Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 19 : ::โชคชะตาบทที่ 14:: พบพระเจ้า (อีกครั้ง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    7 ส.ค. 60


::โชคชะตาบทที่ 14:: พบพระเจ้า (อีกครั้ง)

 

โครม!!!

 

“โอ้ยเจ็บ!” ร่างของเด็กสาวหล่นตุ้บลงมาที่สถานที่แห่งหนึ่ง...ทุ่งดอกไม้สีฟ้าอมม่วงเบ่งบานไปทั่วบริเวณ สายลมเอื่อยๆพัดพากลิ่นไอของฤดูใบไม้ผลิชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกถ้าหากไม่มี...

 

กึก

 

“กรี๊ดดดดดดดดด ศพ!!!!” แขนเธอเคลื่อนไปกระทบกับร่างๆหนึ่งก่อนจะกรีดร้องลั่น...และนางก็สติหลุดไปในที่สุด...ประการเช่นนี้แล...

 

ไม่ใช่แล้ว...เอาใหม่ๆ

 

ตรงหน้าเด็กสาวนั้นคือร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนฟุบอยู่ตรงหน้าแถมยังมีเลือดไหลนองไปทั่วบริเวณ เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลของของมีคมกรีดทั่วร่างกาย หากพูดว่าเป็นฉากฆาตกรรมคงไม่ผิดนัก...

 

“มะ...ไม่ใช่” น้ำเสียงหวานที่เธอคุ้นเคยดังขึ้นก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นเรือนผมสีดำสนิทนั้นปกปิดใบหน้าของเธอจะเห็นเพียงดวงตาสีม่วงสุกสกาว...ที่ปรือๆอยู่ “นะ...ในที่สุดก็ได้พบกันอีกนะซุยเซ็น”

 

“คุณ...พระเจ้า!” เด็กสาวมองอีกฝ่ายดีๆแล้วอุทานออกมาเธอรีบไปประคองมายูมิให้ลุกขึ้นนั่งพิงต้นไม้ต้นใหญ่ทันทีดวงตาสีดำสนิทไล่สำรวจทั้งตัวของหญิงสาวที่มีแต่บาดแผลชุดนักเรียนสีขาวที่ชุมด้วยเลือดย้อมจนมันเป็นสีแดงฉานอย่างน่ากลัว “เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย?”

 

หมับ...

 

“ฟังให้ดีนะซุยเซ็น” มายูมิจับแขนของอีกฝ่ายพร้อมออกแรงบีบมันเล็กน้อย “เรื่องที่เธอเข้าร่างไม่ได้ตั้งแต่แรกมันผิดพลาด...ระวังตัวด้วยมีคนที่อันตรายอยู่ในมิติของเธอ”

 

“...คะ?” ซุยเซ็นกินจุดไปพักหนึ่งก่อนเอียงคออย่างมึนงง

 

“ฉันพยายามติดต่อเธอ...แต่ทำไม่ได้ตลอดเวลาที่ผ่านมามีบางคนขัดขวางฉัน” มายูมิยังคงพูดในเรื่องที่เด็กสาวไม่เข้าใจออกมาเรื่อยๆ “จากนี้ฉันจะสอนวิธีใช้พลังคร่าวๆให้กับเธอเอง”

 

“วิธีการใช้พลังของคุณงั้นเหรอคะ?” ซุยเซ็นทวนออกมา “ฉันก็พอจะเข้าใจและใช้มันได้อยู่”

 

พระเจ้าส่ายหน้า

 

“เปล่า” เธอกล่าว “เจ้ายังมีพลังอีก 1 ที่ซ่อนอยู่ไม่สิเรียกว่าซ่อนไม่ได้...”

 

“ซ่อน?” ซุยเซ็นทวน

 

“ยังไงก็ตามฟังที่ฉันพูดให้จบก่อนซุยเซ็น...หากวันหนึ่งเธอได้เจอกับผู้หญิงที่ชื่อฟุตะริ มายะ ให้หนีโดยเร็วที่สุด” มายูมิพูดออกมา

 

“หนี? แล้วฟุตะริเนี่ยมันนามสกุลของคุณไม่ใช่เหรอคะ?” เด็กสาวยังคงเป็นเจ้าหนูทำไมอยู่เอ่ยถามกลับ

 

“เอาเถอะน่า!” มายูมิเผลอตวาดออกไปทำให้ซุยเซ็นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก็เพราะใบหน้าของพระเจ้าตอนนี้เคร่งเครียดอย่างบอกไม่ถูก “ต่อไปนี้...ฉันอาจจะติดต่อช่วยเหลือเธอไม่ได้ดังนั้น...ฉันจะสอนวิธีการใช้พลังให้”

 

“แต่สภาพคุณ” ซุยเซ็นไม่อยากจะพูดแต่คนตรงหน้าแค่ขยับตัวด้วยตนเองยังทำไม่ได้เลย

 

“ใช่ฉันซะที่ไหน” มายูมิแยกเขี้ยวตอบกลับเธอชี้ไปทางข้างหลังของเด็กสาวพลันเกิดเส้นแสงสีขาวกระทบกับกลีบดอกไม้สีน้ำเงินเข้ม 1 กลีบ “เธอคนนั้นต่างหาก”

 

“คุณ!” ซุยเซ็นเบิกตากว้างแล้วชี้ไปที่อีกฝ่ายด้วยท่าทีตกใจ “เป็นใคร!!

 

“เฮ้อ...” มายูมิที่อุส่าลุ้นถอนหายใจออกมากับความบ้าของอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะหลับตาลงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหญิงสาวตรงหน้าซุยเซ็นก็แล้วกัน

 

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อข้าหรอก” หญิงสาวคนนั้นเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเนิบนาบดวงหน้าฉายแววใจดีรอยยิ้มบางๆที่ประดับบนหน้าดวงตาสีฟ้าสวยนั้นทอประกายลึกลับเรือนผมสีม่วงอ่อนเป็นลอนอย่างงดงาม เธอค่อยๆยกมือขึ้นมา

 

พลันรอบๆด้านก็มืดสนิททันที

 

“มาเริ่มกันเถอะซุยเซ็น” เธอกล่าวก่อนที่ใบหน้านั้นจะเริ่มนิ่งเฉยก่อนจะแปรเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่เย็นชาราวเจ้าหญิงน้ำแข็ง “เริ่มเรียนรู้พลังของเจ้า”

 





“เจอแล้ว!” เวนดี้ที่วิ่งตามหาเจราลพูดออกมาอย่างดีใจพลางวิ่งไปหาเอลซ่า และเจราลที่อยู่เบื้องหน้า

 

“เวนดี้ ปลอดภัยดีใช่มั้ย?” เอลซ่าพูดถามด้วยน้ำเสียงดีใจเล็กๆซึ่งเด็กสาวพยักหน้าตอบกลับก่อนที่จะมองชายผมสีน้ำเงินตรงหน้าของเธอ

 

“เจราล” เธอเรียกอีกฝ่าย

 

“เธอเป็นใครเหรอ?” ชายหนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะถามออกมาทำให้เวนดี้และชารืลเบิกตากว้างอย่างตกใจก่อนที่เด็กสาวจะมีสีหน้าเศร้าลง

 

“จำเรื่องหนูไม่ได้จริงๆด้วย”

 

“ความทรงจำของเขาค่อนข้างจะสับสนน่ะ” เอลซ่าว่าออกมาด้วยสีหน้าเป็นกังวลก่อนที่เธอจะหันไปมองเด็กสาว “ดูเหมือนเขาจะจำทั้งเรื่องของฉันและเรื่องของเธอไม่ได้นะ”

 

“ความทรงจำงั้นเหรอ...มิน่าล่ะแบบนี้เอง” เวนดี้คิดพลางมองอีกฝ่าย

 

“เวนดี้ มาเวลเธอคือคนรู้จักของฉันสินะ” เจราลถามออกมาซึ่งเวนดี้พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบกลับ

 

“นี่นายอย่าบอกนะว่าลืมกระทั่งวิธีหยุดโนวัลน่าไปด้วยน่ะ” แมสีขาวนามชาร์ลว่าออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนลนเพราะอีกไม่นานโนวัลน่าก็จะถึงที่กิลด์ของเธอแล้ว

 

“เรื่องนั้น...ขอโทษนะตอนนี้ฉันใช้เวทย์ทำลายตัวเองไม่ได้แล้วดังนั้น...ไม่มีวิธีอื่นแล้วล่ะ” เจราลว่าออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเอามากๆ

 

“เดี๋ยวก่อนสิ! แล้วกิลด์ของพวกเราจะเป็นยังไงมันใกล้จะถึงอยู่แล้ว!” ชาร์ลว่าออกมาด้วยสีหน้าตกใจและร้อนลนถึงที่สุดก่อนที่แรงสั่นสะเทือนจะเกิดขึ้นและโนวัลน่าก็หยุดลง “อ้ะ...”

 

เกิดลำแสงรวบรวมพลังขึ้นที่ด้านหนึ่งของโนวัลน่าที่มุ่งเป้าไปยังกิลด์เคทเชลเตอร์ทำให้สีหน้าของทั้งเวนดี้และชาร์ลซีดขึ้นมา

 

“กิลด์ของพวกเรา!” เวนดี้ร้องออกมาลำแสงสีดำและขาวหมุนวนอยู่หน้าปากกระบอกปืนเตรียมพร้อมที่จะยิงได้ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า “อย่านะ!

 

อีกด้านหนึ่ง

 

ตึงๆๆ

 

“ท่านอรูนฮะ! โนวัลน่ามาถึงที่หน้ากิลด์ของเราแล้วครับ!!” ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นๆทำให้อรูนฮะนั้นเหงื่อตก...ถึงแบบนั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีในเมื่อมาสเตอร์ยังยื่นคำขาดอยู่แบบนี้ “จะทำอย่างไรดีครับ!

 

“ทำอย่างที่มาสเตอร์บอก...พวกเราจะไม่หนี” อรูนฮะหลับตาลงพร้อมพูดด้วยสีหน้าลำบากใจใบหน้าของเขามีเหงื่อไหลลงมาเล็กน้อย

 

“เฮ้ๆ...มีพระ(ไม่)เอกอย่างฉันอยู่ทั้งคนจะกลัวอะไรล่ะ” ชายหนุ่มสมาชิกของแฟรี่เทลว่าออกมาพร้อมเอามือชี้ตนเองก่อนที่เขาจะเดินออกไป “ไม่ยอมให้มันทำลายกิลด์พวกนายได้แน่”

 

“บรูค” อรูนฮะเรียกชื่ออีกฝ่ายคล้ายมีความหวังและขอบคุณหากไม่มีประโยคต่อมา

 

“ทั้งหมดก็เพื่อมายฮันนี่เท่านั้น!” และแล้วชายหนุ่มก็วิ่งออกไปจากกิลด์เพื่อที่จะโจมตีโนวัลน่า...โดยมีเสียงสาปแช่งจากชาวเคทเชลเตอร์ดังไล่หลังมา

 

“ต้องหยุดพลังนั่นให้ได้” บรูคว่าออกมาพลางมองไปที่พลังเวทย์ที่จะถูกปล่อยออกมาจากโนวัลน่านั่น...ก่อนที่จะหยุดเมื่อถึงสถานที่เหมาะๆ ชายหนุ่มตวัดมือ1 ครั้งบังเกิดวงเวทย์สีทองใต้เท้าของเขา นิ้วเรียวที่ตวัดเขียนเป็นตัวหนังสือตวัดๆอย่างรวดเร็วและยาวเหยียดปากก็ขยับร่ายเวทย์ออกมา “จากฟากฟ้าจรดพสุธา วิญญาณฟินิสส์ที่ล่วงลับทั้งหลาย...จงเป็นดาบให้แก่ข้า...ฟาดฟันศัตรูให้สิ้น มหาเวทย์บทที่ 4 จงปรากฏ ดาบเพลิงโลกัลย์!!

 

พึ่บ! ตู้ม!!!! ตู้ม!!!!!!

 

“อะ...อะไรน่ะ” แรงระเบิดที่สั่นสะเทือนขึ้นมาถึงข้างบนเบี่ยงเบนวิถีการยิงของโนวัลน่าได้อย่างฉิวเฉียด...พวกเวนดี้มองขึ้นบนฟ้าที่มาของลำแสงสีฟ้านั้นเห็นเรือเหาะลำหนึ่งที่ลอยอยู่ไม่ไกล... “นั่นมัน...”

 

“เรือเหาะทิ้งระเบิดเวทย์คริสติน่า” เอลซ่าพูดออกมาด้วยรอยยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นเรือเหาะลำหนึ่งที่มีรูปร่างเหมือนม้าเพกาซัส

 

“ได้ยินหรือเปล่า...ใครก็ได้...ใครก็ได้ตอบกลับด้วย” น้ำเสียงของฮิบิคิดังขึ้นในหัวของทุกคนที่เป็นสมาชิกพันธมิตรกัน

 

“เสียงนี้มันฮิบิคิงั้นเหรอ?” เอลซ่าว่าออกมา

 

“คุณเอลซ่ายังปลอดภัยดีงั้นเหรอ?” น้ำเสียงของฮิบิคิดูดีใจไม่น้อย

 

“ฉันก็ยังปลอดภัยดี” ชายคนที่ถูกมัดอยู่พูดออกมา (ไรท์ลืมชื่อ555)

 

“รุ่นพี่! ยังหล่อเหมือนเดิมเลย” ฮิบิคิว่าออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจกว่าเดิม

 

“ฉันด้วย” ตามด้วยบรูค

 

“บรูค? นี่นายอยู่ที่ไหนน่ะ” ฮิบิคิถามออกมาเมื่อได้ยินเสียงเขาและหาตำแหน่งไม่ได้มาพักใหญ่ๆเพราะอีกฝ่ายเล่นโดนซุยเซ็นเตะไปไกลจนหาตำแหน่งไม่ได้...ก่อนที่เวทย์อาไครส์ของเขาจะปรากฏรูปหน้าบรูคอยู่ด้านหน้ากิลด์เคทเชลเตอร์

 

“ก็อยู่ที่กิลด์เคทเชลเตอร์ไง” เขาพูดออกมา

 

“งั้นการโจมตีอีก 1 อันเมื่อกี้ฝีมือนายงั้นเหรอ?” ฮิบิคิถามออกมาอย่างทึ่งๆเพราะเมื่อครู่นั้นมีการโจมตีที่ขาข้างเดียวกันถึง 2 ครั้ง

 

“อือ” ชายหนุ่มตอบกลับ

 

“ทำได้ยังไงกันน่ะจำได้ว่าคริสติน่าถูกโจมตีไปแล้วนี่นา” เอลซ่าเอ่ยถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ

 

“ยังบินอยู่ได้สินะคะ” เวนดี้ว่าออกมาด้วยน้ำเสียงมีความหวังเล็กๆ

 

“อา...ก็พอหวแหละถึงพวกเราจะเป็นพันธมิตรเฉพาะกิจแต่สิ่งสำคัญก็คือทีมเวิร์คปีกที่ถูกเจ้าพวกนั้นทำลายไปได้เวทย์หล่อหลอมสร้างมันให้ส่วนเรื่องสมดุลได้เวทย์ควบคุมตุ๊กตาของคุณเชอร์รี่กับเวทย์อากาศของเรนคอยพยุงเอาไว้ให้” ฮิบิคิอธิบายออกมา “ส่วนการโจมตีเมื่อกี้คือเวทย์หิมะของอีฟล่ะ”

 

“นี่พวกนาย” ชาร์ลว่าออกมาเพราะแค่ได้ยินก็รู้ว่าลำบากมากพอสมควร

 

“ขอบคุณค่ะ...ขอบคุณนะคะทุกคน” เวนดี้เอ่ยขอบคุณออกมาทั้งน้ำตา

 

“อย่างที่บอกไปล่ะครับพลังเวทย์ของพวกเราถึงขีดจำกัดแล้วคงโจมตีไม่ได้อีกแล้วล่ะครับแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าจะบินได้ถึงแค่ไหน” ฮิบิคิกล่าวออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนพอสมควร “แต่ว่าไม่เป็นไรหรอกครับอาจจะใช้เวลาไปสักหน่อยแต่ผมก็หาเจอแล้วล่ะครับวิธีหยุดโนวัลน่าน่ะ!

 

อ๊ะ!

 

“ฟังนะครับโนวัลน่ามีสิ่งที่คล้ายกับขาอยู่ทั้งหมด 6 ข้างใช่มั้ยครับ...ขานั่นน่ะมีหน้าที่คอยสูบพลังงานขึ้นมาจากพื้นดิน ตรงส่วนฐานของขาจะมีลาคริม่าที่ควบคุมการดูดพลังเวทย์อยู่ 6 ลูกถ้าหากทำลายลาคริม่าทั้ง 6 พร้อมๆกันได้โนวัลน่าก็จะหยุดลงครับ” ฮิบิคิอธิบายวิธีการออกมาทำให้สีหน้าของเหล่าพันธมิตรดูมีความหวังขึ้นมามากทีเดียว “แต่ว่าทำลายทีละขาไม่ได้นะเพราะลาคริม่าอันอื่นจะซ่อมแซมอันที่ถูกทำลายไป...ดังนั้นจึงต้องทำลายมันพร้อมกัน”

 

“ทำลายลาคริม่า 6 แห่งพร้อมๆกันงั้นเหรอ? จะทำได้ยังไงน่ะ!” เอลซ่ามีสีหน้าตกใจเล็กน้อยเพราะเรื่องแบบนี้แทบเป็นไปไม่ได้เลย

 

“ผมเองก็อยากจะช่วยกะจังหวะให้ได้อยู่หรอก...แต่ว่าพลังเวทย์ของผมตอนนี้แทบไม่เหลือแล้ว” ฮิบิคิว่าออกมาอย่างจนใจ “ดังนั้นผมจะอัพโหลดเวลาให้ในหัวของพวกเธอก็แล้วกัน”

 

ก่อนที่จะมีเครื่องหมายอัพโหลดเวลาเข้าที่หัวของทุกคนที่ติกต่อกันได้ “อ้ะ...20 นาทีเหรอ?!” เวนดี้ที่ได้รับข้อมูลว่าออกมา

 

“ก่อนที่ลาคริม่าจะยิงครั้งต่อไปน่ะ” ฮิบิคิว่าออกมาพลางกัดฟันข่มความเจ้บปวดจากบาดแผลของตนเอง “ผมเชื่อนะ”

 

“เปล่าประโยชน์น่า” น้ำเสียงที่ไม่น่าจะได้ยินดังขึ้นมาในหัวของทุกคน

 

“เสียงนี้มัน...” เอลซ่าว่าออกมาอย่าตื่นตกใจ

 

“คนที่ชื่อเบรน” เวนดี้พูด

 

“แฮกเข้ามาในทรจิตของผมงั้นเหรอ?” ฮิบิคิว่าออกมาอย่างตกใจ

 

“ฉันคือซีโร่ มาสเตอร์ซีโร่แห่งโอราเชี่ยนเซส” อีกฝ่ายแนะนำตัว “ก่อนอื่นต้องขอชื่อนชมที่มีคนใช้เวทย์อาไครส์ได้เหมือนกับเบรนเลยล่ะจากนี้ไปข้าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้สินและก่อนอื่นข้าได้ทำลายพวกพ้องของแกไป 3 คนแล้วดราก้อนสเลเยอร์ จอมเวทย์หลอมน้ำแข็ง ผู้อัญเชิญเทพแห่งดวงดาวและก็เจ้าแมวเหมียว”

 

“พวกคุณนัสสึ!” เวนดี้ร้องออกมาอย่างตกใจโดยมีเอลซ่าที่กัดฟันกรอดอย่างโกรธแค้นส่วนบรูคได้แต่ยืนฟังนิ่งๆ

 

“พวกแกบอกจะทำลายลาคริม่าพร้อมกันสินะและตอนนี้ข้ายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว...1 ในลาคริม่าทั้ง 6 ตราบใดที่ข้ายังอยู่การทำลายลาคริม่าทั้ง 6 เป้นไปไม่ได้หรอก” ซี่โร่หัวเราะออกมาก่อนที่จะตัดการสื่อสารโทรจิตของตนเอง

 

“ถ้าหากจะทำลายลาคริม่าทั้ง 6 แห่งล่ะก็พวกเราทั้งหมดต้องแยกกัน ไปยัง 6 จุดที่ว่าแต่โอกาสที่จะเจอซีโร่มีอยู่ 1 ใน 6 แถมนอกจากเอลซ่ายังไม่มีใครที่พอจะสู้กับมันได้” เจราลว่าออกมาอย่างมีเหตุผลก่อนจะมองอีก 2 คนและ 1 ตัว

 

“เดี๋ยวก่อนสิ! พูดอะไรน่ะพวกเรามีไม่ถึง 6 คนนะ!” ชาร์ลว่าออกมาถ้าจะให้นับดูดีๆแล้วคนที่อยู่ตรงนี้มีแค่ 4 รวมอีก 2 เสียงที่ได้ยินก็มี 6 คนพอดีแต่ทั้งเธอและเวนดี้ใช้เวทย์ทำลายไม่ได้ด้วย! “ไม่มีหกจอมเวทย์ที่จะทำลายลาคริสม่าหรอกนะ!

 

“อ้ะ...จริงด้วย” เวนดี้เอามือปิดปากเมื่อตระหนักรู้ถึงความจริงข้อนี้

 

“...ครบสิ...” น้ำเสียงใสดังขึ้นมาในหัวของทุกคน

 

“ซุยเซ็นงั้นเหรอ?” เอลซ่าถามออกมาอย่างแปลกใจ

 

“ฮันนี่” บรูคร้องเรียกด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่าขนลุก...

 

“หุบปากไปเลยไอ้บ้าโรคจิต” ซุยเซ็นว่าออกมาเสียงแข็งร่างของเด็กสาวที่นอนอยู่ในป่านั้นไม่มีท่าทีที่จะขยับเลยแม้แต่น้อยแต่กระนั้นก็ยังคงพูดคุยกับพวกเขาได้ “พวกนัสสึต้องไม่เป็นไรแน่ๆ”

 

“คุณซุยเซ็น” ฮิบิคิว่าออกมา

 

“...แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...หนูใช้เวทย์โจมตีไม่ได้นะคะ” เวนดี้ว่าออกมา

 

“ไม่หรอก...เวนดี้...” เสียงซุยเซ็นพูดออกมา “...อย่าดูถูกพลังของตัวเองสิ...อีกอย่างไม่ได้มีแค่พวกเรานะ...พวกนัสสึจะต้องไม่เป็นไร...”

 

“แต่พวกนัสสึคุงน่ะ” ฮิบิคิว่าออกมากลัวว่าอีกฝ่ายอาจจะยังไม่ได้ยินที่ซีโร่พูด

 

“ยังอยู่สิ...พวกนั้นไม่ถูกจัดการง่ายๆหรอกน่า...ขึ้นชื่อว่าเป็นจอมเวทย์ของแฟรี่เทลแล้วมาจบแค่นี้มันไม่เร็วไปหน่อยงั้นเหรอ?!

 

[06/08/2560]

 

อันนี้แต่งตุนเอาไว้ค่ะ 555 แถมยาวเสียด้วยตั้ง 14 หน้า (อาจจะยาวที่สุดในหลายๆตอนที่ผ่านมา (ฮา) ใครรู้สึกว่านางเอกเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดบ้างเอ่ยยกมือขึ้น! (ไรท์ยกอย่างรวดเร็ว)

 

Edit : 07/08/2560

 

และใครรู้สึกว่าเฮียบรูคน่าสงสารบ้างยกมือขึ้น! (บรูคยกมืออย่างรวดเร็ว) เฮียแกอุส่าโชว์เทพทั้งทีไม่มีคนสนใจแกเลยสักกะคนเดียว 5555 น่าจ๋งจ๋าน 5555

 

(ถ้าสงสารแล้วจะหัวเราะทำซากมะเขือเผาอะไร! – บรูค)

 

เพิ่มเติมแนะนำตัวโจ๊กประจำเรื่องอีกครั้ง



ชื่อ : บรูค ลูเซียนโน่

อายุ : 27

กิลด์ : อดีตเดวิล / ปัจจุบันแฟรี่เทล / อนาคต ???

ฉายา : นักจักเทศกาลเลือด / ไอ้โรคจิต (By Suisen)

เวทย์ : ขโมยเวทย์คนอื่น / มหาเวทย์ (ที่ไม่รู้เฮียแกได้จากไหน)

คนที่หลงรัก : ซุยเซ็น

คติประจำใจ :   เมื่อก่อน “ทุกอย่างเพื่อความสุขของตัวเอง”

                         ปัจจุบัน “ทุกอย่างเพื่อฮันนี่

อดีต : ไม่ปรากฏชัดเจน...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #462 job590020 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 21:09

    ร่างก็ยังเขาไม่ไดแม้ยังมีอะไรอี

    พระเจ้าอีกองหรออะไรของ-วะ

    #462
    1
    • #462-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 19)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:18
      ไม่ค่อยเข้าใจคำถามเท่าไหร่ค่ะ แต่พอเข้าใจว่าท่านงงที่มีพระเจ้าอีกองค์ใช่มั้ยคะ คืออย่างนี้นะคะ
      ตำแหน่งพระเจ้าของมายูมิจัง (คนที่ส่งเจ๊ซุยมา) เป็นเหมือนกับตำแหน่ง CEO บริษัทที่เปลี่ยนคนได้ และมายูมิจังเป็นคนที่ถูกเลือกมารับช่วงเเทนมายะจังพระเจ้าคนก่อน ที่หนีหายออกมา (ถูกคนอื่นๆในDGเข้าใจว่าตายไปแล้วเลยให้มายูมิจังรับตำแหน่งแทน) ซึ่งจริงๆแล้วมายูมิจังรู้ว่ามายะเปลี่ยนไป(เป็นตัวร้าย)แล้วเลยเตือนเจ๊ซุยค่ะ เพราะให้สู้กันตรงๆเจ๊ซุยตายแน่ๆ
      เป็นความนิยายซ้อนฟิคอีกที
      ปล.ส่วนร่างนางเข้าได้ตั้งนานแล้วนะ
      #462-1
  2. #73 lythim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:00
    อยากรู้บรูคไปรู้จักชุยเซ็นตอนไหน
    #73
    2
  3. #71 BTNEKO2545 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 20:56
    ถ้าซุยจังไม่เอาบรูค...เราเอาก็ได้นะ----(สัญญาณขาดหาย)

    รอค่ะ รีบๆมาต่อนะค่ะไรท์/ยิ้มเ-้ยม/
    #71
    1
    • #71-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 19)
      7 สิงหาคม 2560 / 21:04
      เอาไปเลยค่ะ!! (ทั้งไรท์ทั้งซุยเซ็นประสานเสียงกันตอบทันที)
      ปล.กำลังแต่งตอนต่อไปอยู่ค่ะ
      #71-1
  4. #70 KaristaTangngern (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:41
    ซุยจังพูดได้ดีมากเลยอะ
    #70
    1
    • #70-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 19)
      7 สิงหาคม 2560 / 18:46
      ใช่ค่ะ ตั้งนางเป็นพระเอกเลยดีมะ--- (สัญญาณขาดหาย)

      RIP. Writer
      #70-1
  5. #69 kianamel23 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:25
    อ๊ากกกกก ซุยเซ็นพูดเท่มากก แต่ก็ปักธงอวยลัคซัสวันยังค่ำไม่เอาไม่อวยใครทั้งน้านนน 
    เหมื่อยนับวันซุยเซ็นจะเท่ขึ้น 55555
    #69
    1
    • #69-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 19)
      7 สิงหาคม 2560 / 18:45
      ไรท์ก็อวยคู้นี้! งั้นตั้งเป็นพระ--- (โดนคนที่รอตอนจะได้ออกจ้องอย่างแค้นฝังหุ่น)
      พูดเล่นน่า = =" นายเนี่ยน่ากลัวจริงๆ
      #69-1