(ชุดโจรสลัด) สืบสิเน่หา by ธีธาฬา นนทนันท์

ตอนที่ 11 : ตอน 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 56

เบร่า ราฟี่ เดินลงมาสมทบด้านล่างที่ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะรุนแรงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะความตรึงเครียดระหว่างการโต้ตอบกันระหว่างสองฝ่าย ไม่มีใครยอมใคร ฝ่ายของสามีก็ไม่ยอมลดละเรื่องสัญญา ฝ่ายตรงข้ามที่เป็นคนเคยรัก ก็ไม่พยายามบีบคั้นและกดดันทุกวิถีทาง

ไม่มีทางหรอก สัญญาก็คือสัญญายังคงยืนยันเสียงแข็งแม้ว่าทุกอย่างจะจนมุม แทบไม่เหลือทางออกในการต่อสู้อีกแล้ว ฟิ่ว! เสียงเหมือนลมผ่านลำตัวไปโดยลูกน้องหญิงสาวสูงวัยล้มลงทันทีพร้อมกับกองเลือดสีแดงสด กระเซ็นออกมาจากหน้าอกของหญิงสาวคนนั้น

ถ้าไม่ยุติสัญญา แกอาจจะต้องเป็นแบบนี้ก็ได้ ตอนนี้คนของแกหมดไปแล้วสามคน แกจะเอาอะไรมาต่อสู้อีก อีกทั้งตอนนี้ เราได้จับตัวลูกน้องของพวกแกมาเป็นลูกน้องของเราเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้ขู่ แต่นี่คือเรื่องจริงพยายามกดดันให้อีกฝ่ายรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นกว่าเดิม

หญิงสาวผมทองนามว่า เบร่า ราฟี่ปิดตากับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ความตายมันมากับความเงียบจริงๆ มันน่ากลัวว่าที่คิดไว้หลายครั้งนัก

...ราฟี่ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองที่ต้องเห็นความเก่งกาจในการพัฒนาอาวุธของอดีตคนรัก ยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวมากยิ่งกว่าเดิม...

หยุดได้แล้ว หยุดพูด ถ้าไม่ยุติสัญญา แกก็ยุติชีวิตของแกเสียเถอะ

ต่อให้ยิงจนตาย ฉันก็ไม่มีทางจำนนให้กับคนอย่างแก จำเอาไว้ก็แล้วกัน ว่าคนอย่างฉันไม่มีทางยอมแพ้คนแบบแก วันนี้ฉันอาจจะแพ้ แต่สักวัน ฉันจะชนะ

ไหนเล่า แกจะมีใครอีก

ลูกชายของฉันไงละ ตอนนี้เค้าไม่อยู่ที่นี่ แกไม่มีสิทธิ์ที่จะทำร้ายลูกชายฉัน และภรรยาฉันตะโกนตอบโต้กับสิ่งที่มองไม่เห็น แต่เสียงนั้นส่งดังอยู่เหมือนเดิม

ราฟี่ที่ยืนอยู่บนบันไดพยายามหาที่มาของเสียงเช่นกัน แต่ไม่พบอะไรเลย

ฟิ่ว! ฟิ่ว! เสียงเหมือนอะไรบางอย่างวิ่งผ่านลำอากาศ เสียงนี้เหมือนกับตอนที่สาวใช้สูงวัยได้รับก่อนจะไม่มีลมหายใจ

..หรือว่า...

พี่แอนดิสัน พี่ค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่ารีบวิ่งออกไปเพื่อดูอาการของสามีสุดที่รักจนทำเอา โทมัส แอนดีตกใจเมื่อเห็นใบหน้าอันสวยงามของคนที่เขาเคยรักหมดหัวใจ

ภาพที่แอนดีเห็นคืออ้อมกอดของหญิงสาวที่มอบให้กับศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขา มันเป็นภาพที่บาดตาบาดใจเขาเหลือเกิน แต่ตอนนี้ เขาทำใจกับเรื่องราวในอดีตได้ทั้งหมด และจะไม่สนใจเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา

เบร่า แอนดิสันจบชีวิตลงด้วยกระสุนรุ่นล่าสุดที่ฝังร่างกายของเขาไปสองนัดเต็มๆ เลือดจำนวนมากมายไหลออกมาจากตัวเหมือนน้ำที่ไหลจากก๊อก เห็นน้ำตาของหญิงสาวผมทอง ก็เริ่มใจอ่อน

ขอร้องละ อย่าทำอะไรไปมากกว่านี้เลย แค่นี้พวกเราก็ยอมแพ้แล้ว ปล่อยพวกเราไปเถอะนะแอนดี ฉันขอ และขอให้คิดเรื่องราวดีๆ ระหว่างเราเถอะนะแอนดี ฉันยอมแพ้ แต่ไว้ชีวิตลูกชายฉันที

ได้สิ ! ฉันไม่มีอะไรที่ต้องทำร้ายเธอ ความแค้นของฉันจบลงไปพร้อมกับลมหายใจของสามีเธอ พวกเรา กลับ!” สั่งให้ทุกคนหยุดและถอยกำลังออกจากที่นี่ไป โจรสลัดในชุดสูทสีดำเริ่มเดินแถวเป็นเส้นตรงกลับทางเดิม และมุ่งหน้าสู่เรือสำราญที่เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ และท่ามกลางชาวอังกฤษหลายร้อยคนจับจ้องความอลังการของเรือสำราญนั้น เพราะหากมองดูอย่างพิจารณาและเทียบกับเรือสำราญของเจ้าอื่น เรียกได้ว่า เรือสำราญขององค์กรอินทรีย์นั้น ยิ่งใหญ่สมการกลับมา

เป็นนิมิตหมายอันดีสำหรับโจรสลัดรุ่นเก่าที่รอคอยอาวุธใหม่ และองค์กรที่มีคุณภาพ

อีกทั้งยังทำให้ชาวอังกฤษรับรู้ว่า โจรสลัดรุ่นใหม่ ควรจะเป็นเช่นไร ยิ่งเป็นโจรสลัดที่ถูกกฎหมายด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ทุกคนสนใจและอยากจะพบเจอหัวหน้าโจรสลัดอย่างโทมัส แอนดีเหลือเกิน

กลับมาดู ณ คฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยเลือดบริเวณชั้นล่าง ร่างกายที่ไร้ชีวิตสามศพนอนจมกองเลือด และอีกหนึ่งศพ บริเวณหน้าคฤหาสน์

ลูกชายวัยห้าขวบรีบวิ่งลงมาหลังจากเสียงทุกอย่างเงียบลงไปประมาณ 5 นาที และเห็นโจรสลัดชุดดำเดินออกจากบริเวณคฤหาสน์ออกไป เหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นสร้างอันตรายให้กับเขาได้อีกแล้ว

เด็กชายวัยห้าขวบรีบวิ่งลงมาจากด้านบน ภาพแรกที่เห็นคือสภาพศพ 3 ศพที่ไม่น่ามองดู อีกทั้งยังมีน้ำเลือดเหม็นกลิ่นคาวฟุ้งขึ้นมาจนต้องปิดจมูก

...ทำไมแม่ต้องร้องห่มร้องไห้กับแค่คนรับใช้ตาย แล้วพ่อละ พ่อหายไปไหน..

ด้วยความที่เป็นเด็กตัวเล็ก และไม่สามารถมองผ่านหัวของคนเป็นแม่ได้ จึงไม่คาดคิดว่า คนที่อยู่ในอ้อมกอดของแม่คือ พ่อบังเกิดเกล้า

แม่ครับ พ่อละครับ อยู่ไหน แล้วทำไมแม่ต้องกอดคนใช้ด้วย

แค่คนใช้ แม่ก็รู้สึกผิดมากแล้ว แต่ที่แม่ต้องกอด เพราะเค้าคือพ่อของลูก พ่อตายแล้ว พ่อไปจากพวกเราแล้วเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากคำพูดของหญิงสาวผมทอง เงยหน้าขึ้นแล้วหันไปทางด้านหลัง สบตาลูกชายที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ

...ไม่จริงใช่ไหม พ่อครับ พ่อ...

เสียงกึกก้องในใจดังกังวานอย่างไม่เชื่อสายตา ยกมือขึ้นมาหยิกแขนตัวเองว่าไม่ได้ฝันไป

โอ๊ย! หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนที่จะก้มมองดูใบหน้าของคนเป็นพ่อที่เต็มไปด้วยเลือด

ทำไมพวกมันทำกับพ่อแบบนี้ สภาพพ่อดูไม่ได้เลย มันโหดร้ายมาก

ใช่ มันมีอาวุธที่ร้ายกาจมาก มากจนแม่กลัว กลัวว่าพวกเราจะตามพวกมันไม่ทัน

นั่นสิ ทำไมผมถึงไม่ได้ยินเสียงปืนเลยสักนิดเดียวตกใจกับคำพูดข้อสังเกตของคนเป็นแม่ยิ่งนัก หากมีการฆ่ากัน ก็น่าจะมีเสียงปืน

นั่นละที่แม่กลัว มันมีปืนที่ไร้เสียง และคนโดนยิงจะไม่รู้สึกตัวเลยว่ากำลังโดนเล่นงานอยู่ มันเงียบมาก จนแม่กลัว มันยังบอกอีกว่า พวกมันไม่ติดใจอะไรแล้ว ความแค้นของพวกมันจบลงไปพร้อมกับชีวิตของพ่อ

...ไอ้พวกชั่วช้า ทำเช่นนี้ได้อย่างไร พูดซี้ซั้วที่สุด...

...ใครบอกเล่า ว่าจะจบเรื่องไว้แค่นี้ จริงอยู่ที่รุ่นพ่อจะจบ แต่รุ่นลูกไม่มีทางจบแน่ มันต้องได้รับกรรมที่ก่อเอาไว้...

มือเล็กกำแน่นข้างลำตัว ก่อนที่จะมองออกไปนอกคฤหาสน์

ขอให้จบเถอะลูก ทุกอย่างมันจบแล้ว

แต่ผมไม่จบ ผมจะเอาพวกมันคืน ผมจะเร่งผลิตอาวุธให้เหนือพวกมัน แม่คอยดูผมก็แล้วกันน้ำเสียงหนักแน่นออกมาพร้อมกับแววตาเบิกกว้างอย่างน่ากลัว

ได้เวลาแล้วสินะ ที่ต้องชำระแค้นแทนพ่อ แต่ก่อนอื่น ต้องหาล่าพรรคพวกเสียก่อน จับเชลยจากต่างแดนมาให้มากที่สุด แล้วรอวันที่จะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง คอยดูก็แล้วกัน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น