●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●| ซีรี่ย์ชุด •หลงนาง•

ตอนที่ 8 : บทที่ 3.2 ▶ จังหวะแรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    25 ต.ค. 63



●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●


บทที่ 3.2 


 [จังหวะแรกพบ]


คนถูกถามชื่อจ้องเธอด้วยสีหน้าตกใจเพราะคาดไม่ถึงว่ามัจฉาจะรู้จักชื่อเขาด้วย ศศินเหงื่อแตกพลั่ก ความกังวลแล่นวาบเข้ามาในใจ


ใช่คุณจริงๆ ด้วย คุณศศิน จันวราสกุล มัจจำคุณได้ค่ะมัจฉายิ้มดีใจที่ได้พบกับคนที่เธอทั้งปลื้มทั้งนับถือยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว


คะ คุณรู้จักผมเหรอครับ?”


รู้จักสิคะ ใครบ้างจะไม่รู้จักคุณ ประธานบริษัทไดมอนด์มูน เอ่อ... มัจหมายถึงคุณออกข่าวหน้าธุรกิจบ่อยๆ น่ะค่ะ


ศศินลอบถอนหายใจ ที่แท้เธอรู้จักเขาจากข่าวนี่เอง เขาก็นึกว่าความลับของตัวเองจะแตกเสียแล้ว


มัจชอบคุณมากๆ เลยนะคะ คุณเป็นคนเก่งมากค่ะ มัจชื่นชมคุณจากใจจริงเลย” 


รอยยิ้มหวานขยันผลิบานไม่หยุด ไหนจะคำชื่นชมมากมาย ทำเอาหัวใจประธานหนุ่มเต้นแรงจนจะหลุดออกมากองนอกอก


คือว่าคุณช่วยมัจเอาไว้ หากเป็นไปได้ มัจขออนุญาตเลี้ยงขอบคุณคุณได้ไหมคะ” 


ตะ...ตอนนี้เลยเหรอครับ” 


อืม... ดูเหมือนคุณคงไม่สะดวกสินะคะสีหน้ามัจฉาฉายแววผิดหวังจนศศินรู้สึกผิด เขาล้วงมือหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้เธอ


นี่เป็นนามบัตรของผมครับ คือ...ตอนนี้ผมไม่ค่อยสะดวก แต่ถ้าเป็นคราวหน้า...


 มัจฉาขยับยิ้มพลางรับนามบัตรมาถือไว้ ศศินเหมือนโดนรอยยิ้มระยะใกล้ของเธอกระแทกหัวใจอย่างแรง เขารีบขอตัวกลับแล้วหันหลังใส่เธอทันที 


ไม่ได้จะเสียอาการต่อหน้าเธอไม่ได้เด็ดขาด


มัจฉามองตามแผ่นหลังคนตัวโตในชุดสูทสีกรมดูภูมิฐาน ภายในใจยังคงเต้นแรงด้วยความดีใจที่คืนนี้เธอได้มีโอกาสพบกับเขาคนนั้น


ศศินเดินหลบไปไม่ไกลจากหน้าร้านนัก มือหนายกขึ้นมาทาบอก หัวใจมันยังคงเต้นแรงจนพร้อมจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ


หู้วว หัวใจจะวายศศินเอ้ย ยัยเด็กมัจอาจทำฉันตายได้เลยนะเนี้ยปากยังคงบ่นถึงเธอแต่ภาพใบหน้ายิ้มหวานตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ทำให้เขาผุดยิ้มออกมาน่ารักจัง...


ใครน่ารักเหรอครับเอ็ดดี้โผล่มาถามทำเอาเขาร้องตกใจ เอ็ดดี้ตั้งใจแกล้งเจ้านายมาขัดจังหวะยืนเคลิ้มคนเดียว


 “คุณพระคุณเจ้า! ตกใจหมดศศินยังคงเอามือทาบอก หันมองเลขาหนุ่มสีหน้าเลิ่กลั่กเอ็ดดี้ นายหายหัวไปไหนฮะ แล้วจู่ๆ ก็โผล่มาอย่างกับผี ถ้าฉันหัวใจวายขึ้นมาจริงๆ ใครจะจ่ายเงินเดือนให้นายฮะ!” 


ศศินแสร้งทำเป็นหงุดหงิดใส่ เอ็ดดี้ได้แต่นึกขำในใจ เจ้านายหนุ่มที่เปลี่ยนเรื่องเปลี่ยนราวได้ดี


ผมก็อยู่ข้างหลังคุณศินมาตั้งแต่ต้นแหละครับ เพียงแต่อยู่ห่างๆ ไม่ไปรบกวนจังหวะแรกพบของคุณทั้งสอง


จังหวะแรกพบอะไร เหลวไหลศศินทำขรึมกลบเกลื่อนไว้ แต่เอ็ดดี้ยังจับได้อยู่ดี


อ้อเหรอครับ ผมคงเข้าใจผิดเอ็ดดี้โคลงหัวลงเล็กน้อย แต่เขายังอดที่จะกลั้นขำไม่ได้


ไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับก่อนศศินอายเลขาของเขาจนทำตัวไม่ถูก จึงรีบเดินหนีกลับ


คุณศิน รอผมด้วยครับเลขาหนุ่มตะโกนตามหลังเจ้านาย


ไม่รอ นายมันคนอวดดี! เอ็ดดี้!ศศินตะโกนกลับ


รอผมก่อน เดี๋ยวผมขับไปส่งครับ!


ไม่ต้องไปส่ง! ฉันไล่นายออก! นายได้ยินไหมเอ็ดดี้! ว่าฉันไล่...นาย...ออก!


เอ็ดดี้หยุดตามเด็กน้อยในร่างชายวัยสามสิบห้าปี เขาส่ายหัวเบาๆ ให้กับความเอาแต่ใจของเจ้านายหนุ่มจอมปากแข็ง ทว่าเอ็ดดี้ไม่เคยนึกโกรธเจ้านายของเขาเลย เพราะต่างรู้จักนิสัยของกันและกันดี


เจ้านายเขาน่ะนอกจากปากแข็งแล้วยังซึนที่สุดในโลก 

 

เช้าวันต่อมา


อาโปมารับมัจฉาที่บ้านยายนวลตามที่นัดไว้ เขาพาเธอเข้าเมืองไปช้อปปิ้งย่านห้างดัง


มัจจะซื้ออะไรบ้างนะ นอกจากของใช้จำเป็น


พอดีมือถือของมัจมันติดซิมล็อค ติดสัญญามือถือจากอังกฤษ มัจว่าไหนๆ ก็กลับมาถาวรแล้ว งั้นเปลี่ยนใหม่ไปเลยดีกว่า


 “แล้วมัจมีแพลนเรื่องงานไว้หรือยัง


เรื่องงานเหรอ? จริงๆ มัจมีส่งประวัติไปแล้วที่หนึ่งน่ะ


ส่งไปแค่ที่เดียวเองเหรอ? มั่นใจมากเลยนะแม่คุณ ทำไมไม่ส่งไปหลายๆ ที่ งานเดี๋ยวนี้ไม่ใช่ว่าหากันง่ายๆ นะเขาดุเธอเพราะความเป็นห่วง


แหะๆ ก็มัจอยากทำที่นี่อ่ะ เอาไว้แน่ใจว่าไม่ได้ชัวร์ๆ แล้วมัจค่อยหาที่ใหม่นะรอยยิ้มหวานทำเอาหัวใจเขากระตุกอ่อนลง


เรานี่นะ...


Rrrrrr.....


ครับ! ได้ครับ งั้นผมจะรีบตามไปเดี๋ยวนี้เลยครับ แล้วเจอกันครับ


 คนฟังอย่างมัจฉาคงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาโดนเรียกตัวจากหัวหน้างาน เขาหันมาสบเธอ มัจฉาส่งยิ้มหวานอย่างเข้าใจ อาโปทั้งรู้สึกผิดทั้งนึกเสียดายที่ไม่ได้ไปต่อกับเธอ


พี่รีบไปเถอะ มัจเดินคนเดียวได้เธอยิ้มให้เขาเพื่อลดความกังวล


พี่ขอโทษนะ เคสนี้ด่วนจริงๆ พี่จำป็นต้องไป


งั้นก็รีบไปสิ! ไปได้แล้ว


แต่...


ไปๆ มัจอยู่ได้สบายมาก


งั้นพี่ไปก่อนนะ ถ้าได้เบอร์ใหม่อย่าลืมโทรหาพี่เลยนะ ขึ้นรถก็โทรหาพี่ ถึงบ้านแล้วก็ต้องโทรมาด้วยนะเขากึ่งพูดกึ่งเดินถอยหลังเพื่อไม่ให้เสียเวลาแม้สักวินาทีเดียว


จ้าๆ ไว้มัจโทรหานะเธอยกมือไล่ให้รีบไป จนเขาแน่ใจว่าหญิงสาวอยู่ลำพังได้ จึงรีบวิ่งจากไปในที่สุดจริงๆ เล้ย... ทำอย่างกับเราเป็นเด็กไปได้


มัจฉาใช้เวลาไม่นานในการเดินเลือกซื้อของใช้จำเป็นกับโทรศัพท์เครื่องใหม่ พอนึกได้ว่าตั้งแค่เธอกลับมาเมืองไทย ยังไม่ได้ส่งอีเมลติดต่อหาคุณกระต่ายเลย เธอจึงพิมพ์ข้อความเพื่อกดส่งหาคุณกระต่าย ถึงแม้ว่าช่วงพักหลังมานี้ไม่ค่อยได้ส่งหากันมากนัก ด้วยเพราะเธอวุ่นวายเตรียมตัวกลับไทย และทางคุณกระต่ายเองคงงานยุ่งเช่นกัน


หลังส่งอีเมลหาคุณกระต่ายเสร็จ เธอล้วงหยิบบางอย่างจากกระเป๋าสะพาย มันคือนามบัตรของศศิน ปลายนิ้วเรียวกดเบอร์โทรเขา หัวใจเต้นตึกตักอย่างลุ้นระทึก เธออยากแสดงความขอบคุณเขาเรื่องเมื่อคืน แต่ไม่แน่ใจว่าเขาจะสะดวกหรือเปล่านี่น่ะสิ เขาเป็นถึงประธานบริษัทเลยนะ


เอาเถอะไม่ลองไม่รู้


[LOADING 75 %]




TALK:TAlK

คุณขา...ตรงนี้มีคนซึน 1 อัตราค่ะ

ฝากติดตามคุณศินและหนูมัจด้วยนะคะ

#รัก

ฝากติดตาม จันทร์เร้นรัก หนึ่งในซีรี่ย์ หลงนาง 

v

v

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง




________________
กดไลค์แฟนเพจ "แววจันทร์"
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #7 K-wiwiew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 22:16

    รอจ้าhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    รออยู่

    รอนะคะ

    #7
    0
  2. #4 See_sky_30 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 17:32
    เจิมมมมม
    #4
    0