Fic Fairy tail Sleep on it [Zeref x OC]

ตอนที่ 11 : ::โชคชะตาบทที่ 7:: ผู้ชายคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    31 ก.ค. 60

::โชคชะตาบทที่ 7:: ผู้ชายคนนั้น

 

“ชื่อของลูกเราคือ...โอมิยะ ซุยเซ็นค่ะ”

 

น้ำเสียงหวานใสดังขึ้นมาทำให้เด็กสาวถึงกับน้ำตาร่วงพลู...เธอเอามือปิดปากของตนเองก่อนที่ภาพสีดำตรงหน้าจะค่อยๆชัดขึ้นและวิ่งผ่านไปเร็วขึ้น...เรื่อยๆ...เรื่อยๆ...กระทั่ง...

 

“ป๋ะป๋าจะพาซุยเซ็นไปไหนเหรอคะ?” เด็กผู้หญิงอายุเพียง 1 ขวบเศษๆถามออกมาด้วยใบหน้าน่ารักปะปนกับความอยากรู้พร้อมเอามือกอดคอพ่อตนเองแน่น...เมื่ออีกฝ่ายแกล้งยกตัวเธอขึ้นสูง “อย่าแกล้งซุยเซ็นสิ...งอนแล้ว”

 

“โอ๋ๆ ปะป๋าหยอกเล่นแค่นั้นเองใครใช้ให้ลูกพ่อน่ารักขนาดนี้ล่ะ...ปะป๋าแค่จะพาหนูไปซื้อของให้น้องไง...” ผู้เป็นพ่อว่าออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเอามือหยิกแก้มป่องๆของลูกสาวตนเองอย่างหมั่นเขี้ยว “โตขึ้นต้องสวยเหมือนม๊าแน่ๆ...ไม่ได้การต้องกีดกันผู้ชายให้ออกห่างแล้ว” ผู้เป็นพ่อว่าออกมาแล้วมองซ้ายขวาก่อนจะข้ามถนน

 

“คิกๆ” เด็กสาวหัวเราะคิกคักก่อนที่เธอจะหรี่ตาลงเมื่อ...

 

โครม!!!

 

ชายหนุ่มวัย 26 ปีรีบเอาตัวเองปกป้องลูกสาวเอาไว้พลางหลับตาลงรับแรงกระแทกของรถเก๋งสีดำคันที่พุ่งผ่าไฟแดงมาส่วนเด็กสาวพยายามดิ้นเล็กน้อยดวงตาสีดำของเธอสะท้อนภาพของชายคนหนึ่งเอาไว้ได้...ก่อนภาพนั้นจะหายวับไปพร้อมกับความเจ็บปวด

 

แหมะ...แหมะ...

 

“...มะ...ม๊า” เด็กสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาพบกับมารดาของเธอเองที่น้ำตานองหน้ากุมมือเล็กๆของเธออยู่ “ปะ...ป๋าล่ะ” ก่อนที่เด็กสาวจะกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะถามออกมาเมื่อไม่เห็นอีกคนที่น่าจะคอยนั่งร้องไห้เป็นเด็กๆอยู่ข้างๆตัวเธอแต่คำถามนั้นกลับทำให้มารดาร้องไห้หนักกว่าเดิม...เธอเอามือลูบหัวทุยๆของเด็กสาวอย่างเอ็นดู

 

“ป...ป๋าเขาอยู่ที่นี่แล้ว...อยู่ในใจแม่กับหนูแล้วก็น้องของลูก” เธอว่าออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหมอพึ่งออกมาพร้อมกับข่าวร้าย... “ป๋าเขาไม่ได้ไปไหนทั้งนั้นจ๊ะ”

 

“...ม๊าปะป๋าอยู่ไหน?” เด็กหญิงถามออกมาเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ตนเองโดยที่ไม่รู้ความคำถามนั้นทำให้ผู้เป็นแม่ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม...ก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมาเมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นตอกย้ำความจริงที่เลวร้าย “ฮึก...ฮือ!!!

 

แต่หลังจากนั้นเพียงไม่ถึงปีมารดาของของเด็กหญิงก็จากไปหลังคลอดเพียงไม่กี่วัน...เนื่องจากเสียเลือดเพราะเด็กในครรภ์ไม่ยอมกลับหัวมากเกินไปผนวกกับความเครียดจากการจากไปของสามีตน

 

หลังจากงานศพของผู้เป็นแม่จบลงเธอก็ถูกคุณลุงที่เป็นพี่ชายของแม่เธอก็มารับตัวเธอกับน้องชายไปเลี้ยงดูแต่ว่า...

 

6 ปีต่อมา

 

“นี่มันเกรดอะไรกัน?!” ชายวัยกลางคนตวาดออกมาพร้อมขว้างสมุดพกที่แจ้งเกรดของผลการเรียนเทอมที่ผ่านมาลงเฉียดหน้าเด็กชายวัย 5 ปีไปเพียงนิดเดียวทำให้เด็กชายสะดุ้งเฮือก...ดวงตาสีดำเริ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา “อย่ามาร้องไห้ให้ฉันเห็นนะ! เป็นลูกผู้ชายซะเปล่า! หึ...คราวหลังอย่าให้ฉันเห็นเกรดแบบนี้อีกนะ! เข้าใจมั้ย?! ฉันถามว่าเข้าใจมั้ย!!

 

เฮือก...

 

“คะ...ครับ” เด็กชายตัวเล็กตอบออกมาด้วยน้ำเสียงละคนสะอื้นเขาพยายามกลั้นน้ำตาของตนเองไม่เช่นนั้นอาจจะทำให้ชายตรงหน้าโกรธกว่าเก่าก็เป็นได้

 

“จากวันนี้ไป...ห้ามแกออกไปเล่นหรือดูทีวีไร้สาระแบบนั้นอีกและฉันจะเพิ่มตารางเรียนพิเศษเพิ่มอีก 3 ชั่วโมง” เขาว่าออกมาทำให้เด็กชายเบ้ปากทำท่าจะร้องไห้

 

ปึง!

 

“เป็นลูกผู้ชายซะเปล่ายังจะมาร้องไห้อีกงั้นเรอะ!!” เขาตบโต๊ะอย่างแรงจนทำให้เด็กชายสะดุ้งก่อนที่จะปล่อยน้ำตาออกมาอย่างเต็มที่พร้อมร้องออกมาเสียงดัง “ริยะ!

 

ปึง!

 

“ใครใช้ให้แกเข้ามาซุยเซ็น!” ชายวัยกลางคนหันไปมองเด็กสาวที่วิ่งเข้ามาโอบกอดตัวของน้องชายเธอเข้ามาปลอบ ดวงตาสีดำสนิทมองไปยังชายวัยกลางคนด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบเดียวกับแม่แกนะ!

 

“ฉันไม่ยอมให้คนอย่างคุณทำร้ายน้องชายฉันแน่! พวกเราไม่ใช่สิ่งของที่คุณลุงจะกำหนดทุกอย่างให้นะ!” เธอว่าออกมาหลังจากที่ทนเห็นน้องชายของตนเองโดนดุ ด่า ว่า ตี แบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วนั่นทำให้ผู้เป็นลุงนั้นลุกขึ้นออกมาจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่เดินมาทางเธอ...

 

เพี๊ยะ!!

 

“ฉันมีสิทธิ์ที่จะให้พวกแกในสิ่งที่ดีที่สุด...” ดวงตาเรียวดำสนิทนั้นทอดมองทั้ง 2 ร่างที่อยู่ต่ำกว่าด้วยแววตาที่เห็นพวกเขาเหมือนมดปลวกแมงที่ไม่มีค่าหลังจากที่ตบใบหน้าเรียวของเด็กสาวจนหน้าหัน “พวกแกควรขอบคุณฉันด้วยซ้ำ...ที่ฉันอุส่ารับพวกแกมาเลี้ยงดูแทนพ่อแม่แก...และจะยกมรดกทั้งหมดให้”

 

“ของแบบนั้นพวกเราไม่ต้องการจากคนอย่างคุณ...” ซุยเซ็นหันหน้ากลับมามองอีกฝ่ายพร้อมลุกขึ้นยืน มือของเธอผลักตัวน้องชายเอาไว้ข้างหลังเหมือนการปกป้องกลายๆ ดวงตาสีดำสนิทเปล่งประกายน่ากลัว...พูดกับน้องชายเสียงเบา “ริยะ...ออกไปข้างนอกไปอยู่กับคุณป้าอาเรียก่อนนะ”

 

“ตะ...แต่ว่า...” น้องชายของเธอกำชายกระโปรงของพี่สาวแน่นไม่ยอมปล่อยซึ่งซุยเซ็นหันไปแกะมือเล็กๆของน้องชายตนเองออกอย่างแผ่วเบา ใบหน้าหวานของพี่สาวเขายิ้มบางๆเหมือนการปลอบใจ

 

“ไม่เป็นไรจ๊ะ...” เธอว่าออกมาซึ่งน้องชายของเธอก็พยักหน้าเล็กน้อยแล้ววิ่งออกไปข้างนอกก่อนที่เธอจะหันหน้าไปทางอีกฝ่าย...

 

“แกคิดจะทำอะไร?” ลุงของเธอถามออกมา

 

“...ฉันกับริยะไม่ใช่สิ่งของและจะไม่ยอมทำตามคำของคุณแน่!” เธอว่าออกมาทำให้ผู้เป็นลุงนั้นชักสีหน้าน้อยๆเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กสาวซ้อนทับกับใบหน้าของน้องสาวของเขาในตอนนั้น...

 

“พี่ไม่ใช่เจ้าของชีวิตฉัน! ฉันจะไม่ยอมแต่งงานตามที่พี่บังคับแน่และจะแต่งงานกับคุณโอคิยะเท่านั้นค่ะ!

 

“พวกแกไม่มีสิทธิ์!” เสียงเข้มคำรามก้องห้องทันที

 

“ฉันมีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินของตัวเอง!” ซุยเซ็นตอบกลับก่อนที่จะล้มกลิ้งไปเมื่อถูกมือหนาฟาดเข้าที่หน้าของเธออีกครั้งหนึ่ง... “สำหรับฉัน...ฉันไม่เคยมองคนที่สั่งฆ่าพ่อของฉันเป็นลุงด้วยซ้ำ!

 

“สุดท้ายแกก็เหมือนแม่แก...ได้!...อวดเก่งนักใช่มั้ย?” น้ำเสียงทรงอำนาจว่าออกมาใบหน้าเข้มนั้นดุจนน่ากลัว... “ถ้าอยากออกไปนักก็ไปเลย! และจำไว้ว่าถ้าวันใดวันหนึ่ง...พวกแกไม่มีเงินกระทั่งเข้าเรียนจนจบฉันจะไปรับแกมาและทีนี้...พวกแกจะไม่มีกระทั่งคำว่าอิสระ!!...นี่คือโอกาสสำหรับพวกแก...ออกไปซะ!!

 

“...ฉันจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก!” ซุยเซ็นว่าออกมาพร้อมเดินออกไปจากห้องซึ่งระหว่างทางเธอเดินสวนกับบอดิการ์ดของคุณลุงที่เป็นคนเดียวกันกับคนที่ขับรถชนพ่อของเธอ ก่อนที่ดวงตาสีดำสนิทนั้นจะฉายแววชิงชังเป็นอย่างมาก

 

ณ ห้องของซุยเซ็น

 

“คุณหนูคะ...เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย?” หญิงวัย 70 ปีอุทานออกมาเมื่อเห็นคุณหนูของเธอเดินเข้ามาพร้อมรอยช้ำบนหน้า ซึ่งเด็กสาวไม่ยอมตอบเธอเดินไปเก็บเสื้อผ้าของตนเองใส่กระเป๋าทันที “คุณหนูจะไปไหนคะ?!

 

“คุณป้าอาเรีย...ขอบคุณนะคะสำหรับทุกๆอย่าง” ซุยเซ็นว่าออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆทำให้หญิงเกือบชรานั้นเบิกตาเล็กน้อยพ่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาเมื่อภาพของคุณหนูของเธอซ้อนทับกับผู้เป็นมารดาอย่างกับแกะ... “ริยะ...ไปกันเถอะนะไปจากที่นี่...”

 

“เดี๋ยวค่ะคุณหนู” อาเรียว่าออกมาก่อนที่จะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าของเธอเอง...พร้อมยื่นให้เด็กสาวมันคือสมุดธนาคารและบัตร ATM กับจดหมายอีก 1 ฉบับ “นี่เป็นสิ่งที่คุณแม่ของคุณหนูฝากดิฉันเอาไว้ค่ะ...และนี่...”

 

“นี่มัน” ซุยเซ็นที่ถูกยัดสิ่งของพวกนั้นลงในมือว่าออกมาเมื่อเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆและกุญแจที่ถูกยัดใส่มือของเธออีกครั้ง...

 

“บ้านเก่าของฉันเองค่ะ...มันอาจจะเล็กไปหน่อยแต่เชิญคุณหนูไปอยู่ได้นะคะ” อาเรียว่าออกมาทำให้เด็กสาวร้องไห้ออกมาพร้อมกระโดดกอดอีกฝ่ายแน่น “ดูแลตัวเองดีๆนะคะคุณหนูของบ่าว...”

 

“ฮึก! ฮือ!!” ซุยเซ็นพยักหน้ารับพร้อมกอดอีกฝ่ายแน่นพร้อมน้องชายเธอก็เช่นกัน...

 

6 ปีต่อมา

 

“พี่ครับ...พี่ไม่เป็นอะไรนะ?” ร่างของเด็กชายเดินเข้ามาถามพี่สาวของตนเองที่เลี้ยงดูเขาเหมือนคุณแม่...และตอนนี้พี่สาวคนนั้นกำลังนั่งเครียดอยู่ที่โต๊ะทานข้าว... “ผมเป็นห่วงพี่นะครับ...”

 

“ไม่มีอะไรหรอกน่าริยะ! พี่แค่เครียดเรื่องผมหน้าม้าพี่เท่านั้นเอง!” ซุยเซ็นหันมายิ้มกว้างพร้อมชี้ผมหน้าม้าที่แหว่งๆของเธอเองโดยที่ไม่รู้ว่าน้องชายของเธอเองเห็นกรรไกรและเศษผมบนโต๊ะ...

 

หมับ...

 

“พี่ครับ...ผมขอโทษนะครับ” เด็กชายว่าออกมาพร้อมกอดพี่สาวของเขาแน่น...เขารู้สึกเสียใจที่เขาเป็นเหตุให้พี่สาวของเขาต้องมาลำบากแบบนี้... “ผมจะช่วยพี่ทำงานหาเงินนะครับ”

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่าริยะ! เงินเก็บพี่มีเยอะแยะ!” เด็กสาวว่าออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้างก่อนที่จะผลักตัวน้องชายตนเองออก “แล้วก็นี่เวลา 4 ทุ่มแล้วน้องไปนอนได้แล้วริยะ!

 

“ครับๆ” ริยะยู่หน้าอย่างน่ารักแล้วเดินเข้าห้องนอนของตนเองไป...ทิ้งไว้เพียงเด็กสาวที่ยืนอยู่...เธอฉีกจดหมายของลุงเธอทิ้งแบบไม่ใยดี...

 

“ฉันไม่ยอมหรอก...ใครจะยอมให้น้องชายฉันไปเป็นตุ๊กตาของนายกัน!” ดวงหน้าหวานมองออกไปนอกหน้าต่าง มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ...ก่อนที่จะตัดสินใจเขียนแบบสอบถามการเรียนต่อของเธอ...

 

//ไม่สนใจเรียนต่อ//

 

จากนั้นไม่นาน

 

“ริย้า! ขอยืมหนังสือการ์ตูนหน่อยน้า!” เด็กสาวแกล้งทำเป็นร่าเริงเพื่อไม่ให้น้องตนเองคิดมากเรื่องที่เธอไม่ตัดสินใจเรียนต่อเพราะค่าใช้จ่ายมันมีไม่เพียงพอต่อการที่จะส่งทั้งน้องชายและตนเองเรียนต่อ

 

“พี่ครับ...ติดเกินไปมันไม่ดีนะครับ” ริยะว่าออกมาด้วยสีหน้าเอือมๆ

 

“เห? สนุกดีออก” เธอว่าออกมาแล้วนั่งอ่านมันในห้องน้องของเธอเองก่อนจะทำเป็นขำคิกคักอย่างมีความสุข...พลางเหลือบมองใบหน้าหวานๆของน้องชายเธอที่กำลังจริงจังกับการเล่นกีตาร์ที่พึ่งเก็บเงินซื้อมา “แล้วกับยูคุงเป็นไงบ้าง? คบกันยัง?”

 

“แค่กๆ!” ถึงกับสำลักน้ำลายทันทีใบหน้าหวานแดงเถือกราวมะเขือเทศสุก

 

“ยังสิน้า” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อการแกล้งน้องชายเธอมันก็สนุกไม่เลวเหมือนกันนะ...

 

“ผมกับยูเป็นแค่เพื่อนกันนะครับ!” ลืมบอกไปว่ายูที่ว่าถึงคืออาคิซาวะ ยู หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่น – อเมริกาเพื่อนร่วมห้องของริยะ ที่ตัวติดกันเสมอๆและชอบพูดส่อๆกันประจำดูแลกันไม่ขาด...แบบนี้ไม่ให้จิ้นก็รู้ไป!

 

“ซึนมากๆระวังช้ำรักน้า ริย้า” ซุยเซ็นว่าออกมาก่อนจะเผ่นออกจากห้องทันทีเมื่อน้องชายเธอเองหยิบหนังสือเรียนมาเขวี้ยงใส่เธอเอง

 

ปึก...

 

“พี่จะปกป้องน้องเอง...ริยะ” เด็กสาวพิงประตูพร้อมพูดออกมาเสียงแผ่วเบา

 

[31/07/2560]

 

จบอีกตอนเรารีบไปนิดเลยลงรายละเอียดไม่ได้มาก + คำผิดอาจมีเยอะอยู่

 

**นามสกุลเดิมของซุยเซ็นคือ โอคิยะ**

**แม่ของซุยเซ็นคือคุณหนูตระกูลฟุจิวาระ ฟุจิวาระ โนะ รินนะ (ซึ่งเป็นเจ้าของกิจการยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจ) และหนีออกจากตระกูลไป**

**คุณลุงของเธอความจริงอ่อนโยนแต่ผิดวิธีไปนิด เขาแค่คิดถึงเรื่องอนาคตของน้องสาวเขา ซุยเซ็นและริยะมากไปหน่อยเลยอาจทำผิดวิธีไปบ้าง**

**โอคิยะ ชัย คือพ่อของซุยเซ็นเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่มีอาชีพไม่มั่นคง**


ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าเหนื่อยค่ะ TT^TT ปั่นสุดฤทธิ์เลยค่ะฮึกๆ


ปล. นางเอกเราทำทุกอย่างเพื่อน้องของเธอจริงๆค่ะ และยิ่งกว่านั้นชีวิตนางอย่างกับนางเอกละครไทย! เจอกันพรุ่งนี้แบบเป็น % นะคะ (1 ตอนต่อ 1 วันไม่ไหวจริงๆค่ะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

544 ความคิดเห็น

  1. #437 ซาอิโกะ โมโมะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 10:25
    เด็กอายุ1ขวบเศษสามารถพูดได้ชัดทุกประโยค

    *โลกเวทมนต์นี่ทำได้ทุก อย่างสินะ(?)
    #437
    0
  2. #31 lythim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 15:29
    รอออออออ
    #31
    0
  3. #30 สาวน้อยซื่อบื้อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 21:38
    ถ้าไรต์จะหาเวลาอู้งานหยุดอัพ...
    ~ฝันๆ ชีวิตดักดานลื่นไถล~
    #ตอนนี้ไม่ดร่าม่าจนปวดตับ ถือว่าแต่งได้ดีเลยทีเดียวน๊าา ติดตามจนกว่านิยายเรื่องนี้จะจบนะคะ^^
    #30
    1
    • #30-1 Futari Mayu / Futawarashi Takuto(จากตอนที่ 11)
      1 สิงหาคม 2560 / 20:55
      หมายความว่าให้ไรท์หยุด (อู้) งานเพื่ออัพเรื่องนี้น่ะเหรอคะ?
      ทำไปแล้วค่ะวันพฤหัสบดีที่แล้วกับเสาร์ที่ผ่านมา (อัพให้ 2 ตอนติดเลยเห็นมั้ย?)
      ปล.ส่วนเรื่องดราม่าไรท์ไม่ได้จงใจเขียนให้ดราม่าในชีวิตเจ๊ซุยนะคะ แต่เขียนให้รู้ที่มาที่ไปแค่นั้นและลงรายละเอียดไม่ได้จริงๆค่ะ (เพราะไรท์จำกัดจำนวนหน้า 10 หน้า) ถ้าลงรายละเอียดเยอะแล้วมันจะยาวมากกว่า 1 ตอนแน่นอนค่ะ ไรท์กลัวรีดเบื่อเลยพยายามยัดมันลงแค่ 1 ตอนน่ะค่ะ

      (ตอบยาวแฮะเรา)
      #30-1