Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 14 : ::โชคชะตาบทที่ 10:: ปีก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 214 ครั้ง
    3 ส.ค. 60


::โชคชะตาบทที่ 10:: ปีก

 

หลังจากที่เด็กสาวซัดบรูคลอยละลิ่วไปที่ๆไกลลิบเธอก็ลืมไปว่าโดนอีกฝ่ายอุ้มเธอขึ้นมาบนฟ้า “แย้ก! ร่วงแล้วๆ!

 

“โธ่เอ้ยยัยบ้านั่น!” เกรย์ว่าออกมาเมื่อเห็นร่างเด็กสาวร่วงลงมาข้างล่างจากที่ไกลลิบจะไปช่วยก็ไม่ทันซะด้วย

 

“ไม่ต้องห่วงฉัน! ปะ...ไปกันก่อนเลย!!” ซุยเซ็นตะโกนออกมาก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงลงสู่ผืนป่าที่เกรย์ไม่เห็นอีกแล้ว

 

“ช่วยไม่ได้” เกรย์ว่าออกมาแล้วหันไปมองชายตรงหน้า

 

ด้านซุยเซ็น

 

โครม!

 

“อูย...จะ...เจ็บๆ” เด็กสาวที่หล่นตุ้บลงมาเอามือทุบสะโพกของตนเองที่กระแทกพื้นอย่างแรง “ไอ้บ้านั่นอย่าให้เจออีกนะจะฆ่าหมกส้วมเลย!

 

“ซะ...ซุยเซ็นจัง” เด็กสาวหันไปมองตามเสียงเรียกและพบว่าตรงหน้าเธอคือลูซี่ เอลซ่ากับ...ใครวะ? เด็กสาวขมวดคิ้วแล้วมองชายหนุ่มที่เอาแต่กดๆแป้นพิมพ์ลอยอากาศ “ทะ...ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?!

 

“หลง” เด็กสาวตอบออกมาก่อนที่สายตาจะมองไปทางเอลซ่าที่นอนอย่างทรมานอยู่ไม่ไกล “ตกลงนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ลูซี่”

 

“คือว่า...” ลูซี่อธิบายให้ฟังแบบรวบรัดที่สุด “ตอนนี้เราต้องหาเวนดี้เพื่อรักษาเอลซ่าก่อนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด...บรูครู้ที่อยู่แล้วเขาบอกว่าจะไปบอกพวกนัสสึน่ะ”

 

อะจึ๋ย!

 

“เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ” ฮิบิคิถามออกมาเมื่อเห็นเด็กสาวที่สะดุ้งเฮือก

 

“มะๆ...มะ...ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ!” ซุยเซ็นส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันทีก่อนที่จะทำหน้าตาเหมือนเด็กๆที่ไปทำผิดมาใส่ทั้ง 2 คนซึ่งจ้องเธอเหมือนขอคำตอบ “ฉะ...ฉันแค่ตะ...เตะ...บะ...บรูคปะ...ไปไหนก็ไม่รู้แล้วค่ะ”

 

เงียบ...

 

“ห้ะ!!!!” ก่อนที่ทั้ง 2 คนจะอุทานออกมาดังลั่น “ตายแล้วๆ แบบนี้เอลซ่าแย่แน่ๆ ซุยเซ็นจังทำอะไรลงไปเนี่ย!!” ตามด้วยลูซี่ที่สติแตกไปเป็นที่เรียบร้อย

 

“ใจเย็นๆก่อนนะลูซี่ผมจะลองหาตำแหน่งบรูคดูส่วนเธอ...” ฮิบิคิว่าออกมาแล้วรัวคีบอร์ดเพื่อหาตำแหน่งของอดีตอาชากรระดับ S ทันที ก่อนที่ดวงตาเรียวจะตวัดมองซุยเซ็นด้วยสายตาดุๆ “ช่วยออกตามหาฐานของพวกนั้นแล้วช่วยคุณเวนดี้ออกมาด้วยนะครับ”

 

“ค่ะ” ซุยเซ็นว่าออกมาก่อนที่จะวิ่งไปทางทิศที่บรูคน่าจะพาเธอไปโดยที่สายตาเหลือบเห็นผลไม้บนต้นไม้หล่อนก็กระโดดขึ้นมาเด็ดไปกินทันที

 

แต่ว่า...

 

“อ้ะ...ที่นี่ที่ไหนอีกเนี่ย!!!” ดูเหมือนว่านางเอกเราจะหลงทางอีกแล้วครับท่านผู้ชม

 

[Suisen’s Tell]

 

นะ...นี่ฉันอยู่ที่ไหนอีกเนี่ย!! แม่เจ้าโว้ย! ฉันหลงทางอีกแล้วค่ะแบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรไปจากการเป็นวิญญาณน่ะสิ! “แล้วไอ้เสาสีดำนั่นมันอะไรอีกล่ะเนี่ย!!

 

กึก...

 

“ลูซี่! นัสสึ!” ฉันร้องเรียกทั้ง 2 คนที่นอนอยู่บนแพและไหลไปตามกระแสน้ำที่เชี่ยวกราด...และทันทีที่ได้ยินเสียงฉันลูซี่ที่กอดนัสสึเอาไว้มองหน้าฉัน

 

“ซุยเซ็นจัง!” และทำสายตาประมาณว่าช่วยด้วย โอ้ย! จะบ้าตาย! ฉันแพ้น้ำนะคะคุณลูซี่!! (ไหงหล่อนถึงพูดสุภาพล่ะ//ไรท์) “ตายเป็นตายล่ะวะ!” ฉันว่าออกมาพร้อมถอยหลังก่อนที่จะกระโจนลงน้ำ...โดยที่สมองไม่ได้สั่งสักนิดถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ! TT^TT

 

นี่ตูเกิดบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย!!!

 

“ฉะ...ฉันว่ายน้ำไม่เป็น!!” ฉันร้องกรี๊ดออกมาเมื่อด้านหน้าจะสัมผัสน้ำ

 

๐แล้วหล่อนจะกระโจนลงมาทำไมยะ!!” ขอบคุณที่ตบมุกค่ะคุณลูซี่! (สรุปหล่อนคือซัยเซ็นแน่นะ ทำไมพูดสุภาพแปลกๆ//ไรท์) หุบปากไปยัยไรท์!

 

พรึ่บ!

 

“อ้ะ...” ฉันชะงักเมื่อจู่ๆจมูกของฉันสัมผัสผิวน้ำ...ภาพตรงหน้าหยุดนิ่งม่สิ...ตัวฉันต่างหากที่ลอยอยู่พลันสายตาก็มองไปที่หลังของตนเองเผื่อมีคนช่วยดึงไว้...แต่...ไอ้คนที่ดึงเหมือนพระเอกหนังไม่มีหรอกมีแต่... “ปีก!

 

“ระ...เร็วเข้า! จะร่วงแล้ว!!” ลูซี่ว่าออกมาทำให้ฉันเลิกอึ้งแล้วบินไปฉุดขาของลูซี่ขึ้นมาพร้อมนัสสึได้แบบทันท่วงทีก่อนที่จะร่วงลงสู่น้ำข้างล่าง “ขอบคุณนะซัยเซ็นจัง” ลูซี่ขอบคุณตะ...แต่ว่า...

 

“ยะ..อย่าพึ่งขอบคุณฉันค่ะ” ฉันว่าออกมาเพราะตอนนี้ “มะ...ไม่ไหวแล้วค่ะ” ลูซี่ทำหน้ามึน

 

โครก!

 

“หะ...หิวจนหมดแรงแล้ว” ฉันว่าจบปีกสีฟ้าที่ถูกสร้างขึ้นจากไฟสีฟ้าของฉันก็หายพรึ่บ! ไม่ต้องถามว่าไงต่อ...

 

ก็ร่วงสิคะ!!

 

“กรี๊ด! มาหิวอะไรตอนนี้กันยะ!!” ลูซี่กรีดร้องออกมาพร้อมกอดตัวนัสสึแน่นกว่าเดิมและร่างของพวกเราทั้ง 3 คนก็ร่วงหล่นลงสู่ผิวน้ำเบื้องล่าง...

 

ตายแน่ฉัน...

 

ตู้ม!!

 

...

 

ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วเนี่ย? ฉันค่อยๆขยับตัวเองลุกขึ้นพร้อมขยับมือของตนเอง “ยังไม่ตายแฮะ”

 

“ค่ะ ท่านซุยเซ็นยังไม่ตายค่ะ” แว้ก! ละ...แล้วยัยนี่ใครกันยะ?! อะแฮ่ม คนที่อยู่ตรงหน้าฉันคือหญิงสาวแม่บ้านหรือเมดนั่นแหละ เรือนผมสีชมพูสั้นระต้นคอที่อยู่ในชุดเมด ที่ข้อมือมีโซ่อยู่เหมือนนักโทษ... “ดิฉันเป็นเทพแห่งดวงดาวขององค์หญิง เวอร์โก้ค่ะ”

 

“อะ...อื้อ ขอบคุณที่ช่วยฉันเอาไว้นะ”องค์หญิง อ๋อคงหมายถึงลูซี่ล่ะมั้ง ฉันพยักหน้าก่อนจะมองไปรอบๆเห็นทั้งนัสสึและลูซี่ที่สลบยังไม่ฟื้นอยู่ ก่อนที่จะสังเกตชุดตัวเอง “ละ...แล้วชุดนี่มันอะไรกันน่ะ?”

 

“ดิฉันเห็นว่าชุดของพวกท่านเยินแล้วเลยเปลี่ยนให้ค่ะ” อา...

 

“ขอบคุณมากนะเวอร์โก้!” ฉันพูดขอบคุณออกมาว่าแต่ลูซี่ยังไม่ฟื้นเวอร์โก้ออกมาได้ยังไง? เปิดประตูเองได้งั้นเหรอ? ไม่สิๆ “ทำไมเสาแสงนั่นถึงเปลี่ยนเป็นสีขาวล่ะ?”

 

“ไม่ทราบเช่นกันค่ะ ตอนที่พวกท่านสลบมันก็เปลี่ยนเป็นสีนี้เองค่ะ” เวอร์โก้ตอบออกมา...ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะคะ

 

“อะ...อื้อ” ลูซี่ฟื้นแล้วสินะ “โอ้ย...นี่มัน...ผ้าพันแผล?”

 

“ชุดของโลกเทพแห่งดวงดาวค่ะเพราะชุดเก่าเยินหมดแล้ว” รู้สึกว่าเวอร์โก้จะพูดซ้ำนะ - -

 

“อ๊ะ? เวอร์โก้!” ลูซี่อุทานออกมาพร้อมหันมาทางเวอร์โก้ที่ยืนอยู่ข้างหลัง

 

“อะ...งืม” ก่อนที่นัสสึจะฟื้นอีกคน

 

“แล้วก็เปลี่ยนให้แมชกับท่านนัสสึด้วยค่ะ” เวอร์โก้พูดออกมาแล้วแบมือเหมือนนำเสนอนัสสึว่าแต่ชุด 2 คนนั้นมันเข้าคู่กันชะมัด (ฟ้า – ทอง) ส่วนชุดฉันนี่มัน... (ดำ – ทอง)

 

“ไม่ต้องจุ้นได้มั้ยยะ?!” ลูซี่ว่าออกมา

 

“ชุดฉันไม่แมชแฮะ” ฉันพูดออกมาเพราะชุดนี้มันเป็นชุดสีดำขลิบทองดูหรูหราชอบกล - -“ แต่ที่หนักใจคือกระโปรงสั้นๆนี่ต่างหาก...

 

“เพราะท่านซุยเซ็นเหมาะกับสีดำมากกว่าค่ะ” ขอบคุณที่บอกค่ะ!

 

“ย้า! เจราล! อยู่ไหนน่ะแสงสีดำนั่นอยู่ไหน?” ตื่นมาก็เสียงดังเลยนะว่าแต่เจราลนี่ใคร? (หนูรู้จักใครสักคนมั้ยเนี่ย? // ไรท์) ก็ไม่รู้จักจริงๆนี่นา ก่อนที่ลูซี่จะหันมองเพื่อหาแสงนั่น

 

“ทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นสีขาวล่ะ?” ลูซี่ถามออกมา

 

“ตอนที่พวกท่านสลบมันก็เปลี่ยนเป็นสีนี้เองค่ะ” เวอร์โก้ตอบเหมือนกับที่ตอบฉันเป๊ะ รู้งี้น่าจะรอถามพร้อมลูซี่แฮะ...จะได้ไม่เปลืองแรงโดยเปล่าประโยชน์...

 

โครก...

 

“...” ทุกสายตามองมาที่ฉันในทันที แน่หล่ะเสียงท้องร้องดังอย่างกับระเบิดลงแบบนี้ไม่หันสิแปลก “โทษที” ฉันขอโทษออกไป

 

โครกคราก...โครกคราก...

 

“...” ถึงจะหน้าหนาแต่แบบนี้ก็อายเป็นนะเฮ้ย! ไอ้ท้องบ้าจะร้องทำไมนักหนาเนี่ยดูสีหน้าพวกเขาสิ! TT^TT! ใครก็ได้เอาข้าวให้หนูกินที๊!!!!

 

“ขอบใจมากนะลูซี่” นัสสึที่ทำหน้าเหมือนจะไปกัดกับใครเขาหันมาขอบคุณลูซี่จนสาวเจ้าหน้าแดง

 

“คบกันแล้วสินะคะ” เวอร์โก้แซว

 

“ไม่ต้องก๊อปมุกมาเล่นก็ได้ย่ะ” ลูซี่ตอบกลับ

 

“จะว่าไปแฮปปี้ล่ะ?” นัสสึมองซ้ายมองขวาแล้วไม่เห็นแมวสีฟ้าโดราเอม่อน (ผิดเรื่องเจ๊) แฮปปี้ที่น่าจะอยู่กับพวกเขาด้วย

 

“ทุกคนพลัดหลังกันน่ะ” ลูซี่ตอบออกมา

 

“งั้นองค์หญิงดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” เวอร์โก้ตัดบทของทั้ง 2 แล้วหายไปทันที

 

“อ้ะ เวอร์โก้?” ลูซี่ตกใจเล็กน้อยแล้วทำหน้าตาเคร่งเครียด

 

“ช่วยไม่ได้งั้นเราไปที่แสงนั่นกันเองเถอะ” นัสสึว่าตัดบท...แล้วมองมาทางฉันกับลูซี่...แหงะ! ให้ฉันไปด้วยเหรอเนี่ย?!

 

“เจอแล้ว...แฟรี่เทล” แล้วยัยนี่ใครอีกเนี่ย!!!

 

สรุปแล้วฉันรู้จักใครที่นี่บ้าง!!

 

[03/08/2560]

 

อะแฮ่มตอนนี้ไรท์มาแบบเรียบๆ ตอนหน้าเจ๊ซุยเราจะได้บู๊แหลกลานแน่ค่ะ รับประกันด้วยหัวไรท์เลย!! (ฉากต่อสู้เนี่ยแต่งยากเสียด้วยสิ) แต่ก่อนอื่นเจ๊แกต้องจัดการปัญหาชีวิตของแกก่อน...เจ๊ซุยไปหาอะไรกินสิยะ! ระหว่างรอพวกนัสสึคุยกันน่ะ!

 

(ซุยเซ็น – แถวนี้มีผลไม้ซะที่ไหนเล่ายัยเบื้อก!)

 

***ไรท์เตอร์นั้นชอบแนวแฟนตาซี เกลียดแนวรักในรั้วโรงเรียน แต่! แต่งรักในรั้วโรงเรียนมากกว่า (เพราะมันแต่งง่าย) ส่วนแบบแฟนตาซีแต่งยากเพราะฉากต่อสู้ (เพราะงั้นถ้าออกมามึนๆขออภัยด้วย)***

 

Ps. ตอนหน้านั้นไรท์จะแงะออกมาจากเมะเลยค่ะ 555 (ชื่อผิดบ้างอะไรบ้างขอโทษด้วยเพราะฟังในเมะมันไม่ถนัดค่ะ)


และแล้วตอนนี้เฮีบบรูคแกก็มาแค่ชื่อค่ะ (ตัวประกอบฉากดีๆนี่เอง - -") 


แปะรูปฝรั่ง! น่ารักมากค่ะ!




สุนัขไรท์เองค่ะ พระมารดาอุตริเอาแว่นไปใส่ให้ฝรั่ง...เฮียเลยนิ่งไปเลย (สงสัยมึน)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 214 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #380 Fong-Ren (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 15:14

    ว๊่ายตาย... หมาน่ารักอ่ะ

    #380
    0
  2. #372 SasiprapaSutaram (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 11:54
    สุนัขน่ารัก
    #372
    0
  3. #45 lythim (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 08:57
    รอออออออ
    #45
    0
  4. #44 PIN'PIN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 00:50
    สนุกคะ รอต่อไปปปปป
    #44
    0
  5. #43 0965149501fiv (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 23:19
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #43
    0