●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●| ซีรี่ย์ชุด •หลงนาง•

ตอนที่ 27 : บทที่ 10.1 ▶ อ้อมกอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    26 ต.ค. 63



●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●



บทที่ 10.1


[อ้อมกอด]


เกิดอะไรขึ้นมัจ ทำไมถึงกลับมาแพนิคได้


มัจเห็นเขา... เห็นเขาที่มีชีวิตดีๆ มีคนนับหน้าถือตา


หลังจากที่อาโปขับรถมาถึงโรงแรม และพาเธอกลับ อาโปเห็นมัจฉายังมีอาการสั่นเล็กน้อย นานแล้วที่เธอไม่มีอาการแบบนี้


หมายถึง...


คนที่พรากครอบครัวไปจากมัจ...มัจฉาสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนที่ตัดสินใจบอกบางอย่างกับอาโป พี่อาโปคะ... มัจอยากรื้อคดี


แล้ววันนี้ก็มาถึง... วันที่เด็กสาวผู้โชคร้ายในวันนั้น เติบโตแข็งแรงพอจะรื้อฟื้นคดีอุบัติเหตุเมื่อเกือบสิบปีก่อนที่อายุความยังไม่หมดไป เขาคิดไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ในเมื่อเธอต้องการแบบนั้นอาโปก็ได้แต่ถอนหายใจ


คิดดีแล้วเหรอ


อือ...


มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะมัจ


ใครบอกว่ามัจล้อเล่น มัจรู้ดีว่าการรื้อคดีใหม่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อก่อนมัจไม่อยากนึกถึงเรื่องนี้เพราะคิดว่ามันอาจจะดีที่สุดสำหรับมัจ แต่หลังจากมัจเห็นเขาเห็นว่าผู้ชายคนนั้นยังมีชีวิตที่ดี มีหน้ามีตาทางสังคม ยังใช้ชีวิตอยู่ดีกินดีทั้งที่เขาคือมัจจุราชพรากคนที่มัจรักไปแท้ๆ แต่กลับไม่มีแววของความรู้สึกผิดเลยสักนิด ไม่สิเขาอาจจะลืมเรื่องนั้นไปแล้วก็ได้ มัจยอมไม่ได้ยอมไม่ได้อีกแล้ว


เฮ้อ... เอาสิ เอาไงเอากัน เรามาลองดูกันสักตั้งนะอาโปยกแขนลูบที่ศีรษะเล็กเบาๆ มัจฉาคือคนที่เจ็บปวดที่สุด อาโปไม่สามารถเข้าใจเธอไปมากกว่านี้ได้ เมื่อเธอคิดจะสู้แล้ว มัจฉาคงรู้ดีว่างานนี้เหนื่อยแน่นอน


ขอบคุณพี่อาโปมากนะ มัจคิดว่าอโหสิให้ได้แล้ว แต่พอมาเห็นเขายังสุขสบายดี กลับเป็นใจมัจเองที่ทนไม่ได้ หากแก้ปมนี้ออกไป มัจคงกลับมาความสุขจริงๆ ได้สักทีมัจฉาขยับตัวหันมาคว้ามือของอาโปมากุมไว้ เธอขอบคุณจากใจจริง อาโปทำได้แค่ยิ้มและพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ


ว่าแต่... ดีขึ้นยัง จับมือพี่ยังมีสั่นนิดๆ นะ


มัจฉายิ้มหัวเราะ สมเพชตัวเอง


ตลกดีว่าไหม อยากจะสู้กับเขาแต่สองมือยังสั่นไม่หาย แต่ถ้าได้พักคงดีขึ้นแหละ


ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนที่มัจฉาจะไปเรียนต่ออังกฤษ มีทริปออกต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ ของเธอ อาโปอาสาขับรถไปส่ง ระหว่างทางมีอุบัติเหตุซึ่งหน้ากะทันหันโดยที่พวกเขาเป็นอยู่ในเหตุการณ์ เสียงเบรกรถดังสนั่นก่อนกระแทกชนของรถคันนั้น ทำให้มัจฉาก้มหน้ากรีดร้องเสียงดังจนอาโปตกใจ สองมือของเธอยกขึ้นมาปิดหูไว้ทั้งสองข้าง


อย่าทิ้งหนูไปๆ


หญิงสาวก้มหน้าพูดซ้ำๆ ตัวสั่นยิ่งกว่าลูกแมวอาบน้ำมาใหม่ๆ อาโปเขย่าร่างบางที่ยังสั่นและร้องไห้ด้วยความเป็นห่วง มัจฉาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาทั้งที่ตัวยังสั่นและใบหน้ามีน้ำตาอยู่


พี่อาโปพามัจกลับได้ไหม มัจขอร้อง...อาโปยินดีทำตามและไม่ถามถึง หลังจากเหตุการณ์วันนั้นอาโปพาเธอเข้าพบจิตแพทย์ทันที เขาเป็นห่วงเธอมาก ตอนแรกมัจฉาจะไม่ยอมไปหาหมอ เธอบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร แต่อาโปดึงดันจนเธอยอมรักษาในที่สุด


มัจฉาป่วยเป็นโรคแพนิค หรือ Panic Disorder อาการของโรคแพนิคนั้น ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นทันทีทันใด โดยจะมีอาการใจสั่น หัวใจเต้นแรง อึดอัด แน่นหน้าอก หายใจไม่ทันหรือไม่เต็มอิ่ม บางครั้งอาจวิงเวียน ท้องไส้ปั่นป่วน มือเท้าเย็นชารู้สึกเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ในกรณีของมัจฉาสาเหตุของโรคมาจากการฝังใจจากเหตุการณ์เลวร้ายในชีวิตเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่เธอสูญเสียพ่อและแม่ไป


อาการแพนิคของมัจฉาจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีเหตุการณ์เกิดขึ้นคล้ายกับอุบัติเหตุวันนั้น ทั้งเสียงเบรกรถ เสียงการปะทะของรถ


ทว่าวันนี้เธออยู่ในงานเลี้ยงบริษัท เป็นงานเปิดตัวเครื่องเพชร ที่ไม่มีสิ่งเร้าใดมากระตุ้นให้เธอแพนิคได้เลย แต่คงเพราะเจอคนคนนั้น แม้แต่เสียงหรืออะไรก็สู้เจอตัวการสำคัญไม่ได้เลย


อาโปขับมาส่งเธอที่บ้านพ่อแม่ของเธอ ทุกครั้งที่มัจฉาไม่สบายใจ เธอจะมาที่นี่ตลอด หากไม่ติดที่ทิ้งงานออกมาหาเธอกะทันหัน เขาเต็มใจอยู่เป็นเพื่อนเธอ


พี่ไปก่อนนะ คงไม่ได้เดินเข้าไปส่ง


ค่าๆ เห็นไหมว่ามัจหายสั่นแล้ว ฉะนั้นไม่ต้องห่วงเธอแบมือทั้งสองข้างขึ้นมา แสดงอาการเป็นปกติ


จ้ะๆ แม่คนเก่ง มีอะไรฉุกเฉินโทรมาได้เลยนะ


ทำไมคะ พี่อาโปจะโดดงานมาหามัจอีกใช่ไหมคะ


เอ๊ยย! ยัยผู้หญิงคนนี้ พอคนเขาหมดประโยชน์ก็แทงกันซึ่งๆ หน้าเลยนะ ไปได้แล้ว ลงไปจากรถพี่ได้แล้ว ไปๆ เขาโบกมือไล่ให้ลงไป แต่มัจฉายังคงยียวนทำหน้าทะเล้นใส่ก่อนจะยอมลงจากรถโดยดี เธอต้องแสร้งยิ้มว่าไม่เป็นไรเพื่อให้เขากลับไปทำงานสักที


มัจฉากลับมาบ้านหลังนี้อีกครั้ง ตั้งแต่กลับมาไทยเธอแวะมาสองครั้งพร้อมหอบความไม่สบายใจที่ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน เธอจึงมักมาที่นี่เสมอ ครั้งแรกเป็นเรื่องงาน ครั้งที่สองเป็นวันที่เธอขอเคลียร์กับศศิน


เธอเข้ามาในตัวบ้านตรงห้องรับแขก เฟอร์นิเจอร์ยังคงปกคลุมไปด้วยผ้าสีขาว ความสกปรกโดยรอบแทบไม่มี เธอเดินไปสะบัดผ้านั่นออกก่อนจะนั่งลง เวลาเธอไม่สบายใจนอกจากมาที่บ้านหลังนี้แล้ว ยังมีคุณกระต่ายอีกคนที่เธอมักจะคุยด้วยในเวลาแบบนี้

 

 

ถึงคุณกระต่าย.


วันนี้หนูคิดถึงพ่อกับแม่มากเลยค่ะ หนูอยากกอดพวกท่านอีกสักครั้ง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะพวกท่านจากหนูไปแล้ว หนูคิดถึงพวกท่านมากมายเหลือเกินค่ะ


มัจฉา

 

ทุกตัวอักษรบรรจงพิมพ์ลงไปเป็นประโยค น้ำตาของหญิงสาวเอ่อล้นออกมาโดยไม่ต้องพยายามกลั้นมันเลย นอกจากความเจ็บปวดรวดร้าวที่ได้เจอ การส่งหาคุณกระต่ายก็ทำให้เธอรู้สึกดีไปพร้อมกัน

 

 [LOADING 50 %]

>> กดติดตาม <<


TALK:TAlK

แล้ววันนี้ก็มาถึงแล้ว วันที่มัจฉาต้องการรื้อคดี เธอจะสู้กับอีกฝ่ายได้ไหมนะ

ฝากติดตาม และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

#รัก




#เปิดสั่งซื้อวันที่ 1 ตุลาคม 2563 เวลา 08.00 น.

#แถมฟรี โปสการ์ด(ลายปก)-ที่คั่น(ลายปก)
-พรีเมี่ยมวันเดย์ ปกแจ็คเก็ต(กำลังวาดอยู่ค่ะ)
-พรีเมี่ยมจำกัดจำนวน(ยังไม่กำหนด) โฟโต้การ์ดพระ-นาง (2 ใบ)
-พรีเมี่ยมจับคู่ การ์ดใสลายปกแจ็คเก็ต (2 ใบ)

ฝากติดตาม จันทร์เร้นรัก หนึ่งในซีรี่ย์ หลงนาง 

v

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง




________________
กดไลค์แฟนเพจ "แววจันทร์"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]

+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #27 Sen_Yai_นุ่มนิ่ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 23:26

    สงสารมัจฉาจัง

    #27
    0
  2. #25 Sen_Yai_นุ่มนิ่ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 15:52

    พานพุ่มมาพร้อมเลยค่ะ

    #25
    0
  3. #24 Sis_ws01 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 15:51

    เจิมมมมม

    #24
    0
  4. #23 Sis_ws01 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 15:50

    ขวัญเอย ขวัญมา

    #23
    0