาสเตอร์เป็นยังไงบ้างน่ะเวนดี้” ลูซี่ถามอาการมาสเตอร์อย่างเป็นห่วงเพราะจากสภาพที่เห็นอยู่นี่สาหัสพอสมควร

 

“ยังไม่รู้สึกตัวเลยค่ะ” เวนดี้ตอบออกมาก่อนที่จะถามซุยเซ็น “แล้วคุณซุยเซ็นคะ...คนๆนั้นเป็นใครงั้นเหรอคะ?”

 

“อ๋อ...นะ...นี่...เย้ย!” ยังไม่ทันที่เจ้าหล่อนจะตอบก็ตกใจเมื่อมีใครบางคนโผล่พรวดออกมากลางวงสนทนาและเมื่อพิจารณาดูดีๆแล้วพบว่าเป็นพวกเดียวกัน (?)

 

“นายไปไหนมาห้ะเจ้าบ้า!” นัตสึโวยวายออกมาเมื่อจู่ๆคนๆนี้ก็หายไปซะเฉยๆ

 

“คนของสภานี่นา” ลูซี่พูดออกมาทำให้ซุยเซ็นชะงักเล็กน้อย

 

“ฉันชื่อโดรันบอล์ท” เขาแนะนำตัวเอง

 

“คุณโดรันโบล์ทงั้นเหรอคะ...” เวนดี้ทวนชื่ออีกฝ่าย

 

“ไม่ต้องห่วงนะฉันมาเพื่อช่วยพวกนาย” โดรันบอล์ทพูดออกมาทำให้ทุกคนตกใจ “ด้วยพลังของฉันจะสามารถพาสมาชิกแฟรี่เทลออกมาจากเกาะได้ขอแค่รู้ว่าพวกนายแต่ละคนอยู่ที่ไหน”

 

“ฉันขอปฏิเสธ” นัตสึรีบชิงพูดก่อนทันทีด้วยสีหน้าแหยงๆทำให้โดรันบอล์ทอุทานออกมาคล้ายๆอะไรนะ?

 

“ทำไมพวกเราต้องพึ่งสภาด้วยล่ะ” ชาร์ลกอดอกพูดออกมาโดยมีลิลลี่สมทบ

 

“ช่าย...ปัญหาของพวกเราพวกเราก็ต้องจัดการด้วยตัวเอง” ลิลลี่ว่าออกมา

 

“นั่นไม่ใช่ประเด็นนะ! ถ้าศูนย์บัญชาการลงมือเขาจะโจมตีเกาะทั้งเกาะเลยนะ!” โดรันบอล์ทขึ้นเสียงขึ้นเล็กน้อยเมื่อสมาชิกแฟรี่เทลที่เขาพยายามจะมาช่วยตอบปฏิเสธออกมาทำให้แฮปปี้ตกใจส่วนลูซี่ทำหน้าเหนื่อยใจ

 

“พวกเขาจะใช้เอเทอริออนอีกแล้วเหรอ!” แฮปปี้ร้องออกมา

 

“ไม่จำกันเลยสินะ” พร้อมลูซี่ที่ถอนหายใจออกมา

 

“มาคาลอฟก็โดนจัดการไปแล้วแถมกรีมัวร์ฮาร์ทก็ยังมีคนที่พวกนายเอาชนะไม่ได้อยู่นะ!” โดรันบอล์ทตวาดออกมาเมื่อเห็นว่าพวกนัตสึไม่ยอมเข้าใจเสียที

 

“แล้วไงก็เลยจะระเบิดทิ้งงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มผมสีชมพูย้อนกลับ “ฟังนะฉันไม่สนว่าจะเป็นกรีมัวร์ฮาร์ทหรือสภา...มันไม่ต่างกันเลย...”

 

“ใครก็ตามที่ลงมือกับกิลด์จะถือว่าเป็นศัตรูและฉันจะทำลายมันเอง!

 

“เท่มากนัตสึ”

 

[28/01/2561]

 

จบตอนนี้บอกเลยว่าเหนื่อยมาเพราะฉากต่อสู้ของเจ๊ซุยเนี่ยแหละแต่งยากมาก!! และเจ๊แกก็ยังไม่ลืมรั่วกระทั่งตอนสู้ด้วยเจ๊จ๋า! ช่วยจริงจังบ้างสิยะ!!


จริงด้วยที่เจ๊แกเปลี่ยนคำเรียกอุลเทียร์เพราะหมั่นไส้ที่นางหนีไปดื้อๆนะคะไม่ได้พิมพ์ผิด 555


นั่งอ่านมังงะประกอบการเขียนตอนนี้แล้วลั่นค่ะ! ลั่นภาพนี้เลย!!


จูเบียร์!! หนูน่ากลัวเกินไปแล้ว!! 555555555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #355 อาซาริ มิกะ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 10:58
    นางเอกเรามีความหึงสูงต่อไปจะเป็นไงนะไปอ่านแปบ5555
    #355
    0
  2. #350 tas42768 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 14:34
    อร้ายยยฟินค่ะรอน่ะคร้าาาาแต่งเริ่ดดีแต่ซุยเซ็นยังไมาโชวเทพเลยอ่
    #350
    1
    • #350-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 47)
      29 มกราคม 2561 / 17:49
      เอ้อะ...จะว่าไปก็จริงแหะ!

      ใครก็ด้ายยยยย มาสอนรท์แต่งฉากสู้ทีพรีสสสสสสสสสสสสสสสส TOT
      #350-1
  3. #348 Chihay (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 06:58
    อุ๋ยๆซุยเซนหนูเท่โครตๆๆ
    #348
    1
    • #348-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 47)
      29 มกราคม 2561 / 12:35
      น้องมาอย่างเท่ๆ แล้วก็รั่วๆ
      #348-1
  4. #347 RiN_N (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 00:23
    หนูซุยยยยยยย น่ารักไปแล้วนะ5555
    #347
    1
    • #347-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 47)
      29 มกราคม 2561 / 12:34
      ลักไปเก็บสินะ---//โดนลากไปเก็บ
      #347-1