Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 15 : ::โชคชะตาบทที่ 11:: ฉันจะเริ่มเอาจริงล่ะนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    4 ส.ค. 60


::โชคชะตาบทที่ 11:: ฉันจะเริ่มเอาจริงล่ะนะ

 

แซ่กๆ...

 

“เชอร์รี่!” ลูซี่เรียกอีกฝ่ายทันทีที่เห็นว่าคนที่เดินผ่านพุ่มไม้นั้นเป็นหญิงสาวที่มีเรือนผมสีชมพูสดที่เธอรู้จัก “โล่งอกไปที...ปลอดภัยสินะ” เธอถามออกมาแต่อีกฝ่ายนิ่งเงียบไม่ตอบกลับ

 

“อือ...เธอนี่” นัสสึเอามือกุมคางพลางครุ่นคิด “ถ้าจำไม่ผิดตอนเกาะคารุน่า...แล้วหมากับเจ้าคิ้วหนาเป็นยังไงบ้าง?” ก่อนที่จะถามออกมา

 

“นั่นมันตั้งแต่เมื่อไหร่กันยะ?” ลูซี่กอดอกแล้วถามนัสสึโดยที่ไม่สนใจท่าทีของหญิงสาวตรงหน้าเลยว่าแปลกไปจากเดิม...

 

“เจอตัวแล้ว...จอมเวทย์ของแฟรี่เทล” เชอร์รี่พูดออกมาราวกับคนไร้สติ

 

“อะไรอ่ะ?” ลูซี่ที่สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นกับนัสสึพูดออกมา

 

“หึๆ” หญิงสาวหัวเราะพื้นดินข้างหลังของเธอค่อยๆก่อตัวเป็นรูปมือและพุ่งมาหาทั้ง 2 คนทันที

 

ตึงๆ!

 

แต่ยังไม่ทันที่มือที่ก่อตัวขึ้นมาจากทรายนั้นจะไปหาทั้ง 2 คนก็มีน้ำแข็งโผล่มาทำลายมือทั้ง 2 นั่นพร้อมกับเสียง “ยัยบ้าเอ้ย!

 

พึ่บ!

 

“อ๊ะ...” เชอร์รี่ร้องออกมาเมื่อชายปริศนาเข้ามาล็อกคอเธออย่างแรงและกดเธอลงสู่พื้นดิน...

 

“เกรย์?” ลูซี่เรียกผู้มาใหม่อย่างแปลกใจ

 

“ปลอดภัยสินะพวกนายน่ะ” เกรย์ถามออกมาโดยที่ยังกดร่างของหญิงสาวนามเชอร์รี่ที่มีท่าทีแปลกไปอยู่ แบบนั้นลูซี่จึงพยักหน้าตอบน้อยๆ

 

“อ้ะ...ปล่อยสิ! โธ่เอ้ยยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอเนี่ย? ต้องล้างแค้นให้ท่านริออน!” เชอร์รี่ว่าออกมาพร้อมขยับตัวดิ้นแต่เหมือนจะไร้ผลเกือบสิ้นเชิง โดยมีนัสสึและลูซี่ทำหน้าเอ๋อเป็นฉากประกอบ

 

“ยัยนี่ทำตัวแปลกๆหลังจากที่แสงนั่นปรากฏน่ะนะ” เกรย์ว่าอธิบาย...

 

“แกก็ด้วยไม่ใช่เหรอ?” นัสสึว่า

 

“นั่นมันตัวปลอม” ลูซี่ตอบกลับพร้อมโบกมือหยอยๆ

 

“ยกโทษให้ไม่ได้ต้องล้างแค้นให้ท่านริออน” เชอร์รี่ยังคงพยายามดิ้นต่อไปแล้วพูดว่าจะแก้แค้นอย่างเดียวกระทั่ง...

 

“จะล้างแค้นให้ใครนะ?” ชายหนุ่มเรือนผมสีขาวที่ตั้งเด่เหมือนเม่น...(ยังมีเวลามาปล่อยมุกตอนบรรยายอีกนะยัยไรท์ - -*) เดินออกมาจากเงามืดของป่าทำให้หญิงสาวชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นเธอพึมพำชื่อ ท่านริออนออกมาจากปากอย่างแผ่วเบา “อย่ามาแช่งชักหักกระดูกฉันสิ”

 

“หมอนี่น่ะอึดจะตายไป” เกรย์ว่าพร้อมเอานิ้วโป้งชี้ไปข้างหลัง

 

“แหมก็เกือบเหมือนกันนะระเบิดของเจ้านี่...” ว่าพร้อมมองคนที่ลากมาด้วย “มันก็แรงใช่ย่อยกว่าจะขยับตัวได้ก็เสียเวลาไปมากพอดู”

 

“อึดจังเลยนะ” ลูซี่ชม

 

“ไม่เท่าพวกนายหรอก” ริออนชมกลับพร้อมมองทั้ง 2 คน

 

“ว่าไงนะ?!” นัสสึเริ่มที่จะหาเรื่อง

 

“ดีจริงๆที่ท่าริออนปลอดภัย” เชอร์รี่วาพร้อมน้ำตาคลอเบ้าก่อนที่เธอจะนอนลงที่พื้น พลันกลุ่มควันดำน่าขนลุกก็ลอยขึ้นจากตัวเธอและสลายหายไป

 

“ว่าแล้วเชียวว่าต้องโดนอะไรบางอย่างเข้าไป” เกรย์ลุกออกจากตัวหญิงสาวมานั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ พูดออกมาโดยที่มีลูซี่มองไปที่เสาแสงนั่น

 

“นี่น่ะเหรอ โนวัลน่า...” เธอกล่าว

 

ดูเหมือนทุกคน (ลูซี่และนัสสึ) จะลืมใครอีกคนที่นั่งตกปลาเล่นอยู่ข้างแม่น้ำไปเสียสนิทและหล่อนก็ไม่สนใจที่จะเดินเข้าวงสนทนาที่มีแต่คนที่ไม่รู้จักอยู่ด้วย “ได้ปลาแล้ว!

 

เปรี๊ยะๆ!

 

“แล้วหล่อนน่ะจะชิวเกินไปมั้ยยะ!!” ก่อนจะตวาดถามออกมาเมื่อเห็นซุยเซ็นที่นั่งก่อไฟย่างปลาที่ตกได้กินอย่างไม่เกรงใจใครเลยสักคนเดียว ซึ่งเด็กสาวก็ทำหน้าบึ้งๆแล้วยื่นปลามาให้เธอแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก “ไม่ได้ขอย่ะ!!

 

“งั่มๆ...อ้วยอ่ายอ้ายอา...อันอ่ายอ้ายอินอ้าวอาอองอาอิตแอ้ว” เด็กสาวว่าออกมาพร้อมเคี้ยวปลาย่างตุ้ยๆ (แปล – ช่วยไม่ได้อ่ะ ฉันไม่ได้กินข้าวมา 2 อาทิตย์แล้ว) โดยมีคนที่เหลือมองอย่างหน่ายใจเล็กๆ

 

“แล้วนี่ใคร?” ริออนถามเกรย์ศิษย์ผู้น้องที่ยิ้มเล็กๆราวเอ็นดูอีกฝ่าย

 

“สมาชิกใหม่ของกิลด์เราเองชื่อซุยเซ็น” เกรย์ว่าออกมา

 

“ยังไงก็ตามรีบๆไปที่แสงนั่นเถอะบางทีเอลซ่าอาจจะอยู่ที่นั่นแล้วก็ได้” นัสสึว่าออกมาโดยที่เด็กสาวฉวยปลาอีก 2 ไม้ที่เหลือขึ้นมาแล้ววิ่งนำลิ่วไปก่อน “เฮ้! รอกันด้วยดิ!” ก่อนที่เขาจะวิ่งตาม

 

“กิลด์นายมีแต่คนแปลกๆนะ” ริออนว่าพร้อมอุ้มเชอร์รี่ขึ้นซึ่งเกรย์ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรก่อนที่พวกเขาจะวิ่งไปทางแสงนั่น

 

ตึกๆๆ...แว้บ!

 

“แค่กๆ” ซุยเซ็นสำลักเนื้อปลาที่เคี้ยวอยู่ทันทีเพราะแสงที่สว่างวาบขึ้นของโนวัลน่าเธอพยายามเอามือทุบหน้าอกแล้วกลืนมันลงไปโดยมีลูซี่ที่มองประมาณว่าสมแล้วล่ะดันวิ่งไปกินไปเนี่ย “อะ...อะไรน่ะ”

 

“หยุดไว้ไม่ทันเหรอเนี่ย” ริออนว่าออกมาอย่างเจ็บใจ

 

ครืด...

 

“รู้สึก...ไม่ดีเลยจริงๆ” ซุยเซ็นว่าออกมารับรู้แรงสั่นสะเทือนของผิวดิน...ดวงตาสีดำสนิทนั้นทอดมองไปยังแสงนั่น...ถึงเธอจะไม่รู้จัก...ถึงจะไม่เคยเห็น...ถึงจะไม่เคยได้ยินแต่บางอย่างในกายร่ำร้องบอกอันตรายต้องรีบหยุด... “โธ่เอ้ย! ไอ้ความรู้สึกบ้าๆที่เกิดขึ้นเนี่ยมันคืออะไร!

 

พรึ่บ!

 

“เดี๋ยวสิซุยเซ็น!” ทันทีที่เด็กสาวสบถออกมาก็สยายปีกสีฟ้าที่สร้างมาจากเปลวไฟหยาบๆบินไปยังแสงนั่น...

 

สิ่ง 1 ที่เธอไม่ชอบตั้งแต่เข้ามาที่โลกนี้...โลกของแฟรี่เทลคือความรู้สึกแปลกๆในร่างกายของตนเองเนี่ยแหละ!

 

“แม่จะบ้าตาย! ร่างกายตัวเองแท้ๆแต่รู้สึกเหมือนไม่ใช่ยังไงไม่รู้เว้ย!!” และเสียงของหล่อนก็ดังก้องทั่วบริเวณ  เด็กสาวบินไปยังแสงนั่นเพื่อทำตามความรู้สึกโดยที่สมองไม่รู้เรื่อง -*ติ้ด*- อะไรเกี่ยวกับมันเลยรวมถึงวิธีหยุดด้วย

 

ทันทีที่แสงหายไปพื้นดินบริเวณรอบๆก็พังทลายลงและปรากฏโนวัลน่าที่แท้จริง...ซุยเซ็นที่บินอยู่นั้นชะงักเมื่อเห็นรูปร่างมันเต็มๆตา... “นะ...นี่มัน...เมือง!” เมืองโบราณที่ถูกสร้างขึ้นมาจากหินเป็นส่วนใหญ่ก่อนที่เธอจะพยายามบินเข้าไปใกล้แต่ว่า...

 

ปุ้ง!

 

“แล้วจะมาหล่นอะไรตอนนี้ยะ!! ไอ้ปีกบ้า!!” เธอร่วงลงสู่เมืองเบื้องล่างทันที “บอกทีว่านี่คือชีวิตนางเอกน่ะยัยไรท์!!!” (ถือว่านางไม่ได้พูดประโยคสุดท้ายนะคะ ^w^*//ไรท์)

 

ตุ้บ!

 

ด้านนัสสึ

 

“ขอบใจมากนะแฮปปี้!” นัสสึขอบคุณแฮปปี้ที่บินมาโฉบเอาตัวเขาขึ้นไป

 

“ไอ๊!” แฮปปี้ตอบรับก่อนที่จะพานัสสึไปในที่ๆควบคุมโนวัลน่า...

 

ด้านซุยเซ็น

 

“อึก...” เด็กสาวพยายามขยับตัวแวบหนึ่งเธอเห็นนกตัวหนึ่งปีกสีฟ้ากระพือขึ้นขนนกสีฟ้าร่วงหล่นสู่ผืนดิน...นกสีฟ้าที่ทั้งสูงส่งและทระนงตัว...มีเกียรติและแรงกดดันจนเธอต้องตัวลีบ...ดวงตาเรียวเล็กสีทองที่มองทอดมาทางเธอ... “อะ...อะไรน่ะ...นกตัวนี้...”

 

ฉับพลันดวงตาสีทองก็ทอประกายเศร้าขึ้นมามันเบือนหน้าหนีเธอก่อนที่จะกางปีกกระพือมัน 2 ถึง 3 ทีทำให้เกิดแรงลมมหาศาลและโผบินขึ้นสู่ฟากฟ้า...แต่พริบตาเดียวที่เด็กสาวกระพริบตามันก็หายวับไป

 

                                            ...ราวกับเป็นความฝัน...

 

“ไม่ใช่เวลามาฝันอยู่นะ!” เด็กสาวสะดุ้งเฮือกก่อนที่จะลุกขึ้นเธอปัดฝุ่นตามเนื้อตัวของเธอเอง หูของเธอได้ยินเสียงตูมตามของการต่อสู้... “นี่พวกนัสสึมาถึงแล้วเหรอ?” เธอเงยหน้ามองบนท้องฟ้าตามเสียง...

 

ภาพตรงหน้าที่เห็นคือนัสสึที่มีแฮปปี้หิ้วอยู่ต่อสู้กับชายผู้ใช้งู?

 

“...นี่ไอ้ปีกบ้า...” เด็กสาวพึมพำออกมากับตัวเองเธอกัดฟันแน่น “นี่ไอ้ร่างกายบ้า...ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกแกต้องการจะบอกอะไรฉัน...แต่ว่าตอนนี้...”

 

ดวงตาสีดำสนิทฉายแววจริงจัง

 

“ฉันจำเป็นต้องใช้พวกแก...หัดฟังเจ้าของร่างกันบ้างสิวะ!” แล้วหล่อนก็วีนแตกใส่ร่างกายและปีกของตนเอง...เธอสยายปีกปีกครั้งคราวนี้ปีกที่ดูหยาบๆนั่นก็แปรเปลี่ยนไปมันกลายเป็นปีกที่มีราบละเอียดและมีขนนกที่ร่วงหล่น... เด็กสาวตกใจเล็กๆก่อนที่จะยิ้มออกมา “ขอบใจ...”

 

พรึ่บ!

 

“นัสสึ! ไปจัดการไอ้หมอนั่น! หยุดโนวัลน่าให้ได้ล่ะ!” เด็กสาวบินขึ้นมากันการโจมตีของค็อบบร้าด้วยเปลวไฟสีฟ้าของเธอ ก่อนที่จะหันไปบอกนัสสึ

 

“ไว้ใจได้เลย! แฮปปี้” นัสสึว่าออกมาก่อนที่จะหันไปมองแฮปปี้ที่อุ้มเขาอยู่...ซึ่งอีกฝ่ายเหมือนจะเข้าใจบินตรงไปที่เบรนทันที ค็อบบร้าสั่งงูให้ไปกันพวกนั้นเอาไว้แต่ถูกซุยเซ็นดักทางเอาไว้

 

“จะทำอะไรไม่ทราบคะ...” เด็กสาวใช้ดาบที่ไม่ทราบว่าเอามาจากไหน (สร้างมาจากอากาศ) ฟันผ่านหน้าค็อบบร้าไป “คู่ต่อสู้ของคุณคือฉันค่ะ”

 

“หึ...เอาสิ” ค็อบบร้าว่าออกมาเมื่อเห็นแววตาของเด็กสาวตรงหน้า

 

(รู้สึกว่านางเอกดูจะพูดสุภาพอีกแล้ว ??)

 

“อย่ามา...ร้องขอชีวิตนะคะ” เด็กสาวพูดออกมาพร้อมกับดาบสีดำสนิทที่มีเปลวไฟสีฟ้าลุกท่วม

 

“เธอนั่นแหละ” ค็อบบร้าว่าออกมาพร้อมสะบัดมือสั่ง “ไปเลยคิวเบอเรียส”

 

พุ่บ!

 

ซุยเซ็นเบี่ยงทิศทางหลบงูสีม่วงที่มีปีกอย่างคล่องแคล่ว...ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อวิเคราะห์การเคลื่อนไหวต่อไปของอีกฝ่าย... “อ้ะ!

 

ฟุ่บ!

 

“ไม่เลวนี่นา” ค็อบบร้าว่าออกมาเขาส่งคิววเบอเรียสไปล่อความสนใจของเด็กสาวแล้วจะเล่นจากข้างหลังเสียหน่อยแต่...เธอหลบหมัดของอีกฝ่ายได้ฉิวเฉียดก่อนที่จะเอี้ยวตัวหลบการฉกของคิวเบอเรียวเวลาเดียวกัน

 

ช่วยไม่ได้...คงต้องหาทางจัดการขังงูนั่นก่อน... เธอตั้งใจที่จะใช้ไฟสีฟ้าของเธอรัดงูตัวนั้นโดยหารู้ไม่ว่า

 

“แต่เธอคงไม่รู้ว่า...ฉันได้ยิน...เสียงการเคลื่อนไหวของเธอ” ค็อบบร้าว่าออกมาพร้อมๆกับร่างของเขาที่หายไป...เสี้ยวหนึ่งเด็กสาวได้เห็นมือของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนไป...เหมือนมังกร! กำลังแทงมาที่เธอ...

 

ฉึก!

 

!!” เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือนั้นแทงทะลุร่างของเธอก่อนที่ร่างนั้นจะสลายหายเป็นไฟสีฟ้าไป

 

“อะไรกัน!” ค็อบบร้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ

 

“แหมๆ...” ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันไปมองต้นเสียงที่ลอยอยู่ไม่ไกล ดวงหน้าของเด็กสาวนั้นแสยะยิ้มออกมาราวกับคนที่อยู่เหนือกว่าเขาหลายขุม “จะมาเข้าใจจิตใจของผู้หญิงมันไม่เร็วไปหน่อยเหรอจ๊ะพ่อหนุ่ม”

 

“นี่หล่อนไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?” ค็อบบร้าว่าออกมาเสียงดังเมื่อกี้เขาฟังไม่ผิดแน่ๆ...ตั้งแต่ตอนไหนกัน!

 

ดวงตาสีดำสนิทนั้นเหลือบมองคนที่อยู่ต่ำกว่าเธอ ริมฝีปากเรียวสวยค่อยๆบรรจงพูดคำพูดนั้นออกมา

 

“จากนี้ฉัน...จะเริ่มเอาจริงล่ะนะ”

 

[04/08/2560]

 

สู้แล้วนะ...บู๊แล้วนะ...ถึงจะแค่หน่อยเดียวก็เถอะค่ะ 555 ผิดคาดไปนิดเรื่องที่ว่าพวกนัสสึคุยกันนานกินไป 5 หน้า! What! นั่นแค่ 3 นาทีในเมะนะ!! เอาเถอะค่ะ...ตอนนี้เราก็เปิดปมนางเอกอีกนิด...

 

ใครเดาพล็อตไรท์ถูกบ้างเอ่ย...ถึงจะเดาถูก...

 

ไรท์ไม่ให้อะไรหรอกค่ะ - -||| (นอกจากอิไรท์จะนอยไปหลายวันที่ว่าพล็อตตัวเองเดาง่ายไป //ซุยเซ็น)

 

ลองเดาเล่นๆดูมั้ยเอ่ยรีดเดอร์?




***ถึงรีดเดอร์ที่รักยิ่งวันอาทิตย์ที่ 6/8/2560 นี้ไรท์ขออนุญาตไม่อัพนะคะเพราะไรท์อยากจะวาด "แฟนอาร์ต" ของเรื่องนี้ในคอมน่ะค่ะ (หรืออาจจะขอเวลาทำ MMD อัพลงแชลเนลยูทูปสัก 1 วัน) แต่ยังไงก็จะขอคิดดูอีกทีเผื่อมีเวลาว่างไรท์อาจจะลงให้อ่านกันนะคะ***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #397 ตัวข้าผู้ไร้มิตรสหาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 14:35
    ไรท์ขาา~ ไม่ใช่โนวัลน่า นะคะ เนอวาน่า ค่ะ
    ปล.ถ้าไม่ว่างแก้ก็ไม่เป็นไรค่ะ
    #397
    0
  2. #47 NikariKazanoe (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 16:17
    ค่าๆอนุญาติค่ะ
    ที่แน่ๆไรต์น่าจะคิดพล็อตแบบหักมุมใช่ป่าววว>~<
    #47
    1
    • #47-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 15)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:17
      ยังไม่แน่ใจว่าจะไม่อัพหรือเปล่านะคะ >W< ต้องดูอีกทีค่ะ (ว่าขี้เกลียดไหม)
      แต่เรื่องพล็อตเราว่าไม่ค่อยหักมุมนะ (เหรอ?)
      #47-1
  3. #46 lythim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:11
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #46
    0