Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 16 : ::โชคชะตาบทที่ 12:: เสียท่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    5 ส.ค. 60


::โชคชะตาบทที่ 12:: เสียท่า

 

“หึ...จะเอาจริงงั้นเหรอ?” ค็อบบร้าว่าออกมาพลางแสยะยิ้ม...ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบวิถีดาบของเด็กสาว  “เฮ้ๆ แม่หนูลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าจะทำยังไงฉันก็ได้ยินการเคลื่อนไหวของเธอ”

 

“ได้ยิน...นั่นสินะ” ซุยเซ็นชะงักแล้วพูดออกมาก่อนที่ดวงหน้าเธอจะเริ่มนิ่งเฉย พลางก้มหน้าจนเส้นผมสีดำปิดบังเกิดความมืดบริเวณใบหน้าของเด็กสาว ทำให้ค็อบบร้ายิ้มออกมาราวกับว่าเห็นอีกฝ่ายยอมแพ้ “หึๆ...”

 

“หัวเราะอะไรของเธอ” ค็อบบร้าถามออกมา

 

“งั้นถ้าไม่ได้ยิน...หรือฟังไม่ออกก็ได้งั้นสิ” ซุยเซ็นพูดออกมาพร้อมรอยยิ้มโรคจิตบนใบหน้า... เหอะ! ฉันก็แค่พูดภาษาบ้านเกิดฉันออกมาก็พองั้นสิ! แม่จะซัดให้ร่วงเลยไอ้บ้างู!!’

 

ฟุ่บ!

 

“ชิ...นี่หล่อนเป็นใครกันแน่?” ค็อบบร้าหลบวิถีดาบที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของเด็กสาว

 

“ซุยเซ็นไงไอ้เบื้อก!เมื่อรู้ว่าหมอนี่ฟังม่ออกก็ด่าไม่ยั้งเธอหวดดาบในมือเฉี่ยวหน้าค็อบบร้าไป “ปรับเปรี่ยนศาตรา!ก่อนที่ดาบเรียวที่เหมือนคาตานะนั้นจะเปลี่ยนรูปร่างไปกลายเป็นเคียว

 

ฉั๊วะ!!

 

“พลังเวทย์ของยัยนี่คืออะไรกัน?!” ค็อบบร้าหลบเคียวที่คล้อบหัวเขาไปหวุดหวิดว่าออกมาอย่างอดไม่ได้เพราะทั้งหมดที่เห็นนี่มันแทบจะเป็นปไม่ได้เลยที่ซุยเซ็นจะมีพลังเวทย์เพียง 1 อย่าง...

 

“ไฟ!แถมแม่คุณก็ใจดีตอบให้ด้วย เธอยกเคียวขึ้นสูงคมของเคียวนั้นมีเปลวไฟคลอบคลุมอยู่... “ปิดฉากล่ะ!

 

แหมะ

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ไอ้นกบ้า!! นี่มันเสื้อผ้าของฉันอีกหลายอาทิตย์เลยนะยะ!!!!และแล้วแม่คุณก็ออกอาการรั่วอีกครั้งเมื่อขี้นกที่หล่นแหมะบนไหล่ของเธอ เด็กสาวรีบทิ้งเคียวปัดมันทิ้งแบบไม่ใยดีโดยหารู้ไม่ว่า...

 

“อึก...ปวดหู!” ค็อบบร้าเอามือปิดหูเพราะเสียงกรี๊ดแปดหลอดของแม่คุณร่วงหล่นตุ้บลงไปข้างล่าง

 

“เอ้อะ...หูดีก็อย่างนี้ล่ะ” เด็กสาวแลบลิ้นให้ก่อนที่จะมองไปยังนัสสึที่นอนเมายาพาหนะอยู่ที่พื้น...ไม่ได้เข้าใกล้เบรนเลยสักกะผีกเดียว! “นัสสึนี่นายยังไปไม่ถึงไหนอีกงั้นเหรอเนี่ย?!

 

“ไอ๊...หมดแรงบินแล้ว” แฮปปี้ว่าออกมาพร้อมฟุบหน้าลงทำเอาซุยเซ็นเบ้หน้าเธอบินไปอยู่ตรงหน้านัสสึ “ฝากนัสสึด้วยนะไอ๊”

 

“ฝาก? ช่วยไม่...ดะ...” เธอชะงักเมื่อรับรู้ถึงคมเขี้ยวของงูที่แกกัดเข้าที่ขาขวาของเธอเอง...ก่อนที่ปีกกลางหลังจะสลายร่างของเธอตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว...

 

“อุ๊ก...นี่แกเล่น...ทีเผลอนี่หว่า” นัสสึลุกพรวดขึ้นก่อนที่จะล้มลงไปนอนหมดสภาพกับพื้นอีกครั้ง...ด้วยสภาพน่าสังเวช

 

“มะ...ไม่เป็นไรแค่ตกใจเฉยๆ” ซุยเซ็นพยายามลุกขึ้นขาขวาของเธอนั้นมีรอยคล้ำสีม่วงที่เริ่มแผ่กระจาย เธอลุกขึ้นยืนราวกับพิษนั้นไม่มีผลกับเธอแม้แต่น้อย “นี่แก...อึดจริงนะ”

 

“หึ...ไม่เท่าเธอหรอก” ค็อบบร้าว่าออกมาพลางมองรอยม่วงคล้ำของซุยเซ็น...เขาขมวดคิ้วเรื่องที่พิษของคิวเบอเรียสไม่สามารถทำอะไรเธอได้

 

“ไม่ต้องมองเจ็บเว้ยไม่ใช่ไม่เจ็บ” เด็กสาวว่าดักพร้อมแยกเขี้ยวก่อนที่จะเดินลากขาของเธอไปทางอีกฝ่ายและล้มลงอีกครั้ง “ชา...จนเดินไม่ได้เลย”

 

“หึๆ จบกันล่ะ” ค็อบบร้ารวบรวมเวทย์มาไว้ที่มือของเขาและหมายจะปลิดชีวิตเด็กสาวที่ล้มลงตรงหน้าเขา...แต่ว่า

 

ตู้ม!

 

“อะ...อะไรกันเบรน!” พลังเวทย์ที่โจมตีเขาจากข้างหลังคือ 1 ในสมาชิกกิลด์ ดวงตาเรียวของเขาทอดมองไปยังเบรนคนที่โจมตีเขา

 

“เจ้าทำได้ดีแล้วพักให้สบายเถอะ” ชายผิวเข้มที่มีลวดลายบนหน้าเหมือนชนเผ่าว่าออกมาโดยที่ในใจเขาคิดตรงกันข้าม “เหอะๆ สุดท้ายก็เป็นแค่ดราก้อนสเลย์เยอร์ปลอมๆ ข้าไม่ต้องการ 6 มารที่พ่ายแพ้ให้กับกิลด์แห่งธรรมะ...โอ๊ะ คงจะได้ยินสินะ”

 

ชายหนุ่มผมเลือดหมูมองไปที่อีกฝ่ายด้วยแววตาสั่นไหว กับสิ่งที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมา ร่างของเขาสั่นไหวดวงตาสีม่วงของเขานั้นเริ่มจะมีน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากความแค้น โกรธหรือเสียใจกับการทรยศ เขากัดฟันคำรามออกมาอย่างแผ่วเบา “โธ่เอ้ย”

 

ดวงตาสีม่วงมองไปยังงู คิวเบอเรียสที่เป็นเพื่อนรักของเขาตั้งแต่ยังเด็ก...และมันก็มองเขาเช่นกันพลันภาพในวันวานก็ไหลกลับขึ้นมาสู่สมองของเขา...ภาพวัยเยาว์ที่นั่งเล่นกับเจ้างูนั่นในที่ๆเหมือนคุกนรก “โธ่เอ้ย...คำอธิฐานของฉัน...ฉันอยากได้ยินเสียงของสหายเพียง 1 เดียว...คิวเบอเรียส...”

 

เขายื่นมืออกไปทั้งน้ำตานองหน้าก่อนที่จะล้มลงเมื่อทนพิษบาดแผลไม่ไหว ซุยเซ็นเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายที่สู้กันเมื่อครู่นี้หลั่งน้ำตาออกมา...เธอมองไปยังบุคคลมาใหม่ด้วยแววตาชิงชัง... “นี่แก...หมอนี่เป็นพวกพ้องของแกไม่ใช่หรือยังไง!

 

“พวกพ้อง? ของแบบนั้นจะหาอีกสักกี่คนก็ได้ขอแค่มีโนวัลน่า...” เบรนว่าออกมาทำให้นัสสึชะงัก ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว...ชายหนุ่มค่อยๆฝืนร่างกายขยับตัวยืนขึ้น

 

“ของแบบนั้นมันใช่พวกพ้องที่ไหน! นั่นมันหุ่นเชิดต่างหาก!” เขาว่าออกมา

 

“ไม่ต้องมาย้อนกันหรอก...ข้าชักจะสนใจพลังของพวกเจ้าแล้วล่ะ...พอดีเลยข้าจะจับพวกเจ้ามาเป็นหุ่นเชิดของข้าดีมั้ย?” เบรนว่าออกมาดวงตาของเขาทอดมองไปยังร่าง 2 ร่างที่ทรุดกับพื้น 1 พยายามลุกขึ้นยืนอีก 1 ได้แต่กัดฟันแน่นเพราะขยับไม่ได้

 

“ใครมันจะ...ยอมไปเป็นหุ่นเชิดของแกกัน!” ซุยเซ็นว่าออกมา

 

“...หึ” อีกฝ่ายเค้นหัวเราะก่อนที่จะใช้ไม้เท้าหัวกะโหลกชี้ไปยังเด็กสาวและพริบตาเดียว...ลำแสงสีเขียวก็พุ่งไปยังเธอ... “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะยอมหรือไม่”

 

“อย่านะ!” แฮปปี้ฝืนกางปีกเพื่อจะฉุดร่างของเด็กสาวให้ลอยหลบการโจมตีแต่ก็ไม่พ้น...

 

ตู้ม!!

 

“แฮปปี้! ซุยเซ็น!” นัสสึร้องเรียกเด็กสาวและแฮปปี้ที่กรีดร้องออกมาท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งอยู่รอบๆหลังการโจมตี...พอมันจางลงก็พบแต่เพียงร่างเล็กๆทั้ง 2 ร่างนั้นหมอบลงกับพื้นไม่มีปฏิกริยาอะไรแล้ว... “นี่แก! อุ๊ก...” ยังไม่ทันที่จะรอให้โมโหจบชายหนุ่มก็ทรุดลงไปเพราะอาการเมาพาหนะ...

 

เหลือเพียงเบรนที่แสยะยิ้มออกมาเท่านั้น

 

อีกด้านหนึ่ง

 

ครึ่ก...ครึ่ก...

 

“อู้ย...เจ็บๆ ที่นี่มัน...ที่ไหนเนี่ย?” ร่างของชายเรือนผมสีเงินสว่างขยับตัวลุกขึ้นจากเศษไม้ที่ตนคาดว่าน่าจะหล่นใส่บ้านใครเข้าสักหลัง...ดวงตาสีเงินกวาดมองไปรอบๆก่อนจะสะดุดเข้ากับคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนมุงเขาอยู่... “พวกนายเป็นใคร?”

 

“นาย...คนของแฟรี่เทลงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มผิวสีคนหนึ่งถามออกมาใบหน้าเขาแต่งแต้มด้วยรอยขีดเหมือนชนเผ่าอะไรสักอย่าง สาเหตุที่ถามออกมาแบบนั้นเพราะที่ต้นคอของบรูคมีสัญลักษณ์ของกิลด์แฟรี่เทล...

 

“ใช่สิ...แล้วพวกนายเป็นใคร?” บรูคถามออกมา

 

“พวกเราเป็นจอมเวทย์ของเคทเชสเตอร์ฉันชื่ออรูนฮะ” ชายคนนั้นแนะนำตัวพร้อมผายมือหมายจะแนะนำตัวคนที่เหลือทำให้บรูคเอ่ยตัดบทแทบไม่ทัน

 

“พอๆ...ไม่ได้จะมาทำความรู้จักอะไรสักหน่อย...ต้องรีบไปจัดการโนวัลน่าอะไรสักอย่างนั่น” ชายหนุ่มเอ่ยตัดบทพร้อมกระโดดโหยงลุกขึ้นราวกับไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย

 

“ถ้าโนวัลน่านั่น...มันกำลังจะมาทำลายกิลด์ของพวกเรานี่แหละ...” อรูนฮะว่าออกมาทำให้ชายผมเงินชักสีหน้าไม่เข้าใจ

 

“ถ้ามันจะมาทำไมไม่หนี?” เขาถาม... “บ้าหรือเปล่า?”

 

“เป็นความต้องการของมาสเตอร์ครับ...อีกอย่าง...” อรูนฮะพูด

 

“หยุดๆ ถ้าพวกนายไม่หนีฉันก็ไม่ช่วยโอเค้...ที่ฉันช่วยมีแต่อันนี่เท่านั้น” บรูคว่าพร้อมรอยยิ้มกวนๆ พลางยักคิ้วข้างขวา 1 ทีอย่างน่าถีบ...ส่วนอรูนฮะก็ไม่ได้ทำสีหน้าอะไรมากแค่ยิ้มเล็กๆเท่านั้น “อ้ะ...จะว่าไปถ้าปกป้องกิลด์นี้ได้ฮันนี่ก็...”

 

จินตนาการพุ่งกระฉูด

 

“ว้าวเท่จังเลยค่ะที่รัก” ซุยเซ็นในจิตนาการพูดออกมา

 

“แน่นอนอยู่แล้ว” บรูคทำเสียงหล่อตอบก่อนที่ซุยเซ็นในจินตนาการวิ่งเข้าซบอกที่มีกล้ามเป็นมัดๆของบรูค (เสื้อแกไปไหน?)

 

“รักที่สุดเลยค่ะ” ซุยเซ็นในจินตนาการว่าออกมา

 

“ผมก็รักคุณมายฮันนี่” บรูคยิ้มพร้อมเชยคางอีกฝ่ายขึ้น...

 

“ท่านอรูนฮะ ชายคนนี้เป็นอะไรไปหรือ?” 1 ในสมาชิกกิลด์เอ่ยถามออกมา

 

“สงสัยจะหัวกระแทกแรงไปหน่อยน่ะ...เรียกคนที่พอจะรักษาได้มาหน่อสิ” อรูนฮะว่าออกมาอย่างสงสัยพลางมองชายตรงหน้าที่จู่ๆก็ทำหน้าตาหวานเยิ้มราวอาเบะ? (What?!) ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวแถมยังทำปากจู๋ราวกับจูบใครบางคนอยู่...

 

“ครับ”  1 ในสมาชิกกิลด์ว่าออกมาแล้วเดินไปหาคนที่พอช่วยได้...

 

“มายฮันนี่” ชายหนุ่มลากเสียงยาวหวานออกมาพร้อมรอบตัวมีดอกไม้เบ่งบาน...

 

กลับมาที่ด้านลูซี่

 

“เจอแล้ว...” เกรย์ว่าออกมาพร้อมมองชายที่ชื่อเบรนลากร่างของนัสสึและที่บ่ายังมีร่างเล็กๆของซุยเซ็นพาดเอาไว้ด้วย...

 

“อ้ะ...นัสสึ ซุยเซ็นจังเกิดอะไรขึ้นน่ะ!” ลูซี่ถามออกมาด้วยท่าทีเป็นห่วงโดยเฉพาะคนที่ถูกพาดไว้บนไหล่ที่ไม่มีท่าทีจะขยับเลยแม้แต่น้อย

 

“เง้อ...ทุกคนช่วยนัสสึกับซุยเซ็นด้วยเถอะ...เขาจะถูกเอาตัวไปแล้ว” แฮปปี้ว่าออกมาพร้อมสภาพที่สะบักสะบอมไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตเริ่มจะมีน้ำตาปลิ่มออกมาเล็กน้อยทำให้ทั้ง 3 คนที่มาใหม่มองไปยังเบรนทันที

 

“6 ขุนพลของพวกเราถูกจัดการลงไปแล้วครึ่งหนึ่งร่วงโรยสู่ดิน...เพื่อที่จะสร้างขุนพลมารกลุ่มใหม่ขึ้นมา...” ชายร่างยักษ์กล่าวออกมาอย่างเนิบนาบพร้อมมองไปยังทั้ง 3 คนผู้มาใหม่ที่ตกใจเล็กน้อย “ข้าจึงต้องขอรับตัว 2 คนนี้ไป”

 

วืด...

 

“หืม? ท่าทางแม่นี่จะถูกครอบงำแล้วสินะ” เบรนว่าออกมาเมื่อเห็นว่าเด็กสาวขยับตัวเธอเงยหน้าขึ้นดวงตาสีดำสนิทไร้แวว “พอดีเลย...ตรงี้ขอยกให้เธอจัดการก็แล้วกัน”

 

“นี่แก...” เกรย์กัดฟันกรอดเมื่อเห็นร่างของเด็กสาวยืนตรงหน้าเขา...ด้วยท่าทีเตรียมพร้อมสู้...ร่างเล็กๆนั้นสะบักสะบอมไม่น้อยและที่น่าห่วงยิ่งกว่านั้นคือพิษที่ลุกมามาเกือบถึงเข่า... “ไม่เห็นหรือไงว่ายัยนี่สภาพเป็นยังไง! ถ้าเกิด-”

 

“ถ้าตายไป?...หาใหม่ซะก็สิ้นเรื่อง” เบรนว่าออกมาทำให้เส้นบางๆในตัวชายหนุ่มทั้ง 3 ขาดผึง...โดยที่ลูซี่ก็ได้แต่กัดฟันกรอดมองอีกฝ่ายอย่างแค้นใจ... “คนที่เหมาะสมกับหน้าที่นี้มีออกจะเยอะแยะ...เศษขยะตายไปชิ้นหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก”

 

หงั่ม!

 

“นี่แก...ยังมีแรงเหลือเยอะขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?” เบรนอุทานออกมาเมื่อชายที่เขาลากมาด้วยนั้นกัดมือของเขาอย่างแรง

 

“ยัยนั่นเป็นพวกพ้องของพวกเราไม่ใช่เศษขยะ!...ฉันไม่ยอมให้ตายหรอกน่า! อุ้ค!” นัสสึว่าออกมาก่อนที่เขาจะโดนเบรกยกตัวฟาดใส่พื้นอย่างแรง

 

“จัดการพวกนั้นซะ...ต่อให้แลกด้วยชีวิตก็อย่าให้มันผ่านไปได้” เบรนว่าออกมาซึ่งซุยเซ็นหันมาโค้งตัวให้อีกฝ่าย...พร้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนน่ากลัว

 

“ค่ะ...นายท่าน”

 

[05/08/2560]

 

จบไปแล้ว! ตอนนี้มาดึกโคตรๆ! (เวลาปัจจุบัน 22.43) 555+ ตอนนี้ไรท์สุดๆของความเหนื่อยค่ะจากที่นั่งพื้นจัดเรียงเอกสาร(+เจาะรวมเล่ม) 14 กล่องใหญ่ๆมาเกือบ 6 วันก็จบลงแล้ว!! เย้ส!! ไม่ต้องปวดขาแล้วแต่ว่า...เหอะๆ...

 

เจองานใหม่เนี่ยทั้งปวดตา + ลายตาเลยค่ะ Excel 1000+ แถว กรี๊ส!! (พ่นไฟแปป) อ๊ากกกกกกกกกกก ทำเสร็จแถมต้องเอามาบันทึกโปรแกรม ALLINONE อีก ตายๆ ถ้า SmartBiZ ไรท์สู้ไม่ถอยแน่แต่นี่อัลไรรรรรร (ไรท์บ้าเป็นที่เรียบร้อย)

 

Ps. ตั้งแต่ไรท์นั้นเปลี่ยนคีบอร์ดใหม่ไรท์ก็พิมพ์ “~” ไม่ได้ค่ะ TTWTT ไรท์ชอบใช้มันมากๆด้วย ฮือออออออ...มีใครมีวิธีแก้มั้ยคะ?

 

***พรุ่งนี้ไรท์ “อาจ” จะอัพตามปกตินะคะ ไม่มีแรงทำอะไรเลยค่ะ***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #53 PIN'PIN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 00:52
    สนุกคะไรท์ ทำต่อไปเรื่อยๆนะคะรออ่านอยู่หุหุ
    #53
    1
  2. #49 ConCnoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 00:00
    เอาแล้ว งานหนักละนะเกร์ลูซี่ นางเทพได้แปปโดนเค้าเล่นสะละ
    #49
    2
    • #49-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 16)
      6 สิงหาคม 2560 / 00:09
      5555 นางเอกเราเผลอค่าาาาา
      ปล. อย่าโกรธไรท์เรื่องกฏนะคะ *^*
      #49-1
  3. #48 lythim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 23:16
    รออออออ
    #48
    1
    • #48-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 16)
      5 สิงหาคม 2560 / 23:44
      ไรท์ค่อนข้างคาดหวังเม้นที่แสดงความคิดเห็นนะคะ เห็นแบบนี้เสียกำลังใจเล็กๆค่ะ
      ปล.ไรท์อัพทุกวันอยู่แล้วค่ะ
      #48-1